
P. F. 2011
Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας Κι αφήνει άλλους ν’ αγωνιστούν για την υπόθεση του Πρέπει προετοιμασμένος να ‘ναι: γιατί Όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί θα μοιραστεί την ήττα. Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα Αυτός που θέλει τον αγώνα ν’ αποφύγει: γιατί Θ’ αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού Όποιος για τη δική του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί. Μπέρτολτ Μπρεχτ
2. Η μελαγχολία είναι η μάνα του ρομαντισμού. Γεννιέται μέσα από έναν αναστεναγμό που κανείς δεν μπορεί ν' αναχαιτίσει. Από τη γέννα αυτή θα ξεπηδήσει μια χειρονομία που θα χτυπήσει στην καρδιά την τοκογλυφία. Ας πιστεύουν ό,τι θέλουν οι κυβερνώντες, ας γαβγίζουν όσο θέλουν οι τεχνικοί της εξουσίας. Ο ρομαντισμός είναι εδώ κόσμημα και σήμα μας. Λόγω αυτού, ο πολίτης της γενικευμένης απάθειας γίνεται πάλι άνθρωπος της δράσης, κολυμπάει ξανά κόντρα στο ρεύμα του ποταμού.
3. Ο ρομαντισμός έσπρωξε τον Καντ να γράψει: «Πράττε έτσι ώστε να χρησιμοποιείς την ανθρωπότητα, τόσο στο πρόσωπό σου όσο και στο πρόσωπο κάθε άλλου, πάντα και ως σκοπό και ποτέ μόνο ως μέσο».
4. Ο ρομαντικός εδώ και τώρα δε συγχωρεί την αναλγησία της οικογένειας που πιστεύει πως μας κυβερνά, τα ψέματά της, το ουδέτερο ύφος της, την κοροϊδία της και την πληθωρική επίδειξη υποταγής στους πάσης φύσεως Δυτικούς. Η χώρα καταρρέει και οι Ευρωπαίοι φορτώνουν τον Γιωργάκη με μετάλλια και παράσημα ως απαραίτητα εφόδια για την εποχή που θα κυκλοφορεί μονίμως εκτός Ελλάδος. Θα τον θυμούνται κάποτε τα εγγόνια των νεκρόφιλων δημοσιογράφων που, χάρη στα πληκτικά ρεπορτάζ τους, πίστεψαν ότι μπορούσαν να σκεπάσουν το σκάνδαλο στο οποίο βουλιάξαμε.
5. Ο ρομαντικός είναι ιστορικά μνησίκακος. Θυμάται κάθε ταπείνωση που έχει υποστεί, κάθε κακεντρέχεια και εκδίκηση που ανθίζουν στους κήπους του κράτους. Το πάθος του ωριμάζει με τους άλλους στο πεζοδρόμιο, εκεί που η αισθητική είναι ιδιαιτέρως υψηλή. Συχνά επαναλαμβάνει τη φράση του Μάιστερ Εκχαρτ: «Προτιμώ να είμαι στην κόλαση με τον Ιησού παρά μοναχός στον Παράδεισο».
6. Εύχομαι ο νέος χρόνος ν' αντλήσει όσο μέλι υπάρχει σε κάθε πίκρα μας.
2. Δεν πρέπει να χάσουμε την ανθρωπιά μας σ' αυτές τις αποτρόπαιες συνθήκες. Το καθεστώς επιθυμεί να γίνουμε υπάνθρωποι. Αυτή θα είναι η καθολική νίκη του.
3. Δεν πρέπει να μας κερδίσει η απελπισία. Ας φωτίσουμε ο ένας τον άλλον. Ας ομονοήσουμε για να βγούμε το γρηγορότερο από την τρέλα της Ευρώπης πριν επιβληθεί, εκτός από οικονομικά, και πνευματικά πάνω μας. Παραφράζοντας τον σοφό θα έλεγα: Οι Ευρωπαίοι μοιάζουν με ορισμένους χειρουργούς που κόβουν το χέρι που δεν μπορoύν να γιατρέψουν, προκειμένου να κρύψουν την άγνοιά τους και να περισώσουν την υπόληψή τους.
4. Δεν πρέπει ν' αφήσουμε την αποστροφή που νιώθουμε για τα τεκταινόμενα να γίνει απάθεια που θα θρέψει τον πρωθυπουργό και την αυλή του.
5. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στη φιλανθρωπία να κερδίσει σε βάρος της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Ας θυμηθούμε τον κύριο Ουίλιαμ Πέιν: «Κάνει τη φιλανθρωπία επίδειξη, την εγκράτεια απληστία, την ταπεινοφροσύνη πανουργία, και τη γενναιοδωρία δημαγωγία. Κοντολογίς, η αρετή γίνεται επιβουλή και η θρησκεία μόνο συμφέρον. Τα καλύτερα προτερήματα είναι αδύνατο να γίνουν δεκτά χωρίς ένα "αλλά", που θα μειώσει την αξία τους και θα μετριάσει τον έπαινό τους. Ιδού ο ελεεινότερος των χαρακτήρων! Και οι αθλιότεροι των ανθρώπων όσοι τον διαθέτουν».
6. Δεν πρέπει να χάσουμε την αισθητική μας. Ερχονται μέρες που θα δοκιμαστεί και αυτή εξαιτίας της πνευματικής ένδειας που μας κατακλύζει. Αν παρατηρήσουμε συστηματικά, η κατάσταση του πολιτισμού εκφράζεται μέσα από ένα παραλήρημα άγνοιας.
7. Δεν πρέπει να δεχτούμε την εποχή μας ως εποχή ισχνών αγελάδων. Οσους καλλιεργούν αυτή την ιδέα ας τους θεωρήσουμε φυσικούς εχθρούς, όπως και τους δουλοπρεπείς που τους ακολουθούν. Την ίδια στάση πρέπει να έχουμε και απέναντι στα πάσης φύσεως παπαγαλάκια. Γι' αυτές τις δημοσιογραφικές μετριότητες - κι ας παίζουν στα πρώτα - που τρέφονται από τα αποφάγια των αφεντικών τους.


Η απόλυση του συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των απολύσεων που έχει προχωρήσει η εργοδοσία το τελευταίο διάστημα, φτάνοντας τις 24 πλέον, δηλαδή περίπου το 30% των εργαζομένων!
Ως αιτία της απόλυσης η εργοδοσία επικαλέστηκε το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων στο αεροδρόμιο Ηρακλείου με αφορμή τις απολύσεις ο Βασίλης Τριγωνάκης με δηλώσεις του στα ΜΜΕ κατήγγειλε τις απολύσεις και απαίτησε την άμεση επαναπρόσληψη όλων των συναδέλφων του, κάτι που όπως λέει η εργοδοσία αντιβαίνει στον εσωτερικό κανονισμό της επιχείρησης που απαγορεύει δηλώσεις σε μέσα ενημέρωσης από τους εργαζομένους της για «εσωτερικά θέματα» της επιχείρησης.
Η απάντηση των ταξικών δυνάμεων ήταν άμεση με κινητοποίηση το Σάββατο το πρωί στο χώρο του αεροδρομίου. Αντιπροσωπεία της Γραμματείας Ηρακλείου του ΠΑΜΕ και της Ενωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε με τον διευθυντή της επιχείρησης στο Ηράκλειο Κωνσταντίνο Λυμτσιούλη, ο οποίος αποτελεί τον εκπρόσωπο της εταιρείας στο Ηράκλειο, δεν κατάφερε να πάρει καμία απάντηση για την απόλυση του συνδικαλιστή.
Υπόλογοι όμως είναι και η πλειοψηφία του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου (ΠΑΣΚΕ) όταν κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της διοίκησης σε πρόταση της ΔΑΣ για κήρυξη απεργίας στην «Olympic Handling» για την ανάκληση των 23 απολύσεων, αλλά και για την απόλυση του συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ επειδή έκανε το αυτονόητο να υπερασπιστεί τους συναδέλφους του, η πλειοψηφία της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου - ΠΑΣΚΕ - αρνήθηκε να πάρει απόφαση. Να θυμίσουμε ότι οι απολύσεις ξεκίνησαν από τις 20 Νοέμβρη με 15 εργαζόμενους, ενώ ακολούθησαν άλλες 8.
Με κοινή ανακοίνωση - καταγγελία η Γραμματεία Ηρακλείου του ΠΑΜΕ και η Επιτροπή Αγώνα Εργαζομένων στην «Ολυμπιακή» καταγγέλλουν την τρομοκρατική προσπάθεια απόλυσης του συνδικαλιστή που πρωτοστάτησε στον αγώνα ενάντια στις απολύσεις συναδέλφων του και καλεί όλα τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζομένων για δουλειά με δικαιώματα και ανάκληση όλων των απολύσεων.
Επίσης και η Ενωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων με ανακοίνωσή της καταγγέλλει τις απολύσεις στην «Ολυμπιακή» και καλεί τους εργαζόμενους να συμμετέχουν μαζικά σήμερα στην απεργία και την απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στις 10 το πρωί στη Νομαρχία.



ΚΑΛΕΣΜΑ

Συνάδελφοι Επαγγελματίες – Βιοτέχνες – Έμποροι – Αυτοκινητιστές.
ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2010 ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ !
Έχουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε την καταιγίδα των αντιλαϊκών μέτρων, που εξαπολύουν τα μονοπώλια και οι υπηρέτες τους, η Ε.Ε. και τα κόμματα του Ευρωμονόδρομου.
Οι γενικευμένες μειώσεις μισθών και επιδομάτων των εργαζομένων και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, μέσω της επέκτασης των ατομικών και επιχειρησιακών συμβάσεων, θα έχει σαν αποτέλεσμα τη δραματική μείωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος.
Οι ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ, βάζουν πλάτη στο ξεκλήρισμα της εργατικής τάξης και των αυτοαπασχολούμενων, συμπράττοντας με τις πρόσφατες αποφάσεις τους, στην προσπάθεια για γενικευμένη μείωση μισθών, γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας και του ωραρίου «λάστιχο» για τα μαγαζιά.
Ο αντίκτυπος στα μικρομάγαζα και γενικά στους αυτοαπασχολούμενους, που εξαρτώνται άμεσα από το εισόδημα των εργαζομένων, θα είναι τεράστιος και θα επιφέρει ολέθρια αποτελέσματα. Οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι τα πολυκαταστήματα και οι μεγάλες επιχειρήσεις.
Οι μικρέμποροι και αυτοαπασχολούμενοι θα συνεχίζουν να βλέπουν τα χρέη τους, να αυξάνονται, τα μαγαζιά τους να κλείνουν, το βιοτικό επίπεδο της οικογένειά τους να χειροτερεύει. Ήδη οι αποφάσεις για κατασχέσεις στα δικαστήρια παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας.
Η Π.Α.Σ.ΕΒΕ καλεί όλους τους Συναδέλφους και τα Σωματεία, να αντιδράσουν οργανωμένα. Διεκδικούμε το δικαίωμά μας στη δουλειά ένα εισόδημα που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες μας.
ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ!
ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΑΣ, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ Π.Α.ΣΟΚ. ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ.
Η τρομοκρατία που εξαπολύουν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και της ΤΡΟΙΚΑ που μας επισκέπτεται αυτές τις μέρες Είναι στάχτη στα μάτια για τα χειρότερα μέτρα που έρχονται. Η περιβόητη επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους φέρνει νέα μέτρα που τσακίζουν τα δικαιώματα των εργαζομένων και μικρών αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ
Εμείς επαγγελματίες και ο εργαζόμενος λαός δεν πρόκειται να δούμε καλύτερες μέρες. Καμία κυβέρνηση, και μετά την κρίση, δεν πρόκειται ούτε να αυξήσει τους μισθούς, ούτε να επιστρέψει τα κλεμμένα από τις συντάξεις ή να μειώσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Και φυσικά ούτε θα καταργήσει κάθε νόμο που χτυπάει και ακυρώνει επί της ουσίας τη σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Πολύ περισσότερο, δεν πρόκειται να ξαναγεννηθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις που καταστρέφονται σήμερα.
Ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος της ρήξης της ανατροπής της πολιτικής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, της Ε.Ε. και των μονοπωλίων.
Καλούμε όλους τους επαγγελματίες- αυτοαπασχολούμενους σε συμμετοχή στη συγκέντρωση των ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ την ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2010
Άγιος Νικόλαος στη Πλατεία 10:30 π.μ.
Σητεία Πλατανάρια 11:00 π.μ.
Στη χώρα που κυβερνήτης - «σωτήρας» είναι ο κ. Παπανδρέου, στη χώρα που πάνε κι έρχονται οι «φιλέλληνες - σωτήρες», προεξαρχόντων των κ.κ. Ντομινίκ Στρος Καν και Ολι Ρεν, η προ κρίσης κατάσταση διαμορφώθηκε ως εξής:
*
α) Μόνο στην περίοδο 2000 έως το 2008, τα επίσημα καθαρά κέρδη των εγχωρίων επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο ξεπέρασαν τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ.
Την ίδια περίοδο - καθ' ομολογίαν της σοσιαλίστριας υπουργού Εργασίας - το βιοτικό επίπεδο ενός στους πέντε Ελληνες έχει κατρακυλήσει κάτω από το όριο της φτώχειας.
*
β) Στο σύνολο της βιομηχανίας, της οποίας η ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» προϋποθέτει νέες μειώσεις μισθών για τους εργαζόμενους - τα επίσημα, ετήσια κέρδη ανά εργαζόμενο (όπως καταγράφονται στις εκθέσεις της ICAP) είχαν την παρακάτω πορεία.
Την ίδια περίοδο, η αγοραστική αξία του εργατικού εισοδήματος - καθ' ομολογίαν του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ - «έπεσε» στα επίπεδα του 1984...
*
γ) Τη δεκαετία του '90 ο φορολογικός συντελεστής επί των επιχειρηματικών κερδών βρισκόταν στο 45%. Σήμερα, μετά από διαδοχικές «πατριωτικές» αποφάσεις των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχει μειωθεί πάνω από το μισό και βρίσκεται στο 20%. Το αποτέλεσμα ήταν:
Ενώ το έτος 2000, τα φυσικά πρόσωπα (κατά βάση μισθωτοί και συνταξιούχοι) πλήρωσαν το 52% του συνόλου των άμεσων φόρων και τα επιχειρηματικά κέρδη πλήρωναν το 48%, μετά από μια τετραετία ΠΑΣΟΚ κι άλλη μία τετραετία ΝΔ,
το 2008, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι έφτασαν να πληρώνουν το 70% του συνόλου των άμεσων φόρων και τα επιχειρηματικά κέρδη μόνο το 30%.
*
δ) Οπως προκύπτει από τις ετήσιες εκθέσεις του ΟΗΕ για τις ανισότητες (αλλά και καθ' ομολογίαν του αντιπροέδρου της κυβέρνησης) ο δείκτης απόδοσης του κεφαλαίου στην Ελλάδα, μετά από τις διαρκείς επιθέσεις στα εργατικά εισοδήματα και την υλοποίηση πολιτικών ρυθμίσεων για τον περιορισμό του «εργατικού κόστους», ανέρχεται στο 14%, είναι διπλάσιος από τον αντίστοιχο μέσο όρο της υπόλοιπης ΕΕ και δεύτερος παγκοσμίως, μετά το Μεξικό.
Την ίδια στιγμή - και πριν ακόμα φανούν οι επιπτώσεις του μνημονίου (Ιούνης 2010) - καταμετρήθηκε ότι στην Ελλάδα, μεταξύ των λαϊκών νοικοκυριών,
ένας στους τρεις καταναλωτές της ΔΕΗ αδυνατεί να πληρώσει το λογαριασμό του ρεύματος και ότι ένας στους έντεκα κατοίκους της Αττικής προσφεύγει για τον επιούσιον στα συσσίτια...
*
ε) Από το 1990 μέχρι το 2007, το ΑΕΠ της χώρας από τα 38 δισ. ευρώ πήγε στα 208 δισ. ευρώ, το βασικό μεροκάματο του εργάτη από 15 ευρώ πήγε στα 30 ευρώ, αλλά τα κέρδη των επιχειρήσεων από 575 εκατ. ευρώ εκτινάχτηκαν στα 16 δισ. ευρώ!
Με άλλα λόγια: Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες και κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα»,
από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, το αποτέλεσμα ήταν τα κέρδη των καπιταλιστών να αυξηθούν κατά 28 φορές (!) ενώ ο εργάτης με την «αύξηση» κατά 1 φορά του κατώτατου μισθού του, έφτασε, σε αποπληθωρισμένες τιμές, να αμείβεται σε προ 25ετίας επίπεδα!
***
Κατόπιν αυτών, παρότι διάφοροι ασπάλακες,
(για να παίξουν το παιχνίδι του ξεπουλήματος της χώρας μέχρι τελευταίου τσίγκου, για να προλειάνουν το έδαφος των 200.000 απολύσεων στο δημόσιο τομέα - Ραγκούσης, «Βήμα», 5/12/2010 - και για να πιούν το αίμα του εργάτη με το μπουρί του ΣΕΒ),
φτάνουν στο σημείο να κακολογούν την ωραία πατρίδα μας και να την εμφανίζουν σαν «την τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης» (!),
*
εμείς, ως λαός και ως άνθρωποι, με τη στοιχειώδη αυτογνωσία που αρμόζει σε ένα διεθνές πειραματόζωο των πολυεθνικών, των τραπεζών, των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων, είμαστε στην υπερήφανον θέσιν να υποδεχτούμε, σήμερα, τον κύριο ΔΝΤ και μεθαύριο τον κύριο Κομισιόν,
στην «πρώτη καπιταλιστική χώρα του κόσμου»!
του Ν Μπογιόπουλου απο εφημ Ριζοσπάστης
Κάνουν πηγαδάκια στις πλατείες
Κοροϊδεύουν το χρόνο
Από τα λόγια και τις φωνές τους
καταλαβαίνω
πόσα λίγα καταφέραμε να τους δώσουμε
Μόλις είδαν τον κόσμο
οι ψυχές τους γέμισαν ρυτίδες
Ξαφνικά
τρεις πυροβολισμοί
…Δεκεμβριανά
Ό,τι ακόμα λίγο ζωντανό διαπέρασε ρίγος ελπίδας
Από τα παλιά έμεινε μόνο ένα ερώτημα
που καίει
Πρέπει να σαρώνει ο θάνατος
για να γεμίζουμε ζωή;
Vera
Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους;
ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν.
θέλουν να μάθουνε πού υπάρχει γνώση φτηνή
που να μπορούνε ακριβά να την πουλήσουν. Γιατί
να ενδιαφερθούνε να γνωρίσουν ό,τι
ενάντια στην αγοραπωλησία μιλάει;
Θέλουνε να νικήσουν.
Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.
Δε Θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,
Θέλουνε να καταπιέζουνε οι ίδιοι.
Δε θέλουνε την πρόοδο.
Θέλουνε την υπεροχή.
Πειθαρχούνε σ' όποιον
τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.
Θυσιάζονται
για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.
Τι να τους πω, σκέφτηκα. Αυτό
θέλω να τους πω, αποφάσισα.
Μπέρτλοτ Μπρέχτ
Μην καρτεράτε να λυγίσουμε
μήτε για μια στιγμή,
μήδ' όσο στην κακοκαιριά
λυγά το κυπαρίσσι.
Έχουμε τη ζωή πολύ
πάρα πολύ αγαπήσει.
2. Είναι διεφθαρμένος όποιος άλλα βλέπει, άλλα λέει και άλλα κάνει για ίδιον όφελος.
3. Διεφθαρμένος είναι όποιος προσπαθεί να πείσει τους μισθωτούς ότι φταίνε «και αυτοί» για την οικονομική κρίση. Για το μόνο που φταίνε είναι πως ακόμα και τώρα εμπιστεύονται τους θύτες τους.
4. Η υπόληψη του ελληνικού κράτους; Στάδιον δόξης λαμπρόν. Να φτύνεις και να γελάς.
5. Μέσα στη γενική κατακραυγή, η κατάσταση της θυσίας άρχισε πάλι να διαδίδεται ανάμεσα στους μισθωτούς. Οι κυβερνητικοί κύκλοι, έχοντας μεγάλη εμπειρία στην παραποίηση του παντός, ντύνουν αυτή τη φορά την έννοια της θυσίας με μια γερή δόση δραματικότητας.
6. Οταν οι διεφθαρμένοι μιλούν για το κράτος, εννοούν κόλπο. Ενα διαρκές κόλπο που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κράτους.
7. Για πρώτη φορά, οι μισθωτοί, εκτός από τα χτυπήματα, δέχονται και το χλευασμό των διεφθαρμένων.
8. Το κύμα της χρεοκοπίας θα πρέπει να μας βρει στις όχθες του ποταμού να παρακολουθούμε τους εντιμότατους χρηματιστές να προσπαθούν να κρατηθούν στην επιφάνεια του νερού.
9. Ο διεφθαρμένος, σε όποια ιεραρχία της πολιτείας κι αν βρίσκεται, είναι το άλας του συστήματος. Ωστόσο, ας μην παραμυθιαζόμαστε, διεφθαρμένοι κυκλοφορούν και στις γραμμές της εργατικής τάξης. Υπάρχει ακόμα κι εκεί μια κατηγορία που προετοιμάζει την ύπαρξή της για την είσοδό της στο βασίλειο της διαφθοράς, δίνοντας - αφού τίποτα άλλο, φυσικά, δεν έχει - την ψυχή της. Επιμένω: Ενας διεφθαρμένος εργάτης είναι δύο φορές πιο διεφθαρμένος κι από έναν χρηματιστή.
10. Κάθε διεφθαρμένος είναι φασίστας. Ο καλύτερος ορισμός έρχεται διά στόματος Αντρέ Μαλρώ: «Φασισμός είναι το αντίθετο της δημιουργίας, γιατί χρησιμοποιεί τα έργα ως μέσο προπαγάνδας, γιατί οι αξίες που εγκωμιάζονται απ' αυτόν, δηλαδή το έθνος, η φυλή, ο ανώτερος λαός, είναι όλες αξίες που οδηγούν στον αποκλεισμό».
11. Η διαφθορά είναι μια μορφή θανάτου που μας αγγίζει καθημερινά, είτε το θέλουμε είτε όχι. Θάνατος που ενεδρεύει παντού. Στις φοβίες μας, στην καταβαράθρωση των αξιών, στη φαντασιοπληξία μας, που τέλος δεν έχει.
Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Μπέμπελ και Μπουχάριν
τους στρίμωξα στο νου κουκκί - κουκκί.
Να με, λοιπόν, κατέκτησα την χάριν
να κρίνω με την διαλεκτική.
«Αχώριστος η θεωρία και η πράξη» -
συχνά σκοντάφτω στην εφαρμογή,
μα η κριτική μου πάντοτε είναι εν τάξει,
όλους κι όλα τα ελέγχει, τα εξηγεί.
Τις συγκεντρώσεις των προλεταρίων
απ’ το παράθυρο μου τις κοιτώ
ως να συγκινηθώ μέχρι δακρύων
και γράφω στίχους πλέον των 100.
Τη σκέψη αφήνω διάφανο μπαλόνι
στον άδειο ν’ ανεμίζεται ουρανό,
να βλέπω την εντύπωση που απλώνει
το χρώμα που αντιφέγγει στο κενό.
Τώρα το «Καπιτάλ» του Μαρξ κηρύττω,
μα αποφεύγω την κάθε συμπλοκή
γιατί, ξέρω, θανάσιμα θα πλήττω
αν κάποτε με βάλουν φυλακή.