Το αμφίστομο μαχαίρι μας . Της Λιάνας Κανέλλη

Μαζί με τη φτώχεια που σα μαύρη δολερή υγρασία κατατρώει την υγεία, τη φαντασία για το μέλλον, την ψυχική ισορροπία, τους δεσμούς με την πραγματική ζωή χιλιάδων, μυριάδων οικογενειών στον τόπο μας, αλλά και σ' άλλες πολιτισμένες τάχα μου, ανεπτυγμένες λεγόμενες κοινωνίες, έρχεται και η πενία των λέξεων. Φυλακίζεται η σκέψη στην ανάγκη. Η υγρασία της σαπίλας γίνεται μούχλα. Η μουσική της γλώσσας τραυματισμένη απ' την ανυπαρξία σάλιου, χάνεται σε ήχους στριγγούς, σαν κι αυτούς που βγάζει ακέρωτο δοξάρι σερνάμενο κουρασμένα πάνω σε υπερτεντωμένες χορδές.

Εκείνο το έλασμα το αόρατο, το θαύμα που δένει τη σκέψη με τη γλώσσα, το κορμί με το μυαλό, την ιδέα με την εικόνα, τον άνθρωπο με το Λόγο, τσαλακώνεται. Ερχεται και μαζεύει, σα να κουρνιάζει σε χαράκωμα την ώρα του χαλασμού. Πατάει κι απάνω του η οργή, ο φόβος, η ανασφάλεια, η αγωνία, η ευθύνη. Τι να σου κάνει η ομορφιά της γλώσσας, η ποιητική των λέξεων, η καλλονή της σκέψης που έχοντας περάσει κι απ' την καρδιά κι απ' το στομάχι, ξεδιπλώνεται με το καμάρι του επεξεργασμένου πρωτογενούς υλικού. Ασχήμυνε θεόρατα ο τρόπος που μιλάμε. Φτώχυνε η γλώσσα, έχασε τη φυσική της ποίηση. Τσιγκούνικα βιομηχανοποιήθηκε σε τυποποιημένες εκφράσεις, ικανές να μας συντηρήσουν προσωρινά στην αγέλη των δήθεν επικοινωνούντων, των ευρισκόμενων σε κοινό χωρόχρονο μέσα στον ξεχειλωμένο κόσμο των αφόρητων προβλημάτων.

Απ' τη γωνίτσα μου εδώ, ταμπουράκι ελευθερίας, έχω σκιαχτεί. Οχι απ' τη συνηθισμένη ομοιογενή γλώσσα, ή καλύτερα το γλωσσάρι της επίσημης έκφρασης που θεωρείται και η μόνη των καιρών. Εννοώ ό,τι γράφεται και μιλιέται στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στις διαφημίσεις, στις αφίσες, στο κοινοβούλιο, στις δηλώσεις των προβεβλημένων ηγετών κι ενός λαού κομπάρσου και ντεκόρ.

Εχω σκιαχτεί, συντρόφια μου, απ' την αλλοίωση της καθημερινής γλώσσας. Της καθημερινής επικοινωνίας. Απ' τη μηρυκαστική προσέγγιση της έκφρασης ακόμα και των πιο προσωπικών κι ανθρώπινων πραγμάτων. Γέροι, νέοι, παιδιά, άντρες, γυναίκες, ξεκούραστοι ή κουρασμένοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, κοντινοί, προσιτοί ή και μακρύτεροι, μία κοψιά ο λόγος τους. Δίχως έκπληξη. Δίχως αιφνιδιασμό. Δίχως κόπο που να φαίνεται στο αποτέλεσμα ότι έχει καταβληθεί για να εκφραστούν. Οι ίδιες λέξεις, στο ίδιο περιβάλλον φράσεων, με την ίδια ιεράρχηση, τον ίδιο χρωματισμό φωνής, με την ίδια σημασία τονισμένη. Μιλάμε και γράφουμε σήμερα σε μια ράγα πάνω, σε μια γραμμή παραγωγής λέξεων και φράσεων λες και πετάμε αυτόματα απ' το στόμα μας μια σειρά από πώματα. Ομοιόχρωμα, ομοιόμορφα, ομοιομεγέθη. Πώματα - πτώματα στ' αλήθεια.

Κι ύστερα μέσα στην αφόρητη γραμμή μιας ισοπεδωμένης και ανεπαρκούς εκφραστικά και δημιουργικά γλώσσας, με την ψευδαίσθηση επικοινωνίας επί του περιεχομένου κι όχι περί τον τύπο της, μια βρισιά, μια κραυγή, μια άναρθρη οιμωγή, ένα ουρλιαχτό τραβάει την προσοχή, στρέφει εκτός ουσίας το πάθος των πασχόντων. Και καταλήγει να σφραγίζει μ' ένα πώμα βουλοκέρι κάθε ψήγμα ομορφιάς απ' τους λίγους εκείνους που δεν φοβούνται μήπως μιλήσουν έξω απ' τη νόρμα των καιρών και λίγο σκοτίζονται για το τι κατάλαβε ο τεμπέλης με τα κλειστά μάτια, τα βρώμικα αυτιά και την ξεφούσκωτη από αίμα κι οξυγόνο ανθρώπινη καρδιά.

Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα. Λες σε δυο τρεις που συναντάς, ως απάντηση στο κλασικό τι κάνεις, «κουράζομαι, αλλά έχει μια λιακάδα σήμερα που μου δρόσισε το νου κι αντέχω καλύτερα». Θα σε κοιτάξουν σα να παλάβωσες. Αν ακούσουν κιόλας. Υστερα το βλέπεις πως σε θεωρούν κάναν πλούσιο, κάνα λαμόγιο, που έχει την πολυτέλεια να παρεκκλίνει απ' τη γλωσσική μιζέρια των ημερών. Στην άλλη εκδοχή παίρνεις χάπια και είσαι αλλού. Τραβηγμένο; Μπορεί. Κατ' οικονομία της επεξήγησης.

Αυτή όμως θαρρώ είναι, εκτός από οδυνηρό απότοκο της κρίσης των πάντων στις μέρες μας, μια πολύ επικίνδυνη φτώχεια. Είναι μια νοητική και συναισθηματική κι αισθητική πενία αυτοκτονική. Θα μας κοστίσει όσο δεν κοστίζει το ...χρέος. Είναι σα να ξεπουλάμε τον πλούτο των προσώπων, υπαρξιακό γνώρισμα - κόσμημα, στους άθλιους βιομήχανους της ζωής - νούμερο που συσκευάζεται και πωλείται σε κονσέρβες για καπιταλιστικά κτήνη που τρέφονται με ανθρωπόμαζα. Η γλώσσα είναι όπλο, συντρόφια μου. Ωραίο αμφίστομο μαχαίρι, στολισμένο με τέχνη και πετράδια δουλεμένα στα ορυχεία των καιρών. Φορτωμένο πάθη, εγκλήματα, σωτηρίες και ιδέες περασμένες από λάβες και αμόνια και ποταμούς ιδρώτα. Είναι ρυτίδα που χαράσσεται στο πρόσωπο των θεών και τους υποχρεώνει να μοιραστούν την αθανασία τους μαζί μας. Τα θεριά θέλουν να αυτοχειριαστούμε. Ξεσκονίστε το. Καθαρίστε το. Γυαλίστε το. Κι άφοβα φορέστε το στη ζώνη. Αμα υπάρχει εκεί το εγχειρίδιο, η κάμα, η λάμα γλώσσα, η ζώνη δε γίνεται ποτέ χαλκάς κι η απόκριση ποτέ αλυσίδα του νου.

Η Λαϊκή Συσπείρωση για τον προϋπολογισμό του δήμου Αγίου Νικολάου

• 1) Τα έσοδα από την κεντρική κυβέρνηση για το 2012, δεν θα υπολείπονται μόνο 15% των φετινών όπως έχει ενημερώσει το υπουργείο οικονομικών. Όπως αποδεικνύουμε με δημόσια καταγγελία μας τα έσοδα από τους ΚΑΠ περικόπτονται κατά 40% μεσοσταθμικά. Τα ποσά που θα εισρεύσουν τελικά στα ταμεία του Δήμου δεν θα φτάνουν ούτε για τη πληρωμή του προσωπικού και των ασφαλιστικών τους ταμείων.
• 2) Φόροι που εισπράττονται από το κράτος δεν κατανέμονται στους Δήμους (πχ φόρος Ζύθου, Τ.Α.Π κλπ) τα οποία όμως προϋπολογίζονται κανονικά σαν έσοδα στη νέα χρονιά. Όπως φαίνεται κι από σχετική εισήγηση της οικονομικής υπηρεσίας υπάρχει μείωση της χρηματοδότησης ύψους 800.000 ευρώ.
• 3) Υπήρξε εγκύκλιος από τη κυβέρνηση για την κατάρτιση του προϋπολογισμού των Δήμων. Έτσι λοιπόν στον κωδ. 12 φαίνεται ότι με έκτακτες επιχορηγήσεις θα καλυφθεί η μισθοδοσία των υπαλλήλων της πολεοδομίας, της πρόνοιας, της ΤΥΔΚ των καθαριστριών κλπ Θα πληρωθούν δηλαδή από τους Κ.Α.Π. Εμείς προειδοποιούμε ότι οι προϋπολογισμοί σας θα τιναχθούν στον αέρα, αφού σας αναφέραμε ήδη ότι φέτος θα δούμε μειώσεις εισποών κι όχι αυξήσεις από τους Κ.Α.Π.
• 4) Για τον ίδιο λόγο φοβόμαστε ότι δεν εξασφαλίζεται η μεταφορά των μαθητών αφού ο κωδικός 61903 που προϋπολογίζει 665.843 ευρώ προκύπτει από τους κουτσουρεμένους ΚΑΠ. Εδώ πρέπει να κάνουμε και την παρατήρηση ότι θα έπρεπε να καταγραφεί μόνο το ποσοστό του 40% των 665.000 ήτοι 280.000, αφού το υπόλοιπο 60% θα το κάλυπτε η περιφέρεια σύμφωνα με τη σχετική εγκύκλιο.
• 5) Μέσα στη τεράστια κρίση που όλοι βιώνουμε, βλέπουμε αυξημένο το ποσό που θα εισπράξει ο Δήμος από πρόστιμα, παράβολα και κυρίως προσαυξήσεις. Για μας πρέπει να καταργηθεί κάθε επιβαλλόμενη προσαύξηση σε ανεξόφλητες υποχρεώσεις πολιτών και επιχειρήσεων, εκτός των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων 4 και 5 αστέρων. Επίσης πρέπει να υπάρξουν μειώσεις στα τέλη και απαλλαγές για τις ευαίσθητες πληθυσμιακά ομάδες.
• 6) Είναι φανερό πως διευρύνεται για μια ακόμη χρονιά η αρνητική σχέση μεταξύ των εσόδων από το κράτος και των εσόδων από ιδίους πόρους. Αυτό σημαίνει ότι για να λειτουργήσει ο Δήμος θα αναγκαστεί να μαζέψει ακόμα περισσότερα λεφτά από τους πολίτες με τέλη, τροφεία, εισιτήρια εκδηλώσεων, συμμετοχές σε σχολικά-προνοιακά-αθλητικά-πολιτιστικά δρώμενα κλπ Επίσης θα τρέχει όλο και συχνότερα σε χορηγούς για να συνδράμει στην διαφήμιση των «κοινωνικά ευαίσθητων» εταιρειών.
• 7) Τα έξοδα για μελέτες εκτινάσσονται το 2012 σε 1.850.000 από 85.000 ευρώ. Το γεγονός δείχνει την μεγάλη χρηματική διαρροή που έχουμε σε μελέτες από ιδιώτες, ενώ θα μπορούσαμε με πρόσληψη νέων επιστημόνων που θα στελεχώσουν την ήδη εξαιρετική τεχνική υπηρεσία να παράγουμε έργο πολλαπλάσιας αξίας από το μισθολογικό κόστος και να εξοικονομήσουμε χρηματικούς πόρους σε όφελος του Δήμου.
• 8) Τα όσα προαναφέραμε θα έχουν σαν συνέπεια ο Δήμος να κινείται με βάση την ανταποδοτικότητα, δηλ με μια αρχή οικονομικής λειτουργίας που ταιριάζει σε επιχειρήσεις. Ολοένα και περισσότερες υπηρεσίες, εκτάσεις και εκμεταλλεύσεις θα περνάν δια μέσω των δήμων σε ιδιωτικά συμφέροντα. Βλέπε πλαζ ΕΟΤ, δημοτικά σφαγεία, πρόγραμμα Helios κλπ. Επίσης να υπενθυμίσουμε ότι καταργείται για τις ξενοδοχειακές επενδύσεις η υποχρέωσή για εισφορά γης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που πραγματικά μέσα στη κρίση ζητάει θυσίες από τους πολλούς για να τα χαρίσει στους λίγους πλουτοκράτες.
• 9) Πολύς λόγος γίνεται για τα 16 εκ ευρώ που θα πάρουμε από το ΕΣΠΑ. Το 2013 σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις (181 έργα προτεραιότητας από ΕΣΠΑ) το μοναδικό ποσό που θα έρθει για το νομό Λασιθίου είναι τα 2.5 εκ για το αποχετευτικό Πλάκας Ελούντας.
• 10) Με την εργασιακή εφεδρεία, τη γενίκευση της μερικής απασχόλησης, τις συμβάσεις έργου ή ορισμένου χρόνου, διαλύονται οι εργασιακές σχέσεις. Ο κανόνας 10 αποχωρήσεις προς 1 πρόσληψη και η μείωση προσωπικού με την κατάργηση των κενών οργανικών θέσεων απεικονίζουν την εντατικοποίηση της εργασίας των ήδη λίγων υπαλλήλων σε πολύ κρίσιμους τομείς όπως αυτούς της πρόνοιας και της καθαριότητας. Τέλος σε συνεργασία με τις ΜΚΟ (για την Κρήτη η «αλληλεγγύη»), προωθούνται προγράμματα εργασιακής ομηρίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, με 5μηνες συμβάσεις των 625^ε για να προσφέρουν «κοινωφελή εργασία»…
• 11) Για να δούμε πόσο αξιόπιστοι είναι πολιτικά οι προϋπολογισμοί που κατατίθενται σας θυμίζουμε ότι στην αρχή του έτους οι τοπικές κοινότητες σας έδωσαν κάποιες προτεραιότητες για έργα που θα έπρεπε να υλοποιηθούν στο 2011. Εμείς σήμερα ρωτάμε: Τι από όλα αυτά χρηματοδοτήθηκε; Τι θα χρηματοδοτηθεί το 2012; Είχαμε προειδοποιήσει για την κουτσουρεμένη ΣΑΤΑ και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε. Σας ζητάμε ΣΑΤΑ παρελθόντων ετών, η οποία είχε παρακρατηθεί για υλοποίηση κάποιων έργων που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, να αποδεσμευτεί άμεσα και να δοθεί αποκλειστικά στις τοπικές κοινότητες, με προτεραιότητα την περιοχή Βραχασίου στην οποία και εκτελέστηκαν αναλογικά ελάχιστα έργα.
• 12) Στο προϋπολογισμό εξακολουθείτε να βάζετε κάποια έργα του προγράμματος Θησέας που είχαν εγκριθεί πριν τον Ιούνιο του 2010. Εάν έχετε σκοπό να υλοποιήσετε πραγματικά αυτά τα έργα, ας τα απεντάξετε από εκεί γιατί ο «Θησέας» απεβίωσε.
• 13) Την ώρα που οι συνεταιρισμοί χρεοκοπούν και κλείνουν, την ώρα που οι παραγωγοί δεν μαζεύουν ούτε τις ελιές, την ώρα που ούτε ένα σωστό πρόγραμμα δακοκτονίας δεν εφαρμόζεται σας ρωτάμε. Πόσα λεφτά δόθηκαν για την αγροτική ανάπτυξη και πόσα θα δοθούν στο 2012.

Εκδήλωση με ομιλητή τον Frank Barat του Russell Tribunal on Palestine-Τα ευρήματα του Δικαστηρίου Ράσελ για την Παλαιστίνη

Εκδήλωση της Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση

ΙΣΡΑΗΛ: ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΑΡΤΧΑΙΝT

Τα ευρήματα του Δικαστηρίου Ράσελ για την Παλαιστίνη

Εκδήλωση με ομιλητή τον Frank Barat του Russell Tribunal on Palestine

Ο Frank Barat, ακτιβιστής και συντονιστής του Δικαστηρίου Ράσελ για την Παλαιστίνη (Russell Tribunal on Palestine), έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα σε μια εκδήλωση που διοργανώνει η Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση για να συζητήσει για τα εγκλήματα των Ισραηλινών κατά του Παλαιστινιακού λαού και να μας κάνει γνωστά τα ευρήματα του Δικαστηρίου Ράσελ για την Παλαιστίνη.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο Γκίνη του ΕΜΠ (ιστορικό κτίριο), την Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 7.30 μ.μ..

Λιάνα Κανέλλη, Ηλίας Ηλιόπουλος 9-12-211 : Τι προβλέπεται για σήμερα και για το μέλλον των λαών της Ευρώπης

Π.Α.ΜE :Ανακοίνωση – Καταγγελία για την επιχειρούμενη κατάργηση του 13ου,14ου και του κατώτερου μισθού.

Νέα αντεργατική επιδρομή με αιχμή τη δραστική μείωση των μισθών βρίσκεται σε εξέλιξη. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ χέρι – χέρι με την τρόικα, για λογαριασμό των μονοπωλίων ετοιμάζουν να εφορμήσουν εναντίον της εργατικής τάξης για να καταργήσουν τον κατώτερο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, για να καταργήσουν το 13^ο και 14^ο μισθό, να μειώσουν τις ασφαλιστικές εργοδοτικές εισφορές, να επιβάλλουν καθολικά τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Επιδιώκουν να μη δοθεί ακόμα και η αύξηση ψίχουλο στην ΕΓΣΣΕ για το 2012.

Συγκυβέρνηση, τρόικα, ΕΕ και μεγάλο κεφάλαιο θέλουν σύγχρονους είλωτες για να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

Θέλουν εργάτες που θα δουλεύουν και θα πληρώνονται όσο θέλει η πλουτοκρατία.

Αποδεικνύεται περίτρανα ότι στόχος των μέτρων δεν είναι η αντιμετώπιση του χρέους αλλά να ριχτούν στα τάρταρα οι μισθοί και τα εργασιακά δικαιώματα για την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων.

Καλούμε τους εργαζόμενους να είναι έτοιμοι να απαντήσουν αγωνιστικά στο νέο σφαγιασμό των μισθών τους.

Να μην αποδεχθούν την παραμικρή μείωση στις αποδοχές τους. Ο εκβιασμός δεν έχει τελειωμό. Η μεγάλοεργοδοσία με μόνιμες απειλές τύπου «ή δουλεύεις με μειωμένο μισθό ή απολύεσαι» επιχειρεί να υποτάξει πλήρως τους εργαζόμενους στις ορέξεις της.

Πελώριες είναι οι ευθύνες και της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, η οποία άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου με συμβάσεις που υπέγραψε, οι οποίες προβλέπουν μειώσεις μισθών. Η ΓΣΕΕ είναι συνένοχη αφού στο όνομα της αποτροπής απολύσεων δηλώνει έτοιμη να συναινέσει σε μείωση μισθών.

Εδώ και τώρα χρειάζεται να υψωθεί στους χώρους δουλειάς και στις συνοικίες πανεργατικό - παλλαϊκό μέτωπο παρεμπόδισης και αντεπίθεσης. ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ με το ΠΑΜΕ. Καμιά αναμονή. Οργάνωση στα σωματεία. Αγώνας και ρήξη τώρα πριν είναι αργά.

13. mezinárodní setkání komunistických a dělnických stran - Athény 9. - 11-12-11

Mezinárodní situace a zkušenost komunistů 20 let po kontrarevoluci v Sovětském svazu. Úkoly rozvoje třídního boje v podmínkách kapitalistické krize, imperialistických válek, současných lidových bojů a povstání, za práva dělnické třídy a lidu, posilování proletářského internacionalismu a anti-imperialistické fronty, za svržení kapitalismu a budování socialismu." Setkání se zúčastnili zástupci 78 stran z 59 zemí. Řada stran, jež se nemohly z důvodů, které nebyly pod jejich kontrolou, zúčastnit, zaslala své psané pozdravy. Zdravíme z Athén rostoucí lidové boje uvolňující veliký emancipační potenciál proti imperialismu, proti kapitalistickému vykořisťování a útlaku a za sociální a pracovní práva a za práva na sociální zabezpečení pracujících na celém světě. Setkání se konalo v kritických podmínkách, v nichž v mezinárodní situaci stále převažuje hluboká a zdlouhavá kapitalistická krize spjatá s vyhrocením agresivity imperialismu, jež se projevuje rozhodnutími Lisabonského summitu o nové strategii NATO. Tato skutečnost potvrzuje analýzy zformulované v prohlášeních 10., 11., 12. Mezinárodního setkání, které se uskutečnily v roce 2008 v Brazílii (Sao Paolo), v roce 2009 v Indii (Nové Dillí) a roku 2010 v Jižní Africe (Tshwane). Pro miliony pracujících se stává stále více zřejmým, že krize je krizí systémovou. Nejedná se o chyby v rámci systému, nýbrž o systém samotný, jenž je chybný a který vytváří pravidelné a periodické krize. Vyvěrá ze zostřování hlavních rozporů kapitalismu mezi společenským charakterem výroby a soukromým kapitalistickým přivlastňováním a nikoli z nějaké verze řízení systému či z nějaké anomálie založené na nenasytnosti některých bankéřů či jiných kapitalistů anebo z nepřítomnosti účinných regulačních mechanismů. Ukazuje na historické hranice kapitalismu a potřebu zesílení zápasu za antimonopolistický antikapitalistický zlom, za revoluční svržení kapitalismu. V USA, Japonsku, EU a v dalších kapitalistických ekonomikách se ukazují slepé uličky různých verzí buržoazní správy. Na jedné straně vede restriktivní politická linie k zdlouhavé hluboké recesi, na straně druhé expanzionistický politický management s balíčky rozsáhlé státní podpory udělované monopolistickým skupinám, finančnímu kapitálu a bankám zintenzivňuje inflaci a vede k narůstajícímu veřejnému dluhu. Kapitalismus přeměňuje korporační insolvenci na suverénní insolvenci (čili insolvenci korporací na insolvenci států). Kapitalismus nemá jinou odpověď na krizi než masové ničení výrobních sil, zdrojů, masové propouštění, zavírání podniků a všeobecný útok na práva pracujících a odborů, na mzdy, starobní důchody, sociální zabezpečení, snižování lidových příjmů, obrovské zvýšení nezaměstnanosti a chudoby. Protilidová ofenzíva zesiluje a je manifestována se zvláštní silou v určitých oblastech. Koncentrace a centralizace monopolního kapitálu zesiluje reakční charakter ekonomické a politické moci. Je realizována kapitalistická restrukturalizace a privatizace směřující k soutěživosti a maximalizaci zisků kapitálu, k zajištění levnější pracovní síly a návratu o desetiletí nazpět v oblasti sociálních a pracovních práv. Intenzita krize, její globální synchronizace, perspektiva pomalého a slabého oživení zesiluje potíže buržoazních sil při potýkání se s krizí a vede k zostřování meziimperialistických rozporů a soupeření, zatímco zesiluje nebezpečí imperialistických válek. Útoky na demokratická práva a svrchovanost zesilují v mnoha zemích. Politické systémy se stávají stále více reakčnějšími. Zesilován je antikomunismus. Jsou uplatňována opatření obecného charakteru proti činnosti komunistických a dělnických stran, proti odborům, proti politickým a demokratickým svobodám. Vládnoucí třídy rozvíjejí vícestranný pokus o zachycení lidového nesouhlasu prostřednictvím změn v politickém systému, prostřednictvím využívání řady proimperialistických nevládních organizací a dalších organizací, prostřednictvím snah o svedení lidového nesouhlasu do hnutí s údajně nepolitickým či dokonce reakčním charakterem. Zdravíme rozsáhlé zápasy a povstání lidu a pracujících za demokratická, sociální a politická práva proti protilidovým režimům na Středním Východě a v severní Africe, jmenovitě v Tunisku a Egyptě. Navzdory rozporům, jež vyjevuje současná situace, představují významnou zkušenost, již by mělo komunistické hnutí studovat a využívat. Současně silně odsuzujeme imperialistickou válku NATO a EU proti libyjskému lidu a hrozby a zasahování do vnitřních záležitostí Sýrie a Iránu. Jakoukoli zahraniční intervenci proti Iránu ať už pod jakoukoli záminkou považujeme za útok proti zájmům iránských pracujících a proti jejich zápasu za demokratické svobody a sociální práva. Tento vývoj potvrzuje nezbytnost posilování komunistických a dělnických stran, aby mohly sehrát svoji historickou úlohu, aby zesílily boj pracujících a lidu na obranu svých práv a aspirací, aby využívaly rozpory systému a meziimperialistické rozpory ke svržení na úrovni moci a ekonomiky, za uspokojení potřeb lidu. Bez vůdčí role komunistických a dělnických stran a avantgardní třídy, dělnické třídy, bude lid vystavený zranitelnosti pomocí matení, asimilace a manipulace ze strany politických sil, které zastupují monopoly, finanční kapitál a imperialismus. Probíhají významné změny v mezinárodní korelaci sil. Pokračuje relativní oslabování pozice USA, obecná stagnace výroby v nejrozvinutějších kapitalistických ekonomikách a nástup nových globálních ekonomických mocností, zejména Číny. Zesiluje tendence zvyšování rozporů mezi imperialistickými centry a mezi nimi a tzv. nastupujícími ekonomikami. Sílí imperialistická agresivita. Vyskytuje se již několik regionálních bodů napětí a válek a znásobují se: v Asii a Africe, na Středním Východě se stoupající agresivitou Izraele zvláště proti palestinskému lidu. Současně zaznamenáváme nárůst neonacistických a xenofobních sil v Evropě, mnohostranné intervence, hrozby a ofenzívu proti lidovým hnutím a pokrokovým politickým silám v Latinské Americe. Sílí militarizace. Riziko obecného konfliktu na regionální úrovni stále více roste. V tomto smyslu je zásadně důležité rozšíření a zesílení antiimperialistické společenské a politické fronty a boje za mír ve směru odstranění příčin imperialistických válek. Existují dvě cesty vývoje: Kapitalistická cesta, cesta vykořisťování národů, která vytváří veliké nebezpečí imperialistických válek, nebezpečí pro demokratická práva pracujících a lidu. Cesta osvobození s ohromnými možnostmi realizace zájmů pracujících a národů, dosažení sociální spravedlnosti, lidové svrchovanosti, míru a pokroku. Cesta bojů pracujících a národů, cesta socialismu a komunismu, jež je historicky nezbytná. Díky rozhodujícímu příspěvku komunistů a třídně orientovaného odborového hnutí dále zesílily boje pracujících v Evropě a na celém světě. Imperialistická agresivita dále naráží na rozhodný lidový odpor na Středním Východě, v Asii, Africe a Latinské Americe. Tato skutečnost, spolu se zkušeností nasbíranou dosud zvláště v Latinské Americe, boje a procesy, které probíhají, ukazují možnosti odporu, třídního boje, které poskytují lidu půdu pro postup kupředu, pro dobývání prostoru a zasazování úderů imperialismu, když si za cíl stanoví svržení imperialistického barbarství. Zdravíme boje pracujících a národů a poznamenáváme, že je třeba je dále zesilovat. Podmínky vyžadují zesílení třídního boje, ideologického, politického, masového boje s cílem bránit protilidovým opatřením a podporovat cíle zápasu, jež naplňují současné potřeby lidu; vyžadují organizovaný protiútok pracujících usilující o protimonopolistický a protiimperialistický zlom, o svržení kapitalismu a ukončení vykořisťování člověka člověkem. Dnes jsou zralé podmínky pro budování širokých společenských antimonopolistických a protiimperialistických spojenectví, schopných porazit mnohostrannou imperialistickou ofenzívu a agresi, bojovat o moc a realizovat hluboké, radikální, revoluční změny. Jednota dělnické třídy, organizace a třídní orientace dělnického hnutí jsou základními činiteli zajišťujícími budování účinných společenských spojenectví se zemědělci, městskou střední vrstvou, ženským hnutím a hnutím mládeže. V tomto zápase je nepostradatelná úloha a posilování spolupráce komunistických a dělnických stran na národní, regionální a mezinárodní úrovni. Společná koordinovaná činnost komunistických a dělnických stran, organizací komunistické mládeže a protiimperialistických organizací, v jejichž rámci přinášejí komunisté důležitý příspěvek, představuje jeden z nejspolehlivějších prvků rozvoje antiimperialistického boje a posilování antiimperialistické fronty. Ideologický boj komunistického hnutí má zásadní důležitost pro obranu a rozvoj vědeckého socialismu, pro odmítnutí současného antikomunismu, pro konfrontaci s buržoazní ideologií, protivědeckými teoriemi a oportunistickými proudy, jež odmítají třídní boj; pro boj s rolí sociálnědemokratických sil, které obhajují a zavádějí protilidovou a proimperialistickou politiku podporováním strategie kapitálu a imperialismu. Porozumění jednotnému charakteru úkolů boje za sociální, národní a třídní emancipaci, za svébytnou realizaci socialistické alternativy vyžaduje ideologickou protiofenzívu komunistického hnutí. Svržení kapitalismu a budování socialismu představuje imperativní potřebu národů. S ohledem na kapitalistickou krizi a její důsledky prokazují mezinárodní zkušenosti a praxe socialistické výstavby převahu socialismu. Zdůrazňujeme svoji solidaritu s národy, jež bojují za socialismus a jež jsou zapojeny do výstavby socialismu. Pouze socialismus může vytvořit podmínky pro odstranění válek, nezaměstnanosti, hladu, bídy, analfabetismu, nejistoty stovek milionů lidí, ničení životního prostředí. Pouze socialismus vytváří podmínky pro rozvoj podle současných potřeb pracujících. Pracující, zemědělci, pracující ve městech a na venkově, ženy, mladí lidé, vyzýváme Vás k společnému boji za skoncování s tímto kapitalistickým barbarstvím. Existuje naděje, existuje perspektiva. Budoucnost patří socialismu. BUDOUCNOSTÍ je SOCIALISMUS ! Athény, 11. prosince 2011

Ζυγίζετε τα χρυσαφικά σας πριν τα δώσετε ενέχυρο! - Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Από τη μια η Ελλάδα των μνημονίων.

Με τους πιο πλούσιους εφοπλιστές στον κόσμο.

Με τους πλέον επιδοτούμενους τραπεζίτες της υφηλίου.

Που οι πλουτοκράτες της φιγουράρουν σε όλα τα «καθωσπρέπει» ιλουστρασιόν περιοδικά του πλανήτη.

*

Από την άλλη η Ελλάδα των μνημονίων,

που στα σχολειά μετά από τις φωτοτυπίες (αντί βιβλίων) μοιράζονται πλέον και κουπόνια σίτισης για τα εξαντλημένα από την ασιτία παιδιά!

Η Ελλάδα που κατάντησαν το λαό της να βιώνει ζωή με... ενέχυρο και που η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή μπροστά στο κύμα εκποίησης των τιμαλφών των λαϊκών νοικοκυριών φτάνει να εκδίδει ανακοινώσεις προς το λαό για το πώς θα... ζυγίζει τα χρυσαφικά και τα ασημικά του σπιτιού πριν τα ξεπουλήσει στους σαράφηδες!

Η Ελλάδα που την κυβερνά το μαύρο μέτωπο του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ.

***

Σ' αυτή λοιπόν την Ελλάδα,

μετά από τρία χρόνια «σωτηρίας»,

δεν τίθεται πλέον θέμα «αν» και «πόσα» νέα αδυσώπητα, αδίστακτα, βάρβαρα μέτρα θα φορτωθούν από τα κόμματα της πλουτοκρατίας στις πλάτες των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων.

Αυτό για τους συγκυβερνώντες έχει λυθεί! Ιδού πώς:

• Τα πακέτα των μέτρων θα είναι αλλεπάλληλα.
• Η λιτότητα υπερδεκαετής.
• Οι απολύσεις αθρόες.
• Οι μισθοί Κίνας και οι συντάξεις πείνας.

***

Αυτά - επαναλαμβάνουμε - για τους «σωτήρες» μας είναι λυμένα!

Αλλη είναι η... εκκρεμότητα.

Εκείνο που ακόμα εκκρεμεί, αυτό που αποτελεί το μέγα ζητούμενο, εκείνο που σφόδρα τους απασχολεί, το θέμα για το οποίο κάθε βράδυ καταναλώνουν όλη τη σπιρτάδα τους οι «αναλυτές» των καναλιών είναι τούτο: Ποιος θα τα επιβάλει και ποιος θα τα εφαρμόσει!

*

Προσοχή:

Οχι το «αν» θα τα επιβάλει, αλλά το «ποιος»!

Οχι το «αν» θα τα ψηφίσει, αλλά το «ποιος»!

Οχι το «αν» θα τα εφαρμόσει, αλλά το «ποιος»!

*

Θαυμάστε:

α) Για τον υπουργό Οικονομικών, Ευαγ. Βενιζέλο, τα νέα μέτρα πρέπει να επιβληθούν είτε από κυβέρνηση που θα «σχηματιστεί έπειτα από νωπή εντολή του ελληνικού λαού» είτε με «κοινή συμφωνία» των κομμάτων της μαύρης συμμαχίας.

β) Για την υπουργό Παιδείας, Αννα Διαμαντοπούλου, η σφαγή του λαού πρέπει να ανατεθεί στην κυβέρνηση Παπαδήμου μέσω της «παράτασης του βίου» της.

γ) Για τον αναπληρωτή τομεάρχη Οικονομίας της ΝΔ, Χρήστο Σταϊκούρα, τα νέα μέτρα είναι δεδομένα, αφού όπως δήλωσε θα χρειαστεί «μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή» και θα πρέπει να τα «συναποφασίσει με τους εταίρους» μία «κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή».

δ) Για τον Γ. Κατατζαφέρη η λεηλασία του λαού πρέπει να ανατεθεί στην κυβέρνηση Παπαδήμου με «παράταση της θητείας» της και «αλλαγή» της δομής της.

ε) Για τον Λ. Παπαδήμο πρέπει να είναι αυτή η κυβέρνηση που θα πάρει «όσα μέτρα χρειαστούν».

*

Οι αποφάσεις τους, δηλαδή, είναι ειλημμένες.

Το θύμα τους δεδομένο.

Και το θράσος, ο κυνισμός, η ξετσιπωσιά, η ωμότητά τους, πέρα από κάθε όριο.

Το μόνο που αναζητούν πια τα κόμματα της μαύρης συμμαχίας μαζί με τους κλακαδόρους και τους «παπαγάλους» τους

- και το λένε απροκάλυπτα -

είναι το χρώμα της στολής του δήμιου που θα σηκώσει το τσεκούρι για να κόψει μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές!

*

Αυτή είναι η «αγωνία», αυτά είναι τα «διλήμματα» με τα οποία προτείνουν στο λαό να πορευτεί το επόμενο διάστημα.

Ιδού, λοιπόν, λαέ, αποφάσισε:

Θες νέους φόρους, νέα χαράτσια, νέες περικοπές, κι άλλη φτώχεια, κι άλλη δυστυχία, κι άλλη εξαθλίωση με παράταση της κυβέρνησης Παπαδήμου ή μετά από εκλογές;

Πώς θέλεις λαέ να σε εξανδραποδίσουν;

Τι πιστεύεις για τους δημίους σου;

Είναι αρκετά ισχυροί να σε ξεκάνουν σήμερα, με την κυβέρνηση Παπαδήμου, ή μήπως θα είναι καλύτερα - για τους δημίους σου - να σε ξεκάνουν με μια κυβέρνηση που θα προκύψει με «νωπή εντολή αίματος»;

*

Ιδού η δημοκρατία τους!

Στην οποία ένα είναι βέβαιο:

Αν ο λαός δεν ξεσηκωθεί, αν δεν εξεγερθεί, αν δεν οργανωθεί φτιάχνοντας το δικό του μέτωπο απέναντι στο μέτωπο των εκτελεστών του, αν αντί να τους σαρώσει φοβηθεί και αν αντί να αντεπιτεθεί υποταχτεί στα «διλήμματα» των ταξικών σφαγιαστών του,

τότε το τσεκούρι, επειδή αυτή τη φορά δεν υπάρχουν ούτε μισθοί, ούτε συντάξεις, ούτε παροχές για να κόψει, θα κόψει κεφάλια...

Ριζοσπάστης

ΝΑΤΟική άσκηση «κυβερνοάμυνας»

Στόχος ο απόλυτος έλεγχος του διαδικτύου στο όνομα της αντιμετώπισης των «νέων απειλών»

Ασκηση σε εφαρμογή των όσων προβλέπει το νέο στρατηγικό δόγμα του ΝΑΤΟ περί «νέων απειλών» και συγκεκριμένα περί απειλών στον κυβερνοχώρο, πραγματοποιεί η λυκοσυμμαχία από τις 12 έως τις 16 Δεκεμβρίου. Πρόκειται για την άσκηση κυβερνοάμυνας με την ονομασία «CYBERCOALITION 2011».

 Από ελληνικής πλευράς, στην άσκηση συμμετέχει η Διεύθυνση Κυβερνοάμυνας (ΔΙΚΥΒ) του ΓΕΕΘΑ, καθώς και επιτελείς των Διευθύνσεων Πληροφορικής των Γενικών Επιτελείων.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ «σκοπός της άσκησης είναι η εξάσκηση στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, στις τεχνικές διαδικασίες σε επιχειρησιακό επίπεδο, καθώς και η ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ σε θέματα κυβερνοάμυνας». Ωστόσο, τέτοιου είδους ασκήσεις σηματοδοτούν τη διείσδυση της στρατιωτικής δομής και των επιτελείων του ΝΑΤΟ σε καθαρά πολιτικές δραστηριότητες, οι οποίες συνδέονται άμεσα με τις σύγχρονες τεχνικές μεταφοράς και διάδοσης της πληροφορίας, που είναι κυρίως το διαδίκτυο, με τις επικοινωνίες και τη χρήση των ηλεκτρονικών.

Ουσιαστικά, το ΝΑΤΟ και τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία καταστρώνουν σχέδια ελέγχου του διαδικτύου, ακόμα και προληπτικά, στο όνομα της αντιμετώπισης ενδεχόμενων απειλών μέσω του κυβερνοχώρου στα συστήματά τους, για να καταλήξουν σε έναν γενικευμένο έλεγχο και αστυνόμευση του κυβερνοχώρου.

 Υπενθυμίζεται πως στις «νέες απειλές» που ενέταξε στο νέο στρατηγικό του δόγμα το ΝΑΤΟ, εκτός από την τρομοκρατία, είναι οι επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, η ενεργειακή ασφάλεια, οι κλιματικές αλλαγές, η παράνομη μετανάστευση κ.λπ. προωθώντας έτσι την πολιτικοποίηση του ρόλου του μέσω της στρατιωτικοποίησης των διεθνών σχέσεων.

Μετά τη σύνοδο κορυφής. - Ανάλυση και συμπεράσματα με τον κ. Γρηγόρη Λιόνη, μέλος του τμήματος Οικονομίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ ( VIDEO )

«Εναλλακτικά τοπικά νομίσματα» και καπιταλισμός.

Μια ουτοπία κυκλοφορεί από τότε που ξέσπασε η κρίση. Ότι μπορούν οι πολίτες να δημιουργήσουν το δικό τους «εναλλακτικό ανταλλακτικό νόμισμα» ή τη δική τους «μονάδα ανταλλαγής» και να αγνοήσουν του ευρώ! 


Πρόκειται περί ουτοπίας. Οι άνθρωποι αυτοί απλά αγνοούν ότι κάθε νόμισμα ή αποδεκτή μονάδα μέτρησης της ανταλλακτικής αξίας την ίδια δουλειά κάνει, ακόμη και όταν δεν είναι αναγκαστικής κυκλοφορίας. Στην αρχαιότητα τα πρόβατα, το αλάτι, ο χρυσός (μέχρι τον 20ο αι.) και άλλα αντικείμενα - εμπορεύματα αποτέλεσαν για χιλιετίες τα μέσα ανταλλαγής και δεν ήταν ούτε χαρτονομίσματα, ούτε άυλα μέτρα μέτρησης αξιών. Όμως έπαιζαν τον ίδιο ρόλο. Τώρα δε στον καπιταλισμό έχει αποθεωθεί ο ρόλος του χρήματος, ακριβώς γιατί αποτελεί μέσο συσσώρευσης άυλων αξιών και όχημα του κεφαλαίου. 


Ας μη δίνουμε λοιπόν μεγαλύτερη αξία απ αυτή που έχουν κάποια «εναλλακτικά» νομίσματα (ΤΕΜ, ΕΜΠΟ, Οβολό κ.α) που εμφανίστηκαν σε Βόλο, Ροδόπη, Πάτρα, Κρήτη κλπ.

Χιλιάδες «εναλλακτικά» νομίσματα κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο συμπληρωματικά ή και παράλληλα με τα εθνικά ή υπερεθνικά νομίσματα δήθεν ως απάντηση στην έλλειψη ρευστότητας, το χρέος και την ανεργία.

Στην πόλη Kan’onjil της Ιαπωνίας μια τοπική ομάδα επανέφερε το παλιό νόμισμα Kan’eitsuho που κυκλοφορούσε από το 1636 έως και το 1953!
Στη Γερμανία λειτουργούν 73 περιφερειακά ταμεία αλληλοβοήθειας που υποστηρίζουν τα 30 ενεργά νομίσματα. Το πρώτο εμφανίστηκε στη Βρέμη το 2001 και ονομάστηκε ρολόντ, στη συνέχεια το chima gauer στη Βαυαρία και το 2007 το Μπερλίνε στο Βερολίνο.
Στη Γαλλία, το sol αποτελεί ένα ηλεκτρονικό νόμισμα που εμφανίστηκε το 2007.
Στην Ιταλία, τα εναλλακτικά νομίσματα libra και credito κυκλοφορούν στο Βορρά.
Στην Αυστρία του μεσοπολέμου κυκλοφόρησε ένα τοπικό νόμισμα με μεγάλη ανταπόκριση τότε. 
Όλα όμως τα εναλλακτικά και μη νομίσματα δεν μπορούν ποτέ να υπερβούν τον βασικό ρόλο των νομισμάτων.

Μη παρασύρεστε από ουτοπίες. Όλα τα νομίσματα σε όλε τις εποχές παίζουν σχεδόν τους ίδιους ρόλους και στον καπιταλισμό έναν επί πλέον, του οχήματος λειτουργίας του κεφαλαίου. Ο βασικός ρόλος τους είναι ότι είναι μέτρο αξιών ανταλλαγής. Ό,τι και να κάνουμε πάντα θα είναι μέτρο αξιών ανταλλαγής. Όμως η αξία ανταλλαγής μετράται πάντα με το μέτρο της εργασίας (αφηρημένης, ποσοτικής εργασίας στο χρόνο) που καταβάλει κάθε άνθρωπος για να δημιουργήσει την αξία (ή κατέχει με οποιοδήποτε τρόπο). 

Όποιος έχει αμφιβολία ας κάνει μια πολύ βαθιά έρευνα σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν «εναλλακτικά» τοπικά νομίσματα και θα ανακαλύψει ότι και αυτά αποτελούν μέτρο αξιών και κανένας δεν θα έδινε ποτέ (τηρουμένων των αρχών της ίσης ανταλλαγής) πχ ένα πρόβατο για ένα μικρό βάζο μέλι. Μου είναι, ακόμη, άγνωστο πως θα αγόραζε ένας καρκινοπαθής, που θέλει να αγνοήσει το ευρώ η το κάθε επίσημο νόμισμα, τα φάρμακά του με "εναλλακτικό τοπικό νόμισμα" ή "ανταλλακτική μονάδα" αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Ας μην είμαστε αφελείς σε γελοίες προπαγάνδες. Τη κρίση την ανεργία και τη δυστυχία δεν τη φέρνουν τα νομίσματα όπως δεν τη φέρνουν και οι μηχανές μαζικής παραγωγής. Την κρίση την φέρνει το καπιταλιστικό σύστημα που από τη μια παράγει πλούτο και από την άλλη φτώχεια μέσα από την σχέση εκμετάλλευσης με τους παραγωγούς του πλούτου (εργαζόμενους). Παράλληλα από τη μια παράγει υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο σε όλες τις μορφές, ακόμη και σε άυλες απαιτήσεις (τοκογλυφικά δάνεια) προς τους λαούς για τα επόμενα 200 χρόνια και από την άλλη παράγει «υπερπληθυσμούς» εργαζομένων και λαών οι οποίοι βγαίνουν στην ανεργία, λόγω αδρανούς υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου και ενίοτε στον πόλεμο ως κρέας για τα κανόνια.


Στην πραγματικότητα δεν περισσεύουν ούτε το κεφάλαιο ούτε οι εργαζόμενοι και οι λαοί. Μόνο για το κεφάλαιο περισσεύον γιατί δεν μπορεί να τα θέσει σε κερδοφόρα λειτουργία. Και ό,τι δεν φέρνει άμεσο και ανταγωνιστικό κέρδος, αποτελεί αλυσίδα αδράνειας του κεφαλαίου και όλου του συστήματος. 

Στην πραγματικότητα λοιπόν όλο το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο μπορεί να επενδυθεί σε τομείς που έχει ανάγκη η κοινωνία και όλος ο «υπερπληθυσμός» να εργαστεί στους τομείς αυτούς. Αντί να έχουμε δηλαδή μια οικονομία του κεφαλαίου που μετράει τη λειτουργία της κοινωνίας με βάση τη κέρδος που μπορεί να αποσπάσει από την εκμετάλλευση των λαών, θα έχουμε μια οικονομία με σχεδιασμένη την επένδυση και την απασχόληση με σκοπό την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, χωρίς εκμετάλλευση. Αυτή είναι η τεράστια διαφορά μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού ως προς την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων που ο καπιταλισμός αδυνατεί να κάνει και προτιμά να αιματοκυλά τον κόσμο παρά να το παραδεχτεί. 

Στην πολιτική οικονομία αυτή η αντίφαση λέγεται «αναντιστοιχία παραγωγικών σχέσεων – παραγωγικών δυνάμεων». Η αναντιστοιχία εμφανίζεται όταν οι παραγωγικές σχέσεις κάθε συστήματος, σταδιακά αδυνατούν να αξιοποιήσουν τα υλικά μέσα παραγωγής και το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει η κοινωνία. Για να εξαλειφθεί η αναντιστοιχία πρέπει να ανατραπεί το σύστημα που την παράγει μαζί με όλα τα απάνθρωπα φαινόμενά του εποικοδομήματός του και να εγκαθιδρυθούν νέες παραγωγικές σχέσεις. Αυτό είναι και το βασικό διακύβευμα κάθε κοινωνικής επανάστασης. 

Αριστερά  και  πολιτική

Ποια συμμαχία;

Οσο το αστικό σύστημα δέχεται την πίεση της λαϊκής δυσαρέσκειας για την κυρίαρχη πολιτική και δημιουργούνται προϋποθέσεις ριζοσπαστικοποίησης της λαϊκής πάλης, τόσο αναβαθμίζεται ο ρόλος του οπορτουνισμού στον αποπροσανατολισμό του λαού, που αντικειμενικά υπηρετεί τη θωράκιση της αστικής πολιτικής και εξουσίας. Καθόλου τυχαία, ένας από τους θερμότερους υποστηριχτές της «κοινωνικής συνοχής», ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αναφώνησε διά του επικεφαλής του ότι η πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία «υπηρετείται με τη διάλυση της κοινωνίας», προσομοιώνοντας την προπαγάνδα του με αυτή των αστών, που συκοφαντούν το ΚΚΕ ότι επιδιώκει το χάος για να επιτευχθεί ο στρατηγικός του στόχος.

Οι οπορτουνιστές όλων σχεδόν των αποχρώσεων, προπαγανδίζουν εντατικά την εκλογική συμμαχία δυνάμεων που οι ίδιοι τοποθετούν στον «προοδευτικό» χώρο, καλλιεργώντας αυταπάτες στο λαό ότι ένα τέτοιο ετερόκλητο σχήμα, ακόμα και αν σχηματιστεί και πλειοψηφήσει στις εκλογές, θα ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική. Το οξύμωρο είναι ότι μιλάει για ενότητα ένας χώρος ο οποίος, στις δέκα πολιτικές δυνάμεις που κατά καιρούς συσπειρώνει, υπάρχουν 15 διαφορετικές απόψεις. Είναι και αυτό ένα κριτήριο της αναξιοπιστίας και του καιροσκοπισμού του, που πρέπει να πάρει σοβαρά ο λαός. Στον ίδιο χώρο κινούνταν μέχρι πρόσφατα και η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, η οποία τώρα μιλάει ανοιχτά για εκλογική σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ, αν μετεκλογικά προκύψει ζήτημα ακυβερνησίας. Αν δηλαδή, μεγαλώσουν οι κλυδωνισμοί στην αστική διαχείριση. Αυτό το κόμμα, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το είχε μέχρι πρόσφατα σαν τάση και συνιστώσα, ενώ τώρα το κατατάσσει στις υποψήφιες για την «προοδευτική» συγκυβέρνηση δυνάμεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας, που βρίσκονται με το ένα πόδι έξω από το ΠΑΣΟΚ και για λογαριασμό του αστικού συστήματος λειτουργούν σαν ανάχωμα στη μαζική απαγκίστρωση λαϊκών συνειδήσεων από τη σοσιαλδημοκρατία. Ολοι αυτοί ξέρουν ότι η λύση για μια τέτοια κυβέρνηση που προπαγανδίζουν, τίποτα το καινούριο δεν πρόκειται να προσφέρει στο λαό, γιατί οι «αριστερές» δυνάμεις που λένε ότι θα συνεργαστούν για να τη σχηματίσουν, δεν έχουν στρατηγική σύγκρουσης με τα μονοπώλια και την εξουσία τους, που είναι όρος κλειδί για αλλαγές προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Αυτό φανερώνουν και οι προγραμματικοί της στόχοι, όπως η διαγραφή μέρους του χρέους, η κρατικοποίηση μερικών τραπεζών, η έκδοση ευρωομολόγων, η πολιτική ισχυροποίηση της ΕΕ, που μπορεί τάχα να την κάνει φιλολαϊκή.

Οι περισσότερες από αυτές τις προτάσεις έχουν κατατεθεί από μερίδες της πλουτοκρατίας -η πλειοψηφία τους μάλιστα από τις πλέον κυρίαρχες αστικές δυνάμεις- στο πλαίσιο του ανταγωνισμού για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης. Ο λαός έχει κάθε συμφέρον να απορρίψει μια εκλογίστικη συμμαχία που μπάζει τη διαχείριση από την πίσω πόρτα και γι' αυτό αντικειμενικά θα αξιοποιηθεί από το αστικό σύστημα για να πάρει ανάσες απέναντι στη λαϊκή πίεση. 

Διέξοδος για τους εργαζόμενους και το λαό είναι να ακυρώσουν με τη συμμαχία και την πάλη τους κάθε ελιγμό του αστικού συστήματος, στην προσπάθεια να περάσει μέτρα που έχει ανάγκη το κεφάλαιο και για να ισχυροποιήσει την εξουσία του. Γι' αυτή τη συμμαχία παλεύει το ΚΚΕ, για να μπουν εμπόδια στα χειρότερα που έρχονται, να ανοίξει τώρα ο δρόμος για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, με λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Ριζοσπάστης

Κρατικός Προϋπολογισμός για τον Πολιτισμό. Στην πεπατημένη αντιδραστική ρότα

12DEC

• Καταψήφισε το ΚΚΕ το σχεδιασμό για το 2012 που ενισχύει τους επιχειρηματικούς ομίλους

Από κινητοποίηση αγωνιστικών σωματείων τον περσινό Οκτώβρη

Στις σημερινές συνθήκες όξυνσης και γενίκευσης της καπιταλιστικής κρίσης στο επίπεδο της ΕΕ ο Προϋπολογισμός έρχεται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του κεφαλαίου για διεύρυνση της κερδοφορίας του μέσω επενδύσεων στον τομέα της πολιτιστικής – τουριστικής βιομηχανίας, με συνέπεια την αυξανόμενη εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση του πολιτισμού.

Εχει αποδειχθεί, πλέον, από την πρακτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όλο το προηγούμενο διάστημα και επιβεβαιώνεται από τον Προϋπολογισμό του 2012 ότι η λειτουργική σύνδεση του Πολιτισμού με τον τουρισμό είναι ο μηχανισμός στήριξης της ανάπτυξης του κεφαλαίου στους τομείς της τουριστικής βιομηχανίας και του «αθλητικού» και «πολιτιστικού» θεάματος. Πιο συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από την εισηγητική έκθεση του φετινού Προϋπολογισμού (σελ. 71), οι άξονες στους οποίους κατανέμονται οι δαπάνες του τακτικού Προϋπολογισμού του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (ΥΠΠΟΤ) αφορούν κυρίως στους αρχαιολογικούς χώρους, στις εκδηλώσεις και τα προγράμματα προώθησης του ελληνικού πολιτισμού και την προβολή της χώρας στο εξωτερικό ως ελκυστικό τουριστικό προορισμό.

Σε σχέση με το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ), που αποτελεί μέρος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ότι τα κονδύλιά του θα προσανατολιστούν σε πολιτιστικές υποδομές και υπηρεσίες στο νησιωτικό χώρο και τους ορεινούς όγκους και στην πρόσβαση σε αυτές μέσω σημαντικών οδικών αξόνων, ενώ παρακάτω υπογραμμίζεται ότι «στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας, ο τουρισμός κατέχει μια άκρως σημαντική θέση. Το “τουριστικό προϊόν” εμπλουτίζεται και εστιάζει στην αξιοποίηση φυσικού και πολιτιστικού αποθέματος…». Με άλλα λόγια, είναι φανερό ότι τα μηδαμινά και ακόμη περισσότερο συρρικνωμένα σε σχέση με τα προηγούμενα δύο χρόνια ποσά του Κρατικού Προϋπολογισμού για τον Πολιτισμό υποτάσσουν ολοσχερώς την όποια πολιτιστική δραστηριότητα στις ανάγκες ανάπτυξης του τουριστικού κεφαλαίου, αφού ακόμη και ηυποτιθέμενη χρηματοδότηση των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων γίνεται εκλεκτικά και αποσκοπεί στην εκχώρηση και εκμετάλλευσή τους από «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις», ιδιωτικά ιδρύματα και ομίλους.

Και ο φετινός Προϋπολογισμός – ως συνέχεια του περσινού – είναι προϋπολογισμός προγραμμάτων και δράσεων (ESA). Δηλαδή, τα ποσά των δαπανών δεν κατανέμονται συγκεκριμένα στους φορείς, αλλά σε γενικούς άξονες δράσης, στους οποίους μπορούν να ενταχθούν διάφοροι συμπράττοντες επιχορηγούμενοι φορείς.

• Ενίσχυση του κεφαλαίου

Με τον τρόπο αυτό το κράτος έχει την ευχέρεια να ανακατανέμει «ευέλικτα» τις δαπάνες σύμφωνα με τις ανάγκες των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων του πολιτισμού και τουρισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περσινή χρονιά, την ίδια στιγμή που οι δημόσιοι φορείς πνίγονταν από τη μέγγενη της υποχρηματοδότησης (μουσικά σύνολα, θέατρα, αρχαιολογικοί χώροι κ.ά.) τεράστια ποσά κατευθύνονταν επιλεκτικά σε ιδιωτικά ιδρύματα, μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλους φορείς που συνέπρατταν μέσω του ΕΣΠΑ (π.χ. το Μέγαρο Μουσικής, το Μουσείο Μπενάκη, η ΜΚΟ «Διάζωμα», η ιδιωτική καλλιτεχνική σχολή ΙΑΣΜΟΣ κ.ά.).

Από τα παραπάνω προκύπτει αβίαστα ότι το 2012 οι κρατικοί, εποπτευόμενοι και επιχορηγούμενοι από το υπουργείο Πολιτισμού – Τουρισμού (ΥΠΠΟΤ) φορείς και δημόσιοι οργανισμοί του Πολιτισμού (θέατρα, μουσικά σύνολα, μουσεία κ.λπ.) θα αντιμετωπίσουν πρωτοφανή επιδείνωση όλων των όρων λειτουργίας και ύπαρξής τους, με κατάληξη το κλείσιμο ή το πέρασμά τους ανοιχτά πια στα χέρια του κεφαλαίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τμήμα της εισηγητικής έκθεσης για τον απολογισμό των ΔΕΚΟ που αφορά στο διάστημα 2010 – 2012 το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος δεν έχουν αποστείλει στοιχεία, ενώ η Εθνική Λυρική Σκηνή απουσιάζει τελείως, γιατί – όπως στη συνέχεια αναφέρεται – «βρίσκονται σε διαδικασία συγχωνεύσεων, αναδιαρθρώσεων και καταργήσεων».

Επειδή ο Πολιτισμός – σύμφωνα και με τις κατευθύνσεις της ΕΕ – αποτελεί ένα ζωτικό χώρο επέκτασης της καπιταλιστικής δράσης, βασική προτεραιότητα του ΠΔΕ είναι η διαμόρφωση ευνοϊκότερων όρων απόσπασης υπεραξίας από τους εργαζόμενους σ’ αυτόν. Γι’ αυτό υπογραμμίζεται η ανάγκη λήψης μέτρων για «προώθηση της απασχόλησης και άμβλυνση των προβλημάτων της αγοράς εργασίας» σε ιδιαίτερα πληττόμενους τομείς, όπως ο Πολιτισμός, που σημαίνει μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στις ανάγκες του κεφαλαίου, δηλαδή τσάκισμα των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων στο χώρο του πολιτισμού (κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων, απελευθέρωση απολύσεων, αφαίρεση ασφαλιστικών – συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κ.λπ.).

Σύμφωνα με τα στοιχεία του πίνακα 3.17 της εισηγητικής έκθεσης, το σύνολο των πραγματοποιημένων δαπανών του ΥΠΠΟΤ για το 2010 ήταν 576 εκατ. ευρώ, η εκτίμηση για το 2011 είναι πως θα φτάσουν στα 423 εκατ. ευρώ (μείωση 26,5%) και η πρόβλεψη για το 2012 είναι 458 εκατ. ευρώ, του οποίου η υλοποίηση είναι αμφίβολη, αφού κάθε χρόνο η τάση είναι η περικοπή κονδυλίων του προϋπολογισμού.

Αν συγκρίνουμε τα ποσά σε σχέση με τον τακτικό Προϋπολογισμό θα δούμε ότι το 2010 το ποσοστό του συνόλου των δαπανών του ΥΠΠΟΤ ήταν 0,51% του τακτικού Προϋπολογισμού.Το 2011 με βάση την εκτίμηση του υπουργείου Οικονομικών το ποσοστό θα είναι 0,30% του τακτικού Προϋπολογισμού και η πρόβλεψη για το 2012 είναι πως θα φτάσει το 0,26% του τακτικού Προϋπολογισμού.

Από τον πίνακα που δημοσιεύεται σε διπλανή στήλη προκύπτει μάλιστα ότι τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα για τον Πολιτισμό, αφού οι δαπάνες του ΥΠΠΟΤ που αφορούν αποκλειστικά στον Πολιτισμό είναι ακόμη μικρότερες, καθώς στο σύνολό τους περιλαμβάνονται και άλλοι τομείς, όπως ο Τουρισμός, ο Αθλητισμός, η ΓΓ Ολυμπιακής Αξιοποίησης, το Εθνικό Συμβούλιο Καταπολέμησης του ντόπινγκ καθώς και τα λειτουργικά έξοδα του υπουργείου.

Τα ποσά που αναγράφονται στον πίνακα είναι τα ποσά των πιστώσεων που υπήρχαν για το ΥΠΠΟΤ τα συγκεκριμένα χρόνια. Οι αποκλίσεις αυτών των στοιχείων με τα στοιχεία της εισηγητικής έκθεσης οφείλονται στο ότι δεν χρησιμοποιήθηκε το σύνολο της πίστωσης του ΥΠΠΟΤ για τα χρόνια 2010 και 2011. Για το 2012 τα ποσά και στους δύο πίνακες είναι πιστώσεις, οπότε είναι ίδια.

Από τα ποσά που αναφέρονται στον πίνακα για τη χρηματοδότηση δράσεων και φορέων στον Πολιτισμό διατίθενται για το 2010 108,8 εκατ. ευρώ, για το 2011 70,5 εκατ. ευρώ και για το 2012 94,3 εκατ. ευρώ.

Ανάλογα είναι και τα στοιχεία στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, όπου τα ποσά που αφορούν στον Πολιτισμό είναι τα εξής: 2010 127 (89) εκατ. ευρώ, 2011 105 (20) εκατ. ευρώ, 2012 115 (45) εκατ. ευρώ. Σε παρένθεση οι εθνικοί πόροι.

Ο Πολιτισμός λαϊκή περιουσία

Για το ΚΚΕ ο Πολιτισμός είναι ιστορικό – κοινωνικό δημιούργημα και σαν τέτοιο πρέπει να ανήκει σε όλη την κοινωνία, να αποτελεί λαϊκή περιουσία. Δεν μπορεί να είναι αντικείμενο μονοπωλιακής ιδιοποίησης και κερδοσκοπικού σφετερισμού. Η αληθινή και ανεμπόδιστη πρόσβαση του λαού στον Πολιτισμό προϋποθέτει με άλλα λόγια την κατάργηση της μονοπωλιακής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής του κοινωνικού πλούτου, επομένως και στα μέσα παραγωγής και διάδοσης της σύγχρονης πολιτιστικής δημιουργίας και πολιτιστικής κληρονομιάς. Για το ΚΚΕ η πολιτική για τον Πολιτισμό πρέπει να διέπεται από ένα σχεδιασμό συνολικής κοινωνικής ανάπτυξης με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες και με τη δραστήρια συμμετοχή του λαού – δημιουργού.

Το ΚΚΕ, επομένως, καταψήφισε και το φετινό Προϋπολογισμό για τον Πολιτισμό για την αντιδραστική πολιτική του κατεύθυνση, καθώς και τις ανάλογες αναδιαρθρώσεις που θα έρθουν να την υλοποιήσουν το επόμενο διάστημα. Αλλωστε, η πάλη για το δικαίωμα στον Πολιτισμό αποτελεί μέρος του συνολικότερου αγώνα του λαού μας για γενική πρόοδο και ευημερία. Οπως κάθε λαϊκό δικαίωμα δε θα χαριστεί, θα κατακτηθεί.

Σ. Σ.,

 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 11/12/2011