«Πιο νύχτα δεν γίνεται» - Του ποιητή Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

Ο νεορομαντικός ποιητής Σταύρος Σταυρόπουλος με το τελευταίο βιβλίο του «Πιο νύχτα δεν γίνεται», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Οξύ», παίρνει θέση στα αποτρόπαια γεγονότα των τελευταίων ημερών. Ετσι μας θυμίζει πως οι λέξεις είναι πράξεις και ότι ο πνευματικός άνθρωπος δεν είναι ένας ακόμη παθητικός θεατής.

-- Ποια είναι η θέση των διανοουμένων στη σημερινή ζοφερή κατάσταση;

-- Αυτό που εμφανίζεται ως πνευματικός κόσμος σήμερα είναι μια κρατικοδίαιτη επιχείρηση, ένα εργοστάσιο προβολής του Εγώ, που διαρκώς δικαιώνει τη ρήση του Αϊζενχάουερ: «Διανοούμενος είναι αυτός που χρειάζεται περισσότερες από τις αναγκαίες λέξεις για να πει περισσότερα απ' όσα γνωρίζει». Γύρω απ' αυτήν δορυφορούν διάφορα «μαγαζάκια» που θέλουν να μεγαλώσουν την πελατεία τους. Η πάγια τακτική κάθε εξουσίας είναι να εξαγοράζει φωνές για να τις στοιχίζει ομοιόμορφα και ομοιόχρωμα στο πλευρό της. Κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι είναι σοβαρότερη η οικονομική κρίση από την κρίση πολιτισμού. Εχουν τους λόγους τους.

Σήμερα έχουμε την επιστολή των 32. Πολύ ωραία. Οι. «πνευματικοί ταγοί» την έγραψαν κρυφοκοιτάζοντας λοξά το είδωλό τους στον καθρέφτη. Καμαρώνοντας την υπογραφή τους. Αυτό είναι σαφές από το ύφος των επιστολών. Δεν βγαίνει καμία αγωνία. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αυτοπροσδιοριστούν ως ελίτ. Ομως η θέση ενός διανοούμενου είναι πάντα η σιωπή. Η περισυλλογή. Η λύπη. Αυτά δεν περιφέρονται. Δεν βαφτίζονται στην κολυμπήθρα της εξουσίας. Η σιωπή είναι η πιο επικίνδυνη διαδήλωση. Αυτήν φοβάται περισσότερο το σύστημα.

-- Τα κείμενα τον δέκατου βιβλίου σου «Πιο νύχτα δεν γίνεται» μοιάζουν με ασπρόμαυρα όνειρα. «Αληθινό είναι μόνο ό,τι ονειρευόμαστε» λες.

-- Ζούμε αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα κρυμμένοι καλά σε εξωτερικούς ερεθισμούς παραδομένοι σε ανειλικρινείς σχέσεις, τρομαγμένοι από τις αντιφάσεις μας, σχεδόν μεταλλαγμένοι. Εχουμε την άποψη που μας επιβάλει ο χώρος και ο χρόνος μας. Η κατάσταση του ονείρου είναι μια δεύτερη συνειδητότητα, πολυτελώς ειλικρινής, που αγγίζει αυτό που πραγματικά μας χαρακτηρίζει.

Ναι, αυτά τα κείμενα είναι, κατά έναν τρόπο, τα όνειρα που βλέπω με ανοιχτά μάπα. Το υλικό που έμεινε για να ονειρεύομαι τις αναμνήσεις μου. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να τα χαρακτηρίσω. Εγώ, βλέπεις, είμαι με τις λέξεις, όχι με τα κινήματα. Ακούω προσεκτικά αυτό που μου λένε.

-- «Η ακραία ηδονή είναι ακραία οδύνη». Θα ήθελα είναι μικρό σχόλιο...

-- Η λογοτεχνία είναι ένας προορισμός. Ενας άλλος είναι η ζωή. Συναντώνται μόνο όταν βιώνονται σε ακραίο βαθμό. Ανάμεσά τους κατοικεί ο πόνος. Η οδύνη γι' αυτό που δεν θα 'ρθει ποτέ. Είναι το εισιτήριο της ηδονής που πληρώνουμε. Παρ' όλα αυτά είναι μια θριαμβευτική είσοδος.

- Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ από το Ριζοσπάση

ΚΚΕ : Τα δάση είναι κοινωνικό αγαθό και λαϊκή περιουσία

 

Τα Δασικά Οικοσυστήματα είναι κοινωνικό αγαθό, λαϊκή περιουσία, έχει επισημάνει επανειλημμένα, με ανακοινώσεις του, το ΚΚΕ, τονίζοντας ότι η σημερινή κατάσταση, που η οποιαδήποτε χρήση των δασών οδηγεί στην καταστροφή τους, μπορεί να αντιστραφεί. Ομως, δεν μπορούν να προστατευτούν τα δάση χωρίς ριζική αλλαγή πολιτικής. Ακόμα και αν ληφθούν τα στοιχειώδη μέτρα αναδάσωσης και προστασίας των καμένων δασών, χρειάζεται η λαϊκή οργανωμένη παρέμβαση και δράση για την ανατροπή των νόμων και των άλλων προγραμμάτων των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και συνολικότερα της πολιτικής που στηρίζει την ιδιοκτησία και εμπορευματοποίηση των δασών και των ορεινών όγκων.

Το ΚΚΕ προτείνει άμεσα μέτρα και βάζει στόχους πάλης, καλώντας το λαό να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Συνδέει την προστασία και την αξιοποίηση της γης προς όφελος του λαού με την οργανωμένη παρέμβαση του λαϊκού - εργατικού κινήματος. Πρωτοστατεί για την ανάπτυξη ρωμαλέων ταξικών αγώνων, που θα βάζουν στην ημερήσια διάταξη την κατάργηση της ιδιοκτησίας στη γη, με ταυτόχρονη αξιοποίησή της κάτω από κεντρικό σχεδιασμό, για την ολόπλευρη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών σε κατοικία, αναψυχή, εργασία, διακοπές. Για ανάπτυξη που να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, αλλά και για να διαμορφωθούν όροι και υποδομές που να προστατεύουν τη ζωή του λαού και το περιβάλλον της χώρας. Αυτά μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο με βαθιές αλλαγές στην οικονομία, γεγονός που προϋποθέτει την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας.

Στόχοι πάλης για μια δασική πολιτική σε όφελος του λαού, που προτείνει το ΚΚΕ, είναι:

1. Συγκρότηση ενιαίου δημόσιου φορέα διαχείρισης και προστασίας της δασικής περιουσίας.

2. Καταγραφή των συνθηκών ιδιοκτησίας, λύση του ιδιοκτησιακού προβλήματος με την κοινωνικοποίηση των δασών, την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα Δασικά Οικοσυστήματα, συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησιαστικής.

3. Σύνταξη του Δασικού Κτηματολογίου πριν από το Εθνικό Κτηματολόγιο, οριοθέτηση των Δασικών Οικοσυστημάτων (δάση, δασικές εκτάσεις, υδροβιότοποι, προστατευόμενες περιοχές, Εθνικοί Δρυμοί, μνημεία της φύσης κλπ.). Σχεδιασμός χρήσεων γης.

4. Κατάργηση όλων των βασικών νόμων, όπως ο Ν. 998/79, ο Ν. 1734/87 (βοσκότοποι), ο Ν. 3208/2003 που ψήφισαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

5. Αλλαγή της αντιπυρικής προστασίας των Δασικών Οικοσυστημάτων με αποκλειστική ευθύνη του κράτους, που μέσα από μια διαφορετικά οργανωμένη δομή θα έχει την ευθύνη για την αντιπυρική προστασία στο πλαίσιο της συνολικής διαχείρισης προστασίας και ανάπτυξης των δασών. Γι' αυτό είναι απαραίτητη η αύξηση του προσωπικού όλων των βαθμίδων, επιστημονικού, τεχνολογικού, εργατοτεχνικού, με μόνιμη και σταθερή δουλειά, αλλά και κατάλληλη εκπαίδευση, να υποστηριχθεί με τα αναγκαία μέσα και να εξασφαλισθούν τα απαραίτητα χρήματα. Αυτός ο αντιπυρικός σχεδιασμός θα έχει κύριο βάρος στην πρόληψη και στην οργάνωση των τοπικών επίγειων δυνάμεων, στη βελτίωση των υποδομών.

6. Οι επενδύσεις στη Δασοπονία πρέπει να τριπλασιασθούν και να σταθεροποιηθούν στο 1% του κρατικού προϋπολογισμού. Ετσι, βασικά έργα της Δασοπονίας θα προχωρήσουν, πολλά από τα υποβαθμισμένα Δασικά Οικοσυστήματα θα μπουν σε μια πορεία ανόρθωσής τους και το εισόδημα του ορεινού πληθυσμού θα αυξηθεί, αφού σημαντικά ποσά μέσα από τις δραστηριότητες της Δασοπονίας (αναδασώσεις, υδρονομικά έργα, καλλιεργητικές φροντίδες κ.λπ.) θα μεταφερθούν σε αυτόν τον πληθυσμό.

7. Να εκπονηθεί από τη Δασική Υπηρεσία με αυτεπιστασία ειδικό ταχύρρυθμο πρόγραμμα αναδάσωσης των καμένων εκτάσεων της χώρας με οικονομικούς πόρους 1% από τον τακτικό προϋπολογισμό, ειδικό πρόγραμμα διευθέτησης των χειμάρρων και προστασίας των εδαφών από τη διάβρωση. Παράλληλα, με τις καλλιεργητικές επεμβάσεις στα υπάρχοντα Δασικά Οικοσυστήματα, μπορεί να αυξηθεί η ποσότητα και να βελτιωθεί η ποιότητα του ξύλου, το οποίο παράγεται, και με αυτόν τον τρόπο να καλυφθεί μέρος των αναγκών της Ελλάδας σε ξύλο και προϊόντα του. Εχουμε παραδείγματα χωρών, όπως η Βουλγαρία επί σοσιαλισμού, όπου εφαρμόστηκαν δυναμικά προγράμματα αναδασώσεων κι έφθασε να είναι σχεδόν αυτάρκης σε ξύλο και προϊόντα του μέχρι τις ανατροπές.

8. Nα υλοποιηθούν τα προεπενδυσιακού χαρακτήρα έργα χαρτογράφησης του δασικού χώρου, απογραφής του δασικού πλούτου, ταξινόμησης των δασικών εκτάσεων, ανάλογα με τις παραγωγικές δυνατότητες, την οικολογική δυναμική τους, τα φυσιογραφικά τους χαρακτηριστικά, ώστε, με βάση αυτήν την υποδομή να εκπονηθούν μελέτες διαχείρισης, προστασίας, ανόρθωσης των Δασικών Οικοσυστημάτων και αξιοποίησης του δασικού χώρου.

9. Στήριξη και ανάπτυξη των υποβαθμισμένων δασικών συνεταιρισμών, με αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο ίδρυσης και λειτουργίας τους, αφού αποτελούν αναγκαίο βήμα για τη συγκράτηση των πληθυσμών στις δασικές και παραμεθόριες περιοχές της χώρας. Χρειάζονται μέτρα για την ενίσχυση των συνεταιρισμένων δασεργατών και των συνεταιρισμών τους.

 

ΛΕΧ ΒΑΛΕΣΑ : Ήρθε η ώρα για τον κομμουνισμό ΧΧΙ. αιώνα !

Ήρθε η ώρα για τον κομμουνισμό ΧΧΙ. αιώνα ».   Τα λόγια αυτά ανήκουν στον πρώην ηλεκτρολόγο από τα ναυπηγεία Λένιν του Γκντανσκ .  Συνδιοργανωτής των Ελεύθερων Συνδικάτων, ηγέτης της Αλληλεγγύης, κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης και πρόεδρος της Πολωνίας, μα σήμερα" συνταξιούχος "Λεχ Βαλέσα. Ποιος θα περίμενε αυτά τα λόγια απ αυτόν, που είναι παγκόσμιο σύμβολο  του αντικομουνισμού και αρχιμάγειρας των ανατροπών υπέρ του κεφαλαίου ; 

 Ο Λεχ Βαλέσα,  αυτές τις ημέρες ήρθε με την... ιδέα αυτή στο δοκίμιό του για το πολωνικό ηλεκτρονικό κόμβο Wirtualna Polska, ο οποίος εξετάζει τα αίτια, τις συνέπειες και τις λύσεις, με αφορμή τις εξελίξεις στη Βόρεια Αφρική. 

«Έχω αφιερώσει μια ζωή στον αγώνα κατά του κομμουνισμού και ποτέ δε περίμενα ότι εγώ μία φορά, μετά από τόσα χρόνια θα έκανα έκκληση για μια νέα μορφή  κομμουνισμού». Η κατάσταση στην Αφρική, σύμφωνα με τον ίδιο,  "απαιτεί κεντρικά προγραμματισμένη προσέγγιση που είναι αναγκαία προϋπόθεση για να αντισταθμίσει το χάσμα μεταξύ των ανθρώπων και του άνισου επίπεδου της ζωής τους". "Διαφορετικά, θα πέσουμε στην άβυσσο όλος ο κόσμος ως σύνολο , χωρίς καμία εξαίρεση - φτωχοί και πλούσιοι ", λέει κύριος Βαλέσα. 

Στο άρθρο του επισημαίνει ότι "είναι απαραίτητη η ισότητα των δυνατοτήτων και των ευκαιριών", προσθέτοντας ότι την αρχή αυτή έχουμε... "ξεχάσει στην ανάπτυξη του πολιτισμού μας σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο". "Ο κόσμος ήρθε σε μια κατάσταση όπου το 90 % του πλούτου είναι στα χέρια λιγότερων από το 10 %"...... 

Ποιος θα του πει ότι κλάμα του είναι ιδιαίτερα συγκινητικό αλλά σε.. λάθος τάφο ; 

Ο Γιώργος Χατζημαρκάκης (ευρωβουλευτής) με διδακτορικό τίτλο προϊόν λογοκλοπής

Ο Γιώργος Χατζημαρκάκης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του «Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος» (FDP) εταίρου των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ και ευρωβουλευτής, είναι η τελευταία περίπτωση από μία σειρά αστών πολιτικών στη Γερμανία που διαπιστώθηκε ότι οι διδακτορικοί τους τίτλοι ήταν προϊόν λογοκλοπής. Με τον πιο επίσημο τρόπο ο κοσμήτορας του Πανεπιστημίου της Βόννης ανακοίνωσε ότι εκπίπτει του τίτλου του.

Θυμίζουμε απλά ότι αρκετά αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα είχαν εμφανίσει τον εν λόγω κύριο ως ειδήμονα για τα ζητήματα των «δημοσιονομικού ελλειμμάτος» και του «χρέους», που συμβούλευε την Ελλάδα.

Αλλοι αστοί πολιτικοί που επίσης έκαναν ...διατριβή στη λογοκλοπή ήταν ο πρώην υπουργός Αμυνας της Γερμανίας Καρλ Τεοντόρ τσου Γκούτενμπεργκ, η πρώην αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Σιλβάνα Κοχ Μέριν επίσης από το FDP, ενώ ανάλογες κατηγορίες αντιμετωπίζουν και η χριστιανοδημοκράτισσα υπουργός της Κάτω Σαξωνίας, και βουλευτής από το FDP. Ολοι αυτοί είναι οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, που μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες κατακρεουργούν τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα στη χώρα τους και στις άλλες χώρες της ευρωένωσης.

Φωστήρες στην εξαπάτηση!

tasos: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, (με απλά λόγια).

tasos: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, (με απλά λόγια).: "Αν και οι ορισμοί δεν μπορούν πάντα να δώσουν με σαφήνεια τόσο την περιγραφή όσο και την ουσία ενός φαινομένου, μπορούμε να πούμε το εξής:..."

ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ..ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ.Studio Mythos HD

Aνακοίνωση του ΠΓ της KE του ΚΚΕ για την οικονομική καπιταλιστική κρίση και το χρέος

1.Η πρωτοφανής κλιμάκωση της επίθεσης που δέχεται ο λαός στα δικαιώματα και στο εισόδημα του, δεν οφείλεται στη υπαρκτή διόγκωση του δημόσιου χρέους. Σ' όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εφαρμόζεται σήμερα πολιτική «Μνημονίου Διαρκείας» που οδηγεί το λαό σε σχετική και απόλυτη εξαθλίωση και διασφαλίζει φθηνότερη εργατική δύναμη, επιταχύνει τη συγκέντρωση, συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

Ο βαθύτερος στόχος κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης είναι η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλιακών ομίλων στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, στην οποία φαίνεται ο ενδοιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός. Όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εμπλουτίζουν το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων και το Πρόγραμμα Σταθερότητας με νέες σκληρές αντιλαϊκές δεσμεύσεις, που εξειδικεύουν άμεσα τις κατευθύνσεις του Συμφώνου για το ευρώ.

          Στη Γαλλία, στη Βρετανία, στην Αυστρία αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και οι εισφορές των εργαζομένων. Στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία αυξάνονται θεαματικά οι άδικοι έμμεσοι φόροι. Στην Αυστρία, στην Πολωνία, στη Ρουμανία, στη Τσεχία, στην Ιρλανδία, μειώνονται σημαντικά οι μισθοί των εργαζομένων και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων.

          2. Οι εργαζόμενοι δεν ευθύνονται και δεν πρέπει να πληρώσουν για το δημόσιο χρέος. Η προπαγάνδα της καπιταλιστικής εξουσίας προσπαθεί να συσκοτίσει τις πραγματικές αιτίες διόγκωσης του δημόσιου χρέους όπως:

α) Τη δημοσιονομική διαχείριση των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων στη μεταπολιτευτική περίοδο. Βασικό κοινό χαρακτηριστικό οι νόμιμες φοροελαφρύνσεις της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και ο πακτωλός κρατικών ενισχύσεων των επιχειρηματικών ομίλων (αναπτυξιακοί νόμοι, εθνική συμμετοχή στα Β΄ και Γ΄ΚΠΣ και γενικότερα στις κοινοτικές ενισχύσεις κλπ). Δηλαδή όλα τα προηγούμενα χρόνια το κράτος δανείσθηκε για να υπηρετήσει τις ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου και τώρα καλεί τους εργαζόμενους να πληρώσουν.

          Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε την περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από 26.9% του ΑΕΠ το 1981 σε 64.2% του ΑΕΠ το 1989. Την περίοδο 1981-1985 η κυβέρνηση ακολούθησε σοσιαλδημοκρατική διαχείριση με στόχο την ενσωμάτωση μέρους των εργαζομένων με ρουσφετολογικές προσλήψεις στο δημόσιο τομέα, την εθνικοποίηση προβληματικών ιδιωτικών επιχειρήσεων κλπ.

          Στη συνέχεια υπήρξαν μέτρα περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής για τους εργαζόμενους, ενώ συνεχίστηκε η σκανδαλώδης κρατική στήριξη των ομίλων μέσα από τις κρατικές προμήθειες, την ανάθεση δημοσίων έργων, τις συμβάσεις παραχώρησης, τις συμπράξεις δημοσίου ιδιωτικού τομέα, με κορυφαίο παράδειγμα τις αντιπαραγωγικές κρατικές δαπάνες για τους Ολυμπιακούς αγώνες 2004. Το δημόσιο χρέος από 97.4% του ΑΕΠ το 2003, έφτασε στο 106.8% το 2006.

β) Τις τεράστιες δαπάνες σε εξοπλιστικά προγράμματα και αποστολές (πχ Βοσνία, Αφγανιστάν), που δεν υπηρετούν την εθνική άμυνα αλλά τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Χαρακτηριστικά το 2009 οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας έφτασαν στο 4% του ΑΕΠ, έναντι 2.4% της Γαλλίας και 1.4% της Γερμανίας.

γ) Τις συνέπειες από την ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Χαρακτηριστική η πορεία συρρίκνωσης σημαντικών κλάδων της μεταποίησης που δέχθηκαν ισχυρή ανταγωνιστική πίεση και συρρικνώθηκαν (πχ κλωστοϋφαντουργία, ένδυση, μέταλλο, ναυπηγική βιομηχανία/μεταφορικά μέσα). Η διεύρυνση του εμπορικού ελλείμματος και η ραγδαία αύξηση των εισαγωγών από την ΕΕ είχε ανάλογη επίδραση στη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Το εμπορικό έλλειμμα  μεταβλήθηκε από 4% του ΑΕΠ τη πενταετία 1975-1980, σε 5% την πενταετία 1980-1985, σε 6% 1985-1990, σε 7%, 1990-1995, σε 8.5% την πενταετία 1995-2000 και εκτινάχθηκε στο 11 % του ΑΕΠ για τη δεκαετία 2000-2010 με την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική οδήγησε  το αγροτικό ισοζύγιο, από πλεόνασμα  9 δις δραχμών το 1980, σε έλλειμμα 3 δις ευρώ το 2010, μετατρέποντας τη χώρα σε εισαγωγέα τροφίμων. Την επιδείνωση του εμπορικού ελλείμματος ακολούθησε το «εξωτερικό» ισοζύγιο (ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών), δηλαδή το συνολικό «ετήσιο ταμείο» της χώρας με το εξωτερικό, που από πλεόνασμα 1.5% την πενταετία 1975-1980, μεταβλήθηκε σε έλλειμμα 0.9% τη δεκαετία 1980-1990, αυξήθηκε περαιτέρω σε έλλειμμα 3% του ΑΕΠ τη δεκαετία 1990-2000, για να εκτιναχθεί με την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη σε ένα μέσο όρο που ξεπερνά το 13% του ΑΕΠ ετησίως για την δεκαετία 2000-2010, οδηγώντας σε αύξηση του κρατικού δανεισμού για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού ισοζυγίου. Την κατάσταση δεν ανέτρεψε η κερδοφόρα δράση του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

          Επέδρασε επίσης η μείωση των επιτοκίων δανεισμού μετά την είσοδο στην ΟΝΕ, που διευκόλυνε την αύξηση του δημόσιου δανεισμού της ελληνικής κυβέρνησης προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.

          Οι μεγάλοι ρυθμοί ανάπτυξης, κατά μέσο όρο 2.8%  της δεκαετίας του 2000, ήταν η υποθήκη του εργατικού - λαϊκού εισοδήματος που πληρώνουμε σήμερα. Φυσικά η πορεία αυτή δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Η αύξηση του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ τη δεκαετία 1997-2007 συνδέθηκε επίσης με τη διόγκωση του ετήσιου δημόσιου ελλείμματος και φυσικά του δημόσιου χρέους.

δ) Οι όροι δανεισμού (επιτόκια, διάρκεια, όροι αποπληρωμής) που οδήγησαν σε αύξηση των  τόκων από 9 δις ευρώ ετησίως στις αρχές της δεκαετίας, σε 15 δις ευρώ το 2011, ενώ ορισμένες μελέτες τοποθετούν τις συνολικές δαπάνες (τόκοι και χρεολύσια) εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους από 21.3% του ΑΕΠ το 2000 σε 40% του ΑΕΠ το 2010.

ε) Η επίδραση της καπιταλιστικής κρίσης στην ελληνική οικονομία.

Η εκδήλωση της κρίσης συνέβαλε στην αύξηση του  ετήσιου δημόσιου ελλείμματος και στη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Αφενός με τη μείωση των φορολογικών εσόδων λόγω μείωσης της οικονομικής δραστηριότητας (πχ μείωση κύκλου εργασιών, κλείσιμο επιχειρήσεων, αύξηση της ανεργίας κλπ) και αφετέρου λόγω των νέων κρατικών πακέτων στήριξης των τραπεζών και άλλων μονοπωλιακών ομίλων. Η επίδραση της κρίσης στη διόγκωση του δημόσιου χρέους αποτυπώνεται στο σύνολο της ΕΕ, αφού την τελευταία τετραετία το συνολικό χρέος αυξήθηκε κατά 34%.

          3. Αποδεικνύεται ότι η αντιλαϊκή πολιτική αστικής εξουσίας στην Ελλάδα, συντονισμένη και με τη στρατηγική της ΕΕ,  εκτός των άλλων διογκώνει την υπερχρέωση της χώρας. Αποδεικνύεται επίσης ότι καμιά παραλλαγή αστικής διαχείρισης δεν μπορεί να ματαιώσει την εκδήλωση της κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, ούτε να διαμορφώσει φιλολαϊκή διέξοδο απ' αυτήν. Οι απατηλές υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ συντρίβονται από την πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης που βαθαίνει.

α) Το α' τρίμηνο του 2011 η συρρίκνωση του ΑΕΠ φτάνει το 5.5% σε σχέση με το αντίστοιχο του 2010. Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα ούτε την επόμενη χρονιά, το 2012.

β) Μετά την εφαρμογή του μνημονίου Ι το δημόσιο χρέος αυξήθηκε ήδη από 127.1% του ΑΕΠ  το 2009 σε 142.8% το 2010.

          Το πρόβλημα του δημόσιου χρέους δεν αφορά μόνο το ύψος, αλλά τις αυξανόμενες δαπάνες για την εξυπηρέτησή του, που καθορίζουν σε τελευταία ανάλυση την αδυναμία πληρωμής ενός κράτους, δηλαδή χρεοκοπία. Η κυβερνητική πολιτική όπως εκφράζεται με το Μνημόνιο Ι και το Μεσοπρόθεσμο εκτινάσσει αυτές τις δαπάνες για τόκους και χρεολύσια στο άμεσο μέλλον. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι δαπάνες για τόκους θα φθάσουν στο 9.6% του ΑΕΠ το 2015 έναντι 6.8% του ΑΕΠ σήμερα. Το 2009, οι δαπάνες για τόκους και χρεολύσια βρίσκονταν στα 12 δις ευρώ  και 29 δις ευρώ αντίστοιχα,  το 2010, στα 13 δις ευρώ και 20 δις ευρώ, ενώ οι προβλέψεις εκτινάσσονται για το επόμενο διάστημα,  το 2011 στα 16 δις ευρώ και 36 δις ευρώ, το 2012 στα 17 δις ευρώ και 33 δις ευρώ, το 2013 στα 20 δις ευρώ για τόκους και 37 δις ευρώ για χρεολύσια, το 2014 στα 22 δις ευρώ για τόκους και 48 δις ευρώ για χρεολύσια, ενώ το 2015 στα 23.4 δις ευρώ για τόκους και 33 δις ευρώ για χρεολύσια.

          Ακόμα και αστοί οικονομολόγοι (πχ ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Μακροοικονομίας ΙΜΚ στη Γερμανία) παραδέχονται ότι ο σχεδιασμός μείωσης του χρέους μέσω του Μνημονίου και τα ασφυκτικά μέτρα λιτότητας οδηγούν στο φαύλο κύκλο διόγκωσης χρέους και ύφεσης.

          Όπως ομολογείται επισήμως απ' τον ίδιο τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Βαν Ρομπάϊ, η αγωνία για τη διαχείριση του δημόσιου χρέους των υπερχρεωμένων κρατών της ΕΕ αφορά συνολικά τη θωράκιση του ευρώ ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος και το μέλλον της ευρωζώνης, λόγω του μεγάλου βαθμού αλληλεξάρτησης των οικονομιών. Η διασφάλιση του ευρώ και των μεγάλων ομίλων - πιστωτών είναι ο λόγος που παρά τις σημαντικές ενδοαστικές αντιθέσεις, υπάρχει καταρχήν συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και την καταβολή των δόσεων του δανεισμού στις υπερχρεωμένες χώρες.

          Αυτό που ανησυχεί τα ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν είναι κυρίως το μέγεθος του ελληνικού χρέους, αλλά η δυσκολία διαχείρισης της αλυσιδωτής εξέλιξης σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, πάντα με στόχο τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που είναι θεμελιακός μηχανισμός της καπιταλιστικής συσσώρευσης.

          4. Ενώ οι εργαζόμενοι ήδη έχουν μπει σε τροχιά χρεοκοπίας, σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης, τα κράτη μέλη της ΕΕ  και οι ισχυροί όμιλοι του χρηματοπιστωτικού τομέα διαπραγματεύονται την πορεία της ελληνικής οικονομίας προς μια ελεγχόμενη χρεοκοπία. Η διαπάλη αφορά την κατανομή των απωλειών, την κατανομή της αναγκαίας απαξίωσης κεφαλαίου, ενώ όλοι συμφωνούν στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.

          Το σχέδιο αναδιάρθρωσης του χρέους που προτείνει η Γαλλική Ένωση Τραπεζών (FBF) προβλέπει μετατροπή του 50% του σημερινού ομολογιακού χρέους σε νέα ομόλογα 30ετίας, με ληστρικό επιτόκιο που θα κυμαίνεται από το 5.5% σε περιόδους κρίσης μέχρι και 8% σε φάση υψηλής καπιταλιστικής ανάπτυξης

          Διάφορες παραλλαγές κρατικών σχεδίων (πχ της Γερμανίας) προτείνουν στους κατόχους κρατικών ομολόγων (τράπεζες, θεσμικούς επενδυτές κλπ) να αποδεχθούν μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής ενός μέρους των ελληνικών κρατικών ομολόγων, με αντάλλαγμα υψηλό επιτόκιο και κίνητρο την αποφυγή των απωλειών που θα είχαν από μια άμεση χρεοκοπία του ελληνικού κράτους. Η γερμανική και η γαλλική κυβέρνηση επιδιώκουν να ελαχιστοποιήσουν τη δική τους κρατική συμμετοχή στο μηχανισμό στήριξης των υπερχρεωμένων κρατών και να μεταφέρουν ένα μέρος του βάρους της αναδιάρθρωσης στους πιστωτές τραπεζικούς ομίλους.

          Η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκοί τραπεζικοί όμιλοι πιέζουν ώστε η μερική διαγραφή του χρέους να μη γίνει σε βάρος τους. Δεν αρκούνται στο αντάλλαγμα του υψηλού επιτοκίου, γιατί θεωρούν απίθανη την αποπληρωμή του χρέους, αμφισβητούν την πιθανότητα επιτυχίας των προτεινόμενων σχεδίων.

          Η αναδιάρθρωση του χρέους προβάλλεται και από αμερικανικούς κύκλους που παρεμβαίνουν στον ανταγωνισμό ευρώ-δολαρίου, ως διεθνών αποθεματικών νομισμάτων. Τώρα γίνεται αγώνας δρόμου γαλλικών και γερμανικών τραπεζών για να ξεφορτωθούν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και να τα φορτώσουν καταρχήν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Γερμανία αξιοποιεί τις διαπραγματεύσεις για να θέσει το δίλημμα «πιο αυστηρή εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής στο σύνολο της ευρωζώνης ή στενότερη και πιο συμπαγή ζώνη του ευρώ».

          5. Σε κάθε περίπτωση οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα θετικό από την έκβαση της συγκεκριμένης διαπάλης. Όποια κατάληξη και αν έχει η διαπάλη μεταξύ διαφόρων τμημάτων του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών κρατών, θα συνεχισθεί και θα κλιμακωθεί η επίθεση της άρχουσας τάξης για διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης, επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων και των ιδιωτικοποιήσεων,  εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στους μονοπωλιακούς ομίλους.

          Ιδιαίτερα σε σχέση με την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους οι διαφορετικές αστικές προτάσεις διαφέρουν στο πότε και στο πως θα πληρώσουν το μάρμαρο οι εργαζόμενοι. Π.χ. με την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των ομολόγων, οι εργαζόμενοι θα πληρώσουν τελικά περισσότερα, αλλά σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα (αν το επιτόκιο μείνει σταθερό και ακόμα περισσότερα αν το επιτόκιο αυξηθεί).

          Όμως, ακόμα και αν  επιτευχθεί μια άμεση μείωση του υψηλού χρέους του ελληνικού κράτος, αυτή απλά θα οδηγήσει σε νέες φοροαπαλλαγές και κρατικές ενισχύσεις στο μεγάλο κεφάλαιο και όχι σε μέτρα ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών. Θα ξαναθέσει τη διαδικασία αύξησης του χρέους. Το δίλημμα της διαδικασίας δεν είναι πραγματικό για τις λαϊκές δυνάμεις.  Εξάλλου, τα κρατικά έσοδα φθάνουν για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Δεν φθάνουν για τους πιστωτές. Τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού ήταν 48.5 δις ευρώ το 2009, και 51.1 δις ευρώ το 2010, ενώ οι δαπάνες για μισθούς-συντάξεις - επιχορηγήσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία  42.3 δις ευρώ το 2009 και 37,9 δις ευρώ το 2010. Οι πληρωμές μόνο για τόκους ήταν 12.3 δις το 2009 και 13.2 δις το 2010.

          Σήμερα, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση επικαλείται τον κίνδυνο χρεοκοπίας, συνεχίζει να δίνει κρατικά πακέτα στήριξης των τραπεζών, προχωρά στις υπέρογκες πολεμικές δαπάνες για το ΝΑΤΟ, μειώνει τη φορολογία των αδιανέμητων κερδών κλπ. Οι εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου στις τράπεζες στη διάρκεια της κρίσης έφτασαν τα 108 δις ευρώ. Το 2010 η Ελλάδα αγόρασε από τη Γαλλία έξι πολεμικές φρεγάτες (2.5 δις ευρώ) και απ' τη Γερμανία έξι υποβρύχια (5 δις ευρώ).

          Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να περιμένουν καμία φιλολαϊκή διέξοδο από διεργασίες που αφορούν τη διαμόρφωση ενός πιο αποτελεσματικού μίγματος διαχείρισης και την επίτευξη ενός προσωρινού συμβιβασμού ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης και στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Όλοι έχουν προσυπογράψει το σύμφωνο για το ευρώ (σύμφωνο ανταγωνιστικότητας) και τις στρατηγικές κατευθύνσεις της «Ευρώπης 2020», που στοχεύουν στη διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης στην ΕΕ για να θωρακίσουν τα μονοπώλια στον ανταγωνισμό στη διεθνή αγορά.

          Όλοι προωθούν την «απελευθέρωση» τομέων στρατηγικής σημασίας (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες κλπ) , τις αναδιαρθρώσεις, ώστε να βρουν διέξοδο ικανοποιητικής κερδοφορίας τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια, που λιμνάζουν σήμερα στην ΕΕ.

          Γι' αυτό και η ΝΔ ψήφισε 38 νομοσχέδια της κυβέρνησης και το ΛΑΟΣ ψήφισε το Μνημόνιο Ι. Γι' αυτό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μπορούν να συζητούν για κοινή κυβέρνηση, αφού έχουν κοινή προγραμματική βάση, το «μνημόνιο διαρκείας» που ισχύει για τα κράτη μέλη της ΕΕ. Γι' αυτό και τα αδελφά τους κόμματα στηρίζουν από κοινού την αντιλαϊκή επίθεση στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία.

          Γι' αυτό και η ΝΔ ζητά να επιταχυνθεί η υλοποίηση των βασικών στόχων του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος  και ψήφισε τα περισσότερα άρθρα του για τις ιδιωτικοποιήσεις, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, την άρση των περιορισμών προστασίας του περιβάλλοντος για τις ιδιωτικές επενδύσεις, τη μείωση μισθών στο δημόσιο, που συμβάλλει στην παραπέρα συμπίεση και στον ιδιωτικό τομέα.

          Η «επαναδιαπραγμάτευση» που ζητά η ΝΔ αφορά νέα μέτρα ενίσχυσης του μεγάλου κεφαλαίου, όπως η νέα μείωση του φορολογικού συντελεστή στα αδιανέμητα κέρδη, τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ τον έχει ήδη κατεβάσει στο 20% και στη Γερμανία βρίσκεται στο 30%. Αφορά νέα κρατικά πακέτα ενίσχυσης των ομίλων που θα οδηγήσουν σε νέα αφαίμαξη λαϊκού εισοδήματος και απαλλαγή των επιχειρήσεων από εργοδοτικές εισφορές.

          Βαθειά λαθεμένες είναι οι θέσεις του ΣΥΝ/Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς για διαχωρισμό του δημόσιου χρέους σε νόμιμο και παράνομο-επαχθές, καθώς και για τη δυνατότητα φιλολαϊκής μετεξέλιξης της ΕΕ.   Αυτές οι θέσεις ανοίγουν την πόρτα για να πληρώσει ο λαός την κρίση και το μεγαλύτερο μέρους του «νόμιμου» δημόσιου χρέους, για το οποίο δεν ευθύνεται. Οι θέσεις για φιλολαϊκή μετεξέλιξη της ΕΕ και για ευρωπαϊκή ομοσπονδία κρύβουν το ταξικό περιεχόμενο που έχει αντικειμενικά η ιμπεριαλιστική διακρατική συμμαχία της ΕΕ. Όποια μορφή και αν πάρει η ΕΕ, αυτό που δεν μπορεί να αλλάξει είναι η αντιδραστική στρατηγική της κατά του εργαζόμενου λαού και η εμπλοκή της σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους.

          Διάφορες συνιστώσες του οπορτουνιστικού ρεύματος επιχειρούν να εξαπατήσουν το λαό, ότι υπάρχουν τάχα ανώδυνες λύσεις για τα συμφέροντα του χωρίς κατεύθυνση σύγκρουσης και ρήξης με την εξουσία των μονοπωλίων. Από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλεται η λύση της εξόδου από την ευρωζώνη και της διαγραφής του χρέους αφήνοντας άθικτη την εξουσία του κεφαλαίου σαν φιλολαϊκή λύση και σαν κρίκος αντικαπιταλιστικής συσπείρωσης. Ορισμένες επίσης «εθνικοπατριωτικές» δυνάμεις μιλάνε για έξοδο από το ευρώ και παραμονή στην ΕΕ. Έτσι, εμφανίζεται καταρχήν αποπροσανατολιστικά το διογκωμένο δημόσιο χρέος και η ένταξη στην Ευρωζώνη σαν βασικές αιτίες της αντιλαϊκής επίθεσης. Η κατεδάφιση εργατικών δικαιωμάτων τόσο στα κράτη εκτός ευρωζώνης, όπως η Σουηδία και η Βρετανία όσο και στη Γερμανία, που δεν είναι υπερχρεωμένη, αποδεικνύει ότι πραγματικός ένοχος είναι συνολικά ο δρόμος καπιταλιστικής ανάπτυξης.  Το οπορτουνιστικό ρεύμα προβάλει  στην ουσία ως γραμμή πάλης μια εναλλακτική διαχείριση στο πλαίσιο του συστήματος που μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να συμβάλει στην προσωρινή ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Όμως, ακόμα και αν επιτευχθεί η επαναφορά ενός ψηλότερου ρυθμού καπιταλιστικής ανάπτυξης, αυτή δεν συμβαδίζει αλλά αντιστρατεύεται τη λαϊκή ευημερία. Τα παραδείγματα της Αργεντινής και του Ισημερινού αποδεικνύουν ότι μετά τη στάση πληρωμών και την υποτίμηση του νομίσματος ακολούθησαν νέες θυσίες των εργαζομένων, για να θωρακισθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και να δοθεί ώθηση στις εξαγωγές.

          Η λύση για τους εργαζόμενους δεν είναι η επιστροφή προς τα πίσω, στον προστατευτισμό της καπιταλιστικής οικονομίας σε εθνικό επίπεδο, αλλά προς τα εμπρός για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό.

          Οι οπορτουνιστικές προτάσεις διανθίζονται και με το αποπροσανατολιστικό κάλεσμα στο λαό να ανατρέψει τη νέα κατοχή του ΔΝΤ και της Τρόικας. Έτσι συσκοτίζουν τον ενεργό ρόλο της ελληνικής άρχουσας τάξης στην επίθεση στα δικαιώματα και στο εισόδημα του λαού. Αποσιωπούν τη διαπλοκή του εγχώριου με το ξένο κεφάλαιο. Παρουσιάζουν σαν νέο φαινόμενο την εκχώρηση ορισμένων κυριαρχικών δικαιωμάτων από την άρχουσα τάξη, που γίνεται για να θωρακίσει την εξουσία της και να διασφαλίσει την κερδοφορία της.

          Οι εργαζόμενοι πρέπει να δώσουν μάχη σε αντιπαράθεση με την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, το καπιταλιστικό κράτος και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες όπως η ΕΕ. Δεν πρέπει να εγκλωβιστούν στα αδιέξοδα και στα διλήμματα της καπιταλιστικής εξουσίας.

          Για να αποκρούσει τα χειρότερα που έρχονται ο λαός πρέπει να οργανώσει την αντεπίθεσή του. Να απλώσει τη συντονισμένη δράση του παντού, απορρίπτοντας κάθε παραλλαγή της αστικής διαχείρισης.  Να απαιτήσει να πληρώσει άμεσα το μεγάλο κεφάλαιο και όχι η λαϊκή οικογένεια και τα ασφαλιστικά ταμεία. Να συγκρουσθεί σε κάθε κλάδο και εργασιακό χώρο με την πολιτική της κατεδάφισης εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, μείωσης των μισθών, άμεσης αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας από τους μονοπωλιακούς ομίλους.

          Να κινηθεί για να αλλάξουν οι συσχετισμοί παντού, να συμπορευτεί με το ΚΚΕ στο σωματείο, στο συνδικαλιστικό κίνημα, να οργανωθεί ενάντια στους καπιταλιστικούς θεσμούς εκμετάλλευσης και καταπίεσής του. Μόνο σε αυτή την πορεία μπορεί να αρχίσει  η αποδυνάμωση κάθε καπιταλιστικής διακυβέρνησης, κάθε κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, η σύγκρουση με τους νόμους και τη βία της εκμετάλλευσης.

          Είναι ώρα να νοιώσει τον πραγματικό φόβο η τάξη του κεφαλαίου και οι πολιτικοί υπάλληλοί της, που προβάλλουν το φόβητρο της χρεοκοπίας. Αν πράγματι η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να δανείζεται γιατί δεν μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, τότε πρέπει να επιταχυνθεί η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Ο δρόμος ανάπτυξης της λαϊκής οικονομίας, του σοσιαλισμού, μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, αξιοποιώντας τις πλούσιες εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες, διαγράφοντας το χρέος και συνάπτοντας αμοιβαία επωφελείς διεθνείς συμφωνίες με την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

          Επομένως υπάρχει λύση: «Αποδέσμευση απ' την ΕΕ και διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία».

          Είναι ώρα το εργατικό κίνημα να συναντηθεί πιο πλατιά με το ριζοσπαστικό κίνημα των αυτοαπασχολούμενων και της αγροτιάς, με γραμμή πάλης που η τελική της έκβαση θα σαρώσει το χρεοκοπημένο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Δράσεις του ΠΑΜΕ για τους εργαζόμενους στον τουρισμό.

από va8ikokkino

Κάλπικες αντιπαραθέσεις

Σε μια περίοδο που εντείνεται η επίθεση της πλουτοκρατίας σε όλους τους εργαζόμενους με το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο και την σειρά των κεφαλικών φόρων που έρχονται, προσπαθούν να θολώσουν τα νέρα μιλώντας για τον δημόσιο τομέα που «πρέπει να εξορθολογιστεί», «να μειωθεί το κόστος που πληρώνουν όλοι οι φορολογούμενοι», «να φύγουν οι υπεράριθμοι». Με αυτή την προπαγάνδα «βομβαρδίζουν» τα ΜΜΕ που ανήκουν στους καπιταλιστές και επηρρεάζουν είναι αλήθεια και λαϊκά στρώματα.
Ετσι επιχειρείται να φύγει από την προσοχή ότι ο κρατικός μηχανισμός στην Ελλάδα πάντα εξασφάλιζε τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών. Μεταπολεμικά ο δημόσιος τομέας οικοδομήθηκε έτσι ώστε η αστική τάξη να εδραιώσει την εξουσία της, που κινδύνεψε να χάσει, να φτιαχτούν οι υποδομές που είχε ανάγκη το κεφάλαιο. Επομένως οι αστοί μέσω του κράτους δημιουργούσαν συμμαχίες με τμήμα του λαού που χρησιμοποιήθηκε για να προχωρήσουν τα γενικότερα συμφέροντά τους. Με τη μεταπολίτευση, είτε με ΝΔ είτε με ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το ρουσφέτι, η εξαγορά συνειδήσεων και η λειτουργία του δημόσιου τομέα ως μηχανισμού εξασφάλισης της πολιτικής πελατείας και υποταγής τμημάτων των εργαζομένων στην αστική πολιτική, συνέχισαν στην ίδια ρότα, στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (πρώην ΔΕΚΟ). Αλλά στις συνθήκες της 10ετίας του '90 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τις απελευθερώσεις, η συνεχής ιδιωτικοποίηση κρατικών τομέων της οικονομίας απαιτεί και δραστική μείωση των κρατικών υπαλλήλων. Την ίδια βέβαια στιγμή δημόσιοι τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια έχουν τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα δεδομένα.
Ολο αυτό το οικοδόμημα που στήριξε ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός, έρχονται τώρα να το χρεώσουν στο λαό κατακρεουργώντας ό,τι δικαιώματα του έχουν απομείνει. Οι δημόσιοι υπάλληλοι μόνιμοι και ...όμηροι συμβασιούχοι χάνουν μεγάλο τμήμα του εισοδήματός τους, επιδόματα και παροχές. Ετσι τους διαμορφώνουν εργασιακές συνθήκες Κίνας, ενώ ταυτόχρονα αφ' ενός τους συκοφαντούν, ότι π.χ. είναι «άχρηστοι», αφ' ετέρου τους ωθούν στην ανεργία.
Είναι ψευτοδίλημμα η αντιπαράθεση των εργαζομένων, μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Οι εργαζόμενοι σε όποιον κλάδο και τομέα και να βρίσκονται, οι μικρομεσαίοι έμποροι και βιοτέχνες, οι φτωχομεσαίοι αγρότες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι απέναντί τους έχουν τα μονοπώλια και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. Με βάση την πείρα τους να απορρίψουν τις δήθεν «λύσεις» για πιο «λειτουργικό κράτος» ή για άλλο «μείγμα διαχείρισης» ή για εξανθρωπισμό του καπιταλισμού. Φιλολαϊκή λύση της κρίσης στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει, απλά γιατί δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων - αυτό σημαίνει κρίση - και είναι ανίατη ασθένειά του, γραμμένη στο DNA του συστήματος. Ο δρόμος που έχουν τα λαϊκά στρώματα δεν είναι ούτε η πάλη για να διατηρηθεί το σημερινό δημόσιο σύστημα, που έτσι και αλλιώς δεν καλύπτει τις ανάγκες τους. Εχουν την δική τους λύση και επιλογή. Να παλέψουν για άλλο δρόμο ανάπτυξης, για τη δική τους λαϊκή συμμαχία και εξουσία σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, όπου κουμάντο μπορεί και θα κάνει ο λαός, με τον εργατικό έλεγχο παντού, με κοινωνικοποιημένα τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και τον πανεθνικό σχεδιασμό της οικονομίας και της κοινωνίας, ώστε να ικανοποιούνται οι σύγχρονες, ολοένα και αυξανόμενες, λαϊκές ανάγκες.

Δημήτρης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Ο καπιταλισμός, κύριοι...

Στην αρχή, δεν αναγνώριζαν ότι υπάρχει καν η ύπαρξη της κρίσης. Στη συνέχεια, προσπάθησαν να την περιγράψουν ως «κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα». Στην πορεία, τη βάφτισαν «κρίση χρέους».

Ομως, όσους ευφημισμούς κι αν εφεύρουν οι θιασώτες του καπιταλισμού, όση λεξιλαγνεία κι αν μετέλθουν, για να αποφύγουν να ομολογήσουν τον πραγματικό χαρακτήρα - και συνεπώς τις πραγματικές αιτίες - της κρίσης, να που η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη:

Η κρίση είναι βαθιά, είναι δομική, είναι συστημική. Πρόκειται για κρίση του καπιταλισμού. Η καπιταλιστική κρίση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη είναι μια κλασική κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου.

Η κρίση του καπιταλισμού εκδηλώνεται πάνω στο έδαφος της αξεπέραστης αντίφασής του:

Από τη μια, υπάρχει ο ολόπλευρα κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής κι από την άλλη η ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου.

«Τελικά», ο Μαρξ και ο Λένιν, «τελικά» το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές έχουν δίκιο:

Ενα σύστημα, που έχει ως πυξίδα του το κέρδος του κεφαλαιοκράτη, ένα σύστημα, που δεν μπορεί παρά να λειτουργεί με τους άναρχους κανόνες που επιτάσσει η εξασφάλιση του ατομικού κέρδους, είναι καταδικασμένο να αποτελεί συνώνυμο της κρίσης και της καταστροφής.

«Τελικά», το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές έχουν δίκιο:

Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν μπορεί παρά να ασφυκτιά στο πλαίσιο των στενών παραγωγικών σχέσεων που έχουν οικοδομηθεί στο έδαφος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ιδού τα αίτια της κρίσης. Της αναπόφευκτης καπιταλιστικής κρίσης. Της κρίσης ενός συστήματος, όπου, ενώ οι παραγωγικές δυνάμεις θα επέτρεπαν ο πληθυσμός της Γης να τρέφεται ικανοποιητικά εφτά φορές, εντούτοις κάθε 15 δευτερόλεπτα κι ένας άνθρωπος πεθαίνει στον πλανήτη, λόγω υποσιτισμού.

Τα αίτια της κρίσης, πρώτοι απ' όλους, τα γνωρίζουν «εκ των έσω» οι κεφαλαιοκράτες.

Αλλά, φυσικά, οι κεφαλαιοκράτες ποτέ δεν επέδειξαν και ποτέ δεν θα επιδείξουν αυτοκτονικές τάσεις, παραιτούμενοι από το «δικαίωμά τους» να πίνουν το αίμα των προλετάριων. Ποτέ δεν θα παραιτηθούν οικειοθελώς από το «δικαίωμά τους» να μεταφέρουν τα βάρη της δικής τους κρίσης στις πλάτες των θυμάτων τους.

Να, όμως, που η «ελευθερία» των ιμπεριαλιστών, όσον αφορά στην αφαίμαξη των υποζυγίων - είτε μέσω της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης είτε μέσω των χρηματοπιστωτικών «μηχανορραφιών», κατά την έκφραση του Λένιν - μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για τον καπιταλισμό. Μέχρι εκείνου του σημείου, μάλιστα, που οι ταγοί του «καθεστώτος» να φτάνουν πια οι ίδιοι να μιλούν για «συστημική κρίση».

Ετσι συμβαίνει πάντα, όταν είναι πια αδύνατον να κρυφτεί ότι:

Η κρίση υπερσυσσώρευσης απαιτεί την αναπόφευκτη καταστροφή μεγάλου μέρους του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου.

Τότε ακριβώς επιστρατεύεται το μακρύ χέρι του κράτους, του καπιταλιστικού κράτους, για να επέμβει ως δήθεν «ανορθωτικός» και «εξισορροπητικός» παράγοντας.

Τότε ακριβώς η εποχή του χρηματιστικού κεφαλαίου, η εποχή της «σύμφυσης» του τραπεζικού με το βιομηχανικό κεφάλαιο, εκδηλώνεται απροκάλυπτα ως κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός.

Στο εσωτερικό, δε, του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, εκδηλώνονται ανελέητες αντιθέσεις, με τον κάθε κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό να προσπαθεί να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στους ανταγωνιστές του. Να τα επιμερίσει στους πιο αδύναμους παίκτες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας για να βγει ο ίδιος αλώβητος και ενισχυμένος από την κρίση.

Τέτοια είναι η σύγκρουση στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, τέτοια είναι η τακτική της Γερμανίας εντός της ΕΕ, η θέση της για «ελεγχόμενη χρεοκοπία» μελών της Ευρωζώνης και η στάση της απέναντι σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία κ.λπ. Τέτοιου χαρακτήρα τακτική εκ μέρους των αντιπαρατιθέμενων κέντρων είναι η επαπειλούμενη «διασπορά» της κρίσης σε Ιταλία, Ισπανία κ.λπ.

Φυσικά, υπάρχει μια «λεπτομέρεια» που ουδέποτε πρέπει να την ξεχνά ένας λαός, ειδικά ένας λαός όπως ο ελληνικός που βιώνει ήδη μνημόνια, «μεσοπρόθεσμα» κ.λπ:

Ποτέ σ' αυτή τους την αντιπαράθεση οι ιμπεριαλιστές δεν αποσπώνται από το κύριο, που είναι η ενότητά τους απέναντι στα λαϊκά στρώματα.

Που σημαίνει ότι το μόνο «αντίδοτο» για το λαό ενάντια στην ενότητα των ιμπεριαλιστών είναι η δική του ενότητα. Οχι η «ενότητα» των μάταιων φράσεων και των πολιτικών κορυφών, αλλά η ενότητα της βάσης.

Η ενότητα των εργατών και των υπόλοιπων καταπιεζόμενων στρωμάτων, όχι στο πλαίσιο κάποιου γενικού «αντικαπιταλιστικού» ορίζοντα, αλλά πάνω στο εθνικό έδαφος της πάλης, εκεί που ο διεθνισμός παίρνει γήινη υπόσταση και δεν μετατρέπεται σε «απόκοσμο» φληνάφημα, η ενότητα στην κατεύθυνση του ενός και μοναδικού «σωτήριου» δρόμου: Της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων.

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ριζοσπάστης , redflyplanet

Ποιος και γιατί δημιουργεί το κρατικό χρέος

Εγκληματικές οι ευθύνες της κυβέρνησης που κλιμακώνει τη λεηλασία σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων μόνο και μόνο για να τη βγάλουν «καθαρή» οι πιστωτές της και άλλα τμήματα της οικονομικής ολιγαρχίας

• Το χρέος, που σήμερα είναι 328 δισ. ευρώ, θα γίνει 351 δισ., με την προϋπόθεση ότι στο μεταξύ θα πληρώσουμε 334 δισ. ευρώ!

Μόνο στο ψέμα και στην παραχάραξη της αλήθειας στηρίζεται η προπαγάνδα της κυβέρνησης, που προσπαθεί να ενοχοποιήσει τις λαϊκές μάζες για τα ελλείμματα του Δημοσίου και το κρατικό χρέος. Τα ελλείμματα και το χρέος είναι φρούτο σύμφυτο με τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και απόλυτα απαραίτητο στο καπιταλιστικό κράτος, προκειμένου να χρηματοδοτεί, με διάφορους τρόπους, τους εκπροσώπους της οικονομικής ολιγαρχίας να κάνουν κερδοφόρες τοποθετήσεις των κεφαλαίων τους. Ολα τα άλλα είναι προπαγανδιστικές ακροβασίες και ψεύδη, με απώτερο στόχο να νομιμοποιηθεί και στο μέλλον η ίδια πολιτική που θα οδηγήσει σε νέα ελλείμματα και νέο κρατικό χρέος. Γι' αυτό οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα, είναι αναγκαίο, όσο γίνεται πιο γρήγορα να συνειδητοποιήσουν ότι όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για ελλείμματα και χρέος, αλλά και ότι δε χρωστάνε δεκάρα σε κανέναν.

Τα υψηλά κρατικά χρέη δεν είναι ...προνόμιο της Ελλάδας. Σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, ο βρόχος των τραπεζών που διαχειρίζονται τα χρέη των κρατών, σφίγγει όλο και περισσότερο. Ιδιαίτερα στις αναπτυγμένες χώρες του κεφαλαίου, εκεί που συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι τουλάχιστον εδώ και μια δεκαπενταετία. Υπάρχει, μάλιστα, και ειδική ιστοσελίδα, της γνωστής οικονομικής εφημερίδας «The Economist», που καταγράφει, σε πραγματικό χρόνο, την εξέλιξη του παγκόσμιου κρατικού χρέους, το οποίο αυξάνεται κατά αρκετά εκατομμύρια δολάρια το λεπτό. Για τις διαστάσεις που έχει πάρει το κρατικό χρέος σε παγκόσμιο επίπεδο, ας έχουμε υπόψη μας ότι μέσα σε μια δεκαετία, από 19 περίπου τρισεκατομμύρια δολάρια το 2000, έχει ήδη εκτοξευθεί στα 42,4 τρισ. δολάρια.

Το κρατικό χρέος στην ΕΕ

Απάντηση σε όσους επιχειρούν να αναδείξουν ως ειδικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας το χρέος, σε μια συντεταγμένη προσπάθεια να κουκουλώσουν τα πραγματικά αδιέξοδα που δημιουργεί η βαθύτατη καπιταλιστική κρίση στην οποία βρίσκεται η οικονομία της χώρας, είναι και τα στοιχεία για την εξέλιξη του χρέους στις χώρες - μέλη της ΕΕ και ειδικότερα στις χώρες της ζώνης του ευρώ. Οπως αποκαλύπτεται από την πρόσφατη έκθεση της Γιούροστατ, το κρατικό χρέος των 17 χωρών της ζώνης, διαμορφώθηκε στα τέλη του 2010 στα 7,8 τρισεκατομμύρια ευρώ, ενώ αν πάρουμε και τις υπόλοιπες χώρες - μέλη της ΕΕ το χρέος είναι της τάξης των 9,8 τρισ,. ευρώ. Σε ολόκληρη την ΕΕ, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια συνεχής αύξηση του κρατικού χρέους, που χρόνο το χρόνο διαμορφώθηκε ως εξής:

• 2007: 7.310,8 δισ. ευρώ
• 2008: 7.782,8 δισ. ευρώ
• 2009: 8.767,7 δισ. ευρώ
• 2010: 9.828,2 δισ. ευρώ

Η αύξηση του συνολικού χρέους στις χώρες - μέλη της ΕΕ μέσα στην τετραετία, δηλαδή, ήταν της τάξης του 34%.

Για να καταλάβουμε την υποκρισία όσων μιλούν για κρίση χρέους, να πούμε ότι το ελληνικό κρατικό χρέος από 239,36 δισ. ευρώ το 2007, διαμορφώθηκε στα 328,6 στο τέλος του 2010, παρουσιάζοντας αύξηση 37,3%, ποσοστό παραπλήσιο με το ποσοστό αύξησης του συνολικού κρατικού χρέους στην ΕΕ. Στην ΕΕ υπάρχουν, μάλιστα, χώρες που μέσα σ' αυτήν την τετραετία τριπλασίασαν το δημόσιο χρέος τους (Ιρλανδία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ρουμανία) και άλλες που το διπλασίασαν (Ισπανία, Μ. Βρετανία, Σλοβενία). Ποιο είναι το πρόβλημα; Οτι στην Ελλάδα, λόγω της οικονομικής κρίσης, που οδήγησε σε απότομη και μεγάλη μείωση του ΑΕΠ της χώρας, το ποσοστό του χρέους, όπως λέει η Γιούροστατ, από 105,4% του ΑΕΠ το 2007, έφτασε πέρσι στο 142,8%. Μόνο που αυτό και πάλι αποδεικνύει ότι το πρόβλημα είναι η κρίση και η μείωση της οικονομικής δραστηριότητας και ότι τα επίπεδα του χρέους αποτελούν πρόβλημα που είναι παράγωγο της κρίσης και όχι το αντίθετο.

Βρήκαν ευκαιρία

Βέβαια, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία και συμφωνία με τους δανειστές της τρόικας, αποφάνθηκαν ότι με αφορμή τους αριθμούς που αφορούν το χρέος, διαμορφώνεται μια καλή ευκαιρία να υλοποιήσουν τώρα μια σειρά στόχους που έχουν στρατηγική σημασία για την πλουτοκρατία της ΕΕ. Μιλάμε για την παράλληλη προώθηση πολλαπλών στόχων, από την εκπλήρωση των οποίων θα μπορούσαν να διεξαχθούν συμπεράσματα για συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα, που μπορούσαν να τεθούν σε εφαρμογή και σε άλλες χώρες - μέλη. Ανάμεσα στους στόχους που τέθηκαν είναι:

Πρώτον: Να εξασφαλίσουν, μέσω του λεγόμενου μηχανισμού στήριξης, ότι παρά τη βαθιά κρίση της ελληνικής οικονομίας, θα συνεχίσει η οικονομική αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου να πληρώνονται για όσο γίνεται περισσότερο οι τοκοχρεολυτικές δόσεις προς τους άρπαγες του τραπεζικού κεφαλαίου, στο οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από το 1997 έχει αναθέσει τη διαχείριση του κρατικού χρέους, προσφέροντας στους εκπροσώπους του κέρδη δεκάδων δισεκατομμυρίων, κατακλέβοντας το λαό και τον τόπο.

Δεύτερον: Να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, ώστε μέσα από καλοσχεδιασμένους εκβιασμούς και καθημερινή τρομοκρατία για τα «χειρότερα», να περάσουν δεκάδες μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα, η επιβολή των οποίων για διάφορους λόγους και κύρια λόγω της αντίστασης του ταξικού κινήματος, είχαν καθυστερήσει στη χώρα. Στόχος όλων αυτών των μέτρων είναι η εξασφάλιση ακόμα πιο φτηνής εργατικής δύναμης για τους επιχειρηματικούς ομίλους, μέσα από οικονομικο - κοινωνικές ανατροπές που οδηγούν στη ραγδαία χειροτέρευση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων στην κοινωνία. Εδώ έχουμε τα μέτρα για περιορισμό των λαϊκών εισοδημάτων, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, επιμήκυνση του εργάσιμου βίου, κατάργηση ουσιαστικά των συντάξεων όπως τις ξέραμε μέχρι σήμερα. Και μαζί το όργιο της φορολογικής επιδρομής που έχει εξαπολύσει από τις αρχές του προηγούμενου χρόνου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Τρίτον: Με δεδομένο ότι μεγάλες κοινωνικές ομάδες και εκατομμύρια εργατικά νοικοκυριά έχουν ήδη πτωχεύσει ή θα πτωχεύσουν με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο και έχοντας υπόψη ότι η πολιτική κυβέρνησης - τρόικας θα εκτοξεύσει το δημόσιο χρέος το 2015 στο 160% του ΑΕΠ, προετοιμάζουν ήδη τη διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης, τουλάχιστον για ένα μέρος των κρατικών ομολόγων, που έχουν στη διάθεσή τους οι τράπεζες.

Το βέβαιο είναι ότι μέχρι να ενεργοποιηθεί και επίσημα η διαδικασία της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, θα μεσολαβήσει μια περίοδος συνεχούς κλιμάκωσης της επιθετικότητας κυβέρνησης - πλουτοκρατίας, για το ανελέητο και ολοκληρωτικό γονάτισμα των λαϊκών στρωμάτων, αφού κάθε «επικαιροποίηση» και «αναδιατύπωση» των μνημονιακών συμφωνιών κυβέρνησης - τρόικας θα βάζει στην ημερήσια διάταξη νέες αξιώσεις και απαιτήσεις των δανειστών.Αλλά και στο «διά ταύτα» ακόμα και με την ολοκλήρωση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, το 2015 από τώρα προδιαγράφεται πολύ χειρότερο από το σήμερα.

Τοκοχρεολύσια θανάτου

Κοιτάξτε τι κάνουν αυτοί που υποτίθεται ότι δουλεύουν για τη σωτηρία της χώρας.

Στο τέλος του 2010, το δημόσιο χρέος έφτανε τα 328,6 δισ. ευρώ.

Από φέτος, μέχρι και το 2015, σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό και το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Προσαρμογής, σχεδιάζεται να πληρώσουμε προς τις τράπεζες - πιστωτές, τοκοχρεολύσια που χρόνο με το χρόνο θα διαμορφωθούν ως εξής (σε παρένθεση η ανάλυση για χρεολύσια και τόκους):

• 2011: 52,0 δισ. ευρώ (36+16)
• 2012: 49, 9 δισ. ευρώ (33+16,9)
• 2013: 56,5 δισ. ευρώ (37+ 19,5)
• 2014: 70,0 δισ. ευρώ (48+22)
• 2015: 56,4 δισ. ευρώ (33+23,4)

Αν κάνουμε τις πράξεις θα διαπιστώσουμε ότι μέχρι και το 2015 θα πληρώσουμε 187 δισ. ευρώ για χρεολύσια και ακόμα 97,8 δισ. ευρώ για τόκους, δηλαδή μιλάμε για ένα ποσό της τάξης των 284,8 δισ. ευρώ.

Στο ποσό αυτό, όπως συμφώνησαν κυβέρνηση - τρόικα, θα πρέπει να προσθέσουμε ακόμα κονδύλια ύψους 50 δισ. ευρώ, από τις ιδιωτικοποιήσεις που θα πάνε κατευθείαν στα ταμεία των πιστωτών,

Αρα, μέσα στην πενταετία, οι εργαζόμενοι της χώρας και τα άλλα θύματα της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης θα πληρώσουμε για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ποσά ύψους 334,8 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Κι όμως!!! Παρά την κυριολεκτική λεηλασία του λαού, παρά την κοινωνική οπισθοδρόμηση, παρά το απόλυτο ξεπούλημα κάθε περιουσιακού στοιχείου που ανήκει στο Δημόσιο, το 2015, το κρατικό χρέος στην καλύτερη περίπτωση θα είναι 351,4 δισεκατομμύρια ευρώ!!!

Θα έχουμε πληρώσει, δηλαδή, μέσα σε πέντε χρόνια το ΑΕΠ ενάμιση χρόνου και θα χρωστάμε άλλα τόσα!!!

Με δυο λόγια, με βάση τον ...Μηχανισμό Στήριξης, το χρέος των 328 δισ. ευρώ του 2010, θα είμαστε τυχεροί αν πληρώνοντας 334 δισ. σε πέντε χρόνια, θα πάει στα 351 δισεκατομμύρια ευρώ.

Αυτήν την πολιτική ζητάει η κυβέρνηση να αποδεχτεί ο ελληνικός λαός. Σε αυτήν την πολιτική καλούνται να υποταχθούν οι εργαζόμενοι. Για να γλιτώσει από την κρίση το κεφάλαιο. Για να προσφερθούν νέα κέρδη στους τραπεζίτες. Για να εξασφαλιστούν καλύτεροι όροι κερδοφορίας για τα άλλα τμήματα της άρχουσας τάξης. Μας ζητάνε να δεχτούμε την ολοκληρωτική κλοπή του πλούτου που παράγει η χώρα, αξιώνουν να πτωχεύσουν τόσα εκατομμύρια εργαζομένων, μόνο και μόνο για να σωθούν κάποιες τράπεζες και οι εκπρόσωποι της οικονομικής ολιγαρχίας.

Βέβαια, οι αριθμοί μπορούν να διαβαστούν και αλλιώς. Για παράδειγμα, αυτά τα 334 δισ. που θα αρπάξουν από τα κόπια των εργαζομένων για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι πλουτοκράτες, στα χέρια του λαού και με μια διαφορετική κυβερνητική εξουσία, εξουσία λαϊκή, μπορεί να αποτελέσουν μια πρώτης τάξεως μαγιά, για συνολικότερες αλλαγές στην κοινωνία και την οικονομία της χώρας. Είναι πλούτος και συσσωρευμένο κεφάλαιο, που κάτω από διαφορετικές προϋποθέσεις και συσχετισμούς, με ριζικά διαφορετικούς προσανατολισμούς και στόχους, μπορεί να ενεργοποιήσει τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, ώστε αξιοποιώντας προς όφελος της κοινωνίας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, να σηματοδοτήσει την απαρχή για συνολικότερες ανατροπές, με όραμα μια κοινωνία που θα αναπτύσσεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες του λαού και θα στοχεύει στην ολόπλευρη ικανοποίησή τους.

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ
Ριζοσπάστης

«Ξεθαρρέψαμε, σπάσαμε το φόβο»

Την αγωνιστική εμπειρία τους για τη νικηφόρα μάχη που έδωσαν μαζί με το ΠΑΜΕ ενάντια στην απλήρωτη εργασία καταθέτουν σε ανοιχτή τους επιστολή οι εργαζόμενες των σούπερ μάρκετ «DIA»΄
.

Tην αγωνιστική εμπειρία που απέκτησαν συσπειρωμένες στο ταξικό κλαδικό σωματείο, παλεύοντας μαζί με το ΠΑΜΕ, ενάντια στην απλήρωτη εργασία σε συνθήκες σκληρής σύγκρουσης με την εργοδοσία, τους μηχανισμούς του αστικού κράτους, καταθέτουν σε ανοιχτή τους επιστολή οι εργαζόμενες των σούπερ μάρκετ «DIA» στα Γιάννενα που γύρισαν στη δουλειά με ψηλά το κεφάλι, παίρνοντας τα δεδουλευμένα. Εμπειρία μέσα στο καμίνι του ταξικού αγώνα, κόντρα στην ποινικοποίηση της πάλης, τις συλλήψεις και την τρομοκρατία. Μια μάχη που τις ατσάλωσε, τις έβγαλε πιο ώριμες για να συνεχίσουν ακόμη πιο αποφασιστικά μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους την πάλη για το δίκιο της τάξης τους, ενάντια στον πόλεμο που έχουν κηρύξει στα εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα η πλουτοκρατία και τα κόμματά της. Στην επιστολή τους αναφέρουν μεταξύ άλλων:

«Ενα χρόνο πριν, ακούγαμε για απλήρωτους εργαζόμενους και πιστεύαμε ότι αυτό δε θα συμβεί ποτέ σε μας. Ακούγαμε για απεργία και νιώθαμε ότι είναι ο εφιάλτης μας, ο εφιάλτης κάθε εργαζόμενου που δεν θέλει να χάσει ένα μεροκάματο. Καταλαβαίναμε ότι πρέπει να παλέψουμε για τα προβλήματά μας, αλλά φοβόμασταν ότι θα χάσουμε τη δουλειά μας.

Είμαστε σε πόλεμο

Ανακαλύψαμε όμως ότι η απεργία, η επίσχεση εργασίας και κάθε μορφή πάλης είναι όπλα στα χέρια μας. Ανακαλύψαμε ότι το σωματείο μας δεν είναι απλά το καταφύγιό μας, είναι το στρατόπεδό μας και οι άλλοι εργαζόμενοι οι συμπολεμιστές μας. "Καλά", θα πει κάποιος, "σε πόλεμο είμαστε;". Ναι, σε πόλεμο είμαστε. Κι αυτό τώρα το μάθαμε!

Γιατί, ενώ στην αρχή δείχναμε ανοχή απέναντι στο "καλό αφεντικό" μας, που "δυσκολευόταν" να μας πληρώσει, στην πορεία, όταν αποφασίσαμε να μη δείξουμε άλλη ανοχή, τότε είδαμε και την αλήθεια. Τότε καταλάβαμε ότι το αφεντικό δεν είναι και τόσο καλό όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τα κέρδη του.

Τότε μάθαμε ότι και η αστυνομία δεν υπάρχει για να μας προστατεύει, αλλά για να μας τρομοκρατεί. Διμοιρίες των ΜΑΤ, σε βάρδιες, για να στηρίζουν τους απεργοσπάστες και να κρατούν ανοιχτό το κατάστημα του επιχειρηματία, αυτή είναι η "προστασία" που μας παρέχουν. Την ίδια "προστασία" που μας παρέχουν και οι ανήμποροι ελεγκτικοί μηχανισμοί σαν την Επιθεώρηση Εργασίας. Ανακαλύψαμε τελικά ότι τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουν κι άλλοι εργαζόμενοι, σε άλλες δουλειές. Αρκετοί από αυτούς φώναζαν μαζί μας όταν απεργούσαμε, μας στήριζαν έξω από τα δικαστήρια και όταν μας συνέλαβαν διαμαρτύρονταν για να μας αφήσουν ελεύθερες. Εκεί γνωρίσαμε και τους εργαζόμενους από την επιχείρηση Καριπίδη. Αυτοί το είχαν περάσει ήδη αυτό το "σχολείο".

Καταλάβαμε ότι πίσω από τον επιχειρηματία - εργοδότη λειτουργούσε ολόκληρο σύστημα, με σχέδιο, με στόχους, με πολιτική. Αυτό που μας έλεγαν τα παιδιά του σωματείου, αστικό κράτος. Νάτος ο πόλεμος!Εργάτες από τη μια που δουλεύουν, παράγουν, μοχθούν για μια καλύτερη ζωή και από την άλλη επιχειρηματίες και βιομήχανοι που ζουν από τον ιδρώτα μας και επιδιώκουν να τους κοστίζουμε φθηνότερα.

Το είχαμε ακούσει πολλές φορές, αλλά τώρα το νιώθαμε δικό μας. Να φτιάξουμε το δικό μας κράτος, το κράτος όσων εργάζονται και μοχθούν. Μόνο τότε θα ησυχάσουμε. Θα απαλλαγούμε από το καθημερινό άγχος αν θα δουλέψουμε, αν θα σπουδάσουμε τα παιδιά μας, αν θα έχουμε γιατρό όταν θα αρρωστήσουμε.

Εχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Αποκτήσαμε όμως και πολλή όρεξη. Θα αποκτήσουμε και εμπειρία. Δεν είμαστε στην αρχή. Την πείρα του ταξικού μας σωματείου και του ΠΑΜΕ θα την κάνουμε και δική μας πείρα. Σ' αυτό τον πόλεμο πρέπει να γίνουμε καλοί πολεμιστές και να μάθουμε και τους άλλους να πολεμούν. Να δυναμώσουμε το στρατό μας, να γίνει γνωστό το σχέδιό μας.

Το πιο σημαντικό όμως που αποκτήσαμε είναι ότι ΞΕΘΑΡΡΕΨΑΜΕ! Σπάσαμε το φόβο. Δε φοβόμαστε πια να παλέψουμε. Οσο πιο αποφασιστικά το κάνουμε, τόσα περισσότερα θα κερδίζουμε. Εχουμε σχέδιο. Εχουμε στόχο πια. Θα πείσουμε και τους άλλους εργαζόμενους να ξεθαρρέψουν. Αυτή είναι η δύναμή μας!

ΕΙΧΑΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥΣ, ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΦΟΒΟ.

Εργαζόμενες στα Dia στα Γιάννενα μετά τον πρώτο νικηφόρο αγώνα μας για τα δεδουλευμένα».

από το Ριζοσπάστη

Ενδιαφέρον το νέο βιβλίο του Ν. Μπογιόπουλου

Το νέο βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου με τίτλο, «Eίναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε», που θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Λιβάνη… περιγράφει και αναλύει τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει ο σύγχρονος καπιταλισμός και επαναφέρει τη συζήτηση στην αξία και τη σημασία της αναζήτησης ενός σοσιαλιστικού μοντέλου, δικαιότερου για τους λαούς, όπως ο ελληνικός, που υπόκεινται σε αβάσταχτες θυσίες.

"Φυσικά δε μας διαφεύγει ο «φιλικός» αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με λεπτή ταξική ειρωνεία διατείνονται, καθώς χορεύουν το καθεστωτικό τους βαλς, ότι η προοπτική μιας Ελλάδας και ενός κόσμου χωρίς εκμεταλλευτές και καταπιεζόμενους, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και μισθωτούς «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση συνιστά δονκιχοτισμό και ουτοπία. Εξίσου «φιλικά», λοιπόν, απαντάμε: «Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας». Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδημιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όμως μια πορεία απείρως ευκολότερη και –από άποψη αποτελεσμάτων– πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση με τον αδιέξοδο δρόμο των ανυπολόγιστων, μάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισμένοι οι πλουτοκράτες και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Αυτή η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας και της λαϊκής οικονομίας, η Ελλάδα του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, είναι το πλέον ώριμο και ρεαλιστικό αίτημα των καιρών που «σαν θελήσει ποτέ ο λαός, τότε το πεπρωμένο θα προσκυνήσει»."

«Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε:

"Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα".

Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

Ο Νίκος Μπογιόπουλος γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Εργάζεται από το 1992 ως δημοσιογράφος στο Ριζοσπάστη. Έχει συνεργαστεί με ραδιοφωνικούς σταθμούς και περιοδικά.

Προηγούμενα βιβλία του το Βαλκάνια ― 78 μέρες «στόχος» του ΝΑΤΟ (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή) και σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μηλάκα το Ποδόσφαιρο: Μια θρησκεία χωρίς απίστους (εκδόσεις Λιβάνη).

από το βυσσινόκηπο

Έναρξη εργατικού Δελτίου Ειδήσεων από το ΠΑΜΕ

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ ενημερώνει τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους μετανάστες, τα συνδικάτα για την έναρξη του εργατικού δελτίου ειδήσεων.

Έχει ήδη ξεκινήσει μια προσπάθεια εμπλουτισμού και πολλαπλασιασμού δραστηριοτήτων στον τομέα της ενημέρωσης ως πλευρά διεύρυνσης της επαφής του ΠΑΜΕ με τα λαϊκά στρώματα αλλά και ως απάντηση στο συνεχιζόμενο αποκλεισμό της φωνής του ΠΑΜΕ, της διαστρέβλωσης των θέσεων και της κατασυκοφάντησης της δράσης του από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ.

Γνωρίζουμε καλά, πως όσες πρωτοβουλίες και αν παρθούν καμιά δε μπορεί να υποκαταστήσει την άμεση επαφή με τους εργαζόμενους, την καθημερινή συζήτηση στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές.

Καλούμε τα σωματεία, τους εργαζόμενους να ενισχύσουν αυτήν την προσπάθεια. Να παρουσιάζουν πλευρές της δραστηριότητας τους, να ενημερώνουν για τις εξελίξεις στους κλάδους, να αναδεικνύουν προβλήματα. Το εργατικό δελτίο ειδήσεων θεωρούμε πως μπορεί να βοηθήσει σε αυτήν την κατεύθυνση.   

Η προσπάθεια ξεκινάει δοκιμαστικά τους μήνες του καλοκαιριού και το 1ο εργατικό δελτίο θα μεταδοθεί την Κυριακή 10/7 στις  20.00. Το δελτίο θα είναι διαθέσιμο από την ιστοσελίδα του ΠΑΜΕ (http://www.pamehellas.gr/) και από το κανάλιhttp://www.youtube.com/user/pamehellasttp://www.youtube.com/user/pamehellas.