Το χρέος μας!

Ζούμε ιστορικές στιγμές....

Ο λαός της Ελλάδας έχει στοχοποιηθεί διεθνώς και επελέγη - άλλο ένα «κατόρθωμα» όσων κυβερνούν αυτόν τον τόπο για δεκαετίες - να μετατραπεί σε πειραματόζωο, σε υπόδειγμα για το πώς τα αρπακτικά του καπιταλισμού θα ξεπεράσουν την κρίση τους, προσθέτοντας νέους αβάσταχτους χαλκάδες στις αλυσίδες των μισθωτών σκλάβων.

Δεχόμαστε καθημερινές ύβρεις, υφιστάμεθα τη διαστρέβλωση της αλήθειας, προσβολές της νοημοσύνης μας, πλύση εγκεφάλου, προπαγανδιστική λοβοτομή, τρομοκρατία, εκβιασμούς, δημαγωγία, εξαπάτηση.

Ηρθε η ώρα που μας ζητούν εκτός από το κορμί να τους παραδώσουμε και την ψυχή μας, να αρνηθούμε την αξιοπρέπειά μας, το φιλότιμο, τον αυτοσεβασμό μας.

Είναι αυτοί που, λένε, ότι θα μας σώσουν. Αλλά αυτοί είναι που μας οδήγησαν έως εδώ. Εχουν τη συνταγή, για να θεραπεύσουν όλες τις ασθένειες, εκτός από μία: Εκείνη από την οποία πεθαίνουν οι άνθρωποι...

Γι' αυτούς δεν υπάρχουν βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, εργολάβοι, εργάτες, άνεργοι, αγρότες, υπάλληλοι, συνταξιούχοι. Είμαστε όλοι ...«πολίτες», είμαστε «όλοι ίδιοι», «είμαστε όλοι Ελληνες» και «όλοι μαζί» πρέπει να πληρώσουμε. Και το λένε αυτοί που ποτέ δεν πλήρωσαν τίποτα, ανήκαν και ανήκουν σ' εκείνους που πάντα εισπράττουν.

Ψάχνουν - τάχα - τη λύση. Αλλά ποτέ δεν τολμούν να μιλήσουν για τα αίτια του προβλήματος. «Εχουμε φωτιά, λένε, πρέπει πρώτα να τη σβήσουμε, δεν είναι τώρα η ώρα να βρούμε τις αιτίες». Ναι, αλλά από πότε οι εμπρηστές έχουν τόσο θράσος να καμώνονται τους πυροσβέστες;

Εχετε χρέος, μας λένε, να σώσετε τη χώρα. Ναι, αλλά εμείς το χρέος μας το πληρώσαμε ζώντας με βασικό 750 ευρώ το μήνα. Με τους άλλους, μια χούφτα πλουτοκρατών που δηλώνουν - επίσημα - ότι το σύνολο του Ενεργητικού των Ανωνύμων Εταιρειών τους ξεπερνά τα 700 δισ. ευρώ, τι γίνεται; Εμείς το χρέος μας στο ΙΚΑ το πληρώσαμε. Τι γίνεται με εκείνους που έκλεψαν και κλέβουν το ΙΚΑ; Εμείς το χρέος μας στην εφορία το πληρώσαμε. Τι γίνεται με εκείνους που, αντί να πληρώνουν, εισπράττουν τις επιχορηγήσεις, τις χαριστικές ρυθμίσεις, τις φοροαπαλλαγές; Εμείς τα χρέη μας για Υγεία, για Παιδεία, τα πληρώσαμε. Τι γίνεται με εκείνους που θησαυρίζουν από το εμπόριο αγαθών, που, ενώ τα πληρώσαμε μας τα στερούν, και που, ενώ υποτίθεται ότι είναι δημόσια και δωρεάν, μας ζητούν να τους ξαναπληρώσουμε;

Μας χλευάζουν.

Υπερμεγεθυμένες ασημαντότητες του πολιτικού συστήματος, εκπρόσωποι του οικονομικού κατεστημένου, παράγοντες του διοικητικού και τεχνοκρατικού εποικοδομήματος, μέσα από τα οξυζενέ, αποστειρωμένα από τα λαϊκά «μικρόβια» Μέσα Μαζικής αποχαύνωσης, μας μεταχειρίζονται σαν αναλώσιμα πιόνια, σαν «περιττά βάρη» της δημιουργικής τους λογιστικής, σαν σκουπίδια που εμποδίζουν την επιβεβαίωση των ματαιόσπουδων «αναλύσεών τους».

Διάφοροι μεγαλυναρίωνες της σαπίλας και της εκμεταλλευτικής απανθρωπιάς, «σοφοί» του συστήματος, κοκορεύονται στα σαλόνια της αριστοκρατίας τους, γνώστες του μαρξισμού, πουλούν από τα κανάλια των «νταβατζήδων» εφετζιλίκι «εναλλακτικής σκέψης», αφού πρώτα έχουν φροντίσει να «ξεχάσουν» τον Μαρξ των οδοφραγμάτων και να αποστεώσουν τον μαρξισμό από την επαναστατική του φύση.

Διάφορα περιτρίμματα του πολιτικού σαλτιμπαγκισμού, που έχουν από καιρό διαρρήξει κάθε σχέση με την έννοια της αυτοεκτίμησης, έφτασαν να εγκαλούν το ΚΚΕ και να πιάνουν στο στόμα τους μέχρι και το γράμμα του Ζαχαριάδη (!) υποδεικνύοντας στους κομμουνιστές, όπως τότε στρατεύτηκαν κατά του εξωτερικού εχθρού έτσι και τώρα να στρατευτούν υπό τας διαταγάς της κυβέρνησης Παπανδρέου για τη «σωτηρία της πατρίδας».

Αλλά το γράμμα του Ζαχαριάδη δεν λερώνεται όσο κι αν το πιάσουν στο στόμα τους οι θρασύτατοι «Ναιναίκοι», οι συνένοχοι της Μέρκελ, οι συνεταίροι του ΔΝΤ. Δεν ήταν «Ναι», δεν ήταν «Γιαβόλ», δεν ήταν «Γιες». Ηταν ακριβώς το αντίθετο: Ηταν το μεγαλειώδες «ΟΧΙ»! Ηταν μήνυμα - φάρος πως

«έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

Αυτό το «ΟΧΙ», στις νέες συνθήκες, έχει πάλι σημαιοφόρο το ΚΚΕ, ενάντια στους εντός και εκτός των πυλών «Σελτζούκους»!

Μιλούν για το χρέος. Ποιοι; Οι φαυλεπίφαυλοι που το δημιούργησαν! Αλλά, να που - άθελά τους - τελικά τα κατάφεραν να... αναδείξουν το χρέος μας.

Το αναγνωρίζουμε! Το αναλαμβάνουμε!

Ναι, έχουμε χρέος!

Στον εαυτό μας, στους κόπους μας, στην αξιοπρέπειά μας, στα παιδιά μας, στους φίλους μας, στους συνανθρώπους μας, στους συναδέλφους μας.

Εχουμε χρέος!

Να σταθούμε όρθιοι. Να δώσουμε τα χέρια, αλληλέγγυοι, ενωμένοι, οργανωμένοι, ταξικά αταλάντευτοι.

Εχουμε χρέος!

Να θυμώσουμε, να εξοργιστούμε, να γίνουμε ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί συναγερμός, σαλπιστές του ξεσηκωμού, πρωταγωνιστές της ζωής μας.

Εχουμε χρέος,

στην τιμή μας, στην τάξη μας, στα αδέρφια μας στο εργοστάσιο, στην οικοδομή, στο γραφείο, στο μαγαζί, στο Πανεπιστήμιο, στο σχολείο, στη δουλειά, να μπούμε μπροστά, να βγούμε στους δρόμους, να γίνουμε ποτάμι, να γίνουμε ηφαίστειο, να γίνουμε λάβα,

μαχητές της αντίστασης, της αντεπίθεσης, της ανατροπής,

«στρατιώτες» ενός αγώνα με πυξίδα και νόμο το δίκιο του εργάτη,

ενός αγώνα από τον οποίο το μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι τις αλυσίδες μας, από τον οποίο έχουμε να κερδίσουμε τα πάντα!

Γρά
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Δολοφονική επίθεση ενάντια στους απεργούς αλιεργάτες

ΜΗΧΑΝΙΩΝΑ

Ωμή επίθεση ενάντια στην προχτεσινή συγκέντρωση αλληλεγγύης εξαπέλυσαν τραμπούκοι της εργοδοσίας με την ανοχή της αστυνομίας

Σε οργάνωση ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία κάλεσαν χτες και προχτές οι διαδηλωτές

Motion Team

Αποθρασυμένοι από τη στήριξη που τους παρέχει η κυβέρνηση, οι μηχανισμοί και οι υπηρεσίες του κράτους, οι πλοιοκτήτες της Μηχανιώνας έχουν εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό ενάντια στους Αιγύπτιους αλιεργάτες και όσους τολμούν να τους στηρίζουν στο δίκαιο αγώνα που πραγματοποιούν. Επιδόθηκαν σε δολοφονικές επιθέσεις τόσο το πρωί της Κυριακής όσο και χτες το απόγευμα μετά τη νέα συγκέντρωση που πραγματοποίησε το ΠΑΜΕ κόντρα στην επιχείρηση τρομοκρατίας που έχουν στήσει ενάντια στους αλιεργάτες και το λαό της Μηχανιώνας για να επιβάλουν τα σχέδιά τους.

Αμέσως μετά την αποχώρηση της διαδήλωσης και των ΜΜΕ, μέσα στη νύχτα, οι πληρωμένοι μπράβοι μαζί με τους καθοδηγητές τους άρχισαν να επιτίθενται στους Αιγύπτιους αλιεργάτες που μένουν στη Μηχανιώνα. Οπου τους έβρισκαν, στο δρόμο, αλλά και μέσα στα σπίτια τους, όπου έμπαιναν σπάζοντας τις πόρτες.

Παρέμβαση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη πραγματοποίησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Σπύρος Χαλβατζής. Μίλησε με τον υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον ΓΓ του υπουργείου και ζήτησε να παρέμβουν προκειμένου να σταματήσει το ανθρωποκυνηγητό που έχουν εξαπολύσει οι μεγαλοπλοιοκτήτες και οι πληρωμένοι μπράβοι τους, ενάντια στους Αιγύπτιους αλιεργάτες. Ο υπουργός δεσμεύθηκε ότι θα επικοινωνήσει με τον γενικό αστυνομικό διευθυντή Θεσσαλονίκης προκειμένου να επιληφθεί του θέματος.

Τι προηγήθηκε

Το πρωί της Κυριακής, η επίθεση ξεκίνησε λίγα λεπτά μετά τις 11 το πρωί, με στόχο τους Αιγύπτιους και τους άλλους εργαζόμενους που είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία της Μηχανιώνας, αναμένοντας τον κύριο όγκο της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ που κατευθύνονταν στο χώρο συγκροτημένα με πορεία.

Μόλις αποχώρησε η αστυνομία από το χώρο της συγκέντρωσης, μια ομάδα πλοιοκτητών και τραμπούκων πληρωμένων δολοφόνων όρμηξε και με μπουνιές, κλωτσιές και κεφαλιές άρχισε να χτυπά άνδρες, νεολαίους, γυναίκες, τους δημοσιογράφους, τους εικονολήπτες και τους φωτογράφους που πήγαν για να καλύψουν τη συγκέντρωση, ακόμη και τους βουλευτές του ΚΚΕ Γιάννη Ζιώγα και Σοφία Καλαντίδου. Εσπασαν ακόμη και το μικροφωνικό εξοπλισμό. Μάλιστα τέσσερις εργάτες χρειάστηκε να μεταφερθούν στο τοπικό Κέντρο Υγείας για να τους παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Η αστυνομία επανεμφανίσθηκε για να «ηρεμήσει» τα πνεύματα, όταν έφτασε στο χώρο της συγκέντρωσης η διαδήλωση.

Και χτες επαναλήφθηκε το ίδιο. Οι πλοιοκτήτες και οι μισθοφόροι τραμπούκοι επιτέθηκαν στους πρώτους διαδηλωτές που είχαν φτάσει στο χώρο της συγκέντρωσης. Αμέσως μόλις έφτασε στο σημείο ο κύριος όγκος της διαδήλωσης, οι νταήδες τραμπούκοι κρύφτηκαν πίσω από την αστυνομία που παρατάχθηκε ανάμεσα.

Δεν κατάφεραν όμως να εμποδίσουν την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης. Η κινητοποίηση έγινε με κεντρικό ομιλητή τον Σ. Ζαριανόπουλο και αφού έστειλε μήνυμα αποφασιστικότητας, ολοκληρώθηκε με τη συγκροτημένη αποχώρηση των διαδηλωτών. Με την καθοδήγηση των λίγων μεγαλοπλοιοκτητών δύο μήνες τώρα, όσο δηλαδή συνεχίζεται η απεργία των αλιεργατών, επιχειρείται να στηθεί σκηνικό βίας και τρομοκρατίας στη Μηχανιώνα. Αποφεύγεται χάρη στη στάση ευθύνης του ΠΑΜΕ και του σωματείου των Αιγύπτιων αλιεργατών.

Οι πλοιοκτήτες συνέχιζαν να προκαλούν και χτες το πρωί στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, όπου συζητήθηκε η έφεση που κατέθεσαν ενάντια στην απόφαση του δικαστηρίου που έβγαλε νόμιμη την απεργία των αλιεργατών. Δήλωναν ότι το ΠΑΜΕ επιτέθηκε εναντίον τους με σιδηρολοστούς και άλλα μεταλλικά αντικείμενα και προέτρεπαν στην αστυνομία για επιβεβαίωση της καταγγελίας τους.

Με ανακοίνωσή της η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ ξεκαθαρίζει: «Οι μεγαλοπλοιοκτήτες (εφοπλιστές στην πραγματικότητα) και οι τραμπούκοι τους δε θα κάμψουν την αποφασιστικότητα του ΠΑΜΕ να οργανώσει την εργατική αλληλεγγύη. Η Μηχανιώνα και ο πλούτος της ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ. Ανήκει στους εργαζόμενους και τους μικρούς επαγγελματίες που τον παράγουν. Είναι υποχρεωμένοι να το καταλάβουν».

Συναγερμός....από τη φασιστική βία..

Θύμα επίθεσης από αγνώστους έπεσε στα Χανιά ένας ακόμη αλλοδαπός . Το περιστατικό σημειώθηκε χθες το απόγευμα σε λατομείο στην Παναγιά Κεραμειών, όταν άγνωστος άνδρας εμφανίστηκε στην είσοδο του λατομείου και απείλησε με ξύλινο ρόπαλο τον αλλοδαπό εργάτη, φύλακα του λατομείου. Στην συνέχεια έβαλε φωτιά στο σπιτάκι του φύλακα, αλλά και στο δίκυκλο του αλλοδαπού. Στο μεταξύ, τα ξημερώματα σημειώθηκε μια ακόμη εμπρηστική επίθεση σε ΙΧ αυτοκίνητο που ανήκει σε αλλοδαπό υπήκοο Πακιστάν.
Οι τελευταίες ρατσιστικές επιθέσεις στα Χανιά, είναι γεγονός ότι έχουν σημάνει συναγερμό σε όλους τους δημοκρατικούς πολίτες και υπάρχουν φόβοι και οργή από τη δράση πυρήνων φασιστών που σκορπούν το φόβο και τον τρόμο. Ένα κλίμα που διαμορφώθηκε τους τελευταίους μήνες με τις εμπρηστικές επιθέσεις στην εβραϊκή συναγωγή της πόλης, τα τυφλά χτυπήματα εναντίον μεταναστών και βεβαίως το περιστατικό με την 28χρονη καθηγήτρια που δέχτηκε επίθεση από δύο κουκουλοφόρους οι οποίοι της χάραξαν στο χέρι της αγκυλωτούς σταυρούς.

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν' εύκολος.
Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις.
Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι' αυτόν.
Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό.
Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά και την ηλιθιότητα.
Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν.
Αλλά εμείς ξέρουμε:
Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος.
Δεν είναι παραφροσύνη, μα
Το τέλος της παραφροσύνης.
Δεν είναι χάος
Μα η τάξη.
Είναι το απλό
Που είναι δύσκολο να γίνει.

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

Προαποφασισμένα τα αντεργατικά μέτρα

Η εκτίμηση του ΚΚΕ ότι τα μέτρα είναι προαποφασισμένα είναι ορθή. Ορθότατη είναι, επίσης, η θέση του ΚΚΕ ότι τα σχέδια της πλουτοκρατίας για σαρωτικές αλλαγές σε βάρος των ασφαλιστικών, μισθολογικών και εργασιακών δικαιωμάτων τα είχαν από καιρό στα συρτάρια τους και περίμεναν την «κατάλληλη» στιγμή για να τα εφαρμόσουν εκτεταμένα. Κατάλληλη στιγμή για τους κεφαλαιοκράτες και τους πολιτικούς τους εκφραστές είναι η παρούσα, γιατί επικρατούν η εργασιακή ανασφάλεια, ο φόβος της απόλυσης, η αβεβαιότητα του αύριο, άρα η επίθεση θεωρούν ότι μπορεί να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή.

Η επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη βασίζεται σε προειλημμένες αποφάσεις. Αποδεικνύεται ότι οι στόχοι της πλουτοκρατίας είναι διαχρονικοί. Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε ορισμένα αυτούσια κομμάτια από τη Λευκή Βίβλο της ΕΕ. Η Λευκή Βίβλος είναι μια δέσμη μέτρων που συνέταξαν τα κράτη - μέλη της ΕΕ το 1992 με διακηρυγμένο στόχο την άνοδο της ανταγωνιστικότητας των μεγάλων επιχειρήσεων. Τη δέσμη αυτή μέτρων την υπερψήφισε η κυβέρνηση τότε της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Ο τότε εναπομείναν Συνασπισμός δήλωσε ότι δεν είναι ούτε Λευκή ούτε Μαύρη, επιβεβαιώνοντας το ρόλο του ως κυματοθραύστη κάθε κύματος αμφισβήτησης του ευρωενωσιακού οικοδομήματος.

Τι προβλέπει η Λευκή Βίβλος για τους μισθούς και τις εργασιακές σχέσεις

«Υπάρχει ομοφωνία ως προς την κακή λειτουργία των αγορών εργασίας. Παρατηρείται ακαμψία που οφείλεται στην έλλειψη ευελιξίας της αγοράς εργασίας, τις αποδοχές και την κινητικότητα, και στο ότι η προσφορά εργασίας δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς, ιδίως όσον αφορά τις επαγγελματικές ειδικότητες του εργατικού δυναμικού. Η ακαμψία αυτή είναι αίτιο του σχετικά υψηλού κόστους εργασίας, το οποίο αυξήθηκε στην Κοινότητα με πολύ ταχύτερο ρυθμό από ό,τι στους κύριους εταίρους».

Αυτά απαιτούνται για την επίτευξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η ομοιότητα με αυτά που απαιτούν από τους εργαζόμενους με πρόσχημα την κρίση είναι καταφανής. Παρακάτω λέει:

«Η καθιέρωση μεγαλύτερης ευελιξίας πρέπει να γίνει σε θέματα οργάνωσης της εργασίας, π.χ. καταργώντας τα εμπόδια που καταστούν δυσχερέστερη ή πιο δαπανηρή την απασχόληση με μειωμένη ωράριο ή τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου [...] Οσον αφορά την κατανομή του χρόνου εργασίας, έχουν γίνει προτάσεις για υπολογισμό των ωρών εργασίας σε ετήσια βάση ή για θέματα μείωσης των ωρών εργασίας σε περιόδους ύφεσης. [...] Η ανάπτυξη και η ευελιξία πρέπει να αντανακλώνται στις κανονιστικές ρυθμίσεις και στα συστήματα συλλογικής διαπραγμάτευσης διευκολύνοντας τη βελτίωση της προσαρμογής στα χαρακτηριστικά των τοπικών αγορών και των επιχειρήσεων».

Δείτε τι αποφάσισαν στο όνομα της αντιμετώπισης της ανεργίας των νέων:

«Για να διευκολύνεται η απασχόληση των νέων, προτείνεται να καθιερωθεί μεγαλύτερη ευελιξία ως προς τον ελάχιστο μισθό, τις μειωμένες κοινωνικές εισφορές ή άλλους όρους της σύμβασης, π.χ. μέσω της θέσπισης ευέλικτων συστημάτων μαθητείας, κατάρτισης ή πρακτικής άσκησης».

Φωτοτυπία οι θέσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που επιχειρεί να εξασφαλίσει εργατικό δυναμικό στις μεγάλες επιχειρήσεις με όρους δουλεμπορίας. Η επιλογή αυτή έχει την απόλυτη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ.

Δείτε πόσο αποκαλυπτικοί είναι σε σχέση με το τι επιδιώκουν, όταν οι ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης σημειώνουν ανοδική πορεία και ανεβαίνει η ζήτηση του εργατικού δυναμικού.

«Οι επιχειρήσεις με υψηλή ένταση εργασίας, για τις οποίες το κόστος του εργατικού δυναμικού και οι κοινωνικές εισφορές κυμαίνονται σε σχετικά υψηλά επίπεδα, αναγκάζονται με τη σειρά τους να απολύσουν εργαζόμενους, να αλλάξουν τόπο εγκατάστασης ή να προσφύγουν στην παραοικονομία, είτε άμεσα, είτε μέσω της υπερεργολαβίας».

Αυτά όλα αποτελούν μια αποστομωτική απάντηση για το τι εισπράττουν οι εργαζόμενοι, όταν το κεφάλαιο βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης και οπλίζεται με τις αποφάσεις των συνθηκών που κατοχυρώνουν την απελευθέρωση κίνησης κεφαλαίων (Συνθήκη του Μάαστριχτ, κλπ.).

Συνοψίζοντας, η Λευκή Βίβλος υπογραμμίζει ποιος είναι ο στόχος της:

«Δεδομένου ότι ο επιδιωκόμενος στόχος είναι η μείωση του κόστους εργασίας, η μείωση αυτή θα μπορούσε να αφορά σε διαφορετικές αναλογίες για κάθε κράτος - μέλος [...]»

Για την Κοινωνική Ασφάλιση

«Οι κοινωνικές εισφορές μπορούν μερικές φορές να χωριστούν βάσει του σκοπού τους: οικογενειακά επιδόματα, υγεία, σύνταξη, ανεργία. Στις περιπτώσεις αυτές, η μείωση θα μπορούσε να αφορά αρχικά τις εισφορές, οι οποίες χρηματοδοτούν δαπάνες που εντάσσονται κανονικά στα πλαίσια της εθνικής αλληλεγγύης: οικογενειακά επιδόματα, ελάχιστες παροχές γήρατος, μακροχρόνια ανεργία. Στην περίπτωση των εισφορών ανταποδοτικού περισσότερο χαρακτήρα (για παράδειγμα συντάξεις) εναπόκειται σε κάθε κράτος - μέλος να καθορίσει τα αντίστοιχα ποσοστά υποχρεωτικών και προαιρετικών εισφορών που εντάσσονται στα πλαίσια μηχανισμών ασφάλισης ή αποταμίευσης».

Η θέση αυτή ταυτίζεται απόλυτα με τις προωθούμενες αλλαγές της κυβέρνησης, που στόχο έχουν να κατεδαφίσουν τον εναπομείναντα κοινωνικό χαρακτήρα της Ασφάλισης, βλ. «λογιστικός» διαχωρισμός των προνοιακών παροχών της Ασφάλισης από τον κλάδο σύνταξης, που σαν στόχο έχει τη μείωση των συντάξεων και την περικοπή των ιατροφαρμακευτικών παροχών, με το διαχωρισμό του κλάδου υγείας από τον κλάδο σύνταξης.

Αυτά όλα αποτελούν μόνο μια γεύση από τα όσα προβλέπει η Λευκή Βίβλος. Αποδεικνύει περίτρανα ότι το σύστημα αυτό δεν εξανθρωπίζεται, μόνο ανατρέπεται. Και την περίοδο της ανάπτυξης, και την περίοδο της κρίσης, τα ίδια προσχήματα προβάλλει το μαύρο μπλοκ κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ και κομμάτων του ευρωμονόδρομου για να επιτίθεται με μανία στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης.

Το 1992 και το 1993 το ΚΚΕ, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε εκείνη την περίοδο, λόγω της τότε πρόσφατης διάσπασης, αλλά και την προσωρινή ήττα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος με την αντεπανάσταση και τις ανατροπές του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, οργάνωσε εκστρατεία ενημέρωσης της εργατικής τάξης για το περιεχόμενο της Λευκής Βίβλου, προειδοποιώντας για τα μελλούμενα. Οργάνωσε, επίσης, μεγαλειώδες συλλαλητήριο διαμαρτυρίας. Στον αντίποδα αυτής της στάσης, ήταν τα κόμματα της πλουτοκρατίας, που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποκρύψουν το περιεχόμενό της, να καλλιεργήσουν τον εφησυχασμό στον ελληνικό λαό, προετοιμάζοντας την αντιλαϊκή επιδρομή.

Παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να επιμένει ότι πιέζεται από την ΕΕ και τις αγορές προκειμένου να εφαρμόσει τα μέτρα, ότι είναι αναγκαία για την έξοδο από την κρίση. Προφασίζεται τα ελλείμματα, το εξωτερικό χρέος και την κακοδιαχείριση της προηγούμενης κυβέρνησης, παραπλανώντας την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, σε μια προσπάθεια χειραγώγησης και εγκλωβισμού τους σε ψεύτικα διλήμματα.

Ας δούμε τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ, όπως εκφράστηκαν από το «Σχέδιο Τζουμάκα» για την Κοινωνική Πολιτική το 1992 (Ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, κλπ.).

«Ο θεσμός της εθνικής ή λαϊκής σύνταξης, στην ολοκλήρωσή του θα πρέπει να παρέχει μια βασική σύνταξη μετά μια ορισμένη ηλικία, που θα χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό».

Είναι η δομική αλλαγή που εισηγήθηκε η κυβέρνηση για την παροχή της σύνταξης πτωχοκομείου που θα κυμαίνεται στα 360 ευρώ και με ανοιχτό το ενδεχόμενο να είναι πολύ χαμηλότερη.

Για τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης γράφει: «Τα όρια ηλικίας πρέπει να αντιμετωπιστούν όχι μόνο αποκλειστικά με ταμειακά κριτήρια. Ο καθορισμός των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης πρέπει να γίνεται με κριτήρια που θα λαμβάνουν υπόψη τους [...] μέσο όρο επιβίωσης».

Αφήνει να εννοηθεί την υλοποίηση της θέσης ότι επειδή ζούμε περισσότερο, πρέπει να δουλεύουμε και περισσότερο. Ο,τι ακριβώς ισχυρίστηκε ο Γ. Παπανδρέου στο πρόσφατο πρωθυπουργικό διάγγελμα για τα νέα μέτρα.

Αναφέρει για τον τρόπο υπολογισμού σύνταξης: «[...] η σύνταξη να υπολογίζεται στο σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών που έχουν καταβληθεί κατά τη διάρκεια του ασφαλιστικού βίου [...].» Σε άλλο σημείο μιλάει για ίδιες εισφορές, ίδια απόδοση.

Είναι η θέση για ανταποδοτική σύνταξη, η οποία θα μειώσει τις συντάξεις δραστικά από 15% - 35%.

Για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας

«Εμφαση στις επιχειρησιακές και κλαδικές συμβάσεις», που καθιστά καθαρή την πρόθεση να βάλλουν ευθέως εναντίον της γραμμής άμυνας της εργατικής τάξης για το εισόδημά της. Πριν καταλήξει στον παραπάνω στόχο, «επιχειρηματολογεί» για τα εμπόδια που θέτουν οι ΣΣΕ στην επίτευξη της ανταγωνιστικότητας.

Εργασιακές Σχέσεις

«[...] την εφαρμογή ευέλικτων μορφών οργάνωσης του χρόνου εργασίας [...]».

Για το ζήτημα αυτό μέσα στο κείμενο επαναλαμβάνεται πάμπολλες φορές η αναγκαιότητα εφαρμογής του για να επιτευχθεί η ανταγωνιστικότητα, λέγοντας, επίσης, ότι απαιτείται «[...] η εμπέδωση μιας νέας αντίληψης και κουλτούρας στις εργασιακές σχέσεις [...]». Για το δικαίωμα στην πλήρη, σταθερή δουλειά με δικαιώματα αναφέρει: «[...] η απομάκρυνση από βιώματα του παρελθόντος και παραδοσιακές αντιλήψεις».

Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά, όμως είναι αρκετά για να δώσουμε ένα ακλόνητο επιχείρημα σε αυτούς που προσπαθούν να εμφανίσουν την κυβέρνηση σα θύμα των αγορών, προσπαθώντας να καταστήσουν συνένοχους τους εργαζόμενους στο έγκλημα που διαπράττει η κυβέρνηση σε βάρος των κατακτήσεων της εργατικής τάξης.

Είναι μια αποστομωτική, επίσης, απάντηση στον ΣΥΝ, που εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι το ΠΑΣΟΚ αθέτησε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να τρέφουν καμιά αυταπάτη για το τι έπεται. Απέναντι στο αντιλαϊκό τσουνάμι, πρέπει να ξεσηκωθούν μέσα σε ένα ανασυνταγμένο εργατικό κίνημα. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να μπλοκάρουν τα μέτρα και να δημιουργήσουν προϋποθέσεις παλλαϊκής αντεπίθεσης με στόχο τη λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Μερικοί από τους όρους και τις προϋποθέσεις για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η άμεση εγκατάλειψη των κομμάτων του ευρωμονόδρομου από τις εργαζόμενες λαϊκές μάζες. Η καταδίκη των ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με την παράλληλη ενδυνάμωση του ΠΑΜΕ. Η προάσπιση και εδραίωση των ταξικών συμφερόντων τους περνάει αδιαπραγμάτευτα μέσα από την ισχυροποίηση του ΚΚΕ.

Το καπιταλιστικό «θαύμα»

Βερολίνο, 2010. Το καπιταλιστικό «θαύμα» οδήγησε 27.000 άνεργους να αναζητήσουν το μεροκάματο των 50 ευρώ που προσφέρθηκε - σε λίγους - για να φτυαρίσουν χιόνι στους δρόμους της γερμανικής πρωτεύουσας. Στο λευκό του χιονιού, τα κτίρια φαντάζουν γκριζόμαυρα. Θυμίζουν λίγο τα παλιά φθαρμένα επίκαιρα, εκείνα που δεν έχουν ήχο, μόνο κίνηση ανθρώπων σε διαδρομές πείνας και ανέχειας. Η ΕΕ, τα προγράμματα σταθερότητας, η καπιταλιστική κρίση, η αξίωση - εντολή του μεγάλου κεφαλαίου προς τους πολιτικούς υπηρέτες του, να ξεμπερδέψουν μια και καλή με τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα, γυρίζουν αντίστροφα τους δείκτες του ρολογιού. Μας πάνε δεκαετίες πίσω, στις θλιβερές εποχές της στέρησης, πριν οι ταξικοί αγώνες και η δημιουργία των σοσιαλιστικών κρατών οδηγήσει στην απόσπαση ενός μικρού μέρους του ιδρώτα του εργαζόμενου από τους καπιταλιστές. Σήμερα, ζητούν από τον εργάτη να επιστρέψει όσα κατέκτησε, και με τόκο δυσβάσταχτο. Βγάζουν παράνομα τα κομμουνιστικά κόμματα, αποκηρύσσουν και επικηρύσσουν τους αγώνες των εργατών. Αξιώνουν «ελαστικά» ωράρια, «ελαστικούς» μισθούς, «ελαστική» ζωή. Για τον Ελληνα εργάτη, για τον Γερμανό, τον Ιταλό, για όλους τους λαούς που εκμεταλλεύονται...

ΟΧΙ στο φασισμό.

ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ
Χατζημιχάλη Νταλιάνη 67, Χανια 73100
Τηλεφ. 28210-58851, κιν. 6973525049
www.fmkritis.wordpress.com

26-2-2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η επίθεση στην νεαρή κοπέλα είναι ένα μήνυμα προς όλη τη κοινωνία των Χανίων. Αυτοί που χαράζουν αγκυλωτούς σταυρούς με ξυράφια μας λένε ότι η νεοχιτλερική τρομοκρατία αγγίζει την πόρτα του καθενός μας. Από τους μετανάστες, πέρασαν σε ντόπιους οργανωμένους πολιτικά και τώρα... το θύμα χαρακώθηκε επειδή ίσως να την είδαν σε μια πορεία αλληλεγγύης ενάντια σε κάποια από τις δεκάδες επιθέσεις που έχουν προηγηθεί. Εναντίον όλων. Καμία αναστολή πλέον δεν έχουν. Χτυπούν όποιον και όποιαν τους παίρνει να χτυπήσουν.

Εμείς, τα μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, δηλώνουμε απερίφραστα ότι αυτό που ζούμε στην πόλη δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε σημείο των καιρών. Σε περιόδους κοινωνικής αντίδρασης, ο φασισμός είναι το μεγάλο κόλπο των ισχυρών για ναδιασπάσουν τους λαούς και για να στρέψουν το βλέμμα της κοινωνίας μακριά από τα εγκλήματά τους. Πρώτα βρίσκουν έναν εύκολο εχθρό - τους μετανάστες. Μετά τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους.

Στην πόλη, κανένας δεν θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίζει τις ξενοφοβικές κουβέντες όπως πριν. Τώρα, όλοι θα πρέπει να ξέρουν ότι οι κουβέντες φέρνουν τα γρονθοκοπήματα, τους λοστούς, τα ξυράφια ...και αλίμονο τί άλλο. Οι πολιτικοί χώροι που αβαντάρουν την ξενοφοβία - ας το καταλάβουμε πια όλοι - είναι οι προθάλαμοι και το καταφύγιο των συμμοριών του μίσους. Καλούμε την κοινωνία των Χανίων να αντισταθεί στους κήρυκες του μίσους με κάθε τρόπο τώρα, για να μην ζήσουν αύριο τα παιδιά μας μέσα στη βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού.

Χανιά 26-2-2010

Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΕ

Να δοθεί απάντηση στην αντιλαϊκή επέλαση της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Κοινή ανακοίνωση 23 κομμάτων από 20 χώρες

Σε κοινή ανακοίνωσή τους 23 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα, από 20 χώρες της ΕΕ (όσα έχουν υπογράψει έως τώρα), ανάμεσά τους και το ΚΚΕ, απευθύνουν κάλεσμα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε κάθε χώρα να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους, να καταδικάσουν τα κόμματα που στηρίζουν την αντιλαϊκή επέλαση της ΕΕ και να ενισχύσουν τις γραμμές του ταξικού εργατικού κινήματος, απορρίπτοντας τον κοινωνικό εταιρισμό σε αντιλαϊκές πολιτικές.

Το πλήρες κείμενο της κοινής ανακοίνωσης έχει ως εξής:

«Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ της 11/2 σηματοδοτεί νέα σφοδρή επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης. Οι αποφάσεις της Συνόδου, ακολουθώντας το πλαίσιο της λεγόμενης "Στρατηγικής της ΕΕ για το 2020", που αποτελεί συνέχεια και εμβάθυνση της "Στρατηγικής της Λισσαβόνας" συνιστούν ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής της ΕΕ και των αστικών κυβερνήσεων με σκληρά μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Επιδιώκουν την ενίσχυση της κερδοφορίας και της θέσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων τόσο στο πλαίσιο της ΕΕ όσο και στο διεθνή ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.

Βάση της στρατηγικής της ΕΕ για έξοδο από την καπιταλιστική κρίση αποτελεί η επιβολή σαρωτικών αλλαγών στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, δραστικής μείωσης μισθών, συντάξεων και συνολικά των κοινωνικών παροχών. Αυτή η επίθεση φέρει τη σφραγίδα και των φιλελεύθερων και των σοσιαλδημοκρατών που στήριξαν και στηρίζουν τις επιλογές του κεφαλαίου σε αγαστή σύμπνοια με τα επιτελεία της ΕΕ.

Τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, οι διαδικασίες επιτήρησης των οικονομιών διαφόρων κρατών - μελών, ανάμεσά τους της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας επιστρατεύονται για να τρομοκρατήσουν ιδεολογικά τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη.

Ομως όλα αυτά τα χρόνια η κερδοφορία των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων, των τραπεζιτών με την εκμετάλλευση των εργατών, οι κρατικές επιχορηγήσεις και οι φοροαπαλλαγές ήταν τεράστιες και συνεχίζουν να είναι και τώρα στην περίοδο της κρίσης. Ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα αρπάξει τη μερίδα του λέοντος από τους νέους δανεισμούς. Για μια ακόμα φορά, στέλνουν το λογαριασμό στους εργάτες, στους φτωχομεσαίους αγρότες, στους αυτοαπασχολούμενους, εκβιάζουν και κινδυνολογούν.

Το πνεύμα της αντίστασης ενισχύεται ανάμεσα στους Ευρωπαίους εργάτες, οι οποίοι δεν είναι διαθέσιμοι να χρεωθούν τα βάρη της κρίσης, για τα οποία δεν ευθύνονται στο ελάχιστο. Στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και σε άλλες χώρες, εργάτες δημόσιοι υπάλληλοι και μικρομεσαίοι αγρότες διαδηλώνουν και κατεβαίνουν σε απεργίες ενάντια στα μέτρα λιτότητας που παίρνονται.

Τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα που υπογράφουν αυτήν την έκκληση παίζουν ένα πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το κίνημα, όντας στην πρώτη γραμμή της ταξικής πάλης.

Τα Κομμουνιστικά κι Εργατικά Κόμματα των χωρών της ΕΕ καλούμε την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε κάθε χώρα να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους, να καταδικάσουν τα κόμματα που στηρίζουν την αντιλαϊκή επέλαση της ΕΕ. Να ενισχύσουν τις γραμμές του ταξικού εργατικού κινήματος, να απορρίψουν τον κοινωνικό εταιρισμό σε αντιλαϊκές πολιτικές και να δώσουν ηχηρή απάντηση στην αντιλαϊκή καταιγίδα που εξαπολύεται απαιτώντας: Σταθερή μόνιμη δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί - αντεργατικοί νόμοι, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, αποκλειστικά δωρεάν παροχές στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Πρόνοια. Οι εργάτες μπορούν να ζήσουν καλύτερα χωρίς τους καπιταλιστές, είναι οι ίδιοι που παράγουν τον πλούτο κι κι αυτοί πρέπει να τον καρπώνονται».

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΜΕ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Εργαζόμενες και εργαζόμενοι, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι και νέες, όλοι μαζί στην απεργία της Τετάρτης να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης.

Η απεργία που έγινε στις 10 του Φλεβάρη ήταν αποφασιστική απάντηση στην αντιλαϊκή επίθεση του μαύρου μετώπου κυβέρνησης, κεφαλαίου, Ε.Ε., που δημιουργήθηκε και με τη συνδρομή Ν. Δ. – ΛΑΟΣ και με τη στήριξη των συμβιβασμένων πλειοψηφιών σε ΓΕΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

Η γραμματεία του ΠΑΜΕ Λασιθίου, εκτιμώντας ότι η συμμετοχή των εργαζομένων στο νομό Λασιθίου στην απεργία της 10ης Φλεβάρη, ήταν μικρότερη από το ποσοστό συμμετοχής στην υπόλοιπη Ελλάδα, καλεί τους εργαζόμενους του νομού μας να αφήσουν το φόβο, την απάθεια και τη μοιρολατρία στην άκρη και να συμμετέχουν στην απεργία της Τετάρτης.

Εργαζόμενη-εργαζόμενε,

- Εσύ που ξοδεύεις το μισό μισθό σου για να σπουδάσεις τα παιδιά σου, γιατί η δωρεάν παιδεία είναι μόνο στα λόγια.

- Εσύ που χρεώθηκες στις τράπεζες και αισθάνεσαι τη θηλιά του δανείου στο λαιμό σου.

- Εσύ νέα-νέε, που δουλεύεις με ελαστικές μορφές εργασίας (ωρομίσθιοι, stage, ενοικιαζόμενοι κ.λ.π.) για 400 ευρώ το μήνα.

- Εσύ που έμαθες ή μάλλον σου έμαθαν, ότι η συλλογική δράση για μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία δε σε αφορά και δε συμμετέχεις στους συλλογικούς αγώνες.

- Εσύ που θέλεις να απεργήσεις αλλά φοβάσαι ότι θα σε απολύσει ο εργοδότης σου.

- Εσύ που θέλεις να απεργήσεις αλλά σκέφτεσαι το μεροκάματο που θα χάσεις, χωρίς να υπολογίζεις ότι αυτά που θα σου πάρουν, αν περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, θα είναι πολλαπλάσια από το μεροκάματο που θα θυσιάσεις για την απεργία.

- Όλοι εσείς που μπορεί και ορισμένοι να διαφωνείτε μαζί μας σε αρκετά ζητήματα αλλά συμφωνείτε με τη διαπίστωση του ΠΑΜΕ ότι πρέπει να πούμε ένα μεγάλο φτάνει πια!

Κάντε το βήμα, ΔΗΛΩΣΤΕ ΑΠΕΡΓΟΙ. Ελάτε μαζί μας την Τετάρτη 24 Φλεβάρη στην κεντρική πλατεία Αγίου Νικολάου, βροντοφωνάζοντας:

- Όχι στη μείωση των μισθών.

- Όχι στη μείωση του ύψους των συντάξεων μέχρι 50%.

- Όχι στην αύξηση ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες.

- Όχι στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο (η άγρια φορολογία στα καύσιμα δείχνει τη συνέχεια που θα ακολουθήσει).

- Όχι στην επίθεση στο δικαίωμα για σταθερή και μόνιμη εργασία.

- Όχι στη γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

- Όχι στη μείωση των μόνιμων διορισμών στην παιδεία και στην υγεία.

Εργαζόμενη – εργαζόμενε, απέρριψε την ιδεολογική τρομοκρατία και τα ψέματά τους. Για την οικονομική κρίση οι μόνοι που δε φταίνε είναι οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων. Υπεύθυνοι είναι οι τραπεζίτες, οι μεγαλοβιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι και τα τεράστια κέρδη που συγκέντρωσαν από τη δική μας εκμετάλλευση. Τα αφορολόγητα κέρδη τους και οι ενισχύσεις που πήραν από τις κυβερνήσεις Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ την τελευταία δεκαετία, είναι υπερδιπλάσια του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων στα ασφαλιστικά ταμεία. Ακόμα και τώρα, την ώρα που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι «δεν υπάρχει σάλιο» για τα επιδόματα των ανέργων, ανακοινώνει επιδοτήσεις 4 δισ υπέρ των βιομηχάνων και ζητά από τους ανέργους «ομοψυχία». Την ώρα που μοιράζει 10 δισ από το ΕΣΠΑ στους «άπορους» καπιταλιστές, ζητά από τους εργαζόμενους «κατανόηση».

Εργαζόμενες-εργαζόμενοι, ο μόνος τρόπος να αποκρούσουμε την αντιλαϊκή επίθεση, είναι να αντεπιτεθούμε και μαζί με το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα όχι μόνο να παλέψουμε για να κρατήσουμε ό,τι έχουμε, αλλά να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει με βάση την προσφορά και τις ανάγκες μας.

Υπάρχει προοπτική. Η οργανωμένη πάλη, δείχνει τη διέξοδο.

Όλοι στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ την Τετάρτη στην πλατεία Αγίου Νικολάου στις 11:00 π.μ.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΠΑΜΕ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΡΑΤΑ.....

Τα «γκόλντεν μπόις»...

Μακριά από μας κάθε σκέψη ότι η απάνθρωπη φύση του καπιταλισμού οφείλεται, τάχα, στα κάθε λογής «γκόλντεν μπόις».

Η ύπαρξη των «γκόλντεν μπόις» εκείνο που βασικά επιβεβαιώνει είναι ότι στο σύστημα της εκμετάλλευσης, το να υπηρετούν την απανθρωπιά συνιστά - για κάποιους - μια εξαιρετικά επικερδή ενασχόληση.

Με αφορμή, λοιπόν, ότι από χτες βρίσκονται στην Αθήνα οι εκπρόσωποι της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ,

ας ρίξουμε μια ματιά στο αντιμίσθιο που λαμβάνουν τα ηγετικά κλιμάκια των ευαγών αυτών μηχανισμών και ιδρυμάτων:

Ευρωπαϊκή Ενωση

• Ο εκάστοτε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της ΕΕ, εν προκειμένω ο Μπαρόζο, αμείβεται ετησίως με 355.000 ευρώ. Εδώ δεν περιλαμβάνονται τα ποσά που λαμβάνει για έξοδα παραστάσεως, κατοικίας, μετακινήσεων κ.λπ. Σημειωτέον ότι μόνο τα έξοδα παραστάσεως και μετακινήσεων του Μπαρόζο ανήλθαν το 2009 στα 720.000 ευρώ. Επίσης, ο (εκάστοτε) Μπαρόζο, άμα τη λήξει της θητείας του, έχει εξασφαλίσει εφ' όρου ζωής σύνταξη ύψους 62.000 ευρώ ετησίως...
• Ο πρόεδρος της ΕΕ, εν προκειμένω ο Ρομπάι και ο πρόεδρος της Κομισιόν, ο Μπαρόζο, έχουν εξασφαλίσει απολαβές ύψους 200.000 ετησίως και επί τρία χρόνια μετά την αποχώρησή τους από τις θέσεις τους, με αιτιολογικό την ενίσχυσή τους από την ΕΕ για την «επαγγελματική τους επανένταξη» (!) μετά τη λήξη της θητείας τους...
• Οι αντιπρόεδροι της ΕΕ αμείβονται με 300.000 ευρώ ετησίως.
• Οι επίτροποι της ΕΕ λαμβάνουν ετησίως 240.000 ευρώ, δικαιούνται 36.000 ευρώ ως έξοδα κατοικίας, εισπράττουν 7.300 ευρώ ως έξοδα παραστάσεως, έχουν πλήρη κάλυψη εξόδων μετακινήσεων, ενώ μεταξύ άλλων λαμβάνουν 40.000 ευρώ ως έξοδα εγκατάστασης.
• Συνολικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πέραν των μισθών των μελών της, στοίχισε μέσα στο 2009 ποσό 4 εκατομμυρίων ευρώ που πήγαν σε έξοδα παραστάσεως, δώρα, γεύματα και ταξίδια...

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

• Ο εκάστοτε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, εν προκειμένω ο Τρισέ, βάσει των στοιχείων του 2007, αμείβεται με το ποσό των 345.000 ευρώ ετησίως, στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται οι αποδοχές που λαμβάνει για έξοδα κατοικίας.
• Οι αντιπρόεδροι της ΕΚΤ εισπράττουν 296.000 ευρώ το χρόνο, χωρίς να υπολογίζονται οι λοιπές παροχές.
• Συνολικά, για τα έξι μέλη του Διευθυντηρίου της ΕΚΤ ξοδεύτηκε το 2007 για αμοιβές ποσό ύψους 1,6 εκατ. ευρώ στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται λοιπές παροχές(έξοδα κατοικίας, μετακινήσεις κ.λπ.).

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Ο εκάστοτε πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εν προκειμένω ο «σοσιαλιστής» Ντομινίκ Στρος Καν, αμείβεται ετησίως με 421.000 δολάρια, δικαιούται επιπλέον επίδομα ύψους 75.000 δολαρίων, βάσει του συμβολαίου του τα κάθε είδους έξοδά του είναι πλήρως καλυμμένα, ενώ διαθέτει κάθε λογής υπηρετικό προσωπικό, από σοφέρ μέχρι μάγειρα...

... και τα αφεντικά τους

Μας λένε ότι οι θυσίες που καλείται να επωμιστεί ελληνικός λαός οφείλονται στην κρίση.

Οτι για το ξεπέρασμα της κρίσης «πρέπει» όλοι να συμβάλουμε.

Οτι όταν θα έρθει η ανάκαμψη, τότε όλοι θα δρέψουμε τους καρπούς της νέας «ανάπτυξης» που «θα κατανεμηθούν δίκαια».

*

Πόση αλήθεια υπάρχει στα παραπάνω;

Τόση όση αποτυπώνεται στα επίσημα στοιχεία για το πώς κατανεμήθηκε ο πλούτος που δημιούργησαν οι εργαζόμενοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Δηλαδή, καμία!

*

Ιδού πώς διαμορφώθηκε η κατάσταση από το 1990 μέχρι το 2007, πριν δηλαδή εκδηλωθεί η κρίση και ενώ στο μεσοδιάστημα η Ελλάδα συνυπέγραψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Συνθήκη της Λισαβόνας, εντάχθηκε στην ΟΝΕ και εισήγαγε το ευρώ:

• Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
• Το 1990 - σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» - τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχτεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
• Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότιαυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
• Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ...

*

Με άλλα λόγια:

Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες και κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα»,

από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, το αποτέλεσμα ήταν τα κέρδη των καπιταλιστών να αυξηθούν κατά 28 φορές (!)

ενώ

ο εργάτης με την «αύξηση» κατά 1 φορά του κατώτατου μισθού του, έφτασε να ζει σε συνθήκες που σε αποπληθωρισμένες τιμές ισοδυναμούν με το ότι η αγοραστική του δύναμη έπεσε στα επίπεδα του 1985!

*

Να λοιπόν, ποιοι παράγουν και ποιοι δημιουργούν (οι εργαζόμενοι),

να ποιοι απομυζούν και σφετερίζονται αυτόν τον αμύθητο πλούτο (οι καπιταλιστές)

και να γιατί τα αφεντικά, ντόπια και ξένα, για να τους κάνουν τη «δουλειά» τους, αμείβουν τόσο πλουσιοπάροχα τους οικονομικούς και πολιτικούς μπιστικούς τους (τα «γκόλντεν μπόις» τους)...

Ολοι αυτοί είναι,

οι κεφαλαιούχοι, οι ντόπιοι «Κροίσοι» και οι ξένοι οίκοι, οι εγχώριοι δικομματικοί προύχοντες, τα Κομισαριάτα και τα διεθνή Διευθυντήρια, η ελληνική κυβέρνηση και οι ξένοι «εταίροι» της

που κρατούν στην Αγγλία τον κατώτερο μισθό στα 1.148 ευρώ, στη Γαλλία 1.321 ευρώ, στην Ολλανδία 1.357 ευρώ

και που τα «γκόλντεν μπόις» τους

πληρώνονται με τους αστρονομικούς μισθούς των πολλών εκατοντάδων χιλιάδων,

γι' αυτό ακριβώς το λόγο:

Για να έρχονται στην Αθήνα και από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ.

να ζητούν από τον Ελληνα εργαζόμενο, με τις κατώτερες αποδοχές των 800 ευρώ, να «ξεχάσει» τον 14ο, τον 13ο και τον 12ο μισθό του..

του Νίκου Μπογιόπουλου από την εφημερίδα Ριζοσπάστης

ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

Η Ελλάδα μπήκε σε τριπλή επιτήρηση, απώλεσε μέρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Πρέπει όλοι να δεχτούμε τις νέες θυσίες για να ανακτήσει η χώρα τα κυριαρχικά δικαιώματα. Το λένε κυβέρνηση, αστικά ΜΜΕ. Μεγάλα ψέματα. Εκβιάζουν, απειλούν το λαό ωθώντας τον να κάνει χαρακίρι, υποτασσόμενος στην αντιλαϊκή θύελλα. Κυριαρχικά δικαιώματα έχουν εκχωρηθεί προ πολλού σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Δεν απειλείται η χώρα. Το κεφάλαιο ενισχύουν, αυτός είναι ο πατριωτισμός τους. Ο πατριωτισμός της εργατικής τάξης, του λαού, είναι να πουν ένα ασυμβίβαστο ΟΧΙ στη συναίνεση, στην υποταγή. Να πουν: Καμία θυσία για την πλουτοκρατία, για τα κέρδη, την ανταγωνιστικότητά της. Υπεράσπιση, διεκδίκηση και κατάκτηση των δικαιωμάτων των σημερινών, αλλά και αυριανών γενιών, για μόνιμη - σταθερή δουλειά με ουσιαστικά δικαιώματα, για αξιοπρεπή ζωή και ελευθερία. Οι απαιτήσεις του κεφαλαίου δεν αποτελούν εθνικό στόχο, όπως υποστηρίζουν κυβέρνηση, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., αλλά το ταξικό του συμφέρον. Στην ταξική κοινωνία τα πραγματικά εθνικά συμφέροντα ταυτίζονται με το συμφέρον της εργατικής τάξης, του λαού.

ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

Δύο στρατηγικές σε σύγκρουση

Τα αντιλαϊκά μέτρα που ανακοινώνει η κυβέρνηση έχουν την απόλυτη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. Βασίζονται στις αποφάσεις που υπέγραψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο της ΕΕ, για να διασφαλίσουν και να ισχυροποιήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, μαζί και της ντόπιας αστικής τάξης. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί αυτή τη στρατηγική. Ασκεί κριτική σε επιμέρους πλευρές της, αλλά θεωρεί θέσφατο τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, καλλιεργώντας αυταπάτες για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό της. Οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι οργανικά ενταγμένες στην επιχείρηση ενσωμάτωσης και εκτόνωσης της λαϊκής οργής και αγανάκτησης. Εχθρεύονται και πολεμούν κάθε προσπάθεια να βγει το κίνημα από το λήθαργο, να ριζοσπαστικοποιηθεί και να περάσει στην αντεπίθεση.

Είναι όλοι τους στη μια όχθη. Η πολιτική τους, ο δρόμος ανάπτυξης που υπερασπίζονται, αντικειμενικά, υπηρετεί το κεφάλαιο και την κερδοφορία του. Χωρίς να παραβλέπει κανείς τις μεταξύ τους διαφορές και τη βαρύτητα που έχει η δύναμη του καθενός στη θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος, αυτό που γίνεται ολοένα και πιο ευδιάκριτο είναι ότι όλοι τους υπηρετούν την ίδια στρατηγική. Θεωρούν εχθρικό ή «μη ρεαλιστικό» κάθε μέτρο που μπορεί να βελτιώσει τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων, πολύ περισσότερο να καλύψει τις σύγχρονες ανάγκες τους. Θεωρούν «δίκαιο» και «αναγκαίο», στο σημερινό επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα, να απολαμβάνουν Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία ανάλογα με το πορτοφόλι τους.

Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι σήμερα πιο ορατές παρά ποτέ. Οπως ευδιάκριτες γίνονται ολοένα και περισσότερο οι δύο στρατηγικές που συγκρούονται σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο. Η τελευταία απεργία που κήρυξε το ΠΑΜΕ ήταν διδακτική για τους εργαζόμενους. Από τη μια μεριά, η λύσσα της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και των εργατοπατέρων για να μην πετύχει η κινητοποίηση, να συκοφαντηθεί το ταξικό της περιεχόμενο, να εμποδιστεί η ενιαία έκφραση της εργατικής τάξης και ο κοινός αγώνας με τους αυτοαπασχολούμενους και τη μικρομεσαία αγροτιά. Από την άλλη, η δράση χιλιάδων πρωτοπόρων εργατών και εργατριών, που με αυτοθυσία και ενθουσιασμό συμμετείχαν σε μια εφ' όλης της ύλης αναμέτρηση, με καθαρό προσανατολισμό και στόχους.

Το πού θα γείρει η πλάστιγγα είναι ζήτημα συσχετισμών. Και μπορεί σήμερα το καπιταλιστικό σύστημα να δείχνει παντοδύναμο και ικανό να ελέγχει τους κραδασμούς του, ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτονται στους εργαζόμενους και το λαό οι χαραμάδες εκείνες που μπορούν και πρέπει να γίνουν τρύπες μεγάλες και ικανές να σαρώσουν το σάπιο σύστημα και την πολιτική του εξουσία. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ξεχωρίζει ολοένα και περισσότερο στις λαϊκές συνειδήσεις η ήρα των εκπροσώπων του κεφαλαίου από το στάρι των πρωτοπόρων ταξικών δυνάμεων και της πολιτικής πρωτοπορίας τους. Να χάνει έδαφος η στρατηγική που θέλει το κεφάλαιο μπουκωμένο και το λαό στη γωνία. Μόνο έτσι θα σπάει ο φόβος, θα ριζοσπαστικοποιείται το κίνημα, η άμυνα θα γίνεται αποτελεσματική και θα ριζώνει βαθιά η αντεπίθεση.

Σ ΑΥΤΗ ΤΗ ΡΟΤΑ...

«Ο απεργιακός "Ριζοσπάστης" είναι γραμμένος λιτά, αλλά γεμάτος με την αλήθεια της απεργίας. Τα αστικά ΜΜΕ, οι ταγοί της δήθεν αντικειμενικής, δημοκρατικής ενημέρωσης, όλο το προηγούμενο διάστημα δεν είπαν κουβέντα. "Ακρα του τάφου σιωπή...". Σήμερα, αν την προβάλουν (σ.σ. την έθαψαν), θα το κάνουν από τη σκοπιά των συμφερόντων του μαύρου μετώπου κεφαλαίου, αστικών κομμάτων, Ευρωπαϊκής Ενωσης, εργατικής αριστοκρατίας, εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού. Θέλουν να πείσουν ότι η ταξική πάλη είναι ανύπαρκτη, άρα η αντιδραστική πολιτική συναντά τη στήριξη και ανοχή του λαού. Τους διαψεύδει η λαϊκή δράση.

Το ΠΑΜΕ, που κήρυξε την απεργία, ήταν εξαφανισμένο από την ειδησεογραφία τους. Φοβούνται τη δυναμική του αγώνα των ταξικών δυνάμεων της εργατικής τάξης που καλούν ταυτόχρονα και τους συμμάχους της ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, κόντρα σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, οι οποίες στηρίζουν κυβέρνηση και κεφάλαιο. Τα αστικά ΜΜΕ μιλάνε τη γλώσσα του κεφαλαίου, τη δική του αλήθεια, την εχθρική για την εργατική τάξη, τους φτωχούς αγρότες, τους μικρομαγαζάτορες. Στο μαύρο μέτωπο και τα ΜΜΕ μαζί με ένα τμήμα εξαγορασμένων δημοσιογράφων, όπως και οι ηγεσίες των δήθεν δημοσιογραφικών σωματείων. Εμείς, ο "Ριζοσπάστης" και ο "902" απεργήσαμε, εκφράζοντας και μ' αυτόν τον τρόπο την αλληλεγγύη μας στους χιλιάδες απεργούς.

Ο "Ριζοσπάστης" δεν κυκλοφορεί σήμερα (σ.σ. χτες) στα περίπτερα. Μοιράζεται ο απεργιακός "Ριζοσπάστης" χέρι - χέρι από τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ, τους φίλους και οπαδούς του, σε όλους τους τόπους δουλειάς και τις εργατογειτονιές, στα μικρομάγαζα και στα χωριά. Απ' όλους όσοι έδωσαν τα πάντα για την επιτυχία της χτεσινής απεργίας. Και συνεχίζουν και την επόμενη μέρα με την ίδια θέρμη και αποφασιστικότητα την ενημέρωση με τον απεργιακό "Ριζοσπάστη" στο χέρι, καλώντας σε μαζική αποφασιστική αγωνιστική δράση για την κλιμάκωση της πάλης» (το άρθρο στην πρώτη σελίδα του απεργιακού «Ριζοσπάστη» που κυκλοφόρησε χτες σαν προκήρυξη σ' όλη τη χώρα).

Μια μέρα μετά, «ούτε ένα κόμμα» δεν μπορείς να κόψεις απ' αυτό το άρθρο. Αυτοί που εξαφάνισαν την απεργία του ΠΑΜΕ πριν γίνει, το έκαναν με ακόμα χειρότερο τρόπο κι όταν η απεργία ήταν ήδη πραγματικότητα. Κι εκείνοι, εμείς δηλαδή, που καθαρά σταθήκαμε στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα, όπως είναι αυτονόητο για τους κομμουνιστές, όχι μόνο είμαστε περήφανοι για την επιλογή μας να απεργήσουμε σαν τμήμα της εργατικής τάξης και μάλιστα από τη σκοπιά της πρωτοπορίας της, αλλά νιώθουμε και διπλά δικαιωμένοι: Και ο «Ριζοσπάστης» συμμετείχε στην απεργία (όπως και ο «902») και ο απεργιακός «Ριζοσπάστης» έφτασε στα χέρια όλων όσοι μετείχαν στην απεργία κι ακόμα σε περισσότερους και σε αυτούς που δεν απήργησαν, διδάσκοντας ότι η ταξική αντιπαράθεση έχει τους δικούς της νόμους και μόνο σ' αυτούς υποτάσσεται η επαναστατική πάλη σε κάθε έκφρασή της - το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ είναι μια τέτοια έκφραση.

Δείξαμε πώς μπορούμε - επιβάλλεται να λειτουργούμε χωρίς κανένα σεβασμό σε όσα ιερά και όσια ο αστικός κόσμος θέλει να μας περνά σαν θεσμικά απαράβατα.

Στην επόμενη μέρα ήδη, τα δίνουμε όλα για την κλιμάκωση της πάλης...

Οσο για το «διά του Τύπου», περιορίζεται σήμερα σε μια ερώτηση: Είχαμε υπεργεννητικότητα κροκοδείλων; Από πού βγήκαν όλοι αυτοί που ξάφνου κλαίνε για τους φτωχούς; Ως και το κύριο άρθρο στο ΒΗΜΑ λέει πως η γενιά των 700 ευρώ δεν πρέπει να αναγκαστεί σε συλλογή αποδείξεων, ενώ ο Οικονομέας στο MEGA ανακάλυψε ότι οι πολλοί αναγκάζονται να δουλεύουν στα 70 για να ζήσουν. Ως και ο Καψής στο ίδιο κανάλι είπε ότι έγινε λάθος υπολογισμός στο υπουργείο και θα το διορθώσουν.

Εκεί που πέφτει το μεγάλο κλάμα είναι όταν ένας από τους καλολαδωμένους στο «συγκρότημα», σε κάθε συγκρότημα, γράφει πως από σήμερα «είμαστε όλοι πιο φτωχοί». Ε, όχι ρε, τσίρκο δεν είμαστε, δεν είσαι ένας από μας. Οσο βαθαίνει η δυστυχία του κόσμου τόσο αυξάνεται το δικό σου ταμείο. Ισχύει στο πολλαπλάσιο για τον Μίχαλο των μεγαλεμπόρων που δηλώνει ότι «όλοι θα υποστούμε». Από πού κι ως πού ο πελάτης και ο γδάρτης μαζί;

Αυτό που τους καίει είναι το πώς θα καταστείλουν τον κόσμο που αγριεύει μ' ό,τι παθαίνει. Τον κόσμο που καταλαβαίνει πως ό,τι αποφασίζεται σήμερα από την κυβέρνηση κάνει τους καπιταλιστές πιο ισχυρούς απέναντι στους ανταγωνιστές τους και απέναντι στους εκμεταλλευόμενούς τους. Κάνει το αστικό κράτος πιο ισχυρό ενάντια στην εργατική τάξη. Και πως σ' όλα αυτά υπάρχει φαρδιά πλατιά η υπογραφή των εργατοπατέρων που επίσης δήθεν κλαίνε, ενώ αυτό που φοβούνται είναι το «ως εδώ και μη παρέκει» από τους εργάτες.

Εχουμε κάθε λόγο να μην ακούμε το κλάμα τους. Εχουμε κάθε λόγο να οργώνουμε τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, να οργανώνουμε τους ανθρώπους έτσι που πια να μην αμύνονται, αλλά να περνάνε σε γενική αντεπίθεση!

Ριζοσπάστης 12/02/10

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΑΜΕ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΠΗΡΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΞΕΧΥΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η εργατική τάξη βάζει παρακαταθήκη για το ενιαίο λαϊκό μέτωπο

Μια σκληρή και εφ' όλης της ύλης αναμέτρηση με το κεφάλαιο και τα κόμματά του, τα στηρίγματά του στο συνδικαλιστικό κίνημα, ήταν η χτεσινή πανεργατική απεργία. Μια μάχη που η εργατική τάξη έδωσε με απαιτητικότητα και κέρδισε, μετρώντας νέα ταξική αγωνιστική πείρα, στέλνοντας μήνυμα κλιμάκωσης της πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της.

Κόντρα στους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, που στήθηκαν όχι μόνο από την εργοδοσία, αλλά και με την πρωταγωνιστική συμβολή των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, που όλες τις προηγούμενες βδομάδες υπονόμευσε πολύμορφα τις προετοιμασίες, αλλά και κόντρα στην επιχείρηση τρομοκρατίας που εντείνεται όσο εκδηλώνεται η αντεργατική καταιγίδα κεφαλαίου - ΕΕ - κομμάτων του κεφαλαίου, το δίκιο της εργατικής τάξης «ήχησε» κρυστάλλινα σε 67 πόλεις ολόκληρης της χώρας, εκεί όπου οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου. Εκεί όπου ξεμπροστιάστηκε η ύπουλη προπαγάνδα περί «εθνικής ομοψυχίας» και «κουρελιάστηκε» η «κοινωνική υπευθυνότητα», δηλαδή η απαίτηση της πλουτοκρατίας για ταξική συνεργασία. Ολ' αυτά που επικαλούνται οι δυνάμεις του ευρωμονόδρομου για να καλύψουν τη νέα αντεργατική επιδρομή.

Οι εργατοϋπάλληλοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα αντάμωσαν με τη φτωχομεσαία αγροτιά και τους μικρομεσαίους επαγγελματοβιοτέχνες, με πιο ισχυρά διδάγματα για την ανάγκη να δυναμώσει η κοινή αντιμονοπωλιακή πάλη, πολλαπλασιάζοντας τα μπλόκα στην πολιτική που λεηλατεί το εισόδημα και τις ανάγκες της λαϊκής οικογένειας, που στέλνει τη ζωή του λαού στην κόλαση.

Στη μαζικότητα και τον παλμό των συγκεντρώσεων, στην αποφασιστικότητα με την οποία δόθηκε από τα χαράματα η μάχη της περιφρούρησης, στην ίδια τη σύνθεση των κινητοποιήσεων που κατέγραψαν καινούριες συμμετοχές αποκρυσταλλώθηκαν τα αποτελέσματα από το πλατύ άνοιγμα που είχε προηγηθεί σε χιλιάδες τόπους δουλειάς, ρίχνοντας το σπόρο της ταξικής ανυπακοής σε χιλιάδες ακόμα συνειδήσεις. Ορθώνοντας εμπόδια στη λυσσαλέα προσπάθεια του κεφαλαίου να πείσει τον εργάτη πως έχει κοινή μοίρα με τον εκμεταλλευτή του, αναδεικνύοντας την ανάγκη να δυναμώσει ολόπλευρα και ανυποχώρητα η ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου.

Η χτεσινή απεργία ήταν ένας κρίσιμος σταθμός στην κλιμάκωση της πάλης για να χτιστούν ισχυρά φράγματα στη λαίλαπα που επιβεβαίωσαν και οι προχτεσινές αντιδραστικές εξαγγελίες για Ασφαλιστικό, φορολογικό, μισθολογικό, αλλά και αυτές των εργασιακών σχέσεων λάστιχο, προκειμένου να εντείνεται ολοένα η εκμετάλλευση. Να πυκνώσουν οι γραμμές του ΠΑΜΕ. Να μην κάνει ο λαός καμιά θυσία ούτε για την κρίση ούτε για την ανάπτυξη του κεφαλαίου. Ωστε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη, όπως και αυτή που θα δοθεί με την απεργία στις 24 του Φλεβάρη, να αφήνει πίσω της νέα εφόδια για τη σύγκρουση με το κεφάλαιο και τη στρατηγική του, μέχρι την οριστική ανατροπή της κοινωνίας της εκμετάλλευσης. Και να ενισχύεται το κοινό βήμα εργατών, αυτοαπασχολουμένων, φτωχών αγροτών, που έγινε στις χτεσινές κινητοποιήσεις, βήμα που δείχνει το δρόμο του ενιαίου μετώπου πάλης για την ανατροπή της πολιτικής των μονοπωλίων για το δρόμο του λαού.

ΑΙΤΗ ΚΑΙ ΚΟΥΒΑ

Αϊτή και Κούβα
Η τραγωδία, η ολοκληρωτική καταστροφή με τον σεισμό στην Αϊτή όπου χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν ή θα πεθάνουν στην συνέχεια, ανέδειξε πέρα από την σημασία της αντισεισμικής προστασίας, του μηχανισμού αντιμετώπισης τέτοιων καταστροφών, κυρίως το γεγονός ότι για να υπάρξει φροντίδα για την διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής πρέπει να υπάρχει άλλο κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Η κατάσταση στην Αϊτή, μια χώρα που έχει καταδικαστεί από την ντόπια πλουτοκρατία και τους ιμπεριαλιστές σε καθεστώς φτώχειας και εξαθλίωσης, όπου η μεγάλη πλειοψηφία του λαού της ζει με 1-1,5 δολάριο τη μέρα και με ανεργία πάνω από 60%, κάνει αναπόφευκτη την σύγκριση με μία άλλη χώρα στην γειτονιά της, την σοσιαλιστική Κούβα. Από την μια δηλαδή η καπιταλιστική βαρβαρότητα που παρουσιάζεται ως «ελευθερία» και από την άλλη αυτό που παρουσιάζουν οι ιμπεριαλιστές και όπου Γης οπορτουνιστές, ως «ανελευθερία».
Οι εικόνες της ολικής καταστροφής, των πτωμάτων στους δρόμους, των ομαδικών ταφών, των ορφανών παιδιών θα μπορούσαν να είχαν εξαλειφθεί στην Αϊτή στον 21ο αιώνα, με βάση την τεράστια ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, ώστε να αντιμετωπιστούν τα φυσικά φαινόμενα με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Ομως, για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται να βρεθεί ο άνθρωπος στο επίκεντρο, με ένα σχεδιασμένο και οργανωμένο τρόπο. Κάτι όμως τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση της Αϊτής. Αυτό είναι ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Το παράδειγμα της Κούβας, μιας χώρας που αντιμετωπίζει κυκλώνες, τυφώνες κ.ά. και παράλληλα υπόκειται στον βάρβαρο οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ με όλες τις συνέπειες που απορρέουν απ' αυτόν, είναι εντελώς διαφορετικό. Δεκαετίες τώρα η σοσιαλιστική Κούβα έχει ένα καλά οργανωμένο μηχανισμό για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών με προληπτικά μέτρα και μέριμνα, στην οποία παίρνουν μέρος όλοι οι τομείς της κοινωνικής ζωής και εκπαιδεύεται ο πληθυσμός. Ετσι αμέσως μόλις έγινε γνωστός ο σεισμός στην γειτονική Αϊτή και ανακοινώθηκε προειδοποίηση για τσουνάμι, μια ολόκληρη περιοχή της ανατολικής Κούβας - 30.000 άνθρωποι - εκκενώθηκε γρήγορα, συντονισμένα και αποφασιστικά. Παρόμοιες αντιδράσεις έχουν υπάρξει και στο παρελθόν με τα κατά καιρούς περάσματα καταστροφικών κυκλώνων που στις γειτονικές χώρες άφηναν πίσω τους εκατοντάδες νεκρούς.
Η Κούβα έχει δείξει πως η ανθρώπινη ζωή αποτελεί την μεγαλύτερη αξία και επιπλέον πάντα συνεισφέρει την διεθνιστική της αλληλεγγύη σε πολλές χώρες του πλανήτη που έχουν ανάγκη βοήθειας. Από την πρώτη στιγμή το Νησί της Επανάστασης ανακοίνωσε την αποστολή επιπλέον γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού στην Αϊτή ώστε να προστεθούν στους ήδη 403 Κουβανούς που βρίσκονταν στην χώρα πριν το σεισμό. Η Διεθνής Ομάδα Γιατρών «Χένρι Ριβ», ειδική στις φυσικές καταστροφές - που έχει ήδη συνδράμει στην ανακούφιση χιλιάδων ανθρώπων στον κόσμο (Κίνα, Πακιστάν, Γουατεμάλα, Ινδονησία, Βολιβία κ.ά.) - βρίσκεται από την πρώτη στιγμή κοντά στους σεισμόπληκτους, ενώ οι περίπου 400 νεαροί Αϊτιανοί που έχουν αποφοιτήσει από την Λατινοαμερικανική Ιατρική Σχολή της Κούβας, εντελώς δωρεάν προσφέρουν και αυτοί τις υπηρεσίες τους. Αυτή είναι η Κούβα που παρά τις όποιες δυσκολίες και αδυναμίες, αποδεικνύει και στο παράδειγμα της αντιμετώπισης μεγάλων καταστροφών, την ανωτερότητα του σοσιαλισμού, του συστήματος όπου με συντονισμένο και σχεδιασμένο τρόπο, ο άνθρωπος και οι ανάγκες του είναι η πρώτη προτεραιότητα.


Κλωντίν ΧΕΣΠΕΡ, από την εφημερίδα Ριζοσπάστης

α

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ

Απεργοσπάτες ΠΑΣΚΕ κ«Αυτόνομη Παρέμβαση»

Κάλεσμα των ταξικών δυνάμεων στα σωματεία να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής στην απεργία

Να καταδικάσουν την πλειοψηφία στη διοίκηση τηςΟμοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας(ΟΙΥΕ) - ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και «Αυτόνομη Παρέμβαση» (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) - που πρωτοστατεί στην απεργοσπασία και τη διάσπαση του εργατικού κινήματος, καλεί τους εργαζόμενους η «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία» (ΔΑΣ) με ανακοίνωσή της. Ταυτόχρονα, καλεί τα σωματεία σε όλη την Ελλάδα να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής στην απεργία στις 10 Φλεβάρη και αναδεικνύει την ανάγκη οργάνωσης των εργαζομένων στα κλαδικά τους σωματεία, να συγκροτήσουν σωματειακές επιτροπές και επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς.

Οπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, ΠΑΣΚΕ και «Αυτόνομη Παρέμβαση» απέρριψαν την πρόταση της ΔΑΣ για απεργία στις 10 Φλεβάρη και είπαν ότι θα αιτηθούν «στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να πάρει απόφαση η διοίκησή της για το θέμα της απεργιακής κινητοποίησης». Η ΔΑΚΕ είχε φροντίσει να αποχωρήσει για να μην πάρει θέση. Δηλαδή, σημειώνει η ΔΑΣ, «επιχειρούν τη διάσπαση των εργαζομένων» για να προωθήσουν ανενόχλητα οι πολυεθνικές τα αντεργατικά τους σχέδια με τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την υποστήριξη της ΝΔ και των άλλων κομμάτων του ευρωμονόδρομου».

Συμβάσεις μόνο για τα μέλη!

Η πλειοψηφία αυτή - στήριγμα των αντεργατικών πολιτικών - προχωρά ακόμα παραπέρα. Οπως καταγγέλλει η ΔΑΣ, στο σχέδιο της πλειοψηφίας για τις Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΚΣΣΕ) για το 2010 προβλέπεται ότι «η ΚΣΣΕ ισχύει αποκλειστικά για όλους τους εργαζόμενους οι οποίοι είναι μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων που ανήκουν στη δύναμη της ΟΙΥΕ. Η ιδιότητα του μέλους πιστοποιείται με την προσκόμιση στον εργοδότη σχετικής βεβαίωσης που εκδίδεται από τις πρωτοβάθμιες οργανώσεις για λογαριασμό της Ομοσπονδίας». Δηλαδή, ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός θέλει να επιβάλλει στους εργαζόμενους υποχρεωτικό συνδικαλισμό, διαφορετικά δε θα λαμβάνουν ούτε καν τις πενιχρές αυξήσεις που υπογράφονται στις συμβάσεις! Οπως σημειώνει η ΔΑΣ, «οι εργοδοτικοί και κυβερνητικοί συνδικαλιστές της ΟΙΥΕ, χωρίζουν τους εργαζόμενους σε εγγεγραμμένους και μη στα σωματεία τους, για να δικαιούνται ή όχι ακόμα και θεσμικά αιτήματα που κατοχυρώνονται μέσα από τις συμβάσεις».

Κ. Βάρναλης - ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

Αισθητικά - Κριτικά, Αθήνα, εκδ. Κέδρος, 1958

Στην εφημερίδα Ακρόπολη της 17 του Μάρτη 1896 (παραμονές των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων) διαβάζουμε την ακόλουθην είδηση: "Αύριον θα στηθώσιν εις το Στάδιον και οι ανακαλυφθέντες δύο Ερμαί, εκατέρωθεν της σφενδόνης, εκεί όπου άρχονται τα τόξα αυτής. Τα κάτω μέρη των Ερμών, τα οποία δεν συνάδουσι προς τα σημερινά ήθη, θα καλυφθώσι δι' υφασμάτων κυανόλευκων".

Τι ήτανε αυτοί οι "Ερμαί" ή Ερμήδες του Σταδίου; Δυο τετράγωνες στήλες μαρμάρινες με δυο κεφάλια στην κορφή τους, του Ερμή και του Διόνυσου, κολλημένα σβέρκο με σβέρκο. Στην μπροστινή και στην πισινή πλευρά αυτών των στηλών ο αρχαίος μαρμαράς είχε σκαλίσει πολύ "έκτυπα" τα διακριτικά σημεία του φύλου των δύο θεών.

Σ' αυτούς τους Ερμήδες (κι ήτανε πολλών λογιών: μονοκέφαλοι, διπλοκέφαλοι, τρικέφαλοι καθώς και διαφόρων θεών, ακόμα και θηλυκών, όπως της Αφροδίτης, της Υγείας κτλ) συνήθιζαν οι αρχαίοι να προσφέρουνε σύκα κι άλλα φρούτα και να τους περνάνε στο λαιμό κορδέλες και γιρλάντες από λουλούδια, όχι για να σκεπάζουνε τη γυμνότητά τους από σεμνοτυφία, μα για να τους στολίζουνε και τους τιμάνε για λόγους λατρευτικούς. Η γυμνότητά τους ήτανε στοιχείο θρησκευτικό κι οι αρχαίοι μαρμαρογλύφοι τήνε σημειώνανε, όπως λέγει καθαρά ο Ηρόδοτος "κατά λόγον ιερόν".

Είναι γνωστό πως το γυμνό, φυσικό και καλλιτεχνικό, δεν τρόμαζε τους προγόνους μας. "Συνήδε προς τα αρχαία ήθη". Μα στην περίπτωση των Ερμήδων υπήρχε κι ένας λόγος παραπάνω: η Θρησκεία.

Όταν όμως οι απόγονοι βρήκανε μέσα στο Παναθηναϊκό στάδιο τους δυο Ερμήδες κι αποφασίσανε να τους αφήσουνε στη θέση τους, θεωρήσανε φρόνιμο να τους καλύψουνε με υφάσματα. 'Aλλοι καιροί, άλλα ήθη. Σύγκρουση δυο διαφορετικών πολιτισμών. Το σκέπασμά της από τους νεότερους οι αρχαίοι θα το βρίσκανε ιεροσυλία. Σ' αυτές τις δυο αντίθετες "κρίσεις αξίας" λογαριάστηκε η Ηθική κι η Θρησκεία, δεν λογαριάστηκε η Τέχνη. Κι όμως αυτό θα έπρεπε να 'ναι το κύριο ζήτημα. Είναι καλλιτεχνικά ωραίοι οι Ερμήδες αυτοί ή όχι; Και παίζει κανένα ρόλο η θρησκευτική και η ηθική κρίση στην καλαισθητική επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία των έργων;

Η θρησκευτική Τέχνη των αρχαίων δεν φοβότανε το γυμνό και το άσεμνο.Το ίδιο κι ο Μεσαίωνας είχε κάποιαν αναλογία με την αρχαία κλασική εποχή. Δε φοβότανε όχι μονάχα το γυμνό, μα και το άσεμνο. Πολλές γκαρκούγιες, culps de lampe, ανάγλυφα κι αγάλματα αδιαφορούνε για την ηθικότητα και ενδιαφέρονται μονάχα για το ωραίο, έτσι όπως το ήθελε το "αισθητικό πρόσταγμα" του καιρού. 'Aρχοντες, λαός και καλλιτέχνες ήτανε πιο φυσικοί και πιο απλοί σ' αυτά τα ζητήματα, λιγότερο σχολαστικοί, αντίθετα με τη γνώμη, πως ο Μεσαίωνας είναι η εποχή του σχολαστικισμού.

Στην Αναγέννηση όμως, τον καιρό ίσα ίσα, που τα ήθη των αστών καθώς και των πολιτικών και θρησκευτικών αρχόντων, δεν ήτανε καθόλου ασκητικά, αρχίσανε να σκεπάζουνε τη γύμνια των αγαλμάτων με φύλλα συκής ή να τους φορούνε πανταλονάκια. Η Ντροπή δεν είναι πάντοτε σύμπτωμα αυστηρών ηθών. Μα και πάλι η Τέχνη άνοιγε ρήγματα μεγαλειώδη σ' αυτήν την θεληματική σεμνοτυφία. Ο πάπας Ιούλιος Β΄ ανάγκασε με το ζόρι το Μιχαηλάγγελο να διακοσμήσει την Καπέλα Σιξτίνα. Τι φρίκη ένιωσε ο Καρδινάλιος εκείνος που είδε για πρώτη φορά τη φουρτούνα των γυμνών της "Δεύτερης Παρουσίας"! Και βρήκε αυτήν τη μεγαλοφυέστατη ζωγραφική σύνθεση όλων των αιώνων κατάλληλη μονάχα για σάλα λουτρού. Γιατί την "έκρινε" όχι σαν τεχνοκρίτης, μα σαν εκκλησιαστικός αξιωματούχος.

Κάτι τέτοια παραδείγματα δείχνουν αρκετά καθαρά, πόσο η αισθητική συνείδηση είναι διαφορετική από την ηθική και την θρησκευτική. Και όταν ακόμα η Τέχνη εξυπηρετεί τους σκοπούς της Θρησκείας και της Ηθικής (δύο ισότιμών της "αξιών") δεν ζητάει να καταστήσει το περιεχόμενό της θέμα διδασκαλίας, μα αισθητικής χαράς πρώτ' απ' όλα.

Δε θέλουμε να υποστηρίξουμε πως η Τέχνη είναι από φυσικό της ανήθικη. Είναι μονάχα, από φυσικό της, πράγμα διαφορετικό από την ηθική, εξωηθική (amorale). Φτάνει να ρίξει κανείς μια ματιά στην ιστορία της Τέχνης και της λογοτεχνίας όλων των καιρών και των λαών για να πειστεί.

Ο έρωτας και το γυμνό σώμα είναι το πιο αγαπημένο θέμα των τεχνών. Η Τέχνη και η ποίηση των πρωτόγονων λαών τον αγνοεί τον έρωτα. Όμως στην ιστορία των πολιτισμένων λαών υπήρξαν εποχές, που ο έρωτας αποτελούσε τον κύριο άξονα της ζωής. Στο Μεσαίωνα τον ταυτίζανε με το Θεό και με τον ιπποτικό ηρωισμό. Στην Αναγέννηση τον είχανε κάνει είδος πολιτικής. Και στα χρόνια του αστικισμού κατάντησε κοινωνικός θεσμός.

Μα ο έρωτας από τη μοίρα του είναι ανήθικος. Γιατί παντού και πάντα παρουσιάζεται σαν ένα εξωοικογενειακό φαινόμενο... Είναι άρα αθέμιτος. Μήπως όμως γι' αυτόν τον λόγο η ερωτική Τέχνη γεννά την ανηθικότητα; Είναι χρόνια, που κάποιος δικός μας κριτικός διαλάλησε από τις στήλες της εφημερίδας του πως ο ερωτικός ηδονισμός στη σύγχρονη ποίησή μας είναι ξεπεσμός της ποίησης κι αποτελεί δημόσιο κίνδυνο. Κι έκανε έκκληση στους "νοικοκυραίους" να προφυλάξουνε τα κορίτσια τους απ' αυτόν τον κίνδυνο. (Δεν εννοούσε την πορνογραφική λογοτεχνία).

Η αισθητική ηδονή είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την αισθητηριακή. Η Τέχνη (εννοώ η αληθινή Τέχνη) δεν αποτείνεται στα ένστιχτά μας για να τα διεγείρει. Όσο κι αν παίρνει την ύλη της από την περιοχή των ενστίχτων, δεν μας δένει μ' αυτά. Χάρη στην επέμβαση της τεχνικής και των τεχνικών συναισθημάτων μας αλλάζει "σημεία οράσεως του κόσμου" κι έτσι μας απομακρύνει από την άμεση επιρροή των αισθήσεων και των ενστίχτων. Όποιος διάβασε τη Σαπφώ, τον Αριστοφάνη, τον Βιγιόν, τον Βοκκάκιο, τον Βερλαίν, τον Γκαίτε των "ρωμαϊκών ελεγείων" κτλ. κι όποιος επισκέφθηκε το εθνικό μας Μουσείο, ας ομολογήσει, αν διαβάζοντας τα ερωτικά έργα αυτών των μεγάλων ή κοιτάζοντας τα γυμνά της αρχαίας γλυπτικής ή γραφικής, ένιωσε ποτές να ξυπνάει μέσα του η ερωτική επιθυμία. Οι Ερμήδες, οι Αφροδίτες των Αρχαίων, οι άγγελοι, οι Εύες και οι Μαγδαληνές των χριστιανών δεν μας ερεθίζουμε αισθητηριακά, μας αρέσουν αισθητικά. Κι αν μέσα σ' αυτήν την αρεσιά υπάρχει και ίσκιος επιθυμίας, αυτός μένει στη σφαίρα του φανταστικού, δεν πάει παραπέρα. Για να μας διαφθείρει τα ήθη μας η "ανήθικη" Τέχνη, πρέπει εμείς να είμαστε από πριν διεφθαρμένοι ή άξεστοι. Όμοια η "ηθική" Τέχνη ποτές δεν θα μας ηθικοποιήσει, αν εμείς δεν είμαστε από τα πριν ηθικοί και καλαίσθητοι.

Συμπέρασμα: μονάχα οι αφώτιστοι απ' της Τέχνης την αχτίδα (Μαβίλης), δηλ. οι ακαλλιέργητοι άνθρωποι βλέπουνε την ανηθικότητα της Τέχνης ως ανηθικότητα. Οι φωτισμένοι και καλλιεργημένοι αισθητικά βλέπουνε και νιώθουνε την Τένχη και τίποτες άλλο.

Οι πρόγονοί μας είχανε μεγάλη "κουλτούρα" με την έννοια που δίνει στον όρο αυτόν ο Γερμανός φιλόσοφος Τσάμπερλαιν. Δηλαδή όλη τους τη ζωή ήτανε (όχι και τόσο!) θεμελιωμένη επάνω στο Ωραίο. Έτσι δεν βλέπανε τη γύμνια των Θεών τους. Βλέπανε την ομορφιά τους. Όταν οι απόγονοι ζητάμε να πάρουμε τη γλώσσα τους (οι αρχαϊστές), ας ζητήσουμε να πάρουμε πρώτ' απ' όλα την ψυχή τους, που δεν είχε τις δικές μας προλήψεις. Κι όταν ανασταίνουμε τους ολυμπιακούς αγώνες τους, είναι υποχρέωσή μας να σεβόμαστε τον πολιτισμό τους "κατά λόγον ιερόν".

Αν πραγματικά μια Τέχνη πρέπει να ονομαστεί ανήθικη, για τον ανήθικο ρόλο που παίζει στην πνευματική και τη συναισθηματική ζωή των μαζών, είναι η Τέχνη η αντιδραστική. Αυτή που ψεύδεται, παραπλανά και συσκοτίζει τις μάζες, σε τρόπο, που να χάνουμε την αίσθηση του πραγματικού, του αληθινού, του προοδευτικού και της λευτεριάς.

Η τέτοια Τέχνη κι όταν δεν είναι άσεμνη είναι Τέχνη κακοήθης. Η καλή Τέχνη, που αναπαριστά το γυμνό, είναι ηθική, μα η κακιά Τέχνη, κι όταν σκεπάζει την ανηθικότητα, αυτή 'ναι πρόστυχη κι ανήθικη.

Καίγονται

Αυτούς εγώ που τραγουδώ, δεν έχουνε φτερά.
Δεν τους μεθά καμιά φυγή, δεν τους τραβούν τ’ αστέρια,
έχουνε μια ζεστή καρδιά, δυο ροζιασμένα χέρια,
κι είναι δεμένοι με τη γη.

Απ’ της αυγής το χάραγμα, ως του βραδιού τα θάμπη,
μοχθούν για δυο πικρές ελιές, και μια μπουκιά ψωμί,
ιδρώνουν κι απ’ τον ίδρω τους ανθοβολούνε οι κάμποι,
καίγονται κι απ’ τις φλόγες τους φωτίζεται η ζωή.

ΦΩΤΗΣ ΑΓΚΟΥΛΕΣ

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ

Η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας (που δεν υπηρετεί κανείς με το να τη βρει μονάχα, που όμως χω- ρίς αυτή καμιά άλλη σημαντική αλήθεια δε μπορεί να βρεθεί) είναι ότι η ήπειρος μας βουλιάζει στη βαρβαρότητα επειδή προσπαθούν να διατηρήσουν με τη βία τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παρα- γωγής. Τι ωφελεί να γράψει κανείς κάτι θαρραλέο απ’ όπου να βγαίνει πως ή κατάσταση που βρι- σκόμαστε είναι βάρβαρη (που είναι αλήθεια) αν δε φαίνεται ξεκάθαρα για ποιο λόγο φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση; Πρέπει να πούμε ότι τα βασανιστήρια γίνονται γιατί πρέπει να διατηρηθούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας. Φυσικά, λέγοντας το αυτό χάνουμε πολλούς φίλους που είναι αντίθετοι στα βασανιστήρια γιατί πιστεύουν πως οι σχέσεις ιδιοκτησίας θα μπορούσαν να διατηρηθούν και χωρίς αυτά (που δεν είναι αλήθεια).

Πρέπει να πούμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες στη χώρα μας για να μπορέσει να γίνει αυτό που θα τις εξαφανίσει, δηλαδή αυτό που θ' αλλάξει τις σχέσεις ιδιοκτησίας.

Πρέπει ακόμα να το πούμε σ’ εκείνους που υποφέρουν πιο πολύ απ’ όλους κάτω απ’ τις σημερινές σχέσεις ιδιοκτησίας, που έχουν το πιο δυνατό συμφέρον για την αλλαγή τους, στους εργάτες, και σ’ εκείνους που μπορούμε να οδηγήσουμε στους εργάτες σαν σύμμαχους, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν ούτε κι εκείνοι ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όσο κι αν παίρνουν μερίδιο απ’ τα κέρδη.

Και πρέπει, πέμπτο, να βαδίσουμε με πονηριά.

Κι όλες αυτές τις πέντε δυσκολίες πρέπει να τις ξεπερνάμε ταυτόχρονα, γιατί δεν μπορούμε να ε- ρευνάμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες χωρίς να σκεφτόμαστε εκείνους που υποφέρουν κάτω απ' αυτές, και καθώς, διώχνοντας κάβε πειρασμό δειλίας, γυρεύουμε τις αληθινές αιτίες με τη σκέψη μας στραμμένη σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, πρέπει ταυτό- χρονα να σκεφτόμαστε και το πως θα τους δώσουμε την αλήθεια με τρόπο που να ‘ναι στα χέρια τους όπλο, και με τόση πονηριά που η μετάδοση αυτή να μη μπορεί ν’ ανακαλυφτεί και να εμποδιστεί από τον εχθρό.

Τέτοιες είναι λοιπόν οι απαίτησες μας, όταν ζητάμε από τους συγγραφείς να γράφουν την αλήθεια.

1935, Πάρισι, «Συνέδριο για την υπεράσπιση της Κουλτούρας.

ΜΠΡΕΧΤ

«Γερμανικό μοντέλο»...

ΤΩΡΑ ΜΑΛΙΣΤΑ.......

ΤΟΥΣ ΠΙΑΣΑΜΕ......

Ο σάλος που έχει ξεσπάσει στη Γερμανία για τις χρηματοδοτήσεις των πολιτικών κομμάτων - και δη των κυβερνητικών - από αυτοκινητοβιομηχανίες και ισχυρές μερίδες της οικονομικής ελίτ,
παρέχει μιας πρώτης τάξεως απάντηση για το αν και κατά πόσο το (διά πάσαν νόσον και επί παντός του επιστητού) πολυδιαφημιζόμενο «γερμανικό μοντέλο», εγγυάται το «αδιάφθορον» του πολιτικού συστήματος.

Τα «δωράκια» της διαπλοκής ασκούν την ίδια επιρροή και έχουν τα ίδια αποτελέσματα,

ασχέτως αν επί εποχής Μέρκελ καταγράφονται και δημοσιοποιούνται,
ή αν συνιστούν υπόγειες συναλλαγές, όπως συνέβαινε στην εποχή Κολ, με συνέπεια την ήκιστα κολακευτική αποστρατεία του πρώην καγκελάριου.
*
Οπως για μια ακόμα φορά αναδεικνύεται,
τα περί «διαφάνειας» στον κόσμο των πολυεθνικών και των «Ζήμενς»,
όσο κι αν προβάλλονται σαν το αραχνοΰφαντο πέπλο της ηθικής του συστήματος,
δεν αποτελούν παρά το σιθρού περιτύλιγμα για την «νομιμοποίηση» των ανομημάτων των πολιτικών διαχειριστών του κεφαλαίου.
*
Παρά την προσπάθεια των εγχώριων θιασωτών του «γερμανικού μοντέλου» να εμφανίσουν σαν «ανεξαρτησία» από τα οικονομικά συμφέροντα, την ανάρτηση στο διαδίκτυο των ονομάτων των οικονομικών συμφερόντων από τα οποία... χρηματοδοτούνται και εξαρτώνται (!),
η διασφάλιση της εντιμότητας, της ειλικρίνειας και της διαφάνειας της λειτουργίας των κομμάτων, δεν επέρχεται με το αν οι «προσφορές» των χρηματοδοτών τους γίνονται επίσημα και δημοσίως.
Αλλωστε
κάθε άλλο παρά εχέγγυο «χρηστής διαχείρισης» των κοινών φαίνεται να αποτελεί η - κατά το αμερικανικό υπόδειγμα - «φόρα παρτίδα» ενίσχυση των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας από τα ταμεία της ολιγαρχίας.
***
Το συμπέρασμα, επομένως,
με πλήρη εφαρμογή στα δικά μας πολιτικά πράγματα και με αφορμή τις εν εξελίξει μεθοδεύσεις για το φακέλωμα του πολιτικού φρονήματος των ανθρώπων που από το υστέρημά τους ενισχύουν την πολιτική φωνή που αντιμάχεται τους εγγεγραμμένους στα «πινάκια» των πολυεθνικών,
είναι σαφές:
Για την αποτίμηση και τον έλεγχο της διαφάνειας κάθε κόμματος, καθρέφτης είναι η πολιτική του. Ποιους νόμους ψηφίζει ή καταψηφίζει. Ποια μέτρα στηρίζει ή δε στηρίζει. Τι θέσεις υπερασπίζεται ή αντιμάχεται. Με δυο λόγια: ποια συμφέροντα εκφράζει και ποια πολεμά.
*
Απόδειξη της εντιμότητας κάθε κόμματος είναι η ζωή των στελεχών του. Πώς τα στελέχη του μπαίνουν στην πολιτική και πώς βγαίνουν από αυτήν.
Αλλων κομμάτων τα στελέχη μπαίνουν με λογύδρια υπέρ αδυνάτων και βγαίνουν με θέση διαρκείας πάνω στα «κότερα». Και άλλων (άλλου) τα στελέχη μπαίνουν με το κεφάλι ψηλά και βγαίνουν με καθαρά χέρια και καθαρό πρόσωπο.