Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος.

Αυτή γεννά την αδικίαν, αυτή τρέφει την κακουργίαν, αυτή φθείρει σώματα και ψυχάς.

Αυτή παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα. Αυτή καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς».

(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Οι Χαλασοχώρηδες»)

( - εξαιρετικά - σε όλους εκείνους τους «προχωρημένους» της σκέψης και της αισθητικής, που, όταν ακούνε τον όρο «πλουτοκρατία»,

σουφρώνουν τη μυτίτσα τους με υπεροψία και με έκδηλη απαρέσκεια για τα «μαρξιστικά στερεότυπα», για τον «ξύλινο», τον «δογματικό», τον «καθυστερημένο» λόγο των κομμουνιστών.)

Ισως, μάλιστα, ως φελοί που απλώς επιπλέουν, ανίκανοι να αντιληφθούν το ιστορικό βάθος των εννοιών, να τους ανακούφιζε κιόλας - αν ποτέ το μάθαιναν - ότι ακόμα πιο «ξύλινος» ακόμα πιο «καθυστερημένος» και ακόμα πιο «απαρχαιωμένος» (αυτό είναι το μόνο σίγουρο) από το λόγο των κομμουνιστών, του Μαρξ, του Ενγκελς και του Λένιν, είναι ο λόγος του Πλάτωνα.

Προς ενημέρωση ..., ο Πλάτωνας δεν είναι κάποιος «κρυφοκομμουνιστής». Ο αρχαίος ημών πρόγονος είναι, ο οποίος, με τον πλέον υποτιμητικό τρόπο, χρησιμοποιούσε τον όρο «ολιγαρχία/πλουτοκρατία» από το 4ο π.Χ. αιώνα...