«Βήμα»: Πρωταγωνιστής και οργανωτής της αντιΚΚΕ προπαγάνδας και του χαφιεδισμού .

Η αστική τάξη έχει αποδείξει ότι είναι αδίστακτη. Προκειμένου να υπερασπιστεί την εξουσία της, την ιδιοκτησία της, τον πλούτο που αποσπά από την εκμετάλλευση των εργαζομένων και να προωθήσει τους αντιλαϊκούς της σχεδιασμούς, χρησιμοποιεί τα πάντα για να αντιμετωπίσει το ΚΚΕ και το εργατικό - λαϊκό κίνημα: Ψέμα, συκοφαντία, προβοκάτσια, εξαγορά, παρανομία, εξορίες, δολοφονίες. Ενα από τα πιο ισχυρά της όπλα είναι οι εφημερίδες της και συνολικά τα ΜΜΕ που ελέγχει. Το «Βήμα» των Λαμπράκηδων (από την εποχή του Ελ. Βενιζέλου) και τώρα του Ψυχάρη αποτελεί την αντικομμουνιστική δημοσιογραφική της ναυαρχίδα.
Αυτό δίνει συνήθως την κατεύθυνση της αντιΚΚΕ προπαγάνδας που τα άλλα μέσα αναπαράγουν, επεξεργάζονται και συνεχίζουν. Βοηθά τα αστικά κόμματα και καλύπτει τα κενά και την ολιγωρία, ακόμα και την αδυναμία που εμφανίζουν στον τομέα αυτό. Με ιδιαίτερο ζήλο και μεθοδικότητα αναδεικνύει και προβάλλει κάθε οπορτουνιστική αντιΚΚΕ δύναμη. Τα δικά του αντιΚΚΕ «επιχειρήματα» υιοθετούν στην προπαγάνδα τους, επαναλαμβάνουν τα οπορτουνιστικά κόμματα. Το «Βήμα» σε κάθε φάση και ανάλογα τις ανάγκες αναλαμβάνει να ηγηθεί της αντιΚΚΕ προπαγάνδας. Προεκλογικά για να εμποδιστούν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα να ψηφίσουν ΚΚΕ. Ενόψει των Συνεδρίων του ΚΚΕ με στόχο να ασκήσει πίεση, να δυσφημίσει τη γραμμή του ΚΚΕ και να δημιουργήσει ακόμη και ρήγματα στο ίδιο το Κόμμα. Σε κρίσιμες μάχες και περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης και της πολιτικής αντιπαράθεσης να υπονομεύει και να προβοκάρει την πολιτική και τη δράση του ΚΚΕ.

Υπερβολές, θα πει κάποιος που αγνοεί ή δεν έχει παρακολουθήσει συστηματικά την αντιΚΚΕ «δημοσιογραφική» παρέμβαση του «Βήματος». Η γνωστή καχυποψία και συνωμοσιολογία του ΚΚΕ, θα πουν κάποιοι άλλοι, που υιοθετούν οτιδήποτε αρκεί να είναι κατά του ΚΚΕ. Αλλά αξιώνουν από το ΚΚΕ να αποδεικνύει κάθε φορά ότι δεν είναι ελέφαντας, ότι δεν έχει μετοχές στη «Γερμανός», δεν καίει τα καταστήματα, δεν κλείνει τα εργοστάσια... αλλά μάχεται για το δίκιο του εργάτη. Ομως, το αντιΚΚΕ έργο, με προεξάρχοντα τον δημοσιογράφο Λ. Σταυρόπουλο, μιλά από μόνο του. Ας ρίξουμε μια ματιά στα πιο ενδεικτικά που έγραψε την τελευταία τετραετία. Οσο κι αν ψάξει κανείς δεν πρόκειται να βρει πολεμική κατά του ΚΚΕ με βάση τις θέσεις που έχει το ίδιο. Ενα άρθρο που να δείχνει ότι το ΚΚΕ λάθεψε ή έπεσε έξω στις εκτιμήσεις του.

Εξήγγειλε το διχασμό του ΚΚΕ στο 18ο Συνέδριο!

Πριν καλά καλά τυπωθούν οι Θέσεις για το 18ο Συνέδριό του, όπου το ΚΚΕ προχώρησε σε μια σε βάθος επιστημονική και συλλογική συζήτηση γύρω από τα λάθη και τις επιτυχίες του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα που ανατράπηκε, για να βγάλει συμπεράσματα χρήσιμα και αναγκαία για τη σημερινή του δράση και τη στρατηγική, το «Βήμα» έσπευσε να την υπονομεύσει με συκοφαντίες, εξαγγέλλοντας μεγάλες αντιπαραθέσεις, διχασμούς και φαντάσματα. «Ο Στάλιν διχάζει τον Περισσό»! «Η αγιοποίησή του προκαλεί αντιδράσεις από μέλη του κόμματος», έγραφε το «Βήμα» στις 9 Νοέμβρη 2008 και συνέχιζε: «Το φάντασμα του Στάλιν όχι μόνο πλανάται πάνω από τον Περισσό, προκαλεί πολιτικοϊδεολογικές παρενέργειες, όπως άλλωστε αναμενόταν(!)». «Ο κύκλος της αντιπαράθεσης στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου... αναμένεται να κλιμακωθεί(!)». Ναι, τόσο σίγουροι ήταν γιατί αυτό ήθελαν.

Κι όταν η συζήτηση στο Κόμμα και στο Συνέδριο ολοκληρώθηκε παρά και ενάντια στις προβλέψεις και τις επιθυμίες του «Βήματος» και όλων των άλλων που ακολούθησαν (τα ίδια ακριβώς έγραφε και το «Εθνος» του Μπόμπολα και ο δημοσιογράφος Π. Τσούτσιας, για να μην τους αδικήσουμε) με φανερή απογοήτευση έγραφαν στα ψιλά: «Δεν αναμένονται εκπλήξεις... μόνο το 0,35% ψήφισε κατά και το 0,61% λευκό», αλλά το βιολί βιολάκι τους: «Παρών στο συνέδριο και ο Στάλιν»!!! Τον είδαν και τον έδειξαν και πάνω από το προεδρείο!

Λοιδορία για τον «πόλεμο της Αλέκας»

Αμέσως μετά τις εκλογές ανέλαβε πρώτο να λοιδορήσει και να χλευάσει τις προειδοποιήσεις και τα καλέσματα του ΚΚΕ για τον πόλεμο που θα κηρύξουν στο λαό και πως πρέπει να αντιδράσει. «Ο λαϊκός πόλεμος της κυρίας Παπαρήγα», έγραφε περιπαιχτικά την Κυριακή 29 Νοέμβρη 2009. Με αντιΠΑΣΟΚ σύνδρομα που έχει το ΚΚΕ από την εποχή του '80 - '85 προσπαθούσε να δικαιολογήσει το γιατί η Αλέκα Παπαρήγα στη Βουλή «δεν βρίσκει καμιά θετική και ουσιαστική υπόσχεση για το λαό στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης». Ενώ με ειρωνεία παρουσίαζαν τη θέση του «σεχταριστικού» ΚΚΕ που τότε έλεγε: «Οτι η επίθεση είναι καθολική, καθολικός πρέπει να είναι και ο εργατικός λαϊκός αγώνας... και απορρίπτει το διάλογο απάτη (για το ασφαλιστικό)όπως τον αποκαλεί και τις συναινετικές λύσεις. Και καλεί σε αντεπίθεση πριν είναι αργά, καθώς διαβλέπει μια γενικευμένη επίθεση κατά των δικαιωμάτων των εργαζομένων». Τόσο σεχταριστικό ήταν το ΚΚΕ και τόσο εμπαθές κατά του ΠΑΣΟΚ, που τρομοκρατούσε άδικα το λαό!! Βεβαίως, δεν έμεινε σε αυτά. Ταυτόχρονα θύμιζε «τα όρια της νομιμότητας στα οποία κινείται το ΚΚΕ». Ενώ ο Ι. Κ. Πρετεντέρης ανακάλυπτε «το πρόβλημα ΚΚΕ» (Τετάρτη 25 Νοέμβρη 2009).

Εμφάνισαν συναγωνιστή του Λ. Κύρκου τον Χαρίλαο Φλωράκη!

Στις περιφερειακές εκλογές το αποτέλεσμα των συνδυασμών του ΚΚΕ δεν άρεσε καθόλου στο «Βήμα». Τι να πει λοιπόν; Το βρήκε. Ασχολήθηκε με τους «επίδοξους μνηστήρες στην ηγεσία του ΚΚΕ» (!) και άρχισε να γράφει διάφορα για στελέχη του Κόμματος. Ποιος του έδωσε αυτό το δικαίωμα; Με ποια αρμοδιότητα πιάνουν στο στόμα τους τα στελέχη του ΚΚΕ και διεκδικούν να έχουν λόγο για το πότε, ποιος και τι ρόλο θα αναλάβει; Αν τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα του επιτρέπουν να γράφει οτιδήποτε για τα εσωκομματικά τους, επειδή θέλουν τη στήριξή του και διαμαρτύρονται κατά των «νταβατζήδων» μόνο αν αυτή την παρέχει σε αντιπάλους τους, είναι δικό τους ζήτημα. Το ΚΚΕ δεν είναι σαν τα μούτρα τους και δεν επιτρέπει σε κανέναν, πέρα από τα μέλη και τα στελέχη του, να έχει λόγο για τις εσωτερικές του διαδικασίες. Με ποια δικαιοδοσία, ποια δημοσιογραφική δεοντολογία, θεωρούν δικαίωμά τους την παρέμβαση στο εσωτερικό του ΚΚΕ; Ακόμα και τον Αύγουστο οι ΚΚΕδολόγοι του «Βήματος» δεν πάνε διακοπές. Στις 29 Αυγούστου του 2010 αποφάσισαν να σώσουν το ΚΚΕ και την αριστερά που το εντάσσουν, «που αυτοκαταστρέφεται»(!) και αφιέρωσε σελίδες και ρεπορτάζ για το «Τι είναι και τι επιδιώκει το Αριστερό Βήμα Διαλόγου»!

Με αφορμή το θάνατο του Λ. Κύρκου και την ηχηρότατη «σιωπή» του ΚΚΕ, έγραψαν νέες σελίδες αθλιότητας: «Ο Περισσός αποκαθηλώνει τον Χαρίλαο»!!! Μάλιστα, χωρίς ντροπή το «Βήμα» έφτασε στο σημείο να εμφανίζει τον Χαρίλαο Φλωράκη ως συναγωνιστή του Λεωνίδα Κύρκου, τον οποίο δικαίως τιμούσε για το ρόλο και την αντιΚΚΕ προσφορά του σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα (4 Σεπτέμβρη 2011). Ποιοι; Αυτοί που κατηγορούσαν τον Χαρίλαο Φλωράκη ως «δεινόσαυρο», «κομμουνιστικό απολίθωμα», «εικονολάτρη», «πατριάρχη του δογματισμού», γιατί υπερασπιζόταν τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του Κόμματος απέναντι στον οπορτουνισμό. Αθελά τους επιβεβαίωσαν αυτό που έλεγε ο σ. Χαρίλαος, ότι «οι αντικομμουνιστές αγαπούν πάντα το νεκρό κομμουνιστή, που δεν μπορεί να τους απαντήσει».

Αφήνουμε εντελώς στην άκρη το ρόλο του «Βήματος» στην επιχείρηση διαστρέβλωσης της Ιστορίας του ΚΚΕ, το τι έγραψε και τι είπε για το Β' τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, το πώς προβάλλει και αναδεικνύει κάθε αντιΚΚΕ προσφορά - μαρτυρία - διαστρέβλωση κ.λπ. Είναι από μόνο του τεράστιο κεφάλαιο.

Χορηγός σε κάθε αντιΚΚΕ προβοκάτσια

Σημαντικότατη είναι και η προσφορά του στην τροφοδότηση και υποστήριξη που παρέχει σε κάθε αντιΚΚΕ προβοκάτσια. Και όταν ετοιμάζεται και όταν εκδηλώνεται. Χαρακτηριστική ήταν η συνεισφορά του στην προσπάθεια να συκοφαντηθεί ο ρόλος του ΚΚΕ στην οργάνωση των μεγάλων εργατικών - λαϊκών κινητοποιήσεων. Ετσι, το «Βήμα» πρόβαλε και ανέδειξε όλες τις αισχρές κατηγορίες και συκοφαντίες που εκτόξευσε ο εκλεκτός τους Πάγκαλος κατά του ΚΚΕ. Την Κυριακή 30 Μάη 2010, λίγες μέρες μετά την προβοκάτσια στη «Μαρφίν» και μπροστά στη Βουλή, προβάλλει τις αισχρές κατηγορίες του ότι συνδικαλιστές του ΚΚΕ επιχείρησαν να εισβάλουν στη Βουλή, «...τους είδα με τα μάτια μου, αναγνώρισα τα πρόσωπά τους στην τηλεόραση»!!!

Κι όμως, λίγους μήνες μετά και λίγες μέρες πριν πραγματοποιηθεί η δολοφονική επίθεση κατά της περιφρούρησης και της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ μπροστά στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της μεγάλης 48ωρης απεργίας στις 20 Οκτώβρη 2011, από τους κουκουλοφόρους παρακρατικούς, εντελώς τυχαία και συμπτωματικά (!) για τα ίδια γεγονότα, το «Βήμα» στις 16/11/2011 κατηγορεί το ΚΚΕ για το ακριβώς αντίθετο: «Το ΚΚΕ για μια ακόμα φορά έσωσε την αστική δημοκρατία»!!! «Η Αλέκα διασώζει το κοινοβούλιο». «Οι γεροδεμένοι κομμουνιστές αντί να καταλάβουν τα (πρώην) Ανάκτορα υπάκουσαν και προφύλαξαν εμποδίζοντας το "συνασπισμό" ακροαριστερών και παρακρατικών να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό», έγραφε! Αν αυτό δεν είναι τουλάχιστον προετοιμασία του εδάφους ή συμμετοχή στην προβοκάτσια των μηχανισμών που επιχείρησαν με την ωμή βία να διαλύσουν τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και να τρομοκρατήσουν, τότε τι είναι; Κι όταν μάλιστα συνεχίζει την προβοκάτσια και την επόμενη Κυριακή από την επίθεση, που είχε ως αποτέλεσμα ένα νεκρό και δεκάδες τραυματίες, στις 23/10/2011. Ηταν «σύγκρουση (του ΚΚΕ) με τις κουκούλες». «Οντως η βουλή για ένα διήμερο έμοιαζε με φρούριο, την υπεράσπιση του οποίου είχαν αναλάβει οι κομμουνιστές», επαναλαμβάνοντας τα επιχειρήματα όλων όσοι δικαιολογούσαν την εκπορευόμενη από τους μηχανισμούς καταστολής δολοφονική επίθεση.

Δεν έπιασε; Δεν πέρασε η τρομοκρατία; Τι σημασία έχει η δημοσιογραφική αξιοπιστία; Είπαμε, ο αντιΚΚΕ σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ετσι ξαναπροβάλλουν τον Πάγκαλο και τις προκλητικές συκοφαντίες του («Βήμα», 4/3/2012). Τώρα το ΚΚΕ δεν περιφρουρούσε, αλλά ευθύνεται για τους νεκρούς της «Μαρφίν»! Εύγε. Αυτή είναι η λαμπρή αστική δημοσιογραφία.

Τώρα το «Βήμα» επιχειρεί να νομιμοποιήσει το χαφιεδισμό σε βάρος του ΚΚΕ

Μπροστά στην προεκλογική περίοδο και με δεδομένη την αδυναμία των αστικών κομμάτων να διαχειριστούν όπως παλιά την κρίση του συστήματός τους, να κρύψουν τη χρεοκοπία τους και την αντιδραστική πολιτική τους, να χειραγωγήσουν με τους παλιούς τρόπους και μέσα τις λαϊκές συνειδήσεις, ακόμα και να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ, που η πολιτική του επιβεβαιώνεται και το κύρος του ανεβαίνει ακόμα και σε τμήματα εργαζομένων και μεσαίων στρωμάτων που αποτελούσαν σταθερό στήριγμα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος αφήνουν τα προσχήματα και καταφεύγουν σε ωμό, χυδαίο αντικομμουνισμό. Μαζί τους και το «Βήμα» της προηγούμενης Κυριακής (11/3/2012) ξαναδείχνει την κατεύθυνση. Προχωρά πέρα από τη συκοφαντία και στρώνει το έδαφος προς την αντικομμουνιστική εξαχρείωση. Ο στόχος σαφής: Να νομιμοποιηθούν ο χαφιεδισμός και η παρέμβαση των μηχανισμών του συστήματος σε βάρος των Οργανώσεων, της λειτουργίας του ΚΚΕ. Να χαρακτηριστεί η άρνηση υποταγής του Κόμματος αντιδημοκρατική εκτροπή, σεχταρισμός, σταλινισμός κ.λπ.

Το «Βήμα» απαγορεύει στο ΚΚΕ να αρνείται το φακέλωμα και την παρακολούθηση

Το «Βήμα» καταγγέλλει ως αντιδημοκρατική εκτροπή και εκδήλωση αυταρχισμού της ηγεσίας, την προσπάθεια του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να προστατεύσουν τα μέλη τους από το ηλεκτρονικό φακέλωμα που συστηματικά γίνεται στο διαδίκτυο, από διάφορες μάλιστα υπηρεσίες εντός και εκτός της χώρας. «Το ΚΚΕ διαγράφει το Facebook. Απαγορεύει στα μέλη του τη χρήση του», διατυμπανίζει το «Βήμα» με θράσος. Δεν υποτιμά μ' αυτό προκλητικά τη νοημοσύνη των αναγνωστών του; Ακόμα και οι πιο τυφλοί αντικομμουνιστές γίνεται να αγνοούν τα διάφορα σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας; Τις απολύσεις εργαζομένων που έγιναν επειδή καταφέρθηκαν κατά των αφεντικών τους στο Facebook; Γίνεται να μη γνωρίζει το «Βήμα» την τοποθέτηση του Τζούλιαν Ασάντζ, του Wikileaks, που έχει αποδείξει ότι κάτι παραπάνω ξέρει από παρακολουθήσεις, φακελώματα και καταγραφές στο διαδίκτυο, ότι «το Facebook είναι το τελειότερο εργαλείο κατασκοπείας και παρακολούθησης των ανθρώπων παγκοσμίως, που εφηύρε ο ανθρώπινος εγκέφαλος»; Τις συνεχείς αναφορές διεθνών μέσων και πρακτορείων ειδήσεων ότι σε κτίριο του βιομηχανικού πάρκου της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ είναι εγκατεστημένη μονάδα της CIA που ονομάζεται «εκδικητικοί βιβλιοθηκάριοι», που παρακολουθούν και συλλέγουν πληροφορίες, φωτογραφίες από το Facebook, το Twitter και τα άλλα μέσα της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης; Τις ίδιες υπηρεσίες έχει το FBI, ο στρατός των ΗΠΑ και προφανώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες της ΕΕ. Τίποτα ακόμα δεν έχουν ακούσει για την προ εβδομάδας αντίδραση χωρών της ΕΕ και διαφόρων εταιρειών και οργανισμών για την ενοποίηση των υπηρεσιών της Google και τι αυτό σημαίνει για τους χρήστες; Απ' ό,τι φαίνεται αυτά δεν έχουν καμία σημασία για το «Βήμα» προκειμένου να υλοποιηθεί ο στόχος. Να φανεί το ΚΚΕ αναχρονιστικό που φοβάται την τεχνολογία και την επικοινωνία.

Το ΚΚΕ «κηρύσσει πόλεμο στην μπλογκόσφαιρα που έχει μετατραπεί σε πεδίο εσωκομματικών αντιδράσεων», γράφει το «Βήμα», παριστάνοντας το αφελές. Επιχειρούν να εμφανίσουν το ΚΚΕ ως καχύποπτο και φοβισμένο απέναντι στο δήθεν ειρηνικό πέλαγος της δημοκρατίας και της ελεύθερης πληροφόρησης του διαδικτύου! Πρόκειται για αποθράσυνση. Είναι τόσες πολλές, πολύχρωμες και κραυγαλέες οι προβοκάτσιες σε βάρος του ΚΚΕ και στο internet που χάνει το νόημά του το να δώσεις αποδείξεις. Τι να πρωτοπείς; Το λογαριασμό στο Facebook που κάποιοι συνεχώς ανοίγουν στο όνομα της Αλέκας Παπαρήγα ή άλλων στελεχών του ΚΚΕ; Την πλαστή ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου που κυκλοφόρησε μόλις πριν μια βδομάδα και που αναπαράχθηκε σε εκατοντάδες ακροδεξιά, αναρχοαντιεξουσιαστικά και σατιρικά blogs; Τα δεκάδες πλαστά ντοκουμέντα και πλαστές τοποθετήσεις και παρεμβάσεις στελεχών; `Η τις πιο απίθανες ακόμα και ασυνάρτητες καταγγελίες στο όνομα μελών και στελεχών του ΚΚΕ;

Υπάρχει φακέλωμα στο internet;

Εκεί όμως που το «Βήμα» κάνει άλμα προς τον χειρότερο αντικομμουνισμό του παρελθόντος αντιγράφοντας τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και της μετέπειτα περιόδου των συλλήψεων και των εκτελέσεων, είναι που προβάλλει ξεδιάντροπα και ανοιχτά το χαφιεδισμό σε βάρος του ΚΚΕ. Με μισή αλήθεια, πέντε διαστρεβλώσεις και δέκα ψέματα το «Βήμα» αποκαλύπτει δήθεν την εσωκομματική μυστική συζήτηση που διεξάγεται στις Οργανώσεις του ΚΚΕ πάνω σε θέσεις και σημειώματα της ΚΕ, με βάση δημοσιογραφικές πληροφορίες και αναρτήσεις στο διαδίκτυο! Ομως, με ποιο δικαίωμα το «Βήμα» θέλει να εμπλακεί με το τι συζητά και πώς το ΚΚΕ στις γραμμές του; Αυτό δεν είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των μελών και στελεχών του ΚΚΕ; Δεν είναι χαφιεδισμός, δεν είναι κατασκοπεία, το να θέλεις να παρακολουθήσεις και να καταγράψεις μια εσωκομματική διαδικασία που αφορά μάλιστα ένα κόμμα που αποδεδειγμένα κρατικές και μυστικές υπηρεσίες έκαναν και κάνουν τα πάντα για να κατασκοπεύσουν, να φακελώσουν τα στελέχη, τα μέλη του ΚΚΕ, τις δραστηριότητές τους; Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του Wikileaks είναι ενδεικτικές της εμφανούς παρακολούθησης που κάνουν αυτές οι υπηρεσίες.

Αυτά που συζητά το ΚΚΕ αφορούν το ίδιο. Το Κόμμα δεν είναι ούτε κρατική, ούτε κυβερνητική υπηρεσία, ούτε επιχείρηση, που θεωρείται ως δημοσιογραφική επιτυχία η αποκάλυψη μιας απόφασης ή μιας συζήτησης. Το να θέλεις όμως να παρακολουθήσεις και να φανερώσεις μια συζήτηση σε ένα κόμμα, σε ένα σωματείο, σε μια παρέα ανθρώπων, αυτό δεν είναι χαφιεδισμός; Ανεξάρτητα με ποιον τρόπο απέσπασες τις υποτιθέμενες πληροφορίες, είτε είναι προϊόν κλοπής είτε παρακολούθησης είτε εξαγοράς είτε ακόμα ακόμα και «καρφώματος», δεν είναι ανήθικο να τις αξιοποιείς, να τις θεωρείς ως αντικειμενικές και αληθινές;

Ανακάλυψαν ότι το ΚΚΕ συζητά μυστικά για τον κίνδυνο ιμπεριαλιστικού πολέμου!

«Κλίμα καχυποψίας» διατυμπανίζει πάλι το «Βήμα» ότι υπάρχει στο ΚΚΕ, ελπίζοντας να πετύχει αυτό που καταγγέλλει. Εφόσον υπάρχει αυτό το κλίμα, τότε πώς εξηγείται να παρουσιάζεις σαν αποκάλυψη ότι οι Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ ενημερώνονται και συζητούν για αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής σε όλα τα ζητήματα; Και μάλιστα αυτό το «Βήμα» το εμφανίζει ως έγκλημα. Το πόσο τους εξοργίζει ότι το ΚΚΕ δεν παίρνει την άδειά τους για το τι και πώς θα το συζητά και τι θα λέει στο λαό φαίνεται και από την προσπάθεια να καλλιεργήσουν την εικόνα της μυστικοπάθειας και ύποπτης συνωμοτικότητας. Συζητούν, λέει, το ενδεχόμενο ιμπεριαλιστικού πολέμου και τι θα κάνει το ΚΚΕ, εμφανίζοντάς το ως συνταρακτική αποκάλυψη. Αυτό είναι υποκρισία ή εμπάθεια; Τον σοβαρό κίνδυνο της εμπλοκής της Ελλάδας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο δεν τον έχει θέσει στο λαό το ΚΚΕ με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο; Με ομιλίες και μέσα στη Βουλή, σε συνεντεύξεις της Αλέκας Παπαρήγα, σε ανακοινώσεις του; Είναι δυνατόν να μην το έχει συζητήσει στις Οργανώσεις του πριν το θέσει δημόσια;

Είναι ολοφάνερο ότι η επίθεση του «Βήματος» δεν αφορά μόνο τις εκλογές και την προσπάθεια να βάλει εμπόδια στην εκλογική ισχυροποίηση του ΚΚΕ. Εχει μακροπρόθεσμο στόχο, εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική αντιμετώπισης του ΚΚΕ από το αστικό κράτος. Εφόσον δεν μπόρεσαν να το συντρίψουν, δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, επιχειρούν με κάθε τρόπο να δημιουργήσουν ρήγματα στο εσωτερικό του, θέλουν να βάλουν εμπόδια και να υπονομεύσουν την εσωκομματική του λειτουργία και δημοκρατία. Ξανασηκώνουν τις σημαίες του πιο χυδαίου αντικομμουνισμού, καλλιεργώντας το έδαφος για να δικαιολογηθούν η ωμή τρομοκρατική και κρατική παρέμβαση κατά του ΚΚΕ και του ταξικού κινήματος. Η εργατική τάξη και ο λαός έχουν εμπειρία και ο καπιταλισμός και η δικτατορία των μονοπωλίων αποδεικνύουν καθημερινά ποια είναι η δημοκρατία τους. Ολο και πιο απροκάλυπτα επαναλαμβάνουν διαρκώς, με άλλα λόγια, αυτό που έλεγε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος: «Ο ελληνικός λαός επιτρέπεται να πιστεύει σε όλα, εκτός από τον κομμουνισμό».

Η αντιΚΚΕ εξαχρείωση και η επιχείρηση τρομοκράτησης των εργαζομένων και του λαού δε μαρτυρούν όμως την ισχύ τους, τη σιγουριά τους για το σύστημά τους και τις δυνατότητές του. Δείχνουν τη μεγάλη τους αδυναμία, τον τρόμο τους απέναντι στο Κόμμα της εργατικής τάξης που δεν τους φοβάται και με όπλο την επιστημονική του θεωρία, τις επεξεργασίες του, την εμπειρία του, έχει εμπιστοσύνη και στις δυνάμεις του και στην εργατική τάξη και το λαό. Η αντιΚΚΕ επιχείρηση των κομμάτων και των μηχανισμών του συστήματος θα έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα απ' αυτό που υπολογίζουν οι εμπνευστές και εκτελεστές της.

Παναγιώτη ΜΕΝΤΡΕΚΑ

 μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

Ριζοσπάστης 

                                      

Πολιτική βαρβαρότητα !  http://workinform.blogspot.com/2012/03/blog-post_12.html

 

Όχι στη δανειακή σύμβαση. Δε θα ζήσουμε με αλυσίδες. Όλοι τη Τρίτη στις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας Τρίτη 20 Μάρτη.

Όλοι και όλες στις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ

ΤΡΙΤΗ 20 ΜΑΡΤΗ

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 6.30 μ.μ.

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΙΣ 7.00 μ.μ.

και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας

Να υψώσουμε φωνή αντίθεσης και καταδίκης σε μια συμφωνία που υποθηκεύει τη ζωή του λαού για πάνω από 30 χρόνια.

Γυρνάνε στο μεσαίωνα την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα για τα κέρδη του κεφαλαίου, για τη σωτηρία των μηχανισμών της λειτουργίας του.

Φορτώνουν στο λαό απίστευτα βάσανα και φτώχεια, καταδικάζουν τα παιδιά των εργαζομένων στην ανεργία ή να δουλεύουν με 400 €. Όλα για τη σωτηρία του κεφαλαίου.

Η ΕΕ, η συγκυβέρνηση και άλλοι παρατρεχάμενοι, το βάρβαρο και απάνθρωπο σύστημα προσπαθούν να σώσουν, βάζοντας το πιστόλι στον κρόταφο του λαού. Με εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ και στη δύναμη της λαϊκής πάλης μπορούμε να ανατρέψουμε τα αντιλαϊκά σχέδια και να χαράξουμε το μέλλον προς όφελος των εργαζομένων.

Ελάτε να ακούσετε τη φωνή του ΚΚΕ, την πρότασή του για το πώς θα βγούμε από τη σημερινή τραγική κατάσταση.

Κλείστε τ' αυτιά σας στους διάφορους «σωτήρες» που δήθεν τώρα θυμήθηκαν το λαό, όταν επί χρόνια εφάρμοζαν την πολιτική που τον τσακίζει.

 Κλείστε τ' αυτιά σε όσους πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ και ταυτόχρονα υπόσχονται στο λαό λύσεις σε όφελός του. 

Ακούστε προσεκτικά τη μοναδική ρεαλιστική πρόταση διεξόδου από την κρίση.

Εμπρός τώρα με το ΚΚΕ! 

Στους καθημερινούς αγώνες και στις εκλογές.

 Να παρεμποδίσουμε την καταστροφή του λαού, με οδηγό και προοπτική την ανατροπή της εξουσίας - δικτατορίας των μονοπωλίων.

 Λαός κυρίαρχος είναι ο λαός κάτοχος του πλούτου που παράγει. 

Έξω από την ΕΕ, μονομερής διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με λαϊκή εξουσία.

Όλοι και όλες στις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ!

ΤΡΙΤΗ 20 ΜΑΡΤΗ

«Ευτυχώς (!!!)... επτωχεύσαμεν»! Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας θυμηθούμε:

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Αλλαγές στο Ασφαλιστικό ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, λεηλάτησαν τις συντάξεις και πήγαν τα όρια συνταξιοδότησης μετά θάνατον, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, επέβαλαν εργασιακές σχέσεις τύπου «Νταχάου», δήθεν για να«μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που - μαζί με τους άθλιους τηλεπαπαγάλους τους - μας έλεγαν

«ΔΝΤ ή χρεοκοπία;»,

«τρόικα ή χρεοκοπία;»,

«μνημόνιο ή χρεοκοπία;»...

και που, τελικά, έφεραν και το ΔΝΤ, έφεραν και την τρόικα, έφεραν και τα μνημόνια, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Απολύσεις ή χρεοκοπία;»,

«μείωση δαπανών σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια ή χρεοκοπία;»,

«νέες αυξήσεις φόρων ή χρεοκοπία;»,

«χαράτσια ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, επέπεσαν σαν ακρίδα πάνω στον ελληνικό λαό σε ένα όργιο αρπαγής, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία (και... τανκς);»,

«εφαρμοστικός ή χρεοκοπία;»,

«νέα φορολεηλασία ή χρεοκοπία;»,

«PSI ή χρεοκοπία;»,

«νέο μνημόνιο ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, διέπραξαν ό,τι κοινωνικό έγκλημα μπορούσε να φανταστεί κανείς, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Ετσι πορεύεται η Ελλάδα δυο χρόνια.

Αλλά τώρα πια, έπειτα από την τόσο παθιασμένη προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του Καρατζαφέρη, του Παπαδήμου και των κολαούζων τους να μας διασώσουν από τη χρεοκοπία, έφτασε η ώρα.

Τώρα πια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Το παζλ ολοκληρώθηκε:

Και μνημόνια,

και καταβύθιση των μισθών,

και ισοπέδωση των συντάξεων,

και ξεπούλημα των πάντων,

και φορογιουρούσι,

και εργασιακές σχέσεις - απαρτχάιντ,

και απολύσεις,

και χαράτσια,

και ανεργία 21%,

και «λουκέτα» παντού

και μετά από όλα αυτά τα... «σωτήρια» και «πατριωτικά»,

πάρτε από πάνω και μια ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!

*

Τη χρεοκοπία

- που, τάχα, «για να την αποφύγουμε» ο λαός υπόκειται σε κάθε λογής μαρτύριο -

την έφεραν και τη μεθόδευσαν οι ίδιοι! Αυτοί που υποτίθεται ότι την ξόρκιζαν, θωράκισαν τη χρεοκοπία υπό το PSI και το αγγλικό δίκαιο, την έκαναν νόμο του κράτους με τριακονταετή διάρκεια, την έβαλαν σε «ειδικό λογαριασμό» για να γλεντούν οι εγχώριοι και ξένοι τοκογλύφοι,

και μετά τη βάφτισαν «ιστορική στιγμή»,

την είπαν «ιστορική απόφαση»,

τη λανσάρουν σαν «ιστορική ευκαιρία»!!!

*

Αυτοί είναι οι «σωτήρες» μας!

Αυτό ήταν εξ αρχής και το προαποφασισμένο τους σχέδιο:

Να ρημάξουν τον ελληνικό λαό, να του φορτώσουν τα βάρη της κρίσης που προκάλεσαν οι εκμεταλλευτές του, να τον βυθίσουν στον γκρεμό της ανεξέλεγκτης πτώχευσης και μετά, με «καθαρό» το έδαφος, χρησιμοποιώντας κάθε λογής εκβιασμό, ψέμα και αντιδημοκρατική παρεκτροπή,

να προχωρήσουν στις μεταξύ τους... «επιλεκτικές» διευθετήσεις.

*

Αυτά είναι τα «μνημόνια» που αδίστακτα

οι κεφαλαιοκράτες - που βαφτίζονται «επενδυτές»,

οι τραπεζίτες - που έγιναν πρωθυπουργοί,

οι κερδοσκόποι - που παριστάνουν τους «ευεργέτες»,

οι τοκογλύφοι - που συστήνονται ως φιλεύσπλαχνοι «δανειστές»,

οι κυβερνώντες - υπηρέτες τους και τα «αντιπολιτευόμενα» πολιτικά τους ανδρείκελα,

τα εφαρμόζουν πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Χρεοκόπησαν, κατέστρεψαν και εξανδραποδίζουν τον κόσμο του μόχθου ώστε το μερίδιο της ζημιάς της πλουτοκρατίας από την κρίση που η ίδια προκάλεσε να είναι το ελάχιστο δυνατό.

*

Αυτό ήταν εξ αρχής το «πλάνο» τους:

Επέφεραν τη φτωχοποίηση των εργαζομένων.

Επιτάχυναν την ερημοποίηση της χώρας.

Προκάλεσαν ένα εκατομμύριο άνεργους.

Δημιούργησαν μια Ελλάδα της καθημερινής δυστυχίας, της ανείπωτης ανέχειας και της γενικευμένης ανασφάλειας.

Γύρισαν τον τόπο σε συνθήκες προπολεμικής μιζέριας.

Και αφού τα «κατάφεραν», τώρα τους παρακολουθούμε να δίνουν μια από τις πλέον άθλιες παραστάσεις θράσους που έζησε ποτέ η Ελλάδα.

Είναι πραγματικά ασύλληπτο:

Σε αντίθεση ακόμα και με τους πολιτικούς τους προγόνους που εκείνοι είχαν έστω ένα ελάχιστο επίπεδο αυτοεκτίμησης και τη στιγμή της χρεοκοπίας ομολογούσαν ότι «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» -

ετούτοι δω

έχουν φτάσει στο σημείο να... πανηγυρίζουν για τη χρεοκοπία (!) και σε μια πρωτοφανή - ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα - έκφραση της σαπίλας τους να στήνουν χορούς και εμβατήρια

για να λανσάρουν το έγκλημά τους σαν «νίκη»,

για να παραστήσουν τη συμφορά σαν «επιτυχία»!

*

Είναι απίστευτο! Κι όμως!

Εχουν οδηγηθεί στον απόπατο του μαυρογιαλουρισμού σε τέτοιο σημείο που στη θέση του

«δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

ετούτοι δω έχουν φτάσει να διακηρύσσουν, χωρίς ίχνος τσίπας και φιλότιμου, να γαυριούν και να διακονούν χωρίς στάλα ντροπής, ότι όχι μόνο πτωχεύσαμε, αλλά και ότι

«ΕΥΤΥΧΩΣ που... ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ»!

*

Αλλά ας θυμηθούμε:

Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο να πουλάνε «πατριωτισμό» και να διαλαλούν ότι η πολιτική τους... «προφυλάσσει τη χώρα από τη χρεοκοπία»;

Σε πόσα και πόσα Υπουργικά Συμβούλια, σε πόσα και πόσα διαγγέλματα, σε πόσες και πόσες δημόσιες εμφανίσεις, σε πόσα και πόσα «ραβασάκια» που μετέφεραν οι φίλοι τους στα ΜΜΕ, δεν ακούστηκε και δε γράφτηκε «'Η εφαρμόζουμε την πολιτική των μνημονίων ή χρεοκοπούμε»;

Σε πόσες και πόσες παραστάσεις του ο Σαμαράς, είτε όταν δεν ψήφισε μνημόνια ψηφίζοντας τους νόμους των μνημονίων ή όταν ψηφίζει μνημόνια, δεν έχει πει ότι κάθε κωλοτούμπα του γίνεται «για να μη χρεοκοπήσουμε»;

Πόσες και πόσες φορές οι πρωθυπουργοί, οι επίδοξοι πρωθυπουργοί, τα στελέχη και τα πολιτικά τους δεκανίκια δεν εμφανίστηκαν με θράσος τριακοσίων πιθήκων ενώπιον του λαού για να κατακεραυνώσουν κάθε φωνή καταδίκης της πολιτικής τους, λέγοντας:

«Και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;»!

*

Ε, λοιπόν, ναι! Αυτοί είναι, οι

«και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;», που έρχονται αμέσως μετά την ολοκλήρωση του PSI και τη χτεσινή υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης από τους Βενιζέλο και Προβόπουλο

- PSI και δανειακή σύμβαση που σημαίνουν την και με τη βούλα ολοκλήρωση της διαδικασίας χρεοκοπίας της Ελλάδας, όπως έχει πιστοποιηθεί από την Κομισιόν και το ΔΝΤ μέχρι τη Διεθνή Ενωση Τραπεζών και τα όργανα ενεργοποίησης των CDS -

και με θράσος εξακοσίων πλέον πιθήκων (διπλάσιο δηλαδή θράσος από το προηγούμενο) εκείνο που στην ουσία μας λένε, πια, είναι:

Ε, τελικά, κοιτάχτε, δεν είναι και τόσο κακό που χρεοκοπήσαμε!

*

Μέσα σε αυτόν τον ανεμοστρόβιλο αναίδειας διεκδικούν μέχρι και... περγαμηνές, γιατί - όπως διαβεβαιώνουν τα εκατομμύρια θύματά τους - τα «κατάφεραν» και εξασφάλισαν (στα θύματα) μια... προνομιακή μεταχείριση:

Η χρεοκοπία, όπως λένε, ναι μεν ήρθε, αλλά δεν ήταν «άτακτη» και«ανεξέλεγκτη». Ηταν...

«συντεταγμένη» και

«συμπεφωνημένη»!

Το θράσος τους, μάλιστα, γίνεται απροσμέτρητο - τόσο και τέτοιο θράσος κανένας πίθηκος δε θα μπορέσει ποτέ να επιδείξει - φτάνοντας πλέον και υπό τα τύμπανα ακριβώς του

«ευτυχώς επτωχεύσαμεν» (!!!)

να καλούν τον ολοκληρωτικά, τον πλήρως και τον ανεξέλεγκτα κατεστραμμένο, πτωχευμένο και χρεοκοπημένο λαό,

να τους ψηφίσει στις εκλογές για το... κατόρθωμά τους!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας θυμηθούμε:

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Αλλαγές στο Ασφαλιστικό ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, λεηλάτησαν τις συντάξεις και πήγαν τα όρια συνταξιοδότησης μετά θάνατον, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, επέβαλαν εργασιακές σχέσεις τύπου «Νταχάου», δήθεν για να«μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που - μαζί με τους άθλιους τηλεπαπαγάλους τους - μας έλεγαν

«ΔΝΤ ή χρεοκοπία;»,

«τρόικα ή χρεοκοπία;»,

«μνημόνιο ή χρεοκοπία;»...

και που, τελικά, έφεραν και το ΔΝΤ, έφεραν και την τρόικα, έφεραν και τα μνημόνια, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Απολύσεις ή χρεοκοπία;»,

«μείωση δαπανών σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια ή χρεοκοπία;»,

«νέες αυξήσεις φόρων ή χρεοκοπία;»,

«χαράτσια ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, επέπεσαν σαν ακρίδα πάνω στον ελληνικό λαό σε ένα όργιο αρπαγής, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν

«Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία (και... τανκς);»,

«εφαρμοστικός ή χρεοκοπία;»,

«νέα φορολεηλασία ή χρεοκοπία;»,

«PSI ή χρεοκοπία;»,

«νέο μνημόνιο ή χρεοκοπία;»

και που, τελικά, διέπραξαν ό,τι κοινωνικό έγκλημα μπορούσε να φανταστεί κανείς, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Ετσι πορεύεται η Ελλάδα δυο χρόνια.

Αλλά τώρα πια, έπειτα από την τόσο παθιασμένη προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του Καρατζαφέρη, του Παπαδήμου και των κολαούζων τους να μας διασώσουν από τη χρεοκοπία, έφτασε η ώρα.

Τώρα πια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Το παζλ ολοκληρώθηκε:

Και μνημόνια,

και καταβύθιση των μισθών,

και ισοπέδωση των συντάξεων,

και ξεπούλημα των πάντων,

και φορογιουρούσι,

και εργασιακές σχέσεις - απαρτχάιντ,

και απολύσεις,

και χαράτσια,

και ανεργία 21%,

και «λουκέτα» παντού

και μετά από όλα αυτά τα... «σωτήρια» και «πατριωτικά»,

πάρτε από πάνω και μια ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!

*

Τη χρεοκοπία

- που, τάχα, «για να την αποφύγουμε» ο λαός υπόκειται σε κάθε λογής μαρτύριο -

την έφεραν και τη μεθόδευσαν οι ίδιοι! Αυτοί που υποτίθεται ότι την ξόρκιζαν, θωράκισαν τη χρεοκοπία υπό το PSI και το αγγλικό δίκαιο, την έκαναν νόμο του κράτους με τριακονταετή διάρκεια, την έβαλαν σε «ειδικό λογαριασμό» για να γλεντούν οι εγχώριοι και ξένοι τοκογλύφοι,

και μετά τη βάφτισαν «ιστορική στιγμή»,

την είπαν «ιστορική απόφαση»,

τη λανσάρουν σαν «ιστορική ευκαιρία»!!!

*

Αυτοί είναι οι «σωτήρες» μας!

Αυτό ήταν εξ αρχής και το προαποφασισμένο τους σχέδιο:

Να ρημάξουν τον ελληνικό λαό, να του φορτώσουν τα βάρη της κρίσης που προκάλεσαν οι εκμεταλλευτές του, να τον βυθίσουν στον γκρεμό της ανεξέλεγκτης πτώχευσης και μετά, με «καθαρό» το έδαφος, χρησιμοποιώντας κάθε λογής εκβιασμό, ψέμα και αντιδημοκρατική παρεκτροπή,

να προχωρήσουν στις μεταξύ τους... «επιλεκτικές» διευθετήσεις.

*

Αυτά είναι τα «μνημόνια» που αδίστακτα

οι κεφαλαιοκράτες - που βαφτίζονται «επενδυτές»,

οι τραπεζίτες - που έγιναν πρωθυπουργοί,

οι κερδοσκόποι - που παριστάνουν τους «ευεργέτες»,

οι τοκογλύφοι - που συστήνονται ως φιλεύσπλαχνοι «δανειστές»,

οι κυβερνώντες - υπηρέτες τους και τα «αντιπολιτευόμενα» πολιτικά τους ανδρείκελα,

τα εφαρμόζουν πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Χρεοκόπησαν, κατέστρεψαν και εξανδραποδίζουν τον κόσμο του μόχθου ώστε το μερίδιο της ζημιάς της πλουτοκρατίας από την κρίση που η ίδια προκάλεσε να είναι το ελάχιστο δυνατό.

*

Αυτό ήταν εξ αρχής το «πλάνο» τους:

Επέφεραν τη φτωχοποίηση των εργαζομένων.

Επιτάχυναν την ερημοποίηση της χώρας.

Προκάλεσαν ένα εκατομμύριο άνεργους.

Δημιούργησαν μια Ελλάδα της καθημερινής δυστυχίας, της ανείπωτης ανέχειας και της γενικευμένης ανασφάλειας.

Γύρισαν τον τόπο σε συνθήκες προπολεμικής μιζέριας.

Και αφού τα «κατάφεραν», τώρα τους παρακολουθούμε να δίνουν μια από τις πλέον άθλιες παραστάσεις θράσους που έζησε ποτέ η Ελλάδα.

Είναι πραγματικά ασύλληπτο:

Σε αντίθεση ακόμα και με τους πολιτικούς τους προγόνους που εκείνοι είχαν έστω ένα ελάχιστο επίπεδο αυτοεκτίμησης και τη στιγμή της χρεοκοπίας ομολογούσαν ότι «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» -

ετούτοι δω

έχουν φτάσει στο σημείο να... πανηγυρίζουν για τη χρεοκοπία (!) και σε μια πρωτοφανή - ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα - έκφραση της σαπίλας τους να στήνουν χορούς και εμβατήρια

για να λανσάρουν το έγκλημά τους σαν «νίκη»,

για να παραστήσουν τη συμφορά σαν «επιτυχία»!

*

Είναι απίστευτο! Κι όμως!

Εχουν οδηγηθεί στον απόπατο του μαυρογιαλουρισμού σε τέτοιο σημείο που στη θέση του

«δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

ετούτοι δω έχουν φτάσει να διακηρύσσουν, χωρίς ίχνος τσίπας και φιλότιμου, να γαυριούν και να διακονούν χωρίς στάλα ντροπής, ότι όχι μόνο πτωχεύσαμε, αλλά και ότι

«ΕΥΤΥΧΩΣ που... ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ»!

*

Αλλά ας θυμηθούμε:

Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο να πουλάνε «πατριωτισμό» και να διαλαλούν ότι η πολιτική τους... «προφυλάσσει τη χώρα από τη χρεοκοπία»;

Σε πόσα και πόσα Υπουργικά Συμβούλια, σε πόσα και πόσα διαγγέλματα, σε πόσες και πόσες δημόσιες εμφανίσεις, σε πόσα και πόσα «ραβασάκια» που μετέφεραν οι φίλοι τους στα ΜΜΕ, δεν ακούστηκε και δε γράφτηκε «'Η εφαρμόζουμε την πολιτική των μνημονίων ή χρεοκοπούμε»;

Σε πόσες και πόσες παραστάσεις του ο Σαμαράς, είτε όταν δεν ψήφισε μνημόνια ψηφίζοντας τους νόμους των μνημονίων ή όταν ψηφίζει μνημόνια, δεν έχει πει ότι κάθε κωλοτούμπα του γίνεται «για να μη χρεοκοπήσουμε»;

Πόσες και πόσες φορές οι πρωθυπουργοί, οι επίδοξοι πρωθυπουργοί, τα στελέχη και τα πολιτικά τους δεκανίκια δεν εμφανίστηκαν με θράσος τριακοσίων πιθήκων ενώπιον του λαού για να κατακεραυνώσουν κάθε φωνή καταδίκης της πολιτικής τους, λέγοντας:

«Και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;»!

*

Ε, λοιπόν, ναι! Αυτοί είναι, οι

«και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;», που έρχονται αμέσως μετά την ολοκλήρωση του PSI και τη χτεσινή υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης από τους Βενιζέλο και Προβόπουλο

- PSI και δανειακή σύμβαση που σημαίνουν την και με τη βούλα ολοκλήρωση της διαδικασίας χρεοκοπίας της Ελλάδας, όπως έχει πιστοποιηθεί από την Κομισιόν και το ΔΝΤ μέχρι τη Διεθνή Ενωση Τραπεζών και τα όργανα ενεργοποίησης των CDS -

και με θράσος εξακοσίων πλέον πιθήκων (διπλάσιο δηλαδή θράσος από το προηγούμενο) εκείνο που στην ουσία μας λένε, πια, είναι:

Ε, τελικά, κοιτάχτε, δεν είναι και τόσο κακό που χρεοκοπήσαμε!

*

Μέσα σε αυτόν τον ανεμοστρόβιλο αναίδειας διεκδικούν μέχρι και... περγαμηνές, γιατί - όπως διαβεβαιώνουν τα εκατομμύρια θύματά τους - τα «κατάφεραν» και εξασφάλισαν (στα θύματα) μια... προνομιακή μεταχείριση:

Η χρεοκοπία, όπως λένε, ναι μεν ήρθε, αλλά δεν ήταν «άτακτη» και«ανεξέλεγκτη». Ηταν...

«συντεταγμένη» και

«συμπεφωνημένη»!

Το θράσος τους, μάλιστα, γίνεται απροσμέτρητο - τόσο και τέτοιο θράσος κανένας πίθηκος δε θα μπορέσει ποτέ να επιδείξει - φτάνοντας πλέον και υπό τα τύμπανα ακριβώς του

«ευτυχώς επτωχεύσαμεν» (!!!)

να καλούν τον ολοκληρωτικά, τον πλήρως και τον ανεξέλεγκτα κατεστραμμένο, πτωχευμένο και χρεοκοπημένο λαό,

να τους ψηφίσει στις εκλογές για το... κατόρθωμά τους!

Ναζιστικές παρελάσεις με κρατική στήριξη στη Λετονία της Ε . Ε.

Γύρω στα 2000 άτομα κυρίως πρώην στρατιώτες των ναζιστικών ΕΣ-ΕΣ ( SS ) και υποστηρικτές τους συμμετείχαν στην  ετήσια παρέλαση . Κυματίζοντας λετονικές σημαίες και αφού διέσχισαν τμήμα της πόλη κατέληξαν για κατάθεση στεφάνων και λουλουδιών στο εθνικό μνημείο για την ¨Ελευθερία ¨ .

Την ίδια  στιγμή αντιδιαδήλωση από αντιφασίστες πραγματοποιήθηκε σε άλλο σημείο της πόλης χωρίς να υπάρξουν σοβαρά σοβαρά επεισόδια . 

Χαρακτηριστικό είναι ότι σύμφωνα με πληροφορίες έγινε σύλληψη αντιδιαδηλωτή επειδή  έφερε σφυροδρέπανο, σύμβολο απαγορευμένο στην Λετονία του ¨Ευρωενωσιακού κεκτημένου ¨.

Σήμερα στη Λετονία και στις άλλες βαλτικές χώρες  με τις πλάτες της ΕΕ, αλλά και των ΗΠΑ, ξαναγράφεται η Ιστορία . Η Ναζιστική προπαγάνδα και οι συνεργάτες των ναζιστών στηρίζονται από το κράτος και αναγνωρίζονται ως «πατριωτικές», επειδή πολέμησαν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό και σε αντιστασιακές οργανώσεις .

Μάλιστα οι σημερινές αρχές έχουν χαρακτηρίσει «αναμορφωτικό - εργασιακό στρατόπεδο» και «διευρυμένη αστυνομική φυλακή» το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σάλασπιλς της Λετονίας, όπου έχασαν τη ζωή τους πάνω από 100.000 άνθρωποι.

Είναι οι ίδιοι που οδηγούν το Λετονούς εργαζόμενους  στο μεσαίωνα αφού εδώ και χρόνια εφαρμόζουν πολιτικές ευτελισμού της ανθρώπινης εργασίας παρόμοιες με αυτές που βιώνει σήμερα και ο Ελληνικός λαός.

Είναι χαρακτηριστικό πως στις 11 Μάρτη σε πολλά σχολεία της Λετονίας πραγματοποιήθηκαν τα λεγόμενα «μαθήματα πατριωτισμού», στα οποία κλήθηκαν να μιλήσουν μετέχοντες στις φασιστικές Λετονικές λεγεώνες των Ες-Ες και απόγονοί τους.

Αυτά είναι τα ιδανικά της «δημοκρατίας», που έφερε η αντεπανάσταση στη Λετονία και για τα οποία περηφανεύονται και στη χώρα μας οι λεγόμενες «φιλοευρωπαϊκές» πολιτικές δυνάμεις.

Ι. ΣΤΑΛΙΝ : Οργανώνετε τη μαζική κριτική από τα κάτω

…Το δεύτερο ζήτημα αφορά τα καθήκοντα της πάλης ενάντια στη γραφειοκρατία, τα καθήκοντα της οργάνωσης της μαζικής κριτικής των ελλείψεων μας, τα καθήκοντα της οργάνωσης του μαζικού ελέγχου απ’ τα κάτω. Ένας απ’ τους πιο σκληρούς εχθρούς της πορείας μας προς τα μπρος είναι η γραφειοκρατία. Ο εχθρός αυτός ζει σ΄ όλες τις οργανώσεις μας, και στις κομματικές, και στις κομσομολικές, και στις συνδικαλιστικές, και στις οικονομικές. Όταν μιλάνε για γραφειοκράτες, δείχνουν συνήθως με το δάχτυλο τους παλιούς εξωκομματικούς υπαλλήλους, που, στις γελοιογραφίες, τους παριστάνουν συνήθως με γυαλιά (γέλια). Αυτό δεν είναι πέρα για πέρα σωστό σύντροφοι. Αν το ζήτημα ήταν μόνο για τους παλιούς γραφειοκράτες, η πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία θάταν η πιο εύκολη δουλειά. Το κακό είναι ότι εδώ δεν πρόκειται για τους παλιούς γραφειοκράτες. Εδώ, σύντροφοι, πρόκειται για τους νέους γραφειοκράτες που συμπαθούν τη Σοβιετική εξουσία, πρόκειται τέλος για τους κομμουνιστές γραφειοκράτες. Ο κομμουνιστής γραφειοκράτης είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος γραφειοκράτη. Γιατί; Γιατί καμουφλάρει τη γραφειοκρατία του με τον τίτλο του κομματικού μέλους. Και τέτοιους κομμουνιστές γραφειοκράτες, δυστυχώς, δεν έχουμε λίγους.

Πάρτε τις κομματικές οργανώσεις. Θα διαβάσατε φαντάζομαι, για την υπόθεση Σμόλενσκ, για την υπόθεση Αρτιόμοφσκ κτλ. Τι λέτε, τυχαία είναι αυτά; Πώς εξηγούνται αυτές οι επαίσχυντες περιπτώσεις αποσύνθεσης και ηθικής κατάπτωσης σε μερικούς κρίκους των κομματικών μας οργανώσεων; Εξηγούνται με το γεγονός ότι εκεί έφτασαν το μονοπώλιο του κόμματος ως τον παραλογισμό, έπνιξαν τη φωνή της βάσης, εκμηδένισαν την εσωκομματική δημοκρατία και εγκαθίδρυσαν τη γραφειοκρατία. Πώς να παλέψουμε ενάντια σ’ αυτό το κακό; Νομίζω πως ενάντια σ’ αυτό το κακό δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να υπάρχουν άλλα μέσα, πέρα από την οργάνωση του ελέγχου απ’ τα κάτω από μέρους των κομματικών μαζών και την καλλιέργεια της εσωκομματικής δημοκρατίας. Τι αντίρρηση μπορεί να φέρει κανείς στο να ξεσηκώσουμε την οργή των κομματικών μαζών ενάντια σ’ αυτά τα σάπια στοιχεία και να τους δώσουμε τη δυνατότητα να κυνηγήσουν αυτά τα στοιχεία με το κοντόξυλο; Νομίζω πως σ’ αυτό δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αντίρρηση.

Ή, ας πάρουμε λ.χ. την Κομσομόλ. Δε θα αρνηθείτε βέβαια ότι υπάρχουν εδώ κι εκεί, στην Κομσομόλ, ολότελα σάπια στοιχεία, που η ανελέητη πάλη ενάντια τους είναι απόλυτα αναγκαία. Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη τα σάπια στοιχεία. Ας πάρουμε το τελευταία γεγονός της χωρίς αρχές, πάλης ομάδων μέσα στην Κομσομόλ, γύρω από πρόσωπα, που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα της Κομσομόλ. Πως εξηγείται το γεγονός ότι στην Κομσομόλ υπάρχουν όσοι θες «κοσαρεφικοί» και «σομπολεφικοί», ενώ τους μαρξιστές πρέπει να τους γυρεύεις με το κερί; (Χειροκροτήματα). Τι άλλο δείχνει αυτό το γεγονός, αν όχι ότι σε μερικούς κρίκους των κορυφών της Κομσομόλ συντελείται ένα προτσές γραφειοκρατικής αποστείρωσης;

Και τα συνδικάτα; Ποιος θ’ αρνηθεί ότι στα συνδικάτα έχουμε όση θέλεις γραφειοκρατία; Έχουμε τις παραγωγικές συσκέψεις στις επιχειρήσεις. Έχουμε τις προσωρινές επιτροπές ελέγχου στα συνδικάτα. Καθήκον αυτών των οργανώσεων είναι να ξυπνούν τις μάζες, να αποκαλύπτουν τις ελλείψεις μας και να δείχνουν τους δρόμους για την καλυτέρευση της οικοδόμησης μας. Γιατί οι οργανώσεις αυτές δεν αναπτύσσονται; Γιατί δεν σφύζει μέσα τους η ζωή; Μήπως δεν είναι φανερό ότι η γραφειοκρατία στα συνδικάτα, μαζί με τη γραφειοκρατία στις κομματικές οργανώσεις, δεν αφήνουν τις σπουδαιότατες αυτές οργανώσεις της εργατικής τάξης να αναπτυχθούν;

Τέλος, οι οικονομικές μας οργανώσεις. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι τα οικονομικά μας όργανα πάσχουν από γραφειοκρατία; Πάρτε έστω μόνο την υπόθεση Σάχτι. Μήπως η υπόθεση Σάχτι δε δείχνει ότι τα οικονομικά μας όργανα δεν προχωρούν αλλά έρπουν, σέρνονται;

Πως θα βάλουμε τέρμα στη γραφειοκρατία σ’ όλες αυτές τις οργανώσεις; Για να γίνει αυτό υπάρχει ένας και μοναδικός δρόμος: να οργανωθεί ο έλεγχος απ’ τα κάτω, να οργανωθεί η κριτική των μαζών, των εκατομμυρίων της εργατικής τάξης ενάντια στη γραφειοκρατία των ιδρυμάτων μας, ενάντια στις ελλείψεις τους, ενάντια στα λάθη τους. Ξέρω πως, ξεσηκώνοντας την οργή εργαζομένων μαζών ενάντια στις γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις των οργανώσεων μας, καμιά φορά αναγκαζόμαστε να θίξουμε και μερικούς συντρόφους μας που στο παρελθόν πρόσφεραν υπηρεσίες, μα που σήμερα πάσχουν από την αρρώστια της γραφειοκρατίας. Μα, μπορεί αυτό ποτέ να σταματήσει τη δουλεία μας για την οργάνωση του ελέγχου προς τα κάτω; Νομίζω πως δεν μπορεί και δεν πρέπει. Για τις παλιές υπηρεσίες πρέπει να υποκλινόμαστε βαθιά μπροστά τους, μα για τα τωρινά λάθη και τη γραφειοκρατία θα έπρεπε να τους δώσουμε μια στο σβέρκο. (Γέλια, χειροκροτήματα). Μπορεί να γίνει και αλλιώς; Γιατί να μην το κάνουμε αυτό, αν το απαιτεί το συμφέρον της υπόθεσης;

Μιλάνε για κριτική απ’ τα πάνω, για κριτική από μέρους της εργατοαγροτικής επιθεώρησης, από μέρους της Κ.Ε. του κόμματος ,ας κ.λ.π. Όλα αυτά είναι βέβαια καλά. Όμως απέχουν πολύ απ’ το να είναι αρκετά. Κάτι περισσότερο, αυτό δεν είναι καθόλου το κύριο σήμερα. Το κύριο σήμερα είναι να ξεσηκώσουμε ένα πλατύτατο κύμα κριτικής απ’ τα κάτω ενάντια στη γραφειοκρατία γενικά, ενάντια στις ελλείψεις της δουλειάς μας, ιδιαίτερα. Μόνο οργανώνοντας αυτή τη διπλή πίεση, κι απ’ τα πάνω κι απ’ τα κάτω, μόνο μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους στην κριτική απ’ τα κάτω, μπορούμε να ελπίζουμε ότι η πάλη μας θα πετύχει και η γραφειοκρατία θα ξεριζωθεί.

Θάταν λάθος να νομίζουμε ότι την πείρα της οικοδόμησης την έχουν μόνο οι καθοδηγητές. Αυτό δεν είναι σωστό, σύντροφοι. Οι μάζες των εκατομμυρίων εργατών, που οικοδομούν τη βιομηχανία μας, συσσωρεύουν μέρα με τη μέρα μια τεράστια οικοδομική πείρα, που δεν είναι καθόλου λιγότερο πολύτιμη για μας από την πείρα των καθοδηγητών. Η μαζική κριτική απ’ τα κάτω, ο έλεγχος απ’ τα κάτω μας χρειάζεται, κοντά στ’ άλλα, για να μην πηγαίνει χαμένη η πείρα αυτή της μάζας των εκατομμυρίων, για να παίρνεται υπόψη και να μετουσιώνεται σε πράξη.

Από δώ βγαίνει το άμεσο καθήκον του κόμματος, ανελέητη πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία, οργάνωση της μαζικής κριτικής στις πρακτικές αποφάσεις για την εξάλειψη των ελλείψεων μας. Δε μπορούμε να πούμε ότι η Κομσομόλ, και ιδιαίτερα η «Κομσομόλσκαγια Πράβντα», δεν έπαιρναν υπόψη τους τη σπουδαιότητα αυτού του καθήκοντος. Η αδυναμία εδώ είναι ότι συχνά, δεν εκπληρώνουμε αυτό το καθήκον ολοκληρωτικά. Και για να το εκπληρώσουμε ολοκληρωτικά δεν πρέπει να παίρνουμε υπόψη μας μόνο την κριτική, μα και τα αποτελέσματα της κριτικής, καθώς και τις βελτιώσεις που εφαρμόζονται στη ζωή σαν αποτέλεσμα της κριτικής

Θέλουν να βάλουν...σε «κλουβί» το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο . Ακόμη «σώζουν» τη Δωδώνη

 Η μελέτη παρουσιάζει αυτό το καμένο από «μολότοφ» φυλάκιο στην οδό Τοσίτσα, τη μέρα της πανελλαδικής απεργίας στις 15/6/2011, για να «τεκμηριώσει» το αίτημα για «προστασία» του μουσείου...

 

 

Το πρόβλημα των ναρκωτικών, οι προβοκατόρικοι βανδαλισμοί τσουβαλιάζονται με τις λαϊκές διαδηλώσεις και εμφανίζονται ως η αιτία

Το παλιό σχέδιο για την καγκελόφραξη ολόκληρου του κήπου του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου - και του ίδιου του κτιρίου - επανήλθε χτες στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, προβάλλοντας κάποια υπαρκτά προβλήματα (όπως την παρουσία των τοξικοεξαρτημένων) και τσουβάλιάζοντάς τα με τους πιτσιρικάδες με τα «γκράφιτι», αλλά... και τις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας!

Το θέμα τέθηκε στο ΚΑΣ ως αίτημα της διοίκησης του μουσείου, που παρουσίασε και σχετική μελέτη, η οποία προβλέπει τη συνέχιση της υπάρχουσας περίφραξης εκατέρωθεν του μουσείου (οδοί Τοσίτσα και Β. Ηρακλείου) και της πίσω πλευράς του (οδός Μπουμπουλίνας), ώστε να περιφραχτεί και όλη η μπροστινή όψη επί της Πατησίων... πλην του αναψυκτηρίου, για να μπορεί να λειτουργεί και μετά το πέρας της λειτουργίας του μουσείου. Επί της Πατησίων προβλέπεται μεγάλη καγκελόπορτα που θα ανοιγοκλείνει ανάλογα με το ωράριο λειτουργίας!
Ουσιαστικά, πρόκειται για «πρόταση» που αποκλείει έναν ακόμη ελεύθερο χώρο και μάλιστα το περιβάλλον και τον κήπο του σημαντικότερου μουσείου της χώρας. Τα μέλη του ΚΑΣ εμφανίστηκαν διχασμένα, με ορισμένους να υπερασπίζονται την πρόταση, αποδεχόμενοι τα «επιχειρήματά» της. Ποια είναι αυτά; Οι προβοκατόρικοι βανδαλισμοί στις μεγάλες πανελλαδικές και γενικές απεργίες, όπως στις 11/5/2011 και στις 15/6/2011, τα «γκράφιτι» και οι τοξικοεξαρτημένοι!
Ολοφάνερα η διοίκηση του μουσείου «εμπνέεται» από την αντιδραστική κυβερνητική λογική, που ταυτίζει τις διαδηλώσεις και τις απεργίες με τους προβοκατόρικους μηχανισμούς. Επιπλέον, προσπαθεί να πείσει ότι τα κάγκελα θα αποτρέψουν τα «γκράφιτι», ενώ επιδεικνύει και κυνισμό έναντι των τοξικοεξαρτημένων, οι οποίοι... μπορούν «ελεύθερα» να πεθαίνουν έξω από τον ... καθαρό και καγκελοφραγμένο κήπο. Το σχέδιο για καγκελόφραξη του μουσείου υπάρχει από το 2002... και χωρίς τους βανδαλισμούς. Γεγονός που αποκαλύπτει εντελώς τον προσχηματικό χαρακτήρα της «προστασίας». Επιπλέον, όλα τα μεγάλα μουσεία μας έχουν μπει σε «τροχιά» οικονομικής «αυτοτέλειας», άρα μπορεί ο κήπος να αξιοποιηθεί για εμπορική χρήση...
Η γγ του ΥΠΠΟΤ, Λίνα Μενδώνη, εμφανίστηκε αντίθετη στην καγκελόφραξη, σημειώνοντας ότι «δεν σχετίζεται η ασφάλεια του μουσείου με τα κάγκελα» και ότι το «τίμημα για την πόλη θα είναι βαρύ», από μια τέτοια εξέλιξη. Ομως, πρότεινε να αναβληθεί το θέμα, για να παραβρεθεί σε νέα συνεδρίαση και ο διευθυντής του μουσείου και για αναζήτηση «εναλλακτικών» τεχνικών «λύσεων».

Η Δωδώνη ακόμη «σώζεται»...

Απομακρύνεται κάθε σκέψη για επανάχρηση του εμβληματικού αρχαίου θεάτρου της Δωδώνης, που επί χρόνια βρίσκεται στην «κόψη του ξυραφιού» λόγω της εξελισσόμενης σοβαρής φθοράς του, εξαιτίας της αδιαφορίας των κυβερνήσεων.Η γγ του ΥΠΠΟΤ στην πρόσφατη συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) είπε ότι «είναι πολύ νωρίς να μιλάμε για επανάχρηση», αφού η προσπάθεια γίνεται... «για να μη διαλυθεί» το μνημείο. «Ας πάρει άλλος την ευθύνη στο μέλλον για την επανάχρηση», πρόσθεσε η πρόεδρος του ΚΑΣ.
Η «προσπάθεια» αυτή συμπληρώνει φέτος δεκαετία, παρότι το κράτος συνεχώς... διαπίστωνε ότι το θέατρο καταρρέει. Μάλιστα, το ΚΚΕ έθεσε το θέμα στη Βουλή από το 1997 ζητώντας να χρηματοδοτήσει το ΥΠΠΟ άμεσα τη διάσωσή του! Οι πρώτες μελέτες συντήρησης και αποκατάστασης ξεκίνησαν το 2002. Το 2004 η τότε πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ «διαπίστωνε» ότι... «το έργο έχει μπει σε καλό δρόμο». Το 2006 το ΚΑΣ διαπίστωνε ότι το 70% των λίθων θα μετατραπεί... σε χαλίκι μέσα στην επόμενη 20ετία. Το 2009, το ICOMOS (Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών) παρενέβη στην επιστημονική συζήτηση για το εύρος και τον τρόπο της αποκατάστασης, εκτιμώντας ότι με τις εργασίες στο μνημείο «διατηρούνται νησίδες αρχαίας ύλης, πνιγμένες σε απίστευτη ποσότητα τσιμέντου»..!
Τώρα το ΚΑΣ - μετά από αυτοψία - κατά πλειοψηφία, ενέκρινε τις εργασίες που γίνονται στο πλαίσιο της απόφασης του 2010 για την «πιλοτική» στερέωση και αποκατάσταση της ανατολικής κερκίδας της κατώτερης ζώνης. Οι μελετητές υπεράσπισαν τη μέθοδό τους, που βασίζεται στην πολλαπλή - και επίπονη - τεκμηρίωση της αρχικής θέσης των λίθων. Ωστόσο και πάλι ήρθε στην επιφάνεια η διαχρονική διαμάχη για το πώς και τι συντηρείται και αναστηλώνεται. Ενθερμος υποστηρικτής της εφαρμοζόμενης μεθόδου στο αρχαίο θέατρο, ο καθηγητής Μ. Κορρές είπε ότι «ίσης αξίας (σ.σ. ιστορικής) με το αυθεντικό υλικό είναι η αυθεντική μορφή» και ότι το σύγχρονο υλικό και όλες οι σημερινές εργασίες σε λίγα χρόνια θα έχουν «ενσωματωθεί» στο μνημείο, δε θα είναι ορατές. Ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Συντήρησης, Ν. Μίνος, εξέφρασε επιφυλάξεις κυρίως γιατί με τη μέθοδο της χύτευσης «εγκλωβίζεται» ο αρχαίος λίθος σε ένα «ισχυρό υλικό», μεγάλης περιεκτικότητας σε τσιμέντο, που στις ακραίες καιρικές συνθήκες της Δωδώνης επιβαρύνει το μνημείο.

Ριζοσπάστης

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω

Και εγένετο φως! Το «Mega» ξάφνου αποφάσισε να μιλήσει για την απεργία των χαλυβουργών. Πάνω που χαρήκαμε, το ρεπορτάζ μας έδειξε εκπρόσωπο της εταιρείας να απειλεί ότι θα κλείσει το «μαγαζί» και μια - τη μοναδική απεργοσπάστρια υπάλληλό του - να καταγγέλλει ότι το σωματείο δεν διαπραγματεύεται με την εταιρεία.
Δεν περιμέναμε να δούμε το συγκεκριμένο ρεπορτάζ για να μάθουμε με ποιον είναι το «Mega». Καταγράφουμε το συγκεκριμένο ρεπορτάζ ως άξιο χρήσης από όποιον ακόμα διατηρεί αυταπάτες ότι μπορούν τα κανάλια της αστικής τάξης να είναι Μέσα ενημέρωσης για τους εργάτες.
Στο ίδιο μήκος κύματος στο ΣΚΑΪ εξαφανίστηκε η κινητοποίηση των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εμφανίστηκαν στην οθόνη οι εκλεκτοί της κυβέρνησης για να καταγγείλουν το ΚΚΕ.
Στο ίδιο κλίμα στον αστικό Τύπο το ΚΚΕ είχε και πάλι χτες την τιμητική του. Από τον Μανδραβέλη ως τον Πρετεντέρη κι ενδιάμεσο έναν ποιητή που κατάγγειλε τον κρατισμό, όλοι μαζί χειροκροτούσαν τον Σαμαρά γιατί, λέει, έβαλε τέλος στην ασυλία του ΚΚΕ (σχετικό άρθρο - απάντηση στη σελίδα 4 του σημερινού «Ρ»).
Κορυφαίος, όμως, ένας Βαρίκος, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Σάμο, που βγήκε πανικόβλητος στο κανάλι να καταγγείλει ότι «όταν γίνει κανόνας το δίκιο του εργάτη, αυτό δεν θα είναι καλό για τη δημοκρατία»..·
Γιατί «σάλταρε» ο βουλευτής; Γιατί γονείς της Ικαρίας, που ο συγκεκριμένος βουλευτής και η πολιτική του κόμματός του εμποδίζουν τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο, τον στρίμωξαν στο αεροδρόμιο και αξίωσαν να δοθεί λύση στο πρόβλημα. Ω του θαύματος, κάτω από την πίεση των γονιών δόθηκαν διαβεβαιώσεις για μια κάποια λύση. Αυτό θεωρεί κακό για τη δημοκρατία ο βουλευτής και με γνήσιο ταξικό ένστικτο, όντας αστική τάξη ο ίδιος, καταγγέλλει την απόφαση των γονιών να γίνει νόμος το δίκιο του εργάτη.

***

Καιρός είναι να μάθει και το σινάφι των βουλευτών που υπηρετούν την πολιτική της αστικής τάξης ότι ανάμεσα στις λαϊκές δυνάμεις κυκλοφορούν και άλλες ιδέες για τη δημοκρατία. Οπως αυτή που μιλά για άμεση εκλογή και ανακλητότητα κάθε εκπροσώπου του λαού. Ιδέες που τρομάζουν όλους εκείνους που μέρα με τη μέρα ζητάνε να πάψει η «ασυλία» στο ΚΚΕ. Ολους εκείνους που ενώ αρνούνται να αντιπαρατεθούν με το ΚΚΕ για τις πραγματικές θέσεις του, στήνουν ένα φάντασμα «κομμουνιστικού κινδύνου» και καλούν το λαό να φοβηθεί.
Το κακό γι' αυτούς είναι πως ο λαός δείχνει να μη φοβάται τους κομμουνιστές, αντίθετα να αγκαλιάζει πρακτικά τις θέσεις τους και την άμεση υιοθέτησή τους από το εργατικό - λαϊκό κίνημα: Η δράση των λαΐκών επιτροπών στις γειτονιές είναι αυτή που επανασυνδέει το ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια που τσακίζονται από την αντεργατική πολιτική. Η δράση του ΠΑΜΕ είναι αυτή που υπερασπίζει τους εργάτες στους χώρους δουλειάς. Η δράση της ΠΑΣΥ είναι αυτή που οργανώνει τους φτωχούς αγρότες. Η ΠΑΣΕΒΕ είναι αυτή που βρίσκεται μπροστά στις διεκδικήσεις των αυτοαπασχολουμένων. Το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών είναι αυτό που συσπειρώνει τους φοιτητές στην πάλη για μια Παιδεία των λαϊκών αναγκών, ενάντια στην κυριαρχία των μονοπωλίων. Η ΟΓΕ υπερασπίζεται τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών που τσακίζει πολλαπλά η πολιτική των μονοπωλίων. Σ' αυτή τη δράση οι κομμουνιστές καταθέτουν το είναι τους, γεγονός που θορυβεί και δικαίως από τη σκοπιά των συμφερόντων της, την αστική τάξη.
Η αστική τάξη γνωρίζει πως τίποτα εντέλει δεν μένει κρυφό. Ενας στους 4 Γερμανούς εργάτες, στη χώρα πρότυπο του ευρωπαικού καπιταλισμού, καλείται να ζήσει με μισθό πείνας. Τα ίδια τα αστικά Μέσα ενημέρωσης περιγράφουν το μέλλον με τα πιο μελανά χρώματα για την εργατική τάξη, μιλάνε για εξαθλίωση διαρκείας. Η ίδια η αστική εξουσία δεν κρύβει ότι γίνεται κι άλλο σιδερόφρακτη - βγάζοντας και το παρακράτος της στο προσκήνιο - για να αντιμετωπίσει τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Από κοντά η αστική διανόηση καταφεύγει σε γελοιότητες όπως του «ποιητή» για να στηρίξει ιδεολογικά την απαίτηση να υποταχτούν οι εργάτες.

Δυστυχώς για όλους αυτούς, το ποτάμι της λαϊκής οργάνωσης για μια κοινωνία άλλη δε γυρίζει πίσω.

 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θ. ΛΕΚΑΤΗΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ALBERT EINSTEIN : “Γιατί Σοσιαλισμός”

Ας εξετάσουμε πρώτ’ απ’ όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύ­ψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κά­νουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή. Αλλά τέτοιες με­θοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμε­να, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμη­θούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνω­στόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παρά­δειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατα­κτήσεις. Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα… Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν απο­καλεί «ληστρική φάση» ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη «ληστρική φάση» στην ανάπτυξη της ανθρωπότη­τας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος.

Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δη­μιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμέ­νων σκοπών. Αλλά αυτοί καθαυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υπo­στηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας.

Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας.

Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανή­κουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπί­στωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: «Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;».

Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τό­ση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέ­σα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα πρo­σπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώ­κει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Εί­ναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορι­σμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περι­βάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για το ατo­μικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρο­νούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοι­ώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι’ αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η «κοινωνία» αυτή εξασφαλίζει στον άν­θρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορ­φές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκεί­νων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία» …

0 άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύστα­ση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυ­τό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοι­νωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης… Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι κα­ταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδί­δονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας.

Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτι­σμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρ­χουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνo­λογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μι­κρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα.

Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέ­ρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνo­νrαι, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. 0 άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πα­σχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων.

Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. 0 ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει.

Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα.

Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία.

Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό.

Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. 0 εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσο­δοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλε­σμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. 0 προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώ­ρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές κα­ταστάσεις ύφεσης. 0 απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω.

Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλι­σμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα.

Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δη­λαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία πρo­σαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώ­πους.

Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλι­σμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υπo­δούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπό­ψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η με­τατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευ­τούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντί­βαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώ­να. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των πρo­βλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthy review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία.

 (Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1 τεύχος του Αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949)