Audio: Η συγκλονιστική μαρτυρία του Αγιονικολιώτη καπετάνιου του Ταχρίρ Γιώργη Κλώντζα

merambello news: Audio: Η συγκλονιστική μαρτυρία του Αγιονικολιώτη ...: O καπετάνιος Γ. Κλώντζας του πλοίου Ταχρίρ, που μετέφερε ανθρωπιστικη βοήθεια στους αποκλεισμένους Παλαιστίνιους της Γαζας, επιβεβαιώνε...

Το ΚΚΕ για τη νέα κυβέρνηση.

ΚΚΕ: «Στόχος της κυβέρνησης συνεργασίας η υποταγή του λαού»

Το ΚΚΕ σε ανακοίνωση του αναφέρει ότι η εξασφάλιση της 6ης δόσης είναι πρόσχημα για να δικαιολογηθεί η διαμόρφωση κυβέρνησης ανοιχτής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και των άλλων κομμάτων του συστήματος.

«Αυτή είναι η απαίτηση της ελληνικής πλουτοκρατίας και της ΕΕ» τονίζει το ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ επισημαίνει ότι στόχος τους δεν είναι να σώσουν το λαό αλλά να τον υποτάξουν για να τον οδηγήσουν στο ακόμα μεγαλύτερο σφαγείο της δανειακής σύμβασης και των μνημονίων της χρεοκοπίας. 'Αλλωστε ο λαός, αναφέρει το ΚΚΕ, βλέπει με τα ίδια του τα μάτια τις ωμές και απροκάλυπτες παρεμβάσεις των ηγετών της ΕΕ και των άλλων μηχανισμών του κεφαλαίου, σε σύμπνοια με τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου» πράγμα το οποίο το ΚΚΕ εδώ και καιρό έχει αποκαλύψει.

Απέναντι σ' αυτή την άκρως εχθρική συμμαχία των αστικών κομμάτων ο λαός πρέπει να αντιτάξει εδώ και τώρα τη δική του λαϊκή συμμαχία και να αντεπιτεθεί για να ορθώσει εμπόδια για να χαλάσει τα αντιδραστικά σχέδιά τους, υπογραμμίζει η ανακοίνωση του ΚΚΕ προσθέτοντας ότι ο λαός πρέπει να εμπιστευθεί το ΚΚΕ και να δει καθαρά που βρίσκεται το δικό του συμφέρον και προοπτική, ώστε να απορρίψει τους εκβιασμούς και τις απειλές της ελληνικής αστικής τάξης και των κομμάτων της που επιχειρούν να μετατρέψουν τα δικά τους αδιέξοδα σε τρομοκρατικά διλήμματα για το λαό.

Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ - Οπερα Μπούφα (της Λ. ΚΑΝΕΛΗ )

Οσα έγιναν τούτες τις μέρες στην κεντρική πολιτική σκηνή, σύντροφοι, ενέχουν έναν τεράστιο προπαγανδιστικό κίνδυνο, που υποτιμάται ως λεπτομέρεια σ' έναν ορυμαγδό πραγματικών και τεχνητών γεγονότων κι εξελίξεων. Είναι ο κίνδυνος της παγίωσης της αντίληψης ότι ο πολιτικός λόγος έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις των πολιτών ως θεατρικός, κενός ιδεολογικού και συνάμα ορθολογικού περιεχομένου. Δηλαδή, όποιος μιλάει για τα κοινά προβλήματα και προτείνει την οργανωμένη πολιτικά αντιμετώπισή τους, είναι πρόχειρος θεατρολόγος με λογική υποταγμένη σε ιδιοτελή συμφέροντα της συγκυρίας. Δεν απέχει η αντίληψη από την αλήθεια που μαστίζει τον αστικό αντιπροσωπευτικό λόγο. Ομως, η γενίκευση ότι κάθε πολιτικός λόγος είναι εξ ορισμού τέτοιος, κλείνει αυτιά και στόματα με κόστος ανυπολόγιστο για τη συλλογική αλλά και ατομική υγεία των πολιτών.

Εδώ χρειάζεται μια παραδοχή. Η κρίση αντιπροσωπευτικότητας, ειδικώς στις γηραιές ευρωπαϊκές δημοκρατίες, εντάθηκε από την επικοινωνιακή τεχνολογική εξέλιξη που ταύτισε την έκφραση με τα πρόσωπα. Στην εποχή της θεοποιημένης, ως αποδεικτικό στοιχείο, εικόνας, όπου ισχύει το δόγμα media is the faces, δηλαδή τα ΜΜΕ είναι τα πρόσωπα, η φθορά του λόγου είναι ταυτόσημη της φθοράς των προσώπων. Οι ιδέες πέρασαν αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα. Υποτάχτηκαν στη συσκευασία της εικόνας, όπως ακριβώς συμβαίνει με έναν πίνακα που πνίγεται σε μια βαριά πλουμιστή και δυσανάλογα πλατιά κορνίζα με φωτάκια. Η προσοχή μετατίθεται, αν δεν αποσπάται εντελώς, από το θέμα στο κάδρο. Η φθαρμένη αστική γλώσσα έγινε άθροισμα από κλισέ και συνθήματα μηδαμινής εμπειρικής κι επομένως πολιτικά επικίνδυνης πειστικότητας, που όμως πωλούνται και αγοράζουν ψήφους, χάρη στην απολύτως ελεγχόμενη εικόνα. Συσσωρεύονται έτσι εντυπώσεις περί πραγματικότητας που επικαλύπτουν τη δυνατότητα ανάλυσης και αντιμετώπισής της.

Ετσι, όταν ξεσπά πραγματική κρίση, οικονομική, αξιακή, πολιτισμική ή πολιτική εν τέλει, η κυρίαρχη αστική τάξη κερδίζει εκείνο το χρόνο που απαιτείται ώστε η μάζα των πολιτών να διαμορφώσει ταξική συνείδηση. Θυσιάζει, δηλαδή, το σύστημα χειραγώγησης των μαζών, την ίδια του την αξιοπιστία όποτε χρειάζεται, προκειμένου να μη διαμορφωθεί γλώσσα και έκφραση αντίστασης άλλου ιδεολογικού περιεχομένου και σκοπού. Ετσι, ο... πρωθυπουργός ψεύδεται, παλινωδεί και φτύνει μοτίβα, θεατρινίζει με τέτοια ένταση, ώστε να παράγει την εικόνα του αόκνως εργαζόμενου. Το μέτρο βεβαίως στην εποχή των ΜΜΕ, διδάσκεται και εκτελείται στην πράξη από ειδικούς της επικοινωνίας και της διαφήμισης έναντι αδράς αμοιβής σε είδος, συμβόλαια ή χρήμα. Ο Παπανδρέου το ξεπέρασε κατά πολύ και μοιραία η προσοχή πέρασε επιτέλους στον πίνακα-ουσία κι όχι στην κορνίζα-θέαμα.

Ετσι ζήσαμε και ζούμε την όπερα μπούφα ως όπερα για μπούφους, που δεν είμαστε. Αυτή τη φορά ο χρόνος λειτούργησε υπέρ μας. Το πρόσωπο, η εικόνα, αποκάλυψε ως αντιπροσωπευτικότητα, την ιδεολογική ταυτότητα των πατρώνων της. Αυτό που αποτελεί όπλο και συνάμα, ως κατάχρηση, αχίλλειο πτέρνα της αστικής βιομηχανίας παραγωγής εικόνας, δηλαδή η κατοχή όχι απλώς των μέσων παραγωγής αλλά και διάθεσης - διανομής εντυπώσεων ικανών να διασώζουν την απουσία ουσίας επί μακρόν, είναι το πεδίο που αγνόησε ως πραγματική βιομηχανική παραγωγή η μαρξιστική - λενινιστική αριστερά επί δεκαετίες. Καθημερινά το πληρώνει εντός εκτός Ελλάδας βαλλόμενη ως μη πειστική ή και ξύλινη, καθώς δεν κατέχει τα μέσα και την τεχνογνωσία αναγωγής των στόχων της σε κυρίαρχη εικόνα ιδεών. Αν και όσο προλαβαίνει στην εποχή της ταχύτητας με την οποία οι οθόνες εξελίσσονται σε προεκτάσεις των υποκειμενικών και συλλογικών σκέψεων και ιδεών, καθώς χρειάζεται Πρόσωπο κι όχι Πρόσωπα στο φάσμα της εικόνας ως πολιτισμό, με δεδομένη την εικονοκλαστική στρατηγική και τακτική της εφαρμοσμένης στην πράξη οικοδόμησης του σοσιαλισμού όπως τον γνωρίσαμε ως τώρα, ο επιστημονικός πολιτικός κομμουνιστικός λόγος πρέπει να αποκτήσει την εικόνα που του αξίζει: Είναι η πιο επίκαιρη και πιο διέξοδη πολιτική πρόταση για έναν πραγματικά καλύτερο κόσμο της εργασίας, της επιστήμης, των ανθρώπων και του ίδιου του θεάματος που όταν υψώνεται σε θέατρο γίνεται μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας, διδάσκει και ευωχεί. Η αστική τάξη εκφυλίστηκε ιδεολογικά και πολιτικά, σάπισε ως εικόνα - θεατρινισμός και θα πέσει ευκολότερα κι ίσως λιγότερο αιματηρά αν κι εφόσον αποκτήσουμε την εικόνα της πραγματικότητας στην οποία οδηγεί η δράση κι οι ιδέες μας...

από το Ριζοσπάστη

Η Aλεκ. Παπαρήγα στο Mega 4-11 : ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

από βαθύ κόκκινο

Επίθεση στη ΝΔ από το γνωστό οικονομολόγο Νουριέλ Ρουμπινί : «η ελληνική αλεπού ΝΔ που επιτέθηκε στο κοτέτσι, τώρα λέει ότι θέλει να το φυλάει. Η αξιοπιστία της είναι πιο βρώμικη και από τη λάσπη».

Σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε ο οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί στη Νέα Δημοκρατία, μέσω του λογαριασμού του στο Τwitter, ενώ σε πάρτι που διοργάνωσε στο διαμέρισμά του αποκλειστικά για τους πελάτες του, είπε πως έτσι πως λειτουργεί η Ευρώπη δεν θα αποφύγει όχι μόνο την έξοδο της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, αλλά και της Ισπανίας και της Ιταλίας επίσης.
Συγκεκριμένα, ο διάσημος οικονομολόγος έγραψε : «Οι διεφθαρμένοι (Νέα Δημοκρατία) που αύξησαν τo δημοσιονομικό έλλειμμα στο 15% του ΑΕΠ και ξεδιάντροπα το απέκρυψαν, τώρα θέλουν να κυβερνήσουν την Ελλάδα και πάλι. Όπως προσθέτει, «η ελληνική αλεπού ΝΔ που επιτέθηκε στο κοτέτσι, τώρα λέει ότι θέλει να το φυλάει. Η αξιοπιστία της είναι πιο βρώμικη και από τη λάσπη».

Λίγο νωρίτερα σε άλλη καταχώρησή του έγραψε πως δεν είναι καθόλου αισιόδοξος για το μέλλον της Ευρωζώνης επισημαίνοντας πως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Κύπρος, η Ιταλία και η Ισπανία, θα είναι όλες χρεοκοπημένες εάν δεν αποκατασταθεί γρήγορα η ανάπτυξη. Στη συνέχεια, όπως είπε το ντόμινο θα επεκταθεί στη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ.

Επίσης έγραψε πως η πραγματική υποτίμηση η οποία θα αποκαταστήσει την
ανάπτυξη στην Ευρωζώνη είναι η πτώση του ευρώ στο 1 έναντι του δολαρίου. Η υποτίμηση μέσω του αποπληθωρισμού, το μόνο που καταφέρνει είναι να φέρει βαθιά ύφεση. ‘Όπως προσθέτει επίσης, ακόμα και εάν μειωθούν τα χρέη στην ευρωζώνη, δεν θα βοηθήσει την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και τη βιωσιμότητα των οικονομιών, χωρίς πραγματική υποτίμηση του νομίσματος. Μόνο αυτή η διαδικασία μπορεί να αναστρέψει τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών.

Στο μεταξύ, σε πάρτι υπό τη μορφή… διάλεξης, που οργάνωσε στο διαμέρισμά του ο οικονομολόγος, αποκλειστικά για τους πελάτες του, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι hedge funds στην εταιρεία του Roubini.com, συζήτησε τα μεγάλα θέματα της ημέρας δηλαδή την οικονομία των ΗΠΑ, της Κίνας και φυσικά το μεγάλο θέμα της κρίσης της Ευρωζώνης.

Όπως είπε ο οικονομολόγος, σε ότι αφορά της προοπτικές της Ευρώπης, η άποψη του είναι εξαιρετικά απαισιόδοξη. Η Ευρώπη είναι ένα αργοκίνητο, σαράβαλο τρένο και ο κίνδυνος διάσπασης της Ευρωζώνης είναι μεγάλος. Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι θα φύγουν από το ευρώ Ελλάδα και Πορτογαλία, σημαίνει ότι θα φύγουν επίσης Ισπανία και Ιταλία, όπως τόνισε χαρακτηριστικά.

Εάν η Ευρωζώνη διαλυθεί, όπως υπογράμμισε ο Ρουμπινί, τα πάντα σε ολόκληρο τον κόσμο θα επιδεινωθούν. Το θεμελιώδες πρόβλημα είναι το ότι ενώ η Ευρώπη μπορεί να καταφέρει να αντιμετωπίσει κάποιο μέρος από το πρόβλημα χρέους, δεν έχει καμία απάντηση στο θέμα της ανάπτυξη και των εμπορικών ελλειμμάτων, τα οποία στοιχειώνουν τις χώρες της ευρω-περιφέρειας.

‘Έτσι, η βασική στρατηγική του ΔΝΤ και της Γερμανίας είναι η εξής: Να κρατηθεί η Ελλάδα σε ένα μηχάνημα υποστήριξης ζωής για τόσο όσο χρειαστεί για να κατασκευαστεί ένα μεγάλο μπαζούκα για να σωθούν Ιταλία και Ισπανία, κάτι το οποίο είναι ξεκάθαρο πως δεν θα «δουλέψει» και ίσως σε ένα χρόνο από τώρα, θα αφήσουν την Ελλάδα να κηρύξει default. Η ελπίδα είναι πως η Ιταλία και η Ισπανία θα έχουν ξεφύγει από τοβ κίνδυνο μέχρι τότε, κάτι για το οποίο ο Ρουμπινί δεν είναι και τόσο… αισιόδοξος.

Σύμφωνα με τον ίδιο, μία είναι η στρατηγική που θα δουλέψει: H περιφέρεια να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και ο πυρήνας να δεσμευθεί σε δημοσιονομικά κίνητρα και περισσότερη νομισματική χαλάρωση. Το πρόβλημα όμως είναι η γερμανική κουλτούρα, η οποία είναι κάθετα αντίθετη σε τέτοιες κινήσεις.
Ελευθερία Κούρταληekourt@kerdos.gr

από kerdos

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

από  mamampampaelate.blogspot.com

Δυστυχώς, η κατάσταση στο σύγχρονο κόσμο επιβάλει να συζητάμε με τα παιδιά και πολύ σοβαρά και πολύ θλιβερά γεγονότα: πόλεμοι, πείνα, φτώχεια, αδικία, κοινωνικοί αποκλεισμοί και ρατσισμός ανελέητα άμεσα ή έμμεσα συμπληρώνουν την καθημερινότητα δική μας και των παιδιών μας. Η συνείδησή μας και τα παιδιά μας (που πολλές φορές συμπίπτουν)απαιτούν να παίρνουμε ξεκάθαρες θέσεις εν όψι αυτών των γεγονότων. Δύσκολο για μας μεγάλους, αυτονόητο για τα παιδιά.

Σήμερα δημοσιεύουμε ένα σχετικό διήγημα, ένα "πραγματικό παραμύθι" χωρίς παραπέρα σχόλια:

Anno Domini 1648...

Μια κρύα μέρα του όψιμου καλοκαιριού...

Μάχη στα δυτικά προάστια της Πράγας,, 8 Νοέμβρη 1620

... στην πρώτη σειρά του πεζικού των αυτοκρατορικών στρατευμάτων o «Ελεύθερος Κύριος» Βίτεκ από το Τύνετς... Το προφέρεις ... και γελάς. Ο ιπποτικός τίτλος τον οποίο κληρονόμησε από τον πατέρα του, ήταν τόσο ασήμαντος αυτή τη στιγμή όπως και το γεγονός ότι ο Βίτεκ είναι ένα ξεχωριστό ανθρώπινο ον. Για χιλιοστή ίσως φορά στέκεται ανώνυμος σε μια ατελείωτη σειρά του μισθοφορικού στρατού στις πλαγιές ενός λοφίσκου πάνω στη στροφή του ποταμιού Μολδάβα. ...κάπου στη νότια Τσεχία... Ο Βίτεκ κρατάει στο δεξί του χέρι ένα βαρύ σπαθί και στο αριστερό μια ασπίδα. Στο κεφάλι έχει χιλιοχτυπημένο κράνος από λαμαρίνα. Δεν έχει παπούτσια. Τα πόδια του τα έχει τυλίξει σε κουρέλια. Παρόλο που είναι Σεπτέμβριος κάνει πολύ κρύο, ψιχαλίζει και φυσάει αέρας. Σφυρίζει αδιάφορα ανάμεσα στους εξαθλιωμένους άνδρες. Όλοι κοιτάζουν κάπου προς το άγνωστο μέλλον και τρέμουν από το κρύο, την κούραση και το φόβο. Στους πρόποδες του απέναντι βουνού παρατηρούν τις σειρές των στρατευμάτων του σουηδικού θρόνου. Λένε ότι ο σουηδικός στρατός του στρατηγού Κοένιγκσμαρκ μπήκε τον Ιούνιο στην Πράγα και λεηλάτησε μέχρι και το Κάστρο της. Άλλοι υποστηρίζουν, πάλι, ότι η Νέα Πόλη της Πράγας αντιμετώπισε με επιτυχία την επίθεσή τους. Ποιος ξέρει; Ο Βίτεκ κάπου άκουσε ότι οι ισχυροί του κόσμου ξεκίνησαν να συζητάνε για την ειρήνη. Εδώ και τέσσερα χρόνια τα ακούει αυτά. Εδώ και δέκα πέντε χρόνια υπηρετεί στο στρατό. Και τώρα, αυτή τη στιγμή, να τελείωνε ο πόλεμος η ζωή του έχει καταστραφεί. Και πάλι καλά: είναι ζωντανός. Κάτι είναι και αυτό.

Και τι θα γίνει άραγε αν θα κερδίσουν αυτή τη μάχη; Και αν θα χάσουν; Ούτε λεφτά, ούτε δόξα. Απλά - τα ίδια. Πείνα, ψύχος, ψείρες, αρρώστιες, ταλαιπωρία… αν ζεις. «Γιατί αδέρφια, γιατί δεν πετάμε τα όπλα; Αφού αυτός ο πόλεμος δεν θα μας φέρει τίποτα,» μουρμουράει  χαμηλόφωνα ο Βϊτεκ πίσω από την ασπίδα του. Μπροστά από τα μάτια του περνάει ένας αξιωματικός σε λαμπερή πανοπλία, καθισμένος πάνω σε ένα τεράστιο άσπρο ισπανικό άλογο. Στα χέρια του κρατάει το λάβαρο της Ένωσης των καθολικών. Αυτός σίγουρα κουβαλάει στη μάχη τον προσωπικό του γιατρό, τις πόρνες του, το μάγειρά του, τα ζεστά του παπλώματα… Όπου νά ΄ναι θα ξεκινήσει η μάχη. Δε θέλω πια!Άλλωστε ποτέ δεν ήθελα. Η άδικη μοίρα δεν μου πρόσφερε άλλη επιλογή, σκέφτεται ο Ελεύθερος Κύριος. Ο Βίτεκ γελάει πικρά και κουνώντας το κεφάλι του σκέφτεται τους παραλογισμούς της ζωής...

Άλμπρεχτ, δούκας από το Βαλστεϊν

Πριν μερικά χρόνια ο Βίτεκ ήταν ένας λεβέντης. Και τώρα; Ένας σωρός απελπισίας με βλέμμα αλκοολικού, χωρίς σπίτι, χωρίς μέλλον, γεμάτος ψύλλους. Αλήθεια, δεν ήταν πάντα έτσι. Όταν γεννήθηκε το 1605 ήταν καλύτερα τα πράγματα. Τουλάχιστον φαινομενικά. Ο Βίτεκ από το Τύνετς, μεγαλύτερος γιος του Ελεύθερου Κυρίου Χύνεκ από το Τύνετς και το Κουνστάν. Η οικογένειά του είχε, μάλιστα, μια μακρινή συγγένεια με το μεγάλο βασιλιά Γιρζί από το Ποντιεμπράντυ και το Κουνστάτ. Είχαν ένα αξιοπρεπέστατο κτήμα σε μια παραμυθένια γωνιά της κεντρικής Βοημίας, εκεί, που ενώνεται ο Έλβας με το ποτάμι Όχρε ερχόμενο από δυτικά. Το καλοκαίρι οι ακτίνες του ηλίου μεταμορφώνονταν σε ώριμο κριθάρι και σιτάρι. Λίγο αργότερα, το Σεπτέμβρη, ύψωνε τα χέρια του προς τον ουρανό ο λυκίσκος. Αχ, πως πικρά μυρίζει αυτός. Μετά μαγείρευαν μπύρα και την πουλούσαν στις μπυραρίες σε όλη την περιοχή. Το φθινόπωρο μάζευαν στο περιβόλι τους μήλα, αχλάδια, δαμάσκηνα. Τα απολάμβαναν ξερά το χειμώνα όταν ζεσταίνονταν κοντά στο ξυλόφουρνο, ενώ έξω πανηγύριζαν η παγωνιά και το χιόνι. Ο πατέρας του, ο κύριος Χύνεκ - περήφανος, αυστηρός, αυταρχικός και απρόσωπος και η μητέρα του, η Ελίσκα του γένος Κράσοβα - σιωπηλή και τρυφερή και τα τέσσερα παιδιά - ο Βίτεκ, η Μαρκέτα, η Άννα και ο Γιαν, κάθονταν μαζί στο τραπέζι, μοίραζαν μεταξύ τους φρέσκο μαύρο ψωμί, τρώγανε σούπα με κρέας και ο πατέρας τους διηγούταν συναρπαστικές ιστορίες για τους ηρωικούς Χουσίτες. Δεν κρατούσε για πολύ η κατάσταση αυτή. Οι κύριοι και οι αφέντες ήθελαν πόλεμο για να ελέγχουν τον πλούτο, τις πόλεις, τα χωριά και τους ανθρώπους. Δεν τους έφταναν οι περιουσίες τους, ήδη τεράστιες. Οι φόροι ξεκίνησαν να είναι δυσβάσταχτοι. Ο πατέρας του Βίτεκ βοηθούσε τους Τσέχους αδελφούς προτεστάντες που φεύγανε στο εξωτερικό μετά από την εξέγερση το 1620. Έλεγε ότι οι καθολικοί δεν θέλανε την πίστη τους αλλά τις περιουσίες τους. Περίοδος φοβερών διωγμών. Τον πιάσανε, τον πατέρα του και τον βάλανε φυλακή στο κάστρο του αρχιστράτηγου Αλμπρέχτ φον Βάλστεϊν, στο Φρύντλαντ. Χάθηκαν τα ίχνη του. Πέθανε; Τον σκότωσαν; Δεν μάθανε ποτέ. Η μητέρα του Βίτεκ δεν κατάφερε να φροντίσει το κτήμα. Εκτός από τα παιδιά δεν είχε καμία βοήθεια. Πολλοί άνδρες φύγανε στο στρατό. Και πόσες φορές είχε περάσει λυσσασμένος στρατός ψάχνοντας να φάει; Ό, τι δεν έδωσαν σε φόρο, λήστεψαν οι καθολικοί ή προτεστάντες μισθοφόροι. Η Μαρκέτα πέθανε από τύφο, την Άννα, κορίτσι δώδεκα χρονών, βίασαν και μετά πέθανε στο τοκετό. Ο μικρός Γιαν έφυγε στο μοναστήρι καταλαβαίνοντας ότι μόνο δύσκολα θα κατάφερνε να βρει αρκετή δύναμη να παλεύει τούτο τον κόσμο. Έμειναν ο Βίτεκ και η μητέρα του παρέα με τη φρικτή ανέχεια. Τελικά βρήκανε μια λύση. Ο Βίτεκ παντρεύτηκε τη μοναδική κόρη του Ελεύθερου Πολίτη Καρέλ Μπέρκα, την Γιοχάνα Μπέρκοβα, από μια παμπάλαια πόλη πάνω στον Έλβα, από το Νύμπουρκ. Δεν πέρασε πολύς χρόνος και μέχρι πρόσφατα πετυχημένος παραγωγός της βύνης ο Μπέρκα χρεοκόπησε. Τα σαξονικά στρατεύματα κάψανε το σπίτι του και το παρασκευαστήριο της βύνης. Οικονομικά δεν συνήλθε ποτέ. Ο Βίτεκ με την Γιοχάνα μοίρασαν την πείνα και την ανέχεια τους και ένωσαν τα θρύψαλα των πατρικών περιουσιών. Έκαναν τρία παιδιά. Πόσο χρονών είναι αυτά τώρα; Ο Βίτεκ προσπαθεί να μετράει στα παγωμένα του δάχτυλα. Μα ζουν ακόμα; Του Βίτεκ πόνεσε η καρδιά. Πάνω από δέκα χρόνια, ούτε τους έχει δει, ούτε έχει ακούσει για αυτούς, μήτε για τη μητέρα του. Μόνο έφτασε στα αφτιά του ότι το 1642 οι Σουηδοί κάψανε ολοσχερώς την πόλη Νύμπουρκ, όπου μετακόμισε η οικογένεια του για να κρυφτεί στα τείχη της θρυλικής πόλης. Λένε ότι δεν έμεινε άνθρωπος ζωντανός… Λόγω προδοσίας, λένε, κατάφεραν τα εχθρικά στρατεύματα να εισβάλουν στην οχυρωμένη πόλη. Οι κάτοικοι της πόλης κρύφτηκαν στον καθεδρικό ναό του αγίου Νικολάου. Μέσα στην εκκλησία τους μακέλεψαν. Θεέ! Δε βλέπεις τι γίνεται στο όνομά σου; Μακάρι να μην ήταν αλήθεια αυτά που ζούμε; Μα ζούμε καθόλου;

Ο Βίτεκ δεν πιστεύει πια στο θεό. Ούτε στο θεό των καθολικών, ούτε των προτεσταντών. Όλοι στο όνομα αυτηνού σκοτώνουν και σκοτώνονται. Δεν πιστεύει σε τίποτα. Ίσως στο αλκοόλ και στις φθηνές βρώμικες πόρνες.

Είναι σαράντα τριών χρονών και ο πόλεμος κρατάει ήδη τριάντα χρόνια. Ξέχασε τι σημαίνει η ειρήνη. Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει μέχρι να μοιράσουν οι στρατηγοί, οι αριστοκράτες, οι μεγα-κλέφτες, οι απατεώνες και οι κομπιναδόροι σαν το Δούκα φον Βάλστεϊν, σαν τον Γκάλλας, σαν τους άλλους προδότες «ευγενείς», όλους τους θρόνους και όλες τις περιουσίες.

"Χωρικοί μετά τη μάχη στο Λευκό Βουνό, 1620"
Π. Μαιξνερ, πριν 1860

Πριν από καιρό - αλήθεια πέρασαν σχεδόν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια - έπρεπε να παρατήσει ο Βίτεκ, ένας απλός και ήρεμος άνθρωπος, τη δουλειά του, αφού χρεώθηκε στον ίδιο τον αρχιστράτηγο τον Δούκα Αλμπρέχτ φον Βάλστεϊν, για να πληρώσει τους απαιτούμενους φόρους και μπήκε αναγκαστικά στο στρατό του. Για λεφτά. Δεν τα πήρε όμως ποτέ. Δεν τους πληρώνουν εδώ και χρόνια. Μόνο ό,τι αρπάξουν. Και τι να κλέψεις σε μια κλεμμένη χώρα; Στην αρχή δεν το κατάφερνε. Και τώρα είναι σαν ένας λυσσασμένος λύκος. Αν του υποσχεθούν λίγο ύπνο, λίγο σάπιο κρέας και μπύρα, θα σκοτώσει ακόμη και όλο τον κόσμο!

Τελικά και τον Αλμπρέχτ φον Βάλστεϊν δολοφόνησαν, την περιουσία του άρπαξε ο αρχιστράτηγος του αυτοκρατορικού στρατού ο Ματιάς Γκάλλας.

Για δεύτερη φορά ακούγεται η κόρνα. Ετοιμαστείτε για επίθεση! Ο Βίτεκ προσπαθεί να ξεμπλέξει από το τρελό χορό των αναμνήσεων. Κοιτάζει γύρω του. Τα μάτια των συντρόφων του είναι καρφωμένα κάπου πέρα από την αμυντική γραμμή των Σουηδών. Μήπως τα ίδια πράγματα περνάνε από τα ταραγμένα μυαλά τους;

Τόσο απλό, όσο άπιαστο πράγμα είναι η ειρήνη...

Στο μέλλον η ιστορία θα γράψει  για τούτο τον πόλεμο, για τους Χάμπσμπουργκς, για τον Άλμπρεχτ από το Βάλστεϊν, για τον βασιλιά Γκούσταβ τον Δεύτερο. Ο Βίτεκ όμως δεν σκοπεύει να γράψει την ιστορία τους. Αλλά τη δική του, με τα παιδιά του, στο περιβόλι να μαζεύει μήλα, να περιποιείται τις μέλισσες, να κοιμάται δίπλα στη γυναίκα του με το δέρμα της λευκό και βελούδινο...Αυτό θα πει ιστορία, βρε αδελφέ!

Θηριωδίες του πολέμου. Χειρόγραφο του 17ου αιώνα. 

- «Παιδιά, αφού είμαστε τόσοι - και εσείς στην άλλη πλευρά - γιατί τους ακούμε; Γιατί δεν γυρνάμε στα σπίτια μας; Γιατί δεν τους παρατάμε; Γιατί ξεφτιλιζόμαστε; Γιατί σκοτωνόμαστε μεταξύ μας; Γιατί αφήνουμε τους πλούσιους να καταστρέφουν τις ζωές μας; Δεν τα βλέπετε; Μήπως κοιμάστε;» Ο Βίτεκ θέλει να φωνάξει, θέλει να ξεσηκώσει τους άλλους. Είναι αποφασισμένος να παρατήσει το ματωμένο σπαθί του και να φύγει από δω, να γυρίσει σπίτι, ή κάπου που δεν έχει πόλεμο. Την ίδια στιγμή ξαναπερνάει το λάβαρο στα χέρια του στρατηγού, ξανακούγεται η κόρνα, γρήγορα περνάει ο μοναχός και ευλογεί το στρατό. ...et spiritum sancti. Αmen. Στρατιώτες κάνουν το σταυρό τους. Αυτόματα, χωρίς καμία σκέψη ή σε καλύτερη περίπτωση σκεπτόμενοι ο κάθε ένας το δικό του ιερό, βιασμένο και μισοπεθαμένο. Προχωράνε στην επίθεση. Και ο Βίτεκ... Τι να κάνει τώρα; Ίσως μια άλλη φορά ... Τον παρασύρει το πλήθος...Δεν υπάρχει πια χρόνος για σκέψεις....μόνο για σπαθιά...

Υ. Γ.

Anno domini.... Τι σημασία έχει; Πέρασαν πάνω από 350 χρόνια...

Οι μέρες του όψιμου καλοκαιριού σε άλλη άκρη του κόσμου μυρίζουν από σταφύλια και σύκα

Οι αρχηστράτηγοι μόνιμα μαζεύουν στρατούς και ξαναμοιράζουν τον πλούτο της γης… μαζί με τους ανθρώπους ...

Λαέ, ήρθε η ευτυχισμένη στιγμή σου... Ειδού τις δοξασμένες προοπτικές.... ταλαιπωρημένος, χρεωμένος, δουλοπάροικος, μισθοφόρος που ξέχασε τι θα πει να ονειρεύεται...

Πράγμα όσο πιο απλό τόσο πιο άπιαστο...η ειρήνη..

Πες ευχαριστώ, που μπορείς να πεθάνεις για το λάβαρο της απανθρωπιάς!

Πόσο καιρό ακόμη θα γράφεται η ίδια ιστορία;

Από μας εξαρτάται...

φώτο : Η Λιβύη πριν.. και μετά το ...ΝΑΤΟ

.Βέρα Κλώντζα Jaklova
αρχαιολόγος 
Παν /μειο  ΜΑΣΑΡΙΚ , ΜΠΡΝΟ

Σχόλιο του γρ.τύπου του ΚΚΕ για τις δηλώσεις Σαμαρά

03/11/11

Οι μάσκες έπεσαν πλήρως.  Αυτό που έλεγε το ΚΚΕ, ότι η ΝΔ είναι δήθεν αντιπολίτευση στο μνημόνιο του ΠΑΣΟΚ και της ΕΕ, επιβεβαιώθηκε περίτρανα.  Όσα έλεγε η ΝΔ για αντίθεση σε συγκυβέρνηση και στη σύμβαση αποδείχτηκαν υποκρισία. Ο στόχος της ΝΔ είναι ίδιος με της κυβέρνησης, ίδιος με της ελληνικής και της ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας: Απρόσκοπτη εφαρμογή της δανειακής σύμβασης, δηλαδή του νέου οδοστρωτήρα που θα τσακίσει τη λαϊκή οικογένεια για τα κέρδη των μονοπωλίων.  Η «ευρωπαϊκή προοπτική», την οποία επικαλέστηκε και πάλι ο Α. Σαμαράς, σημαίνει ότι τα βάσανα για το λαό δεν θα έχουν τέλος. Το ένα μνημόνιο θα διαδέχεται το άλλο. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι κόμματα των μονοπωλίων και ο λαός πρέπει να τα εγκαταλείψει.  Φοβούνται το λαό και εκείνος δεν πρέπει να τους φοβηθεί.  Να μην υποκύψει.  Συμπόρευση με το ΚΚΕ, οργάνωση της πάλης σε κάθε τόπο δουλειάς και κατοικίας τώρα.  Λαϊκή αντεπίθεση στον πόλεμο του κεφαλαίου και των κομμάτων του.

Το TAHRIR απέπλευσε από Τουρκία και ταξιδεύει προς Γάζα με καπετάνιο τον Αγιονικολιώτη Γ. Κλώντζα

Τα δύο πλοία της αποστολής "Κύματα Ελευθερίας" - Freedom Waves,

 που απέπλευσαν το απόγευμα από τις ακτές της νότιας Τουρκίας

 βρίσκονται ήδη στα διεθνή ύδατα και πλέουν προς τον προορισμό

 τους, το λιμάνι της Γάζας, χωρίς κάποιο συμβάν μέχρι αυτή την στιγμή.

Στα δύο σκάφη κυβερνήτες είναι Έλληνες πολίτες και αλληλέγγυοι

 στον αγώνα του Παλαιστινιακού Λαού και στις προσπάθειες σπασίματος

 του ισραηλινού αποκλεισμού της Γάζας.

Στο καναδικό σκάφος "Tahrir" - Απελευθέρωση στα αραβικά - με 

12 επιβάτες, μεταξύ των οποίων ευρωβουλευτής και εκπρόσωποι

 διεθνών ΜΜΕ.

 Κυβερνήτης είναι ο Κρητικός καπετάνιος Γιώργης Κλώντζας, γνωστός

 από τις πρώτες αποστολές στην Γάζα το 2008.

Στο δεύτερο σκάφος με 15 επιβάτες, το ιρλανδικό "Saoirse" -

Ελευθερία στα κέλτικα, κυβερνήτης είναι ο δεύτερος Κρητικός

καπετάνιος Ζαχάρης Στυλιανάκης και αυτός γνωστός από την προηγούμενη

αποστολή του Στόλου της Ελευθερίας τον Μάη του 2010, που δέχθηκε

 την δολοφονική επίθεση των ισραηλινών κομάντος. Ο καπετάν Ζαχάρης

 ήταν ο καπετάνιος του ελληνικού εμπορικού πλοίου "Ελεύθερη Μεσόγειος",

 ελληνόκτητου πλοίου που ακόμα κρατείται παράνομα στην Χάϊφα του Ισραήλ.

από merambellonews

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

Για τις πολιτικές εξελίξεις 03/11/11
  Ο λαός έχει μόνο να χάσει και από τις όποιες αλλαγές γίνουν στο ΠΑΣΟΚ ή από τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας. Η επιδίωξή τους είναι να ανακόψουν τη λαϊκή χειραφέτηση και να εκτονώσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Να καλλιεργήσουν ψεύτικες ελπίδες και κυρίως να τσακίσουν το ανερχόμενο λαϊκό κίνημα.
 Ο λαός να απορρίψει κάθε προσπάθεια των αστών πολιτικών να διαμορφώσουν σχήματα της λεγόμενης εθνικής συνεννόησης. Πρόκειται για σχεδιασμούς σφαγιασμού του λαού, στους οποίους πρωτοστατεί το ευρωενωσιακό κεφάλαιο, μαζί του και το ελληνικό.
Οι τελευταίες εξελίξεις, όπου στον προκλητικό εκβιασμό κατά του λαού με το δημοψήφισμα μπήκε και ολόκληρος ο ευρωενωσιακός μηχανισμός, επιβεβαιώνουν το αποκρουστικό πρόσωπο της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, που είναι μια γροθιά με τα ελληνικά αστικά κόμματα, όσον αφορά στο τσάκισμα των λαϊκών δικαιωμάτων. Τον έναν εκβιασμό θα τον διαδέχεται ένας μεγαλύτερος και πιο ωμός.       Η ομολογία της ΝΔ ότι αποδέχεται τη δανειακή σύμβαση δείχνει την υποκρισία της και για το μνημόνιο και το πρόσωπό της ως κόμμα της πλουτοκρατίας. Η καπιταλιστική κρίση θα βαθύνει, διέξοδος υπέρ του λαού δεν υπάρχει όσο κυριαρχούν τα κόμματα του κεφαλαίου και οι παρατρεχάμενοί τους.
Οι εξελίξεις αναδείχνουν ακόμα πιο έντονα τη σύγκρουση των δύο δρόμων ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας και κάνουν ακόμα πιο επίκαιρη την πρόταση του ΚΚΕ στο λαό: Αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία που θα διαγράψει ολόκληρο το χρέος, θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό - λαϊκό έλεγχο θα βάλει τον παραγόμενο πλούτο στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών, στην υπηρεσία αυτών που τον παράγουν και τον κλέβουν οι κεφαλαιοκράτες. Το δίλημμα είναι με το λαό ή με τα μονοπώλια. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Μόνο το εργατικό κίνημα και η συμμαχία του με τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρούς αγρότες μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση υπέρ του λαού, να σώσει το λαό από τη φτώχεια και την εξαθλίωση, παλεύοντας για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

Ούτε δημοψήφισμα, ούτε άλλη κυβέρνηση. Εκλογές τώρα και λαϊκή οργάνωση παντού, σε κάθε τόπο δουλειάς και κατοικίας. Να μην υποκύψει ο λαός στον εκβιασμό. Οι λαϊκές μάζες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να περάσουν τώρα σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Να αντεπιτεθούμε με στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

Συγκέντρωση του KKE στο Σύνταγμα 4.11 - Τώρα να παρέμβει ο ίδιος ο λαός στις εξελίξεις.

.

Ορισμένες σκέψεις - του Νίκου Μπογιόπουλου

1) Με την κίνηση περί δημοψηφίσματος ο Παπανδρέου και οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού ομολογούν έμμεσα ότι επιχείρησαν να παίξουν αξιοποιώντας το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» ως εκβιαστικό δίλημμα για ίδιον όφελος. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι που τους κατηγορούν οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις.

Αλλά εδώ αξίζει να σταθούμε:

*

α) Να που το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» από μόνο του δεν είναι και τόσο «επαναστατικό», όπως θέλουν να το παρουσιάζουν ορισμένοι. Στα δύσκολα γι' αυτούς μπορούν να το θέτουν ακόμα και οι αστοί εφόσον εκτιμούν ότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Αρα, το «έξω από την ΕΕ» είναι ανατρεπτικό, μπορεί και πρέπει να είναι τέτοιο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε μια άλλου τύπου αστική διαχείριση.

*

β) Από τη στιγμή που η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι φτάνουν, είτε ευθέως είτε διά της τεθλασμένης, να ανασύρουν στο προσκήνιο (και να τσακώνονται γι' αυτό) μια στρατηγική τους επιλογή, όπως είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, σημαίνει ότι το σύστημά τους, μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή οργή, έχει απολέσει αρκετά από τα «οχυρωματικά έργα» που έχει στήσει για να διατηρείται στην εξουσία.
Οτι, δηλαδή, μια σειρά από τις ασφαλιστικές δικλίδες που κάθε εξουσία διαθέτει, ώστε τη στιγμή της κρίσης να μη χτυπηθεί το σύστημά της στους ακρογωνιαίους λίθους του, έχουν καταρρεύσει.
Με άλλα λόγια, και μόνο η ανακίνηση θέματος «ΕΕ» σήμερα στην Ελλάδα από πλευράς αστικού πολιτικού κόσμου δείχνει ότι οι «από πάνω» έχουν σοβαρή δυσκολία να κυβερνούν όπως πριν.

***

2) Δεδομένης της ελαχιστοποίησης έως εκμηδενισμού της σχετικής αυτοτέλειας που έχει το πολιτικό σύστημα της άρχουσας τάξης από τα συμφέροντα που υπηρετεί, τίθεται το ερώτημα:

*

Η μερίδα της άρχουσας τάξης που είδε να εξυπηρετείται από την κίνηση Παπανδρέου, με τις άλλες μερίδες που μέσω των υπόλοιπων αστικών κομμάτων εκφράζουν την ολική διαφωνία τους στην έγερση έστω και εμμέσως ζητήματος περί την ΕΕ,
σε τι επίπεδο ενδοαστικής διαμάχης βρίσκονται;

***

3) Πολύ μιλούν για μια Ελλάδα «αδύναμο κρίκο» της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Τι να σκεφτεί κανείς;

*

α) Οτι στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης, αυτού του αδυσώπητου πολέμου μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, από τη μια μεριά της Ουάσιγκτον και από την άλλη των Βρυξελλών, η Ελλάδα επιλέγεται ως πεδίο μιας σύγκρουσης όχι μόνο επί του οικονομικού αλλά και του γενικότερου γεωπολιτικού πεδίου;

*

β) Οτι στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης οι ενδοαστικές αντιθέσεις στην Ελλάδα δεν αποτελούν παρά μια ελάχιστη σμίκρυνση ή αντανάκλαση των γενικότερων ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που ενδεχομένως να εγκυμονούν επιδιώξεις για νέες ισορροπίες που αφορούν ευρύτερα στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ - Ευρωζώνης...

***

Πρόκειται για ερωτήματα που φυσικά δεν πρόκειται να απαντηθούν με ευθύ τρόπο από το πολιτικό κατεστημένο της ολιγαρχίας και τα κόμματά της.
Τα τελευταία, με ή χωρίς δημοψήφισμα, με ή χωρίς εκλογές, με ή χωρίς «συναινέσεις», με ή χωρίς «κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας», ήταν, είναι και θα είναι πάντα προσανατολισμένα να βρουν εκείνο το «μόντους βιβέντι» ώστε να διαχειριστούν την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου, φορτώνοντάς την μέσα από πολιτικούς ελιγμούς στα μόνιμα θύματα - εργαζόμενους.

*

Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, ένα είναι το βέβαιο, στην Ελλάδα και στον κόσμο:
1) Οτι οι εγχώριες ενδοαστικές αντιθέσεις σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν την ενότητα όλων των μερίδων της πλουτοκρατίας εναντίον του λαού.
2) Οτι πέρα από τους ανταγωνισμούς τους, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι ενωμένα απέναντι στους καταπιεζόμενους όλου του κόσμου.

*

Και κάτι ακόμα:
Οτι η λαϊκή οργή και αγανάκτηση,
εφόσον πάρει την πολλαπλασιαστική δύναμη της οργάνωσης και του σχεδιασμένου ταξικού αγώνα, της αντίστασης και της αντεπίθεσης, είναι δυνατόν όχι μόνο να οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών τους εκπροσώπων,
αλλά και να αξιοποιεί αυτές τις αντιθέσεις νικηφόρα για το λαό.

ΚΚΕ : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 -11 στις 6μμ - ΟΛΟΙ στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ - ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ 

 

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 6 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Η ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ

Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους νέους της Αττικής σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα την Παρασκευή 4 Νοέμβρη στις 6 το απόγευμα. Καλεί σε συμπόρευση ώστε να παρεμβεί ο ίδιος ο λαός πιο αποφασιστικά στις εξελίξεις. Να αποτύχουν τα εκβιαστικά τρομοκρατικά διλήμματα που θέτουν η κυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας, η ΕΕ. 

 

Τώρα πρέπει να ακουστεί δυνατά: 

 

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ 

 

Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ & ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΡΙΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ, ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ 

 

 Ο λαός πρέπει να δυναμώσει τους ταξικούς λαϊκούς αγώνες, να αξιοποιήσει τις εκλογές για να αποδυναμώσει ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και τα άλλα κόμματα της πλουτοκρατίας και της ΕΕ. Να ισχυροποιήσει το ΚΚΕ. Ταυτόχρονα να προχωρήσει πιο αποφασιστικά η λαϊκή οργάνωση στους τόπους δουλειάς και τις συνοικίες.

Αυτός είναι ο δρόμος για να εμποδίσει τα χειρότερα που θα του φέρουν, καθώς η κρίση στην ΕΕ και την ευρωζώνη βαθαίνει και οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Ο λαός πρέπει τώρα να εμπιστευτεί το δίκιο και τη δύναμή του για να αποκρούσει τα χειρότερα. Να ξεμπερδεύει με τις αυταπάτες, τα καλέσματα για συναίνεση και κοινωνική συνοχή, τα ιδεολογήματα, τα διλήμματα που καλλιεργούν τα αστικά κόμματα.

Λύση υπέρ του λαού υπάρχει μόνο με ΚΚΕ ισχυρό και οργανωμένο λαό.

Λαϊκή συμμαχία και αντεπίθεση για τη λαϊκή εξουσία, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση της χώρας απ’ την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους. 

 

ΑΘΗΝΑ 1/11/2011 

Η ΚΕ του ΚΚΕ

 

Δημοψήφισμα-Ελληνοφρένεια