ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΡΑΖΟΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ ΥΨΟΥΣ 664,3 ΔΙΣ !!!

Τη περίοδο 1991-2011 ο Ελληνικός λαός πλήρωσε σε τοκοχρεολύσια 664,3 δις ευρώ

Από το 1997 μέχρι το 2008 το χρέος αυξήθηκε κατά 147,5 δισ. ευρώ και πληρώσαμε για τοκοχρεολύσια 386 δισ. ευρώ

Το μεγάλο πλιάτσικο σε βάρος του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού, που σηκώνει στις πλάτες του ο ελληνικός λαός, αποτυπώνεται ανάγλυφα στα ίδια τα επίσημα στοιχεία. Απ’ αυτά φαίνεται πως όχι μόνο δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», αλλά αντίθετα πως είναι το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που παίρνει τη μερίδα του λέοντος.

Για την ανάλυσή μας επιλέξαμε την περίοδο κατά την οποία έγινε η κατασκευή των έργων των περιβόητων ολυμπιακών αγώνων του 2004 (με κυβερνήσεις  Κ. Σημίτη) και έτσι  υπήρξε μια σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη, που κινήθηκε σε ετήσιους ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ γύρω στο 4%, και την περίοδο μετά την τέλεση των ολυμπιακών αγώνων, που τη διακυβέρνηση της καπιταλιστικής εξουσίας είχε αναλάβει το συντηρητικό αστικό κόμμα της ΝΔ, περίοδο κατά την οποία συνεχίστηκε η σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη. Στον Πίνακα 4 αποτυπώθηκαν οι αυξήσεις του ΑΕΠ της περιόδου 1997-2008. Ας τον κρατήσουμε αυτόν τον πίνακα καλά στο μυαλό μας, γιατί οι απολογητές του Μνημονίου ισχυρίζονται, ότι από το 2012 που θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και από την «ύφεση» θα περάσουμε στην ανάπτυξη και στη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων θα έχουμε αποκλιμάκωση του χρέους!

Οπως θα δούμε στη συνέχεια, αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Ακόμη και με τις αισιόδοξες κυβερνητικές προβλέψεις, το ΑΕΠ τη διετία 2012-2013 θ’ αυξηθεί μόνο κατά 1,1% και 2,1%. Και οι προβλέψεις αυτές σύντομα θα αναθεωρηθούν, γιατί απλούστατα στηρίχτηκαν στην πρόβλεψη για αύξηση των εξαγωγών, που εδράζεται στον αέρα και την επικαλούνται μόνο και μόνο για να πλασάρουν το παραμύθι της ανάκαμψης. Ακόμη κι αν έπιαναν το 4% στην αύξηση του ΑΕΠ, πάλι δεν θα μπορέσουν οι κυβερνήσεις που θα διαδεχτούν την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου να μειώσουν το χρέος της  λεγόμενης Κεντρικής Κυβέρνησης.

Κύριο μέλημα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, των κυβερνήσεων που θα τη διαδεχτούν και του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου που επιβάλλει τοκογλυφικούς όρους στο δανεισμό ήταν και είναι η Ελλάδα να καταβάλλει τα υπέρογκα τοκοχρεολύσια και να «κινεζοποιηθεί» η εργαζόμενη ελληνική κοινωνία. Παρενθετικά μιλώντας, θέλουμε να διατυπώσουμε την εκτίμησή μας ότι εάν ολοκληρωθεί «αναίμακτα» η «κινεζοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας και το ελληνικό προλεταριάτο δεν παίξει τον πρωτοπόρο ρόλο του, τότε και οι κυβερνήσεις των κυρίαρχων καπιταλιστικών κρατών της ΕΕ και το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο θα παύσουν ν’ ασχολούνται με το «υπέρογκο έλλειμμα» της Ελλάδας και με την αποπληρωμή του. Θα συνεχίσουν να «μας» δανείζουν, εννοείται με τοκογλυφικούς όρους.

Φτιάξαμε τον Πίνακα 1 με στοιχεία παρμένα από τις Εισηγητικές Εκθέσεις των κρατικών προϋπολογισμών για να έχουμε μια αναλυτική εικόνα για τους τόκους και τα χρεολύσια που πληρώσαμε ως ελληνικός λαός στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο τα 21 χρόνια της περιόδου 1991-2011. Μια περίοδο που κυβέρνησαν και τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Την περίοδο αυτή ο ελληνικός λαός πλήρωσε για τοκοχρεολύσια 664,3 δισ. ευρώ, ενώ το χρέος της λεγόμενης Κεντρικής Κυβέρνησης το Μάρτη του 2011 έφτασε τα 354,5 δισ. ευρώ. Αν αθροίσουμε τα δύο αυτά μεγέθη, φτάνουμε στο αστρονομικό για τα ελληνικά δεδομένα μέγεθος του 1,02 τρισ. ευρώ.

Στον Πίνακα 2 βλέπουμε την πορεία αύξησης  του δημόσιου χρέους, δηλαδή του χρέους της λεγόμενης Κεντρικής Κυβέρνησης. Τέλος, από τον Πίνακα 3 παίρνουμε μια εικόνα για την πορεία του κονδυλίου από τον κρατικό προϋπολογισμό που πάει για τους μισθούς και τις συντάξεις των εργαζόμενων και των συνταξιούχων του δημοσίου. Μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε τις συγκρίσεις για να δούμε αν οι δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι αποτελούν μια από τις βασικές αιτίες της «κακοδαιμονίας» μας!

Οπως και οι εργάτες στον ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν «κοστίζουν», απλούστατα γιατί είναι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Εξαιρούμε τους καραβανάδες, τους μπάτσους και τους παπάδες που ανήκουν στους καταπιεστικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς. Αν συγκρίνουμε τους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων με τα τοκοχρεολύσια, βλέπουμε την τεράστια διαφορά. Τα τοκοχρεολύσια, όμως, που εισπράττουν το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και το ντόπιο τραπεζικό κεφάλαιο είναι ιερά και απαραβίαστα και δεν πρέπει να γίνεται καμία αναφορά σ’ αυτά, ότι δηλαδή είναι από τις μεγάλες μάστιγες του ελληνικού λαού.

Επιστρέφουμε στην περίοδο από το 1997 μέχρι το Μάρτη του 2004, που την καπιταλιστική εξουσία διαχειρίστηκαν οι δύο κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Κ. Σημίτη. Το 1997 το χρέος της Κεντρικής  Κυβέρνησης ήταν 114,57 δισ. ευρώ και το Μάρτη του 2004 ανήλθε σε 184,51 δισ. ευρώ. Μέσα σε εφτά χρόνια και τρεις μήνες το χρέος αυξήθηκε κατά 69,94 δισ. ευρώ ή κατά 61,05%. Την περίοδο από το 1997 μέχρι το Δεκέμβρη του 2004 πληρώθηκαν 160,7 δισ. ευρώ ως τοκοχρεολύσια. Τέλος, την ίδια περίοδο, σύμφωνα με τον Πίνακα 4, υπήρχε μια σχετική ανάπτυξη, με το ΑΕΠ να αυξάνεται κατά 3,2 - 3,7 - 3,5 - 4,3 - 4,1 - 3,8 - 4,5%, αντίστοιχα. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι παρά την αύξηση του ΑΕΠ, παρά την τοκογλυφική καταβολή των 160,7 δισ. ευρώ, το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης δεν τιθασεύτηκε. Αυξήθηκε σε απόλυτα μεγέθη κατά 69,74 δισ. ευρώ και ποσοστιαία κατά 61,05%.

Από την απλή και μόνο ανάγνωση αυτών των αριθμών καταρρέει ο κυβερνητικός μύθος, ότι αξίζει τον κόπο να μπει στο ψυγείο και να «κινεζοποιηθεί» ο ελληνικός λαός, γιατί έτσι θα οδηγηθούμε από το 2012 σε μεταστροφή του κλίματος, δηλαδή σε αναπτυξιακή τροχιά και μείωση του χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης. Αυτό είναι ένα μεγάλο παραμύθι. Το μόνο που θα απομείνει θα είναι η μόνιμη «κινεζοποίησή» μας και τότε θα πρέπει να δουλεύουν όλα τα μέλη μιας τετραμελούς εργατικής οικογένειας προκειμένου να «εξασφαλίσουν» ένα άθλιο επίπεδο ζωής.

Συνεχίζουμε με την περίοδο από το Μάρτη του 2004 μέχρι το Σεπτέμβρη του 2009, περίοδο της Νεοδημοκρατικής διαχείρισης της καπιταλιστικής  εξουσίας. Το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης από 184,5 δισ. ευρώ το Μάρτη του 2004 οι κυβερνήσεις της ΝΔ το ανέβασαν το Σεπτέμβρη του 2009 στα 297,92 δισ. ευρώ. Αυξήθηκε λοιπόν το χρέος κατά 113,41 δισ. ευρώ ή ποσοστιαία κατά 61,46%.

Ομως, η ΝΔ μαζί με τη διακυβέρνηση της αστικής εξουσίας παρέλαβε από την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη και ομόλογα ύψους 75,5 δισ. ευρώ, που έληγαν την περίοδο 2004-2009. Φυσικά, και η κυβέρνηση της ΝΔ, όταν το Σεπτέμβρη του 2009 παρέδωσε τη διακυβέρνηση στο ΠΑΣΟΚ και στον Γ. Παπανδρέου, παρέδωσε και ομόλογα που θα λήγουν από το 2010 και μετά, για τα οποία πήρε δάνεια από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που ανέλαβε να επιβάλει στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Νότια Ιταλία την «κινεζοποίηση» του προλεταριάτου.

Την περίοδο 2004-2009 πληρώσαμε στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, ως τοκοχρεολύσια, 303,76 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 62,3 δισ. ευρώ είναι τόκοι. Ομως, στα τοκοχρεολύσια αυτά δεν γίνεται καμία αναφορά από την πράσινη κυβέρνηση και τη μπλε αντιπολίτευση. Γιατί, όπως αντιλαμβάνεστε, οι απαιτήσεις του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου είναι υπεράνω κριτικής και θεωρούνται ιερές και απαραβίαστες. Πρέπει να ικανοποιούνται αδιαλείπτως. Είναι τρομερό ν’ αυξάνεται το χρέος κατά 113,41 δισ. ευρώ, ενώ έχουμε πληρώσει στο χρηματιστικό κεφάλαιο 303,76 δισ. ευρώ.

Την περίοδο 2004-2008 η ανάπτυξη του ΑΕΠ κινήθηκε μεταξύ 4,7% και 3.2% (Πίνακας 4). Ούτε αυτά τα επίπεδα καπιταλιστικής ανάπτυξης ήταν αρκετά για ν’ ανακόψουν την ορμητική αύξηση του χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης.  Ετσι, και σ’ αυτή την περίπτωση κατέρρευσε ο κυβερνητικός μύθος, ότι από το 2012 που θα μεταστραφεί το οικονομικό κλίμα και από την «ύφεση» θα περάσουμε στην ανάπτυξη, θα περάσουμε σε αποκλιμάκωση του χρέους της Κεντρικής κυβέρνησης.

Από την προσεκτική εξέταση αυτών των δύο περιόδων, από το 1997 μέχρι το Μάρτη του 2004 και από το Μάρτη του 2004 μέχρι το Σεπτέμβρη του 2009, καταρρέει ακόμη και ο άλλος κυβερνητικός μύθος, ότι πρέπει να υλοποιηθούν τα Μνημόνια και να «κινεζοποιηθεί» ο ελληνικός λαός προκειμένου να μειωθούν τα χρέη και τα δημόσια ελλείμματα. Γιατί καταρρέει; Γιατί πρώτον οι Κομισάριοι και οι κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ γνώριζαν ότι τα ελλείμματα αυξάνονται και παρολαυτά δεν έκαναν την παραμικρή αναφορά για τη λήψη μέτρων και Μνημονίων. Γιατί δεύτερον γνώριζαν ότι το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης αυξάνεται ορμητικά και παρολαυτά έβαζαν την Ελλάδα στην ΟΝΕ και δέχονταν τους ισχυρισμούς των δύο κυβερνήσεων ότι μειώνονται τα ελλείμματα και το χρέος.

Επιβεβαιώνεται, λοιπόν, για μια φορά ακόμη, η θέση μας ότι το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να «κινεζοποιηθεί» το ελληνικό προλεταριάτο.

Την περίοδο 1991-2011 πληρώσαμε ως  τοκοχρεολύσια  στο χρηματιστικό κεφάλαιο 664.3 δισ. ευρώ, που είναι ποσό εξωφρενικά τεράστιο. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να πληρώσουμε και άλλα τοκοχρεολύσια. Αρκετά μας καταλήστεψαν το διεθνές χρηματιστικό και το ντόπιο τραπεζικό κεφάλαιο. Και είναι πραγματικά εξωφρενικό που διάφοροι, παριστάνοντας τους αριστερούς και τους ριζοσπάστες, προτείνουν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου και άλλα τέτοια αντιδραστικά εργαλεία, για να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, μέσα στην υπάρχουσα συνταγματική τάξη, μπορεί να βρεθεί λύση προς όφελος του ελληνικού λαού, χωρίς να… αδικήσουμε και τους δανειστές.

Μετατρέπουν έτσι ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα, το ζήτημα της εξάρτησης και της ληστρικής-τοκογλυφικής εκμετάλλευσης από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, σε λογιστικό ζήτημα. Χωρίζουν το χρέος σε «νόμιμο» και σε «παράνομο», σπρώχνοντας τον ελληνικό λαό στην παγίδα της διαχείρισης του χρέους μέσα στα αστικά πλαίσια.
Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει ν’ αναγνωρίσει το χρέος, το οποίο είναι προϊόν καταλήστευσής του. Ο ελληνικός λαός πρέπει να σταματήσει να πληρώνει το χρέος. Αυτό θα γίνει πράξη μόνο ως συνέπεια της προλεταριακής επανάστασης.

ο τίτλος είναι δικός μας
Γεράσιμος Λιόντος ,εφημερίδα Κόντρα  

Δημοκρατία για ποια τάξη ;

Η συζήτηση που αναπτύσσεται με τη συμμετοχή επιφανών εκπροσώπων της αστικής τάξης για το πολιτικό σύστημα, για τη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από την καπιταλιστική οικονομική κρίση. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η ανάγκη αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, της θεσμικής θωράκισης - εξασφάλισης της σταθερότητας του αστικού κράτους, εντείνεται ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης.

Σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, η σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος αντιμετωπίζει προβλήματα τόσο εξαιτίας της μαζικής λαϊκής δυσαρέσκειας, όσο και λόγω της όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα αλλά και μέσα στην ΕΕ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μερίδα της αστικής τάξης προβάλλει σήμερα την άποψη για ανάγκη άλλου μείγματος της αστικής πολιτικής διαχείρισης της κρίσης.

Το ποιο μείγμα διαχείρισης επιλέγεται σε κάθε φάση καθορίζεται από αντικειμενικές ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι από την ικανότητα διαχείρισης κάθε πολιτικής δύναμης.

Η κάθε φορά, όμως, αστική διαχείριση έρχεται αντιμέτωπη με αντιφάσεις που πηγάζουν από την ίδια τη λειτουργία του καπιταλισμού και δεν μπορούν να ξεπεραστούν από αυτήν. Με το ένα ή το άλλο μείγμα, η έξοδος από την κρίση στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων θα σημάνει απαξίωση κεφαλαίου και εργατικής δύναμης με μακρόχρονες επιπτώσεις στη ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Τα παραπάνω δε γίνονται εύκολα κατανοητά, όπως επίσης δε χωράει εύκολα στο μυαλό γιατί είναι αναπόφευκτη η μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων στην περίοδο της κρίσης, όταν, μάλιστα, έχει προηγηθεί περίοδος καπιταλιστικής ανόδου και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Ετσι δημιουργείται και αντικειμενικά το έδαφος, ώστε αυθόρμητα οι αιτίες της κρίσης και της αντιλαϊκής επίθεσης που τη συνοδεύει να αναζητούνται όχι στην ίδια τη φύση της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά σε λανθασμένες πολιτικές επιλογές, σε «προδότες», σε «λαμόγια», σε «κλέφτες», σε «ανίκανους» πολιτικούς κ.λπ. Ετσι αποδίδονται ευθύνες στους αστούς πολιτικούς και όχι στην οικονομία που υπηρετούν, δηλαδή στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, στο πολιτικό προσωπικό των μονοπωλίων και όχι στα ίδια τα μονοπώλια.

Η παραπάνω αντίληψη δεν αναπτύσσεται τόσο αυθόρμητα όσο φαίνεται, τόσο τα αστικά ΜΜΕ και πολλοί αστοί αναλυτές όσο και τμήματα αστικών πολιτικών δυνάμεων την προπαγανδίζουν. Χρειάζεται επίσης να υπενθυμίσουμε ότι πριν ακόμα από την εκδήλωση της κρίσης, φυσικοί εκπρόσωποι των μονοπωλίων (π.χ. ο πρόεδρος του ΣΕΒ) κατηγορούσαν ως ανίκανο το πολιτικό σύστημα, γιατί υποτίθεται ότι δεν προωθούσε με τους απαραίτητους ρυθμούς τις αναγκαίες για το κεφάλαιο μεταρρυθμίσεις (οι βασικότερες από τις οποίες υλοποιούνται σήμερα μέσω του μνημονίου), εξασφαλίζοντας τη μέγιστη κοινωνική συναίνεση.

Με την εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, ενισχύθηκαν τα σενάρια για αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος με σκοπό την αντιμετώπιση των «παθογενειών» του. Ως παθογένειες θεωρούνται ή ονομάζονται: Ο ρόλος και η λειτουργία των κομμάτων, η σχέση δικαιοσύνης - κυβέρνησης - κόμματος που κυβερνά, η υποτιθέμενη υποχωρητικότητα του πολιτικού συστήματος μετά τη Μεταπολίτευση απέναντι σε λαϊκές διεκδικήσεις κ.ά. Ως φάρμακο στις λεγόμενες παθογένειες προτάσσεται η ανάγκη μιας νέας Μεταπολίτευσης, μια «τέταρτη ελληνική δημοκρατία», η διαμόρφωση νέου Συντάγματος που θα προκύψει μέσω μιας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.

Τέτοιες προτάσεις έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς στον αστικό Τύπο από αρθογράφους όπως ο Χρήστος Γιανναράς στην «Καθημερινή», από πολιτικούς φορείς όπως η «Σπίθα», από τη ΝΔ κ.ά. Για ανάγκη νέας μεταπολίτευσης μιλάει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος κ.ά. Ενώ ο Μάκης Βορίδης του ΛΑ.Ο.Σ., σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Δημοκρατία», (7/6/2011) ζητά: «Επαναστατικό Κίνημα όπως αυτό του 1909 στο Γουδή, το οποίο θα οδηγήσει σε ανατροπή της παρούσας Βουλής, Συντακτική Συνέλευση, ψήφιση νέου Συντάγματος». Ενα νέο Γουδή προβάλλουν και διάφοροι άλλοι, πολλοί από τους οποίους μίλησαν και στη συγκέντρωση - ημερίδα του λεγόμενου πνευματικού κόσμου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στις αρχές Απρίλη.

Σίγουρα δεν μπορούμε να προδικάσουμε εάν η ανάγκη ισχυροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος για να εξυπηρετήσει τη στρατηγική του ενάντια στην εργατική τάξη θα εκφραστεί σε τέτοιες διεξόδους. Το δεδομένο είναι ότι στην περίοδο της κρίσης έχει ανάγκη και την παραπέρα θεσμική θωράκισή του, και μάλιστα με πιο περιοριστικά μέτρα απέναντι στο ταξικό εργατικό κίνημα και το κόμμα του, το ΚΚΕ. Τέτοιο στόχο υπηρετεί και το νομοσχέδιο για τα οικονομικά των κομμάτων.

Σχεδόν κανένα από αυτά τα σενάρια δεν είναι καινούριο. Κατά καιρούς έχουν κατατεθεί από εκπροσώπους της αστικής σκέψης τα τελευταία 3-4 χρόνια.

Μερικοί από τους παράγοντες που επιβάλλουν τη συζήτηση για τη «νέα μεταπολίτευση» είναι οι εξής: Η μεγάλη φθορά και απαξίωση του αστικού πολιτικού προσωπικού, τη στιγμή που αυξάνουν οι απαιτήσεις για την εξυπηρέτηση των γενικών συμφερόντων του κεφαλαίου. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και η αμφισβήτηση από τμήματα της ίδιας της αστικής τάξης όχι μόνο πλευρών της πολιτικής διαχείρισης, αλλά και επιλογών στις διεθνείς σχέσεις και συμμαχίες (π.χ. από μια σειρά αστικές δυνάμεις προβάλλεται η ανάγκη προσανατολισμού σε Ρωσία και Κίνα και από αυτήν τη σκοπιά γίνεται κριτική στη μνημονιακή σύμβαση). Η ανάγκη να χτυπηθεί το εργατικό κίνημα, να αντιμετωπιστούν οι λαϊκές αντιδράσεις θέτοντας στο στόχαστρο το πιο συνειδητό, πρωτοπόρο και οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης, το ΚΚ, το ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Η επιχείρηση αξιοποίησης των λαϊκών αντιδράσεων στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων, και των αστικών σχεδιασμών για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κατανοήσουμε το σύνθημα της αληθινής ή «άμεσης δημοκρατίας», που προβάλλεται αυτές τις μέρες με αφορμή και τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Είναι σύνθημα που έχει διατυπωθεί τα προηγούμενα χρόνια και από διάφορους αστούς πολιτικούς και στοχαστές: «Αναζητώ ανακατατάξεις ουσιαστικές στο σύστημα που έχουμε, πρέπει να ωριμάσει η ιδέα ότι ο πολίτης είναι αυτός που είναι υπεύθυνος, πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε το σύστημα, να καταλάβουμε ότι εμείς θα φέρουμε πίσω την άμεση δημοκρατία, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία όπως είναι σήμερα έχει φοβερά τρωτά». Τα παραπάνω επισημαίνει η Βιργινία Τσουδερού το 2006¹.

Προφανώς, η Βιργινία Τσουδερού, που έχει θητεύσει στο ΔΝΤ από τη δεκαετία του 1950, στην κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη και σε άλλα αξιώματα του αστικού συστήματος, ούτε έγινε ξαφνικά αναρχοαυτόνομη, ούτε πίστεψε σε μια ουτοπική «άμεση δημοκρατία». Η αναφορά στην «άμεση δημοκρατία» αποτυπώνει σχεδιασμούς ενσωμάτωσης, την ανάγκη οι «πολίτες» να νιώθουν υπεύθυνοι για τα προβλήματα του αστικού κράτους.

Οι «υπεύθυνοι» πολίτες - όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν - δεν είναι μόνο προϋπόθεση της «άμεσης δημοκρατίας», αλλά και οι διαδικασίες της λεγόμενης «άμεσης δημοκρατίας» αποτελούν ταυτόχρονα και όχημα για να γίνουν οι «πολίτες» πιο «υπεύθυνοι», δηλαδή πιο οργανικά ενταγμένοι στις επιδιώξεις του συστήματος. Αφού οι λεγόμενες «αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες» θα λειτουργούν εντός των ορίων που καθορίζουν οι ιερές και απαραβίαστες κυρίαρχες καπιταλιστικές σχέσεις, η ανάγκη του κεφαλαίου για κερδοφορία. Ετσι, για παράδειγμα, πολύ «αμεσοδημοκρατικά», με δημοψήφισμα, οι Ιταλοί εργαζόμενοι της FIAT παραιτήθηκαν από δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών στο όνομα της κρίσης.

Αλλοι επίσης αστοί δημοσιολόγοι, «πιο προσγειωμένοι» στην πραγματικότητα, προτείνουν κοινοβουλευτική δημοκρατία με «ενέσεις άμεσης δημοκρατίας», όπως υποστήριξε ο Νίκος Κοτζιάς (πρώην σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου) στην ομιλία του σε ημερίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών (Απρίλης 2011). Αναρωτήθηκε: «τι σημαίνει δημοκρατία;» και απάντησε: «συναινετικός μηχανισμός αντιμετώπισης των καταστάσεων». Ο Ν. Κοτζιάς και άλλοι ομιλητές αναφέρθηκαν στην ανάγκη θέσπισης μιας σειράς αλλαγών όπως: Εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας από «συνέλευση συνταγματικής εκλογής», ο εκλογικός νόμος να πάει πιο κοντά στο γερμανικό εκλογικό νόμο με προϋπόθεση τον «εκδημοκρατισμό» των κομμάτων, δηλαδή τον έλεγχό τους από το αστικό κράτος, την καθιέρωση δημοψηφισμάτων μέσω συλλογής υπογραφών και νομοθετικές πρωτοβουλίες από τα κάτω.

Γίνεται φανερό ότι με όχημα τη λεγόμενη «άμεση δημοκρατία» προωθείται η διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου ενσωμάτωσης και καταστολής του εργατικού - λαϊκού κινήματος που θα ενισχύσει τον αντιδραστικό αντιλαϊκό χαρακτήρα του αστικού κράτους.

Το σύνθημα περί «άμεσης» ή «αληθινής» δημοκρατίας μπορεί να υιοθετείται από λαϊκές μάζες που αντιλαμβάνονται την έννοια της δημοκρατίας αταξικά και δε συνειδητοποιούν ότι ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του αστικού πολιτικού συστήματος πηγάζει από τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα και όχι από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν θεσμοί λαϊκού ελέγχου του αστικού πολιτικού συστήματος.

Είναι τουλάχιστον αστείο από μια σειρά δυνάμεις να προβάλλεται σήμερα ως πρότυπο η «εκκλησία του δήμου» της αρχαίας δουλοκτητικής Αθήνας, όταν η έννοια πολίτης με δικαίωμα συμμετοχής σε αυτήν αφορούσε τη συντριπτική μειοψηφία του πληθυσμού που ήταν δουλοκτήτες και όχι τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της Αθήνας, που ήταν είτε δούλοι είτε στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων. Την ίδια στιγμή, η πολιτική πρόταση για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία λοιδορείται ως «ουτοπική και ανεφάρμοστη».

Ταυτόχρονα, τα περί «αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών» προβάλλονται με σκοπό να χτυπηθεί η ίδια η ανάγκη οργανωμένης δράσης, η ανάγκη ταξικής οργάνωσης, να δημιουργηθεί «υγειονομική ζώνη» ανάμεσα στη λαϊκή διαμαρτυρία και τα ταξικά συνδικάτα, στην οργανωμένη πάλη με στόχο τη λαϊκή εξουσία. Ετσι, «ακομμάτιστα», «αμεσοδημοκρατικά», «αυθόρμητα» , «ακηδεμόνευτα», προωθείται με την παρέμβαση αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων (φανερών ή κρυμμένων) ο εγκλωβισμός της λαϊκής διαμαρτυρίας στους σχεδιασμούς αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, συσκοτίζεται το αληθινό επίκαιρο ερώτημα, που είναι: «Ποια τάξη βρίσκεται στην εξουσία; Δημοκρατία για ποια τάξη;».

Δηλαδή, η λύση για την εργατική τάξη δεν είναι απλά η αλλαγή μιας αστικής κυβέρνησης από μιαν άλλη αστική, όπως και να βαφτίζεται αυτή - «πατριωτική», «αντιιμπεριαλιστική», «αριστερή» - αλλά η αλλαγή της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία.

Θεσμοί και όργανα της νέας εργατικής - λαϊκής εξουσίας θα γεννηθούν μέσα στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, αρχικά ως μορφές οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές - εργατικές γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας - στις σχολές κατάρτισης και εκπαίδευσης, από τη φτωχολογιά στην αγροτική παραγωγή, τους εργάτες γης, τους πολλαπλά εκμεταλλευόμενους μετανάστες εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους που συνθλίβονται από τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό από τα μονοπώλια.

Η οργάνωση της μαζικής συμμετοχής με όρους κινήματος στη σύγκρουση για τα καθημερινά προβλήματα που οξύνονται, ενάντια στις απολύσεις, για τη διεκδίκηση μέτρων για τους ανέργους, ενάντια στις κατασχέσεις, για την υγεία και μόρφωση του λαού, να διεκδικεί με σύγκρουση και σε τοπικό επίπεδο με επιχειρηματίες, με την τοπική κρατική διοίκηση, θα αποκαλύπτει και θα ξεσκεπάζει τις μορφές κοινωνικής ενσωμάτωσης. Τα βήματα στη λαϊκή συμμαχία με την κοινή δράση του ταξικού εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, της φτωχής αγροτιάς στην ΠΑΣΥ, των αυτοαπασχολούμενων της ΠΑΣΕΒΕ, των εργατριών και των γυναικών των λαϊκών στρωμάτων στην ΟΓΕ, των νέων της εργατικής τάξης, που σπουδάζουν και πολλοί εργάζονται, στο ΜΑΣ, η συγκρότηση Λαϊκών Επιτροπών σε τοπικό επίπεδο συμβάλλουν σε αυτήν την κατεύθυνση.

Μορφές οργάνωσης της λαϊκής πάλης και συμμαχίας όπως οι Λαϊκές Επιτροπές, σε συνθήκες ακόμα πιο μεγάλης όξυνσης της κατάστασης, σε συνθήκες σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, από σχολεία οργάνωσης και πάλης, θα γίνουν οργανώσεις για την αποφασιστική σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου, θα αναδειχτούν σε φύτρα νέας εξουσίας.

Η εργατική - λαϊκή εξουσία στηρίζεται στην ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης, των μελών των παραγωγικών συνεταιρισμών, της νεολαίας, των γυναικών στην άσκηση της εξουσίας και σε όλες τις διαδικασίες της εργατικής δημοκρατίας, τους θεσμούς του εργατικού - λαϊκού ελέγχου.

Η εκλογή των αντιπροσώπων στα όργανα εξουσίας θα γίνεται με βάση τις μονάδες της παραγωγής, η εκλογή των ανώτερων οργάνων εξουσίας από τα κατώτερα εξασφαλίζει τον έλεγχο της δουλειάς των εκλεγμένων, τη δυνατότητα άμεσης ανάκλησής τους από τους εκλογείς τους. Το ανώτερο σώμα εξουσίας δε θα είναι κοινοβούλιο, αλλά θα αποτελείται από αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους, που στην πλειοψηφία τους δε θα ξεκόβουν από την παραγωγή, δε θα έχουν κανένα υλικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους σ' αυτό.

Χωρίς αλλαγή των σχέσεων παραγωγής, χωρίς αφαίρεση της οικονομικής κυριαρχίας από τα μονοπώλια και τους καπιταλιστές, χωρίς την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί η λαϊκή εξουσία έχει ως βασικό περιεχόμενο την κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και ως κύριο καθήκον την κεντρικά σχεδιασμένη οργάνωση της παραγωγής, με σκοπό την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτό το καθήκον συνειδητά συμπληρώνεται με την προώθηση της συνένωσης των αυτοαπασχολούμενων της αγροτικής παραγωγής σε παραγωγικούς συνεταιρισμούς, τη σχεδιασμένη εξασφάλιση εργασίας σε όλους τους ικανούς προς εργασία.

1. Συνέντευξη στον Γιάννη Τζανετάκο, στην εκπομπή «Εξιστορείν και Ιστορείν» της ΕΡΤ, 1 Ιανουαρίου 2006.

Φάνης ΠΑΡΡΗΣ μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

Ριζοσπάστης

Το ΚΚΕ για τις εκδηλώσεις λαϊκής αγανάκτησης

07/06/11

Είναι ενθαρρυντικό στοιχείο να βρίσκεται λαός και νεολαία στο δρόμο διαδηλώνοντας τη συσσωρευμένη οργή του. Μπορεί να διαμορφώσει ένα κλίμα πιο ουσιαστικής αγωνιστικής ανάτασης, αν μετεξελιχθεί σε πιο αποφασιστική συμμετοχή  στο οργανωμένο ταξικό λαϊκό κίνημα που παλεύει για να αποκρούσει και να ανατρέψει τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική και όχι να αλλάξουν τα πρόσωπα στην κυβέρνηση, ή να γίνουν μικροδιορθώσεις στα μνημόνια των μονοπωλίων. Σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη, για να αντιμετωπίσει ο λαός την καπιταλιστική βαρβαρότητα, να βγάλει σωστά συμπεράσματα, να κατανοήσει τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, του χρέους, των κλιμακούμενων μνημονίων, να δει καθαρά ότι οι υπεύθυνοι είναι η πολιτική, τα κόμματα και η ΕΕ που υπηρετούν την κερδοφορία και τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Είναι καιρός οι λαϊκές συνειδήσεις να κάνουν πολιτικό, ιδεολογικό άλμα, να απεγκλωβιστούν από τα ιδεολογήματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, να εμπιστευτούν το ΚΚΕ. Το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει πια τίποτα καλό για το λαό, είναι ξεπερασμένο, σαπίζει, μόνο φτώχεια, κρίσεις, πολέμους θα φέρνει. Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που πολύ πριν φέρουν το μνημόνιο καλούσε το λαό σε ξεσηκωμό, όταν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του έκρυβαν τις αιτίες και τον καθησύχαζαν για τις συνέπειες της κρίσης, γι' αυτά που θα έφερναν. Άλλωστε το ΚΚΕ είχε προβλέψει ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν και αυθόρμητα μαζικά ξεσπάσματα δίπλα στις μάχες που δίνει το οργανωμένο ταξικό λαϊκό κίνημα. Το ΚΚΕ έγκαιρα και πριν τις εκλογές προειδοποίησε το λαό για τη θύελλα που θα έφερναν, είτε εκλεγόταν στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ είτε η ΝΔ. Έγκαιρα και με θάρρος πρόβλεψε ότι η πλουτοκρατία, η κυβέρνηση, η ΕΕ κήρυξαν στο λαό πόλεμο και τον κάλεσε να απαντήσει με ανυπακοή, απειθαρχία και αντεπίθεση για να μην πληρώσει αυτός την κρίση, το χρέος και τα αδιέξοδα του συστήματος. Στα τρομοκρατικά διλήμματα «χρεοκοπία ή βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα» έδωσε με θάρρος ξεκάθαρη απάντηση: Καμιά θυσία για τα κέρδη, την κρίση και το χρέος. Την κρίση και το χρέος να πληρώσει η πλουτοκρατία. Πατριωτισμός είναι να μην χρεοκοπήσει ο λαός. Το ΚΚΕ με αίσθημα ευθύνης και εμπιστοσύνης απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα που βγαίνουν σήμερα στο δρόμο και τους επισημαίνει ότι οι αγώνες που δεν στοχεύουν στους υπεύθυνους και τις αιτίες δεν μπορούν να φέρουν ουσιαστικά αποτελέσματα και τα καλεί να προχωρήσουν αποφασιστικά προς τα εμπρός. Η γενική απαίτηση «κάτω το μνημόνιο» επί της ουσίας δεν λέει τίποτα, αν δεν γίνει αφετηρία για την παρεμπόδιση κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, αν δεν συνοδεύεται με «κάτω τα μονοπώλια, η ΕΕ και τα κόμματα που τα υπηρετούν». Αλλιώς, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα φέρνουν συνεχώς χειρότερα μνημόνια. Αυτό κάνουν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, ανεξάρτητα από το ύψος τους χρέους. Δεν γίνεται να γυρίσουμε προς τα πίσω σε λύσεις που δοκιμάστηκαν σε προηγούμενες δεκαετίες. Η διαμαρτυρία κατά της ανεργίας για να έχει νόημα πρέπει να συνοδεύεται και με την πάλη να γίνουν λαϊκή - κοινωνική περιουσία οι μεγάλες επιχειρήσεις. Όσο ανήκουν στους καπιταλιστές, αυτοί θα καθορίζουν την οικονομία και την παραγωγή, που είτε βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης είτε κρίσης δημιουργεί ανέργους. Ο άγριος ανταγωνισμός τους για υψηλότερη κερδοφορία θα κλείνει τις πιο αδύναμες επιχειρήσεις, θα εκτοπίζει τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, θα μειώνει τον αριθμό των εργαζομένων, θα τσακίζει μισθούς και δικαιώματα. Τα γνωστά καλλιεργούμενα επιφανειακά και λαϊκίστικα συνθήματα «κλέφτες», «ψεύτες», απαλλάσσουν τον πραγματικό ένοχο, την πλουτοκρατία που ληστεύει νόμιμα το λαό και τον φυσικό και ορυκτό πλούτο της χώρας. Τα σκάνδαλα, ο χρηματισμός πολιτικών των κομμάτων του συστήματος, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που φέρνει δεινά στο λαό και όχι αιτία. Δίνουν συγχωροχάρτι στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και άλλων κομμάτων που στηρίζουν τα βάρβαρα μέτρα για ιδεολογικούς λόγους κι ας μην έχουν κλέψει. Τα αντιδραστικά συνθήματα «έξω τα κόμματα, τα συνδικάτα», που προβάλλουν ορισμένα κέντρα και θέλουν να αποκτήσουν απήχηση στο λαό, έχουν ως κύριο στόχο να μπερδέψουν τις λαϊκές συνειδήσεις. Έτσι έχουν τη δυνατότητα η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα να ερμηνεύουν το μήνυμα της διαμαρτυρίας με διαφορετικό τρόπο και όπως τους συμφέρει. Να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι με τους υπεύθυνους, το ΚΚΕ που αποκάλυψε και αντιπάλεψε με συνέπεια την πολιτική ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, να κρύψουν την πολιτική ευθύνη του λαού που τους στήριξε ή τους ανέχτηκε με την ψήφο του. Να κρύψουν ότι οι ταξικές δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ παλεύουν σταθερά και πρωτοπόρα για το δίκιο των εργαζομένων, σε αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό της πλειοψηφίας ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ. Οι εργατικοί λαϊκοί και νεανικοί αγώνες σήμερα, για να έχουν αποτέλεσμα και τη δύναμη να ορθώσουν εμπόδια στα κλιμακούμενα βάρβαρα μέτρα, πρέπει να στοχεύουν τους υπεύθυνους για τα λαϊκά δεινά που είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, η ΕΕ και τα κόμματα που τους υπηρετούν. Να διεκδικούν τα σύγχρονα δικαιώματα, να στοχεύουν σε αναγκαίες ριζικές αλλαγές που χρειάζονται στην οικονομία και στην εξουσία, ώστε η ανάπτυξη να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου. Το ΚΚΕ προειδοποιεί και καλεί τις λαϊκές δυνάμεις που συνειδητοποιούν ότι είναι αναγκαία η λαϊκή δράση για να αποτραπεί η μόνιμη πτώχευση του λαού στην οποία οδηγούν κυβέρνηση - ΕΕ, να αντιμετωπίσουν με δυσπιστία τις κολακείες και τα «αγκαλιάσματα» των αστικών κομμάτων, των ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών, διάφορων μηχανισμών και ομάδων που παριστάνουν τους ανεξάρτητους και ακομμάτιστους. Αυτοί έχουν πολλαπλούς στόχους, ειδικούς λόγους και επιδιώξεις, ωστόσο συμπίπτουν σε μια κοινή συνισταμένη παγίδευσης, ναρκοθέτησης ή εκτόνωσης των λαϊκών αγωνιστικών διαθέσεων. Η κυβέρνηση, τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος έχουν κάθε λόγο να μείνει θολή η αυθόρμητη μαζική αγανάκτηση. Να εγκλωβιστεί σε ανούσια συνθήματα ή σε αντιδραστικά ιδεολογήματα. Έτσι έχουν τη δυνατότητα να βάλουν αυτοί όποια ταμπέλα θέλουν στις λαϊκές απαιτήσεις και κινητοποιήσεις. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκουν να ελέγξουν προς όφελός τους τις λαϊκές αντιδράσεις. Να τις χρησιμοποιήσουν για να εκτονώσουν από ένα σημείο και μετά τη λαϊκή οργή και να την μετατρέψουν σε μοιρολατρία, ότι τίποτα δεν γίνεται, και σε υποταγή. Να τις περιορίσουν σε απατηλούς στόχους μιας καλύτερης διαπραγμάτευσης μέσα στην ΕΕ, όπως προβάλλουν η ΝΔ, το κόμμα του Καρατζαφέρη και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Η λαϊκή αγανάκτηση που φουντώνει ανησυχεί την πλουτοκρατία, ωστόσο δεν τη φοβίζει, γιατί γνωρίζει ότι χωρίς οργάνωση και ταξική συνειδητοποίηση δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματική και επικίνδυνη γι' αυτούς η λαϊκή αγωνιστική δράση. Αντίθετα επιδιώκουν να την αξιοποιήσουν προκειμένου να σπρώξουν τα κόμματα εξουσίας σε πιο αντιδραστικές και επιθετικές θέσεις. Στο όνομα των «ικανών, άξιων και τίμιων πολιτικών» και με αφορμή τις λαϊκές αντιδράσεις προετοιμάζουν το έδαφος, ώστε αν το σημερινό κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αποδειχτεί ανίκανο να διαχειριστεί τον λαϊκό παράγοντα, να προχωρήσουν σε μεταμφίεσή του, στη δημιουργία νέων αστικών κομμάτων, ώστε να κερδίσουν χρόνο, να πάρουν «περίοδο χάριτος» ως νέα κόμματα, για να προχωρήσουν πιο αποφασιστικά στην καταδίκη των εργαζομένων στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στην οποία οδηγεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και η πολιτική που τα υπηρετεί. Το ΚΚΕ δεν χρησιμοποιεί προσωπεία, δεν παριστάνει τον ακομμάτιστο, δεν απευθύνεται πλαγίως στο λαό για να υιοθετήσει τα συνθήματά του. Με παρρησία και θάρρος έχει αποδείξει ότι λέει άφοβα όλη την αλήθεια και προτείνει διέξοδο προς όφελος του λαού. Το ΚΚΕ απευθύνεται με εμπιστοσύνη στο λαό. Υπάρχει λύση. Η χώρα μας έχει όλες τις παραγωγικές δυνατότητες για να αναπτυχθεί και να καλύψει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Για να γίνει αυτό απαιτείται να γίνουν κοινωνική λαϊκή περιουσία οι μεγάλες, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις. Να διαμορφωθεί ο παραγωγικός συνεταιρισμός της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων. Να υπάρχει πανεθνικός κεντρικός σχεδιασμός με λαϊκή εξουσία και εργατικό λαϊκό έλεγχο. Αυτός ο δρόμος της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας σημαίνει αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Μπορεί να τον ανοίξει μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία που ξεκινάει από τους τόπους δουλειάς και απλώνεται παντού. Δίνει ταυτόχρονα καθημερινά μάχες για την υπεράσπιση των ανέργων, της λαϊκής οικογένειας, των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων, των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών, χωρίς να χάνει το στόχο της ριζικής ανατροπής. Το ΚΚΕ καλεί σε αυτόν το δρόμο συμπόρευσης τις εργατικές λαϊκές δυνάμεις, ειδικά αυτές που για χρόνια ακολούθησαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Τις καλούμε για να οργανώσουμε τη λαϊκή ανυπακοή και αντεπίθεση, τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία που θα τα αλλάξει όλα προς όφελος των εργαζομένων και του λαού. Καμιά υποταγή στα τρομοκρατικά διλήμματα και τις απειλές του κεφαλαίου, της ΕΕ, της κυβέρνησης. Ο λαός δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στα δικά τους διλήμματα και αδιέξοδα. Έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την εμπειρία του. Έχει τη δύναμη με την οργάνωση και τη συμμαχία του, με ισχυρό ΚΚΕ, να προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά για τη δική του εξουσία, με αποδέσμευση από την ΕΕ και λαϊκή οικονομία, να γίνει πραγματικά αφεντικό στον τόπο του και να συμβάλει καθοριστικά και ουσιαστικά στην πάλη των λαών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου, κατά της καταπίεσης των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

ΤΟ «ΒΗΜΑ» ΣΑΝ ΓΝΗΣΙΟΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ... ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΝΟΜΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ!

ΣΤ. ΨΥΧΑΡΗΣ: ΑΝΑΚΙΝΕΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΙ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!

Είναι σχεδόν απίστευτο, αλλά αληθινό! Ο εκδότης του Κυριακάτικου Βήματος ΣΤ. ΨΥΧΑΡΗΣ, φτάνει στο σημείο, με αφορμή τον πρόσφατο ολιγόωρο αποκλεισμό του Κοινοβουλίου από ''αγανακτισμένους'', ναανακινεί ευθέως, ως ενδεχόμενο, τη λήψη έκτακτων μέτρων και την εκτροπη από τη συνταγματική τάξη!

Είχαμε πάρα πολύ καιρό να διαβάσουμε και να ακούσουμε μια φρασεολογία του τύπου''υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να προκληθεί τέτοια διασάλευση της τάξης που θα δικαιολογούσε έκτακτα μέτρα. Δηλαδή εκτροπή από τη συνταγματική τάξη

''Αν η φρασεολογία αυτή και οι προεκτάσεις που της δόθηκαν  δεν συνιστούν μια προσωπική γραφικότητα, αλλά απηχούν σκέψεις και ευρύτερων κυρίαρχων κύκλων, τότε τα πράγματα είναι άκρως μελαγχολικά και επικίνδυνα!

Αυτά προς το παρόν!!!

Η iskra παραθέτει ολόκληρο το πρωτοσέλιδο άρθρο του Κυριακάτικου Βήματος με την υπογραφή του ΣΤ. Ψυχάρη :

ΟΙ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΨΥΧΑΡΗ

Η προ ημερών απόπειρα εισβολής «διαδηλωτών» στο κτίριο της Βουλής δεν είναι η πρώτη επίθεση στο Κοινοβούλιο. Εχει προηγηθεί και μια «επιτυχημένη» εισβολή το 1964 από ομάδα ετερόκλητων ατόμων με την ευκαιρία προεκλογικής συγκεντρώσεως του δεξιού υποψήφιου δημάρχου Γ. Πλυτά. Η εισβολή αυτή όμως ήταν άνευ σημασίας. Στο κτίριο εισέβαλαν περίπου 30 άτομα, τα οποία έφυγαν τρέχοντας μόλις οι χωροφύλακες ανέσυραν τις γνωστές αστυνομικές ράβδους!

Εντυπωσιακή η εισβολή, αλλά ουδείς έδειξε να φοβάται ότι κινδύνευσε το Πολίτευμα• σήμερα δεν ισχύει προφανώς το ίδιο. Η προ ημερών απόπειρα στην Αθήνα, όπως και η εν συνεχεία επίθεση εναντίον βουλευτών στην Κέρκυρα φόβισαν τους πολίτες.

Τι συμβαίνει; Είναι οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής μας που μεταβάλλουν τη διαμαρτυρία κοινωνικών ομάδων (που νιώθουν ότι αδικούνται) σε πυριτιδαποθήκη. Αν η ευημερούσα μερίδα της κοινωνίας ανησυχεί για τα προβλήματα δημόσιας τάξης, από την πλευρά τους οι ανήκοντες σε κοινωνικά στρώματα που κινούνται στα όρια της φτώχειας πιστεύουν ότι πρέπει και μπορούν να εξεγερθούν. Και να ανατρέψουν «την κοινωνία της αδικίας και της διαφθοράς». Και μετά;

Τι θα συμβεί αν ξεκινήσει η επανάσταση; Ανάκτορα θερινά ή έστω και χειμερινά δεν υπάρχουν πλέον. Μια ουσιαστική διασάλευση της δημόσιας τάξης θα οδηγήσει αφεύκτως στη βίαιη ανατροπή ή σε ένοπλη καταστολή.

Στην κοινωνία υπάρχουν και άτομα που θέλουν τη γενική ανατροπή. Δεν μπορούν προφανώς να την επιβάλουν διότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού ΔΕΝ θέλει. Ωστόσο υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να προκληθεί τέτοια διασάλευση της τάξης που θα δικαιολογούσε έκτακτα μέτρα. Δηλαδή εκτροπή από τη συνταγματική τάξη. Αυτό θέλουν;

                                                                                                                                 kke4ever

ΘΕΜΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ : ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ " ad vitam "

Καθ' οδόν: Στη Σπιναλόγκα

Το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του βιβλίου (1933)

«Στις ανατολικές ακτές της Κρήτης, απέναντι από την καταπράσινη κοιλάδα του Μιραμπέλου βρίσκεται ολομόναχο στο πέλαγος, βουλιαγμένο σε νεκρική σιγή, το νησί της Σπιναλόγκας. 700 μέτρα μακριά από τους ανθρώπους και εκατομμύρια μέτρα μακριά από την ανθρωπιά. Με το ενετικό τείχος να το φυλακίζει τριγύρω, γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν οι χανσενικοί της Ελλάδας. Η Αγία Γραφή στην Παλαιά Διαθήκη τους υποχρέωνε να φωνάζουν στους δρόμους ότι είναι λεπροί για να μην τους πλησιάζουν οι άλλοι άνθρωποι. Αργότερα τους φόρεσαν ρούχα με κουδούνια σαν τους αρλεκίνους για να τους ακούνε οι υγιείς και να απομακρύνονται. Σήμερα βρίσκονται απομονωμένοι στο ξερόβραχο αυτό ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό της γραφής ''μόνοι θέλουσι κατοικείν, έξωθεν του στρατοπέδου θέλει εστί η κατοικία αυτών''».

Αυτός είναι ο πρόλογος της ταινίας «Το νησί της σιωπής» που γυρίστηκε το 1956.

Πολλά έχουν γραφτεί για τη Σπιναλόγκα. Και όσο λειτουργούσε, και σήμερα. Στα γραπτά προστέθηκαν και οι εικόνες. Με αφορμή μια «επιτυχημένη» εμπορικά επιλογή να γυριστεί σίριαλ το μυθιστόρημα μιας Αγγλίδας με φόντο τη ζωή στη Σπιναλόγκα. Ενα σίριαλ που αξιοποιεί μια πολυδοκιμασμένη συνταγή. Σενάριο που να μην τρομάζει, αλλά ταυτόχρονα να συγκινεί με τον υπαινιγμό της ζοφερής πραγματικότητας, χαρακτήρες φτιαχτοί που μπορεί ο θεατής να ταυτιστεί μαζί τους και άλλους που τους απεχθάνεται. Και φυσικά ο απαραίτητος έρωτας, γύρω από τον οποίο εξελίσσεται όλη η ιστορία, ίντριγκες και οικογενειακές συγκρούσεις.

Δημοσιεύματα, ταινίες, σίριαλ, τηλεοπτικές εκπομπές. Ενα σωρό πράγματα έχουνε γραφτεί και ειπωθεί, χωρίς να δίνουνε στο σύνολό τους μια πραγματική εικόνα. Κάποιοι την είδανε πρόχειρα. Αλλοι κάνανε καλή δουλειά και δώσανε μια εικόνα της ζωής εκεί και της παραμόρφωσης του ανθρώπινου σώματος. Κοινός παρονομαστής η καταγγελία της απομόνωσης και του κοινωνικού ρατσισμού.

Tι ήταν πραγματικά η Σπιναλόγκα;

«Αυτό το νοσοκομείο - τι ντροπή! Τι ανακριβολογία!! - είναι εργατικό. Μόνον άποροι λεπροί είναι πεταμένοι εκεί. Οσοι έχουνε τον τρόπο τους είναι βολεμένοι κάπου αλλού, που υπάρχει δροσιά, πρασινάδα, νερό, στοργή και... σεντόνι νοσοκομείου.

Αυτοί που δουλέψανε σ' όλη τους τη ζωή, χωρίς να χορτάσουν ψωμί, βρίσκονται τώρα, στην αρρώστια τους, πεταμένοι σαν κοπριά, σε ένα κοπρόλακκο βρωμερό που λέγεται Σπιναλόγκα (...)

Δεν υπάρχει άραγες πιο κατάλληλο μέρος στον τόπο μας γι' αυτούς τους άρρωστους εργάτες; (...)

Υπάρχει. Νησιά ολάκερα είναι έρημα. Βουνά κατάφυτα, με γάργαρες βρύσες, πολλά (...).

Ο,τι είχανε τo πήραμε, το πιπιλίσαμε, το κάναμε... πανικά και τσιμέντα και λογής λογής εμπορεύματα.

Αυτό π' απόμεινε, το ξαντό, το ξεφτίδι είναι ο λεπρός. Τι χρειάζεται;».

Αυτά γράφει ο Θέμος Κορνάρος στα προλογικά «Δυο λόγια πιο μπροστά» της «Σπιναλόγκας» του (1933).

Είχε ζήσει ο ίδιος στο νησί και έδωσε ζωντανά και ρεαλιστικά τη μακάβρια εικόνα της διαβίωσης των λεπρών. Περιγράφει τη ζωή των λεπρών στον ξερόβραχο, που βασανίζονται από την αρρώστια τους και από την απανθρωπιά του κράτους και των εκπροσώπων του. Προσπαθεί να δώσει τη φωτογραφία της Σπιναλόγκας. Η αφήγηση σκληρή και σε τρομάζει μα αντιλαμβάνεσαι τον πόθο αυτών των ανθρώπων για ζωή. «Γιατί οι λεπροί της Σπιναλόγκας είναι κάτι παραπάνω από ζωντανοί: Οι πραγματικοί εχτιμητές της αξίας της ανθρώπινης Ζωής». Οπως ο ήρωάς του ο γερο - Μιχάλης, ένα τέταρτο ανθρώπου: «Μπορείς παιδί μου να νιώθεις τη γλώσσα σου να σαλεύει κι ας είναι μόνο ίσαμε τα δόντια κι όχι πάρα όξω; Είσαι ευτυχής! Αμ, το να θυμάσαι και να σκέβεσαι; τι είναι όλ' αυτά; Βλέπεις ομορφιές; Βλέπεις Ζωή;...». Γι' αυτό και ο Κορνάρος πετάει το βιβλίο «με οργή κατάμουτρα στον άνθρωπο που στέκεται στον γκρεμό της Ακρόπολης και βρίζει τη ζωή, με τα λόγια: ''Βαρέθηκα τη ζωή''».

«Τρίτος αχρείαστος»...

Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές η περιγραφή του γάμου, που «δε μοιάζει με τους γάμους τ' άλλου κόσμου. Αλλιώτικος είναι όπως όλα τα άλλα». Η νύφη και ο γαμπρός, «ο ένας βάζει κεφάλαιο τα πόδια του κι ο άλλος τα χέρια και τα μάτια και συνεταιρίζονται, παντρεύονται (...) Φτάνει που τα κεφάλαια βρεθήκανε και δύο άνθρωποι μπορέσανε και φτιάξανε τουλάχιστο ένανε...». Η ευχή στους νεόνυμφους «Τρίτος αχρείαστος». Δηλαδή; «Α! Να, να... να σταματήσει η αρρώστια ως εκεί και να μην τους κλαδέψει ακατάστατα, για να μπορούνε να βοηθιούνται οι δυο τους. Γιατί αλλιώς θα βρούνε και τρίτο...».

«Προδότες της επιστήμης»...

Η αποξένωση της επιστήμης από το ρόλο που πραγματικά έχει, να υπηρετεί τον άνθρωπο. Και θέτει το ερώτημα στους γιατρούς: Στην υπηρεσία του λαού ή στην υπηρεσία των εκμεταλλευτών του λαού;

«Ας μου βρει ένα σημείο της ζωής του Σπιναλογκίτη, που να μην είναι βρισιά κι αγανάχτηση για το γιατρό, το σημερινό γιατρό - έμπορα του πολιτισμένου αιώνα μας...», γράφει στον πρόλογό του και συνεχίζει:

«Περάσετε κύριοι Γιατροί, που έχετε σχέσεις με το υπουργείο Υγιεινής, να πάρετε συχαρίκια γιατί δέχεστε να στέκεστε μουγγοί κι άπραχτοι, μπροστά σε τούτο τ' ομαδικό έγκλημα, επειδή φοβάστε να χτυπήσετε κατακέφαλα τον έμπορα, το μόνον επικίντυνον εχθρό της ανθρώπινης υγειάς...

Σας δίνω μέρος να πιαστείτε. Μπορεί να μου πείτε: "Μας κατηγοράς γιατί δε... βρήκαμε της λέπρας τη γιατρειά; Τι αφελής που είσαι!".

Μα μη βιάζεστε. Τέτοια απαίτηση δε μπορεί να έχει κανένας.

Για κείνο που σας κατηγορώ τόχετε καταλάβει πολύ καλά: Ποιες είναι οι προσπάθειες που κάματε μέχρι σήμερα, για να καλυτερέψετε τη ζωή του Σπιναλογκίτη; Για ν' απαλύνετε τους πόνους του, να γενείτε πραγματικοί φρουροί της ανθρώπινης υγείας;

Τι φταίτε σεις; Το κράτος φταίει; Σύμφωνοι. Αλλά πότε ακούστηκε μια διαμαρτυρία από μέρους σας εναντίον αυτής της ταχτικής του κράτους του ανθρωποκτόνου.

Ποτέ! Δαγκώνετε σα δουλόπρεπα σκυλιά ένα ξεροκόμματο που σας πετά και μόνο γι' αυτό νοιάζεστε σ' όλη τη ζωή. Πουλάτε την επιστήμη γι' αυτό το άθλιο ξεροκόμματο. Γι' αυτό και μόνο γίνεστε συνεργοί, σε ομαδικές εχτελέσεις. Ακολουθάτε τους στρατούς του την ώρα που πάνε να αλληλοσφαγούνε και περιμένετε τη σφαγή για ν' αρχίσετε να ...γιατρεύετε! "Στάσου να σφάξω τούτον εδώ το φαντάρο, να τονέ γιατρέψεις". Ετσι σου λέει το Κράτος στους πολέμους του.

Κι σεις στέκεστε! Πού είναι η αγανάχτηση του φρουρού της ανθρώπινης υγείας; Για το στραπάτσο αυτό που γίνεται σε βάρος ανθρώπινων υπάρξεων;

Κι εσείς σοφοί, πούχετε σχέση με τις χημικές ουσίες, πώς δε μιλήσατε ακόμα;

Αλλά, συγνώμη. Ξέχασα! Δε θα σας δίδουνε άδεια οι διευθυντές της μπαρουταποθήκης για να ασχοληθείτε σοβαρά με τα φαινόμενα του αίματου τ' ανθρώπου.

Χρειαζόμαστε οβίδες γιομάτες, τορπίλες, ασφυξιογόνα, κι έχετε πολλή δουλειά!... Συγνώμη!

Ολους εσάς η ιστορία η αυριανή μονάχα προδότες της επιστήμης, έμπορους της επιστήμης θα σας χαρακτηρίσει, αν όχι τίποτα χειρότερο».

Δυστυχώς, τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο κατάντημα περιμένει και τον εργάτη σήμερα. Και το ίδιο επίκαιρο για ιατρική στην υπηρεσία του λαού και όχι εμπόρευμα, για γιατρούς που θα προσφέρουν υπηρεσίες στο λαό τους και όχι σε αυτούς που οδηγούν τους λαούς σε σφαγή.

Θύματα της ταξικής εκμετάλλευσης

Μετά την επιτυχία της σειράς οι εκδόσεις «Καστανιώτη» προχώρησαν στην έκδοση του έργου του Θέμου Κορνάρου μαζί με αυτό της Γαλάτειας Καζαντζάκη που διαδραματίζεται και αυτό στη Σπιναλόγκα και το οποίο εκδόθηκε νωρίτερα από αυτό του Κορνάρου (1914). Με επιλεγόμενα του γιου ενός γιατρού που επισκεπτόταν κάποιες φορές τη Σπιναλόγκα και τα οποία καμία σχέση δεν έχουν τόσο με το πνεύμα του Κορνάρου όσο και με το περιεχόμενο των κειμένων.

Στον Κορνάρο αυτό που αξίζει δεν είναι ο περίτεχνος λόγος (παρότι δεν υστερεί λογοτεχνικά). Δεν είναι αυτή η 
πρόθεσή του. Θέλει να δώσει μια ζωντανή απεικόνιση της πραγματικότητας και να αφυπνίσει τους εργάτες. Μια δυνατή περιγραφή που ξεχειλίζει από την αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Μ. Λουκάκης βρίσκει την ευκαιρία, ξεκινώντας από κάποιες παιδικές μνήμες, να καταθέσει έναν προσωπικό στοχασμό και περισσότερο ενδιαφέρεται για το πώς θα το πει παρά γι' αυτό που θα πει. Η Σπιναλόγκα είναι το «Απέναντι» των παιδικών του χρόνων, «ένα ''Απέναντι'' λίαν παράξενο» και ο λεπρός: «Εκπληκτικά έκτοπος μόνο υπήρξε ο λεπρός. Σε μια παντοτινή και ασταμάτητη καραντίνα. Πέραν των ορίων της πόλης. Πέραν της γης που οικείται από την κανονικότητα και από την ανεμελιά και τη μικροψυχία της κανονικότητας. Ενα στεγνό, κατάστεγνο ''Απέναντι''. Κι αυτό είναι και το ανήκουστο θαύμα του.

 Αυτή είναι η - αδιαπέραστη από οτιδήποτε ευτελές και απλοϊκό - συνάφειά του με το πικρότατο μεν,

 αληθέστατο δε έδαφος του Είναι μας».

 Σαν και ο ίδιος να θέλει να «αποχαρακτηρίσει» το νησί, το έργο, «παρόμοια και η Σπιναλόγκα θα μείνει 

''κτήμαεσαεί'' των εκλάμψεών μας».

Για τον Κορνάρο οι Σπιναλογκίτες είναι θύματα της ταξικής εκμετάλλευσης που το αστικό σύστημα θέλοντας να τους ξεφορτωθεί αφού δεν έχει να κερδίσει τίποτα πλέον από αυτούς, τους πετά στον κοπρόλακκο. Και απευθύνεται κυρίως στους ανθρώπους της δουλειάς στον πρόλογό του:

«ΕΡΓΑΤΕΣ! Αυτό που θα δείτε, είναι το κατάντημα που περιμένει όλους μας, ύστερα απ' το ξάφρισμα της δύναμής μας αν δεν προλάβουμε να σηκώσουμε σιδερένια κι ανελέητη γροθιά».

7 ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ

«Κίνηση ματ» από το ΠΑΜΕ

Μια ογκώδη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια και μια απρόβλεπτη κίνηση που έκανε, στις 3/6/2011, έδειξε ξαφνικά να αλλάζει το πολιτικό σκηνικό που είχαμε συνηθίσει ως τώρα. Το ΠΑΜΕ δεν έκανε «μοναχική πορεία», δεν απέφυγε τους «άλλους», δεν σταμάτησε σε καμιά απαγόρευση που είχε επιβάλει η άρχουσα τάξη για τη συγκέντρωση στη πλατεία (έξω κόμματα, συνδικάτα, ιδεολογίες) και πήγε ξεκάθαρα κατ’ ευθείαν στο Σύνταγμα.


Η αλλαγή στο σκηνικό όσο γινόταν εκτυλίσσονταν, ανέτρεπε στερεότυπα και δεδομένα. Την «απαγόρευση» ούτε που διανοήθηκε κανείς να τη θυμίσει σε μια τεράστια διαδήλωση αλλά ούτε και κανένας επιθυμούσε να μη βλέπει αυτή τη μάζα να περνάει από το κέντρο των διαδηλώσεων των τελευταίων ημερών.


Το ΠΑΜΕ έκανε κανονικά τη συγκέντρωση στο κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος, αναμείχθηκε με το πλήθος χωρίς διαχωρισμούς και αλυσίδες περιφρούρησης, άκουσε τον ομιλητή, φώναξε νέα συνθήματα πολύ διαφορετικά από τα συνήθη και έδωσε μια αισιοδοξία στα αγωνιζόμενα στρώματα ότι «κάτι ψήνεται». Η δε ομιλία ήταν τόσο προσεκτικά διατυπωμένη που δεν είχε ίχνος αιχμής ή αντιπαράθεσης για άλλες δυνάμεις που αγωνίζονται στην ίδια κατεύθυνση.


Ήταν μια κίνηση τακτικής με μηνύματα προς το λαό, την εργατική τάξη, τους πολίτες που διαμαρτύρονταν στη πλατεία και κυρίως προς την άρχουσα τάξη και τα κόμματά της που σίγουρα θα ανησυχήσουν σφοδρά από τη κίνηση αυτή.


Ίσως είναι νωρίς να γίνει κάποια εκτίμηση της κίνησης του ΠΑΜΕ. Το ΚΚΕ παρότι τηρεί μια κριτική – συμβουλευτική στάση απέναντι στους διαμαρτυρόμενους της πλατείας, έκανε ένα μεγάλο βήμα προς αυτούς, από αυτά που μάλλον αιφνιδίασαν τους πάντες και πολλούς γέμισαν με θετική διάθεση.

Το πρωί είχε προηγηθεί μια πολύ πετυχημένη και έξυπνη κίνηση από το ΠΑΜΕ με τον αποκλεισμό του ΥΠ. Οικονομικών και την ανάρτηση ενός τεράστιου πανώ στη πρόσοψή του που έβλεπε στη πλατεία Συντάγματος. Το είδαν οι πάντες. Άκουσαν τα συνθήματα οι πάντες.

Το απόγευμα έκρυβε μια ευχάριστη έκπληξη για όλους. Για το λαό, τους εργαζόμενους, τους διαμαρτυρόμενους και κυρίως για τους ανθρώπους που εναγώνια περίμεναν έναν έστω απλό συντονισμό, μια συμπαράταξη απέναντι στη πολιτική που καταστρέφει το λαό.


Το βήμα από το ΠΑΜΕ έγινε. Σειρά έχει η «πλατεία».


Στη πλατεία πάντως κάτω από το βάρος της ογκωδέστατης συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ, έγινε αντιληπτό ότι η απαγόρευση κομμάτων και συνδικάτων από τη πλατεία είναι ξένη από τον κόσμο και το συμφέρον του λαού και δεν υπηρετεί κανένα σκοπό πλην αυτών της άρχουσας τάξης που θέλει να υψώσει στεγανά μεταξύ του λαού που διαμαρτύρεται και της Αριστεράς. Επί πλέον κανείς δεν είχε καμιά διάθεση να πει σε μια τεράστια συγκέντρωση που πάλευε στο ίδιο χαράκωμα «δεν σας θέλουμε». Αντίθετα, έγινε ένα τεράστιο βήμα συνεννόησης που αχρήστευσε και κάποιους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης που πρόβλεπαν… δογματική εμμονή του ΚΚΕ «να σνομπάρει τους άλλους και να πηγαίνει μόνο»!
Η κίνηση αυτή αποτελεί πρόκληση και για τις άλλες αριστερές δυνάμεις που κλείνουν σε όλες τις πτώσεις τη λέξη «ενότητα» και «μέτωπο» για να κάνουν τις δικές τους ανάλογες κινήσεις.
Η πλατεία

Μέχρι την ώρα που παρακολούθησα τη συζήτηση της «κάτω» Συνέλευσης της πλατείας διαπίστωσα ότι θέτονταν για πολλοστή ημέρα γενικά το θέμα του «ανοίγματος» της πλατείας σε κόμματα και συνδικάτα. Όμως τίποτα το συγκεκριμένο κάτω από το πρίσμα της κίνησης του ΠΑΜΕ. Δεν διατυπώθηκε π.χ. μια πρωτοβουλία για γενική και χωρίς αποκλεισμούς πρόσκληση κομμάτων, οργανώσεων και συνδικάτων που αντιτίθενται στην κυβερνητική πολιτική, το μνημόνιο και τη τρόικα να συνεννοηθούν/συντονιστούν χωρίς αποκλεισμούς σε κοινό στόχο. Φάνηκε σαν να μη κατανόησαν ότι ολόκληρο ΠΑΜΕ έκανε ένα μεγάλο βήμα που μέχρι χθες ούτε το διανοούνταν οι άλλοι. Έτσι βρέθηκαν σε αμηχανία να εκτιμήσουν τη νέα κατάσταση.

Αύριο ίσως γίνουν πιο ώριμες σκέψεις.

Οι «ακομμάτιστοι» και το δίλημμα

Πάντως θα ήταν άξιο περιέργειας να δούμε τις ειδικές αντιδράσεις των φανατικών «ακομμάτιστων» που «αγανακτούν με τα κόμματα» έναντι της κίνησης του ΠΑΜΕ. Θα είναι το μέτρο αξιοπιστίας τους.

Δεν μιλάμε για την οργανωμένη ομάδα της «πάνω» πλατείας που κυριαρχείται από ακροδεξιά στοιχεία και είναι γνωστό πού θέλουν να τραβήξουν την «ακομμάτιστη» πλατεία. Μιλάμε για εκείνους που έχουν κόμμα και οργάνωση και παρουσιάζονται ως φανατικοί… ακομμάτιστοι για να μπορούν να δρουν ανενόχλητα με αυτόν τον μανδύα. Το πιο πιθανό είναι να αφήσουν να περάσει το «ενοχλητικό» αυτό γεγονός σιωπηρά για να χαθεί ως μηδέποτε γενόμενο γιατί η οποιαδήποτε απάντηση θα τους εκθέσει!

Από την άλλη μιλάμε για τη μεγάλη μάζα των διαμαρτυρομένων της πλατείας που είναι απλός κόσμος και ανεξαρτήτως ποιο κόμμα ψήφισαν, κατεβαίνει, θεωρώντας ότι έτσι μπορούν να στείλουν ένα «μήνυμα» στη κυβέρνηση αν και αυτοί σε πρώτη φάση φάνηκαν εντελώς φιλικοί.
Αυταπάτη η αλλαγή χωρίς οργάνωση

Θα θέλαμε να ξανατονίσουμε εδώ ότι θα ήταν αυταπάτη για την όποια «πλατεία» να νομίσει ότι με τις απλές «ειρηνικές και ακομμάτιστες» διαμαρτυρίες, όσο μεγάλες και αν είναι, χωρίς μέτωπο και οργάνωση του αγώνα σε βάθος, χωρίς την οργανωμένη είσοδο της εργατικής τάξης σε αυτόν, χωρίς ένα εναλλακτικό πρόγραμμα σε φιλολαϊκή κατεύθυνση και χωρίς να περιέχεται, ως τελικός στόχος, η κατάληψη της εξουσίας από το λαό και την εργατική τάξη, όλες αυτές οι κινήσεις διαμαρτυρίας θα καταλήγουν σε αδιέξοδο και σε βαλβίδα εκτόνωση της λαϊκής οργής.

Χωρίς αυτά τα ελάχιστα η αστική τάξη θα επανέλθει στο πολιτικό σκηνικό με νέο προσωπείο, κάνοντας τους αναγκαίους ελιγμούς και «κλέβοντας» πολλά από τα συνθήματα της πλατείας και, κυρίως, αξιοποιώντας με τον τρόπο της τα νέα αναφυόμενα «ακομμάτιστα» στελέχη που βάζουν υποθήκες στις πλατείες ως μελλοντικοί διαχειριστές του αστικού συστήματος. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Το μόνο παρήγορο εδώ είναι ότι οι ταξικές, πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις είναι τόσο μεγάλες που ο λαός δεν θα είναι και τόσο εύκολο να παρασυρθεί ενώ θα οδηγείται καθημερινά σε χειρότερη κατάσταση.

( aristeripolitiki.blogspot )