ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

«Δεν πάει άλλο έτσι πια ! Αλλά διέξοδος ποια είναι;»


Ομιλία της Ελένης Μπέλλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στο 38ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-«ΟΔΗΓΗΤΗ» με θέμα:
 «Δεν πάει άλλο έτσι πια! Αλλά διέξοδος ποια είναι;»

Χωρίς αμφιβολία, ο καθένας και η καθεμιά σας γνωρίζετε αρκετά περιστατικά σε συζητήσεις με φίλους, συναδέλφους, συμφοιτητές, όπου κυριαρχεί το «δεν πάει άλλο έτσι πια!».Αλλά στο «ποια είναι η διέξοδος», συναντάτε πολιτικές σκέψεις και επιλογές που μοιάζουν διαφορετικές και εναλλακτικές μεταξύ τους σε σχέση με τις λαϊκές ανάγκες.
Αυτό φάνηκε και στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, στις μεγάλες μετακινήσεις που έγιναν, με μεγαλύτερη αυτή από ΠΑΣΟΚ προς ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από το ΚΚΕ προς το ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύοντας ότι υπάρχει δυνατότητα διαφορετικής διεξόδου από το ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τη «διέξοδο» του ΠΑΣΟΚ.
Το ίδιο και η μετακίνηση από το ΠΑΣΟΚ προς τη ΔΗΜΑΡ, πιστεύοντας ότι μπορεί η ΔΗΜΑΡ να γίνει συντελεστής μιας διαφορετικής πολιτικής διεξόδου από την κρίση, να εγγυηθεί κάποια συγκράτηση στην επίθεση που δέχεται το λαϊκό εισόδημα.
Ακόμα και η ψήφος προς τον Καμμένο ή τη «Χρυσή Αυγή» εξέφραζε την άποψη ότι η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, η παραμονή στην EE μπορεί να γίνει με περισσότερο «εθνικιστική», «πατριωτική» πολιτική. Υπάρχουν κι άλλου τύπου «εθνικιστές», όχι ακροδεξιάς ή φασιστικής ιδεολογίας αλλά «αριστερόχρωμης», που πιστεύουν σε μια αυτοδύναμη εθνική ανάπτυξη έξω από την EE, με καπιταλισμό.
Εντυπώσεις για διαφορετικές εναλλακτικές πολιτικές διεξόδου δημιουργεί και η σημερινή συζήτηση μεταξύ των κομμάτων της συγκυβέρνησης περί «κόκκινων γραμμών» σε σχέση με τις περικοπές στο λαϊκό εισόδημα ή και η συζήτηση με κόμματα της αντιπολίτευσης. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των κομμάτων είναι η αναφορά στην «ανάπτυξη», σχεδόν όλοι λένε «να μην επιστρέψουμε στην οικονομία του 1950» και από κει και πέρα παίζουν με μη οριζόντιες περικοπές μισθών / συντάξεων / κοινωνικών υπηρεσιών, με «επιμήκυνση», αλλά κυρίως τη «διάσωση της χώρας μέσα στο ευρώ».


Βέβαια, υπάρχουν επιμέρους εναλλακτικά μέτρα, π.χ. πρόωρη συνταξιοδότηση στο δημόσιο ή απολύσεις ή κατάργηση αφορολόγητου εισοδήματος, περικοπές στους μισθούς από 1.000 ευρώ χωρίς 13ο και 14ο ή από 800 με κατάργηση.Αλλά αυτά δεν αλλάζουν τη γενική κατεύθυνση, ΔΕ συνιστούν παραλλαγμένη πολιτική διεξόδου από την οικονομική κρίση.
Αυτό δε σημαίνει ότι κατά διαστήματα δεν υπάρχουν παραλλαγμένες αστικές πολιτικές, πάνω στις οποίες εμφανίζονται και νέα αστικά κόμματα.
Μέσα στην εξουσία του κεφαλαίου γεννιούνται και πεθαίνουν αστικά κόμματα, κατά μεγάλα διαστήματα αλλάζει όχι μόνο το αστικό πολιτικό σκηνικό, αλλά και η μορφή του πολιτεύματος, το Σύνταγμα κλπ.
Από τι εξαρτάται
Μια παραλλαγμένη αστική πολιτική διεξόδου από οικονομική κρίση, από ιμπεριαλιστικό πόλεμο κυρίως δεν εξαρτάται από την εμφάνιση νέων κομμάτων ή νέων ηγετών τους, δηλαδή δεν εξαρτάται από το Σαμαρά αντί του Παπανδρέου ή του Τσίπρα αντί του Βενιζέλου κλπ., τότε από τι εξαρτάται;
Και τι ακριβώς μπορεί να θεωρηθεί διαφορετική πολιτική διεξόδου, π.χ. από την οικονομική κρίση και το δημόσιο χρέος στις μέρες μας;
Εξαρτάται:
-- Ποια ακριβώς παραλλαγμένη πολιτική θα εφαρμοστεί, εξαρτάται από τις ανάγκες συνολικά του κεφαλαίου, δηλαδή τις γενικές του ανάγκες, αλλά και από τις ιδιαίτερες ανάγκες στη συγκεκριμένη περίοδο, π.χ. εφοπλιστικό στην Ελλάδα, 6η χώρα παγκοσμίως με ελληνική σημαία, Ελληνες εφοπλιστές πιο πάνω.
-- Συνδέθηκε η Ελλάδα με την ΕΟΚ το 1961, εντάχθηκε το 1981, μπήκε στην Ευρωζώνη το 2001, γιατί αυτές οι επιλογές τότε συνέφεραν το κεφάλαιο, τις συμμαχίες του, το στέριωμα της εξουσίας του στην Ελλάδα, την επέκτασή του έξω από τα όρια της ελληνικής αγοράς, ακόμα κι αν κάποιοι καπιταλιστές καταστρέφονταν.
Το ίδιο καλά εξυπηρετήθηκαν αυτές οι ανάγκες από τον Κ. Καραμανλή της ΕΡΕ και της ΝΔ, με το Γ. Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ.
-- Τι άλλαξε σήμερα για το κεφάλαιο; Δεν το συμφέρει να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη;
-- Γενικά το συμφέρει, αλλά καπιταλισμός σημαίνει αντιθέσεις, αντιφάσεις, ανισομετρία, κρίσεις.
Κι αυτό που χτες ήταν ολοκάθαρο συμφέρον για το κεφάλαιο, που παρουσιαζόταν ως πανεθνικός στόχος, γιατί φαινόταν στέρεο - ρεαλιστικό, σήμερα ή αύριο μετατρέπεται στο αντίθετο του, γίνεται ανίσχυρο, αμφίβολο.
Κι αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα στην Ευρωζώνη αλλά και ολόκληρη την Ευρωζώνη.
-- Τότε έρχεται ένα κόμμα να το εμφανίσει σαν δική του επιλογή κι επειδή πρέπει να κερδίσει τη λαϊκή πλειοψηφία, μιλά για λογαριασμό και του λαϊκού συμφέροντος.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε βαθιές οικονομικές κρίσεις στη διακυβέρνηση ήρθαν κόμματα που είχαν κάποιες εργατικές - λαϊκές ρίζες, τα λεγόμενα «σοσιαλδημοκρατικά» ή σοσιαλιστικά, αλλά ήρθαν και «εθνικιστικά» / εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα, όπως ο Χίτλερ στη Γερμανία το 1933, που κι αυτά χρησιμοποιούσαν λαϊκά συνθήματα.
Ξέρουμε ότι πολύς κόσμος με αριστερές ανησυχίες, σήμερα έχει εναποθέσει/στηρίζει κάποιες ελπίδες του στο ΣΥΡΙΖΑ ως «αριστερό» κόμμα:
Λαϊκός κόσμος κόσμος που ακολουθούσε το ΠΑΣΟΚ.
Νέοι που ψήφισαν για πρώτη φορά.
Κόσμος που ψήφισε ΚΚΕ το Μάη ή και το 2009 ή και παλιότερα.
Και κάποιοι που ψήφισαν ΚΚΕ ή ΔΗΜΑΡ ή ΠΑΣΟΚ, ΝΔ ή και κάτι άλλο τον Ιούνη, σήμερα να σκέφτονται: «Δεν ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ να ερχόταν πρώτο κόμμα, να έκανε κυβέρνηση, μήπως διαπραγματευόταν καλύτερα μέσα στην EE, μήπως είχε καλύτερες συμμαχίες και, τέλος τέλος, αν έβλεπε τα σκούρα, θα την έσπαγε τη Δανειακή Συμφωνία, αφού το λένε ανοιχτά κάποια στελέχη του: "δε χάλασε κι ο κόσμος με επιστροφή σε εθνικό νόμισμα"».
Αυτές οι πολιτικές επιλογές που εκφράζουν σύγχυση από την άποψη του λαϊκού συμφέροντος, ταυτόχρονα διαμορφώνουν αρνητικό συσχετισμό απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου, θρέφουν και απογοήτευση, μοιρολατρία, αναμονή, αδιέξοδο στην πολιτική σκέψη και στάση ζωής, οδηγούν σε άσφαιρες κινητοποιήσεις, άμαζες και αποσπασματικές απεργίες.
Τι υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση;
Πατά -περισσότερο απ' ό,τι προεκλογικά- σε δύο βάρκες, της Ευρωζώνης και εκτός αυτής. Προεκλογικά ήταν με τη διάσωση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, προβάλλοντας το νέο συσχετισμό που θα έφερνε ο Γάλλος σοσιαλδημοκράτης Ολάντ αντί του Σαρκοζί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ουσιαστικά ΔΕΝ έχει τίποτα διαφορετικό να εκφράσει σε σχέση με το «μέσα στην Ευρωζώνη», παρά εύκολα λόγια, «διαπραγμάτευση», «εθνική περηφάνια», «ισοτιμία», προσπαθεί να πείσει το κεφάλαιο ότι μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό κυβερνητικό ρόλο στο «έξω από το ευρώ», βεβαίως με κινητήρια δύναμη το κεφάλαιο, εξ ου και η γνωστή τοποθέτηση του Τσίπρα «Και τι έγινε αν γίνουμε Αργεντινή;».
Μια πολιτική διαχείρισης της κρίσης του δημόσιου χρέους εκτός Ευρωζώνης είναι πράγματι σχετικά διαφορετική από τη σημερινή. Είναι παραλλαγμένη πολιτική μια κυβέρνηση να σπάσει τη Δανειακή Συμφωνία, να σταματήσει για κάποιο διάστημα να πληρώνει τους ξένους δανειστές της, να κόψει νόμισμα η ΤτΕ κ.λπ., να κάνει το κράτος κάτι σαν κατάσχεση τραπεζών, ανεξάρτητα από το μετοχολόγιό τους, αυτό που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ «δημόσιο έλεγχο στον τραπεζικό τομέα».
Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ πειράζει το κεφάλαιο, γι' αυτό λέει «δώσ' μου ψήφο» χωρίς πρόγραμμα - θέσεις σύγκρουσης με τα καπιταλιστικά μεγαθήρια, ή λέει «κίνημα, στηρίζω αγώνες» ν' αλλάξει η κυβέρνηση, όχι ν' αλλάξει η κυριαρχία του κεφαλαίου.
-- Μη φανταστείτε ότι θα είναι πιο ελαφριά η εισοδηματική ή φορολογική πολιτική που θα συνοδεύσει την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ή θα μπει τέρμα στην επίθεση του κεφαλαίου ή πολύ περισσότερο θα επιστραφεί ό,τι αφαιρέθηκε.
Και στις δύο περιπτώσεις, δηλαδή μέσα ή έξω από το ευρώ, με όποιο κόμμα ή κόμματα στην κυβέρνηση, το κεφάλαιο, η πραγματική κοινωνική-οικονομική δύναμη για λογαριασμό της οποίας ασκείται η κυβερνητική πολιτική, θα έχει ανάγκη να γίνει πιο ανταγωνιστικό στη διεθνή αγορά, δηλαδή χρειάζεται όλες τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που κάνουν φθηνότερη την εργατική δύναμη, χρειάζεται νέες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, δηλαδή χρειάζεται σχεδόν όλα αυτά που συζητιούνται σήμερα ή και εφαρμόζονται από τις ΗΠΑ μέχρι την Ιαπωνία.
Διέξοδος υπάρχει
Εργατική - Λαϊκή διέξοδος από την οικονομική κρίση και από τον πόλεμο προϋποθέτει αλλαγή εξουσίας, ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας για να λυθεί η καπιταλιστική αντίφαση: κοινωνικοποιημένη παραγωγή - ατομική ιδιοκτησία.
Διέξοδος είναι να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία όλες οι υποδομές και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όλος ο φυσικός πλούτος - ορυκτός, δασικός, υδάτινος κ.λπ.
Να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία η γη, τα εργοστάσια, οι τηλεπικοινωνίες, οι τράπεζες, το συγκεντρωμένο εμπόριο, ο κατασκευαστικός τομέας.
Ο,τι ακόμα παραμένει σκόρπιο να συνεταιριστικοποιηθεί.
Να είναι αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν, χωρίς καμιά προϋπόθεση, οι υπηρεσίες Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας, Αθλητισμού.
Να οργανωθεί η παραγωγή και οι κοινωνικές υπηρεσίες μέσω του Κεντρικού Σχεδιασμού και να λειτουργούν με εργατικό-λαϊκό έλεγχο.
-- Τι σημαίνει Κεντρικός Σχεδιασμός;
Οχι μόνο οργάνωση της παραγωγής, των κοινωνικών υπηρεσιών, κατάργηση της ανεργίας.
Οχι μόνο κατάργηση της υποαπασχόλησης και ετεροαπασχόλησης, αλλά παρέχει σε όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο της σχολικής ηλικίας, γενική μόρφωση, αλλά και ειδίκευση - επανειδίκευση.
Οχι μόνο εργασία και ικανοποιητικό ελεύθερο χρόνο, αλλά απαλλάσσει από τη σπατάλη του χρόνου του σε άχαρες δουλειές της αυτοσυντήρησης, αυτές που τα βάρη τους πέφτουν στη γυναίκα.
Παρέχει τη δυνατότητα δημιουργίας έξω από ένα στενό επαγγελματικό πλαίσιο, πολιτιστική, αθλητική δραστηριότητα.
Ο Κεντρικός Σχεδιασμός εξισορροπεί τον επιστημονικό-τεχνολογικό εξορθολογισμό με την κοινωνική ανάγκη. Π.χ. νέα επιστημονική-τεχνική ανακάλυψη βομβαρδισμού καρκινικών κυττάρων ΔΕΝ χωρά στην καπιταλιστική λογική των δαπανών υγείας.
-- Και τι είναι Εργατικός - Λαϊκός Ελεγχος;
Ο εργαζόμενος να έχει πληροφόρηση από τη διεύθυνση - διοίκηση, να έχει λόγο, να τον εκφράζει στη Συνέλευση του Τμήματός του, του τόπου εργασίας του, να εκλέγει, να ελέγχει και να ανακαλεί τους αντιπροσώπους του στο Εργατικό Συμβούλιο, στον κλάδο, πανελλαδικά.
Αυτή είναι η εργατική - λαϊκή εξουσία, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Ο αστικός κοινοβουλευτισμός είναι για το εργατικό κόμμα, για την εργατική πολιτική άλλο ένα πεδίο πάλης κι όχι ένα όργανο της εργατικής εξουσίας.
Την ουσία της εργατικής-λαϊκής εξουσίας δίνει ο Γερμανός κομμουνιστής Μπρεχτ στο ποίημά του «Εγκώμιο στη μάθηση», από το οποίο προέρχεται η δεύτερη φράση του συνθήματος του Φεστιβάλ:
«Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!
Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!
Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!
Μάθαινε, εξηντάχρονε!
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Ψάξε για σχολείο, άστεγε!
Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!
Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία».
Αυτή η εξουσία κατακτάται με τη συνειδητή οργανωμένη πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, καταστρέφοντας τους μηχανισμούς τους, τις συμμαχίες τους όταν βρίσκονται σε φάση διαταραχής, αποδυνάμωσης.
Τι σημαίνει σχετικά με τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ.
To ζήτημα δεν είναι να βγεις από την Ευρωζώνη με το κεφάλαιο για το κεφάλαιο, αλλά ενάντια στο κεφάλαιο, εγχώριο και ξένο.
Αυτή η εξουσία δε χαρίζεται με υποσχέσεις για ανώδυνες λύσεις, ανώδυνες αλλαγές, με αριστερή πλειοψηφία στο αστικό Κοινοβούλιο, χωρίς σύγκρουση με βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές, με τη στήριξη των καναλιών και των εφημερίδων τους, των διευθυντάδων και των ρουφιάνων τους στους χώρους εργασίας, στους χώρους μάθησης, στους μηχανισμούς διοίκησης, βίας-καταστολής.
Ακόμα και σ' έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, γιατί η Ελλάδα είναι μπλεγμένη στις αντιθέσεις - κουβάρι στη Μεσόγειο - Μέση Ανατολή, η έξοδος από τον πόλεμο, από την ξένη κατοχή, για να είναι προς όφελος του λαού πρέπει να γίνει με οργάνωση της πάλης έξω από τα κέντρα και τους μηχανισμούς της αστικής εξουσίας.
Πώς θα φθάσουμε
Σήμερα είναι πολλοί απελπισμένοι και λόγω της ανεργίας, της φτώχειας, αλλά και γιατί δε βλέπουν «φως στο τούνελ» ή ακόμα κι αυτοί που θέλουν να πιστέψουν στη δυνατότητα της νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, δε βλέπουν πώς θα φτάσουμε εκεί.
Να μιλήσω και πάλι με τα λόγια του Μπρεχτ από άλλο γραπτό του, που μου το θύμισε ένας φίλος του Κόμματος σε μια σύσκεψη μόλις λίγες μέρες μετά τις εκλογές του Ιούνη:
«Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι
είμαστε χαμένοι.
Φίλος σας είναι η αλλαγή
η αντίφαση είναι σύμμαχος σας.
Από το Τίποτα
πρέπει κάτι να κάνετε, μα οι δυνατοί
πρέπει να γίνουνε τίποτα.
Αυτό που έχετε, απαρνηθείτε το και πάρτε
αυτό που σας αρνιούνται!».
«Κάτι να κάνετε» με τις δικές σας παρεμβάσεις, με ρεαλιστική αισιοδοξία και τόλμη για την επιτυχία της πανελλαδικής απεργίας στις 26/09, με σύνθημα «Τέρμα οι θυσίες για την πλουτοκρατία».
Ναι, υπάρχει φόβος, κυρίως ο φόβος της απόλυσης, της ανεργίας, όσο δεν υπάρχει συνείδηση της δύναμης των πολλών, αλλά και της αναγκαιότητας για θυσίες που επενδύονται στην πραγματοποίηση της δυνατής, ρεαλιστικής προοπτικής μιας πραγματικά ανθρώπινης ζωής.
Οι ποιητές έχουν το χάρισμα να συμπυκνώνουν σ' ελάχιστες λέξεις την ουσία. Λέει ο δικός μας ποιητής, Φώτης Αγγουλές:
«Οσοι πεθαίνουν απ' την πείνα,
κι όσοι σκοτώνονται στον πόλεμο,
αν έρθουν όλοι
να σκάψουμε την έρημο,
θα γίνει περιβόλι».
Αυτό κάνει το ΚΚΕ και σε συνθήκες έρημου. Παλεύει για να έρθουν όλοι. Πρέπει και μπορούμε να το κάνουμε καλύτερα για να έρθουν πιο γρήγορα περισσότεροι, πιο σταθερά.
Γνωρίστε καλά, αυθεντικά την ιστορία του ΚΚΕ, την ιστορία του καπιταλισμού, την ιστορία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, την πορεία της ταξικής πάλης και πώς έφτασε στη νίκη της αντεπανάστασης, πώς εξελίσσεται σήμερα ο καπιταλισμός.
Τότε θα οπλιστείτε με τη δύναμη του ιστορικά αναγκαίου και δίκαιου αγώνα για το σοσιαλισμό, θ' αποκτήσετε γνώση και σθένος για ν' αντιμετωπίσετε, ν' ανατρέψετε την άρνηση, την απογοήτευση, τη μιζέρια που συχνά συναντάτε στον καθημερινό σας αγώνα.
Οσους νέους και νέες σας λένε ότι δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική, γιατί όλα τα κόμματα τους έχουν απογοητεύσει, τους έχουν ξεγελάσει, όσους νέους σας λένε ότι δεν ενδιαφέρονται για το σωματείο, για τη διαδήλωση, την απεργία, γιατί στα χρόνια τους, στις δεκαετίες του 1990 και του 2000 δε θυμούνται κατακτήσεις, μόνο αφαίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων, αυτούς τους νέους πρέπει να βοηθήσετε να γνωρίσουν, να διδαχθούν από την ιστορία, να μάθουν πως ΝΑΙ, οι κατακτήσεις των γονιών τους ήρθαν γιατί στη Γη, οι δυο μεγάλοι πόλεμοι του 20ού αιώνα έφεραν για πρώτη φορά σε κάποιους λαούς την έξοδο από την οικονομική κρίση και τον πόλεμο με εργατική εξουσία, πρώτα στη Ρωσία και έπειτα αλλού.
Οι καπιταλιστές, οι «δυνατοί», μπροστά στον κίνδυνο «να γινούνε τίποτα», αναγκάστηκαν σε παραχωρήσεις που είχαν όμως και το αρνητικό τους: Είχαν ημερομηνία λήξης. Γιατί είπαμε, τίποτα δε χαρίζεται, αλλά κατακτιέται.
Την ώρα που ο κορμός του καπιταλιστικού δέντρου ξεφλουδίζει από τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του, όλα τα σφυριά συγκροτημένα να χτυπούν για να βαθύνουν τα ρήγματά του, όχι ο λαός με τη σπάτουλα στο χέρι να κλείνει τρύπες και ρωγμές, όπως καλούν οι ρεφορμιστές, οι οπορτουνιστές, οι αναχωρητές από τη μάχη.
Και για να γίνει πιστευτή η υποχώρηση, ο συμβιβασμός πέφτει πολλή λάσπη στο Κόμμα και για να πιάσει καλύτερα πέφτει στα ψηλά. Εμείς, εσείς τους απαντάμε:
«Μην καρτεράτε να λυγίσουμε
μήτε για μια στιγμή (...)
έχουμε τη ζωή πολύ,
πάρα πολύ αγαπήσει».
Γι' αυτό όλη η εργασία στο τριήμερο Φεστιβάλ, η μεταμόρφωση του ρημαγμένου πάρκου, γιατί η συντήρηση και δημιουργική αξιοποίησή του δε χωρά στην καπιταλιστική λογική για τη χρησιμότητα των δαπανών, είναι δείγμα αλύγιστης κομμουνιστικής σκέψης και πράξης που προαναγγέλλει τα νέα επαναστατικά άλματα.
Εσύ, νέε, νέα «δίνε το χέρι σε όποιον σηκώνεται», στο χώρο μαθητείας - κατάρτισης, στον ΟΑΕΔ, στη Σχολή, πρώτ' απ' όλα στο χώρο δουλειάς, στα στέκια των λαϊκών γειτονιών.

Γιατί χρειαζόμαστε ισχυρά διεθνή συνδικάτα - Η παρέμβαση του Γιώργου Μαυρίκου, γενικού γραμματέα της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, στο 11ο Συνέδριο του Κογκρέσου Νοτιοαφρικανικών Συνδικάτων



ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
Για εργατικό κίνημα σύγκρουσης με τον καπιταλισμό

Ο Γ. Μαυρίκος στο προεδρείο του συνεδρίου


Στη Νότια Αφρική, όπου αυτή την περίοδο οξύνεται η ταξική σύγκρουση με αιχμή του δόρατος τους μεταλλωρύχους, πραγματοποιήθηκε το11ο Εθνικό Συνέδριο τουΚογκρέσου Νοτιοαφρικανικών Συνδικάτων (COSATU), από τις 17 έως τις 20 Σεπτέμβρη. Μια σημαντική εξέλιξη είναι το γεγονός ότι οι σύνεδροί του μετά από μια σε βάθος συζήτηση αποφάσισαν να κάνουν το βήμα η οργάνωση να ενταχθεί στην ταξική, αγωνιστική Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ΠΣΟ, WFTU). Σήμερα, εξακολουθεί να είναι και στη συμβιβασμένη Διεθνή Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.
Στο σημαντικό αυτό συνέδριο μίλησε ο Γιώργος Μαυρίκος, γενικός γραμματέας της ΠΣΟ και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, μια ομιλία που δημοσιεύει σήμερα ο «Ρ» για την ευρύτερη σημασία που έχει για τη διαπάλη η οποία γίνεται στο παγκόσμιο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και την προσπάθεια των ταξικών δυνάμεων.
«Αγαπητοί σύντροφοι,
Για μία ακόμη φορά από αυτό το βήμα θέλουμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των Νοτιοαφρικανών μεταλλωρύχων. Θέλουμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήριά μας στην εργατική τάξη της Ν. Αφρικής. Ως Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, ως οργανισμός του διεθνούς προλεταριάτου, συμπαραστεκόμαστε σταθερά στο πλευρό όλων των εργαζομένων που παλεύουν. Η ΠΣΟ παλεύει κατά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Εχουν περάσει ήδη τρία χρόνια από το τελευταίο σας συνέδριο. Στη διάρκεια αυτής της τριετίας, οι σχέσεις ανάμεσα στην ΠΣΟ και τα συνδικάτα του COSATU έχουν γίνει πολύ ισχυρές. Μαζί με τη NEHAWU (Εθνική Ενωση Εργαζομένων σε Εκπαίδευση, Υγεία και συναφείς κλάδους), άλλα τρία συνδικάτα συμπαρατάχθηκαν με την ΠΣΟ, η NUMSA (Εθνική Ενωση Μεταλλωρύχων Ν. Αφρικής), η POPCRU (Ενωση Αστυνομικών και Σωφρονιστικών Υπαλλήλων) και η CEPPWAWU (Ενωση Εργαζομένων Χάρτου, Τυπογραφείων, Ξυλείας, Χημικής Βιομηχανίας και συναφών κλάδων). Σήμερα αρχίσαμε τη διαδικασία για την προσχώρηση της NUM (Εθνικής Ενωσης Μεταλλωρύχων) στην ΠΣΟ.
Οι μεταλλωρύχοι με τα λάβαρα της ΠΣΟ

Συναντηθήκαμε στους ίδιους αγώνες
Συναντηθήκαμε στους ίδιους αγώνες. Οργανώσαμε κοινούς αγώνες αλληλεγγύης με τους λαούς της Σουαζιλάνδης, της Παλαιστίνης, της Κούβας. Συνδικαλιστές από τη Ν. Αφρική ταξίδεψαν σε πολλές χώρες για τις δραστηριότητες της ΠΣΟ και αντάλλαξαν εμπειρίες με άλλους συντρόφους στην υφήλιο για τις δυσκολίες και τις προοπτικές του αγώνα. Οργανώσαμε επί παραδείγματι μία διεθνή Συνδιάσκεψη στο Κοινοβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης για αλληλεγγύη στη Σουαζιλάνδη. Με αυτές τις συζητήσεις γίναμε όλοι πλουσιότεροι και πιο αποτελεσματικοί όσον αφορά στο συνδικαλιστικό μας αγώνα.
Στο 16ο Συνέδριο της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας στην Αθήνα, με τη συμμετοχή 828 συνέδρων από 101 χώρες, ο σύντροφος Μάικ Μακουαγίμπα, πρόεδρος της NEHAWU, εξελέγη μέλος του Συμβουλίου Προεδρίας της ΠΣΟ. Αυτό το ιστορικό συνέδριο έγινε πλατφόρμα συζητήσεων και αποφάσεων για τις ταξικά προσανατολισμένες δυνάμεις σε όλο τον κόσμο. Συζήτησαν τα σύγχρονα, έντονα προβλήματα της εργατικής τάξης και το νέο, νικηφόρο, μονοπάτι που θα πρέπει να ακολουθήσει το παγκόσμιο εργατικό κίνημα κατά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της εκμετάλλευσης.
Ο νέος μας σύντροφος Λουλαμίλ Σιμπάντα εξελέγη, στην τελευταία Συνδιάσκεψη Νεολαίας στην Κούβα, μέλος της Γραμματείας Νεολαίας της ΠΣΟ.
Το Φλεβάρη του 2012 το Συμβούλιο Προεδρίας της ΠΣΟ πραγματοποιήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Ν. Αφρικής. Ηταν η πρώτη φορά που έγινε συνεδρίαση του Συμβουλίου Προεδρίας σε νοτιοαφρικανικό έδαφος από την ίδρυση της ΠΣΟ, το 1945.
Η κοινή μας δράση και ο σημαντικός διεθνιστικός ρόλος των συνδικάτων της Ν. Αφρικής εντάθηκαν με το άνοιγμα του Περιφερειακού Αφρικανικού Γραφείου της ΠΣΟ στη Ν. Αφρική υπό το συντονισμό του συντρόφου Λουλαμίλ Σοτάκα. Αυτό το γραφείο λειτουργεί τώρα υπό την καθοδήγηση και υποστήριξη όλων των συνδικάτων - μελών της ΠΣΟ στη Ν. Αφρική. Αυτό το γραφείο δε λειτουργεί μόνο για τη Νότια Αφρική. Ο βασικός του σκοπός είναι να ενισχύσει τις σχέσεις ανάμεσα στα συνδικάτα της Αφρικής, την κοινή τους δράση, την αμοιβαία υποστήριξη. Αυτό το γραφείο δουλεύει για την ενίσχυση του αγώνα κατά της λεηλασίας του αφρικανικού πλούτου από τα ξένα και ντόπια μονοπώλια.
Από το 10ο Συνέδριο του COSATU, τα μέλη της ΠΣΟ προσκάλεσαν το μητρικό φορέα τους, το COSATU, να ακολουθήσει συλλογικά έναν ήδη δοκιμασμένο δρόμο. Ανοιξαν μονοπάτι για να ακολουθήσει το COSATU το δρόμο της επιστροφής. Να πάρει την ιστορική και σημαντική απόφαση για το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα και να προσχωρήσει στην ΠΣΟ.
Μία σημαντική υπόθεση για τη διεθνή εργατική τάξη
Αυτή η συζήτηση δεν είναι καινούρια. Εχει ωριμάσει. Η απόφαση θα έρθει μετά από ώριμο, πλούσιο διάλογο. Ενα διάλογο όπου τα πάντα λέγονται. Στη Συνδιάσκεψη για τη Διεθνή Πολιτική του COSATU, που έγινε τον περασμένο Μάη, συζητήσατε αυτό το θέμα υπεύθυνα και νηφάλια. Μέσω επιτροπών και μέσω της Ολομέλειας, εσείς προτείνατε ότι το COSATU πρέπει να προσχωρήσει στην ΠΣΟ. Σήμερα, έχοντας πίσω μας όλη αυτή τη μεγάλη δημόσια συζήτηση, με την απόφαση του 10ουΣυνεδρίου του COSATU και με την πρόταση της Συνδιάσκεψης για τη Διεθνή Πολιτική καλείστε να πάρετε, συλλογικά και δημοκρατικά, μία τελική απόφαση.
Δεν είναι τυχαίος ο χρόνος που διαδραματίζεται αυτή η συζήτηση. Υπό τις σημερινές συνθήκες, το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα και η διεθνής εργατική τάξη προσθέτουν επιπλέον βάρος σε αυτή την απόφαση.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός με τα τεράστια κέρδη του είναι ανίκανος να κάνει παροχές στην εργατική τάξη. Δεν μπορεί να της παράσχει δουλειά, ψωμί, καταφύγιο, νερό, ρουχισμό, βιβλία.
Δείχνει, εντούτοις, σημαντικές ικανότητες στην οργάνωση του πολέμου κατά του διεθνούς προλεταριάτου. Αφαιρεί όλα τα εργατικά δικαιώματα που είχαν κερδηθεί από το ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα τις τελευταίες δεκαετίες. Οργανώνει νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, εξαπολύει πυρά κατά των λαών για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών, για το πετρέλαιο. Για μία ακόμη φορά, οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους αναδιαμορφώνουν τα σύνορα και ξαναχαράζουν τους χάρτες. Για μία ακόμη φορά, χύνουν το αίμα των εργατών για τα συμφέροντα των πολυεθνικών.
Η κύρια διαφορά σήμερα είναι πως το διεθνές εργατικό κίνημα έχει πιαστεί εξ απήνης. Είναι "αφοπλισμένο". Η τάξη των καπιταλιστών με τους πράκτορές της στη σοσιαλδημοκρατία και στα συνδικάτα έχει καταφέρει να διχάσει τους εργάτες, να αποδυναμώσει τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο. Κατάφερε να επιβάλει ρεφορμιστικές ηγεσίες, να επιβάλει μία οπορτουνιστική γραμμή και να συμβιβαστεί με τον ταξικό εχθρό και τις κυβερνήσεις του.
Το επίπεδο της σαπίλας σε κάποια συνδικάτα σε Ευρώπη και ΗΠΑ είναι τέτοιο που οι εργαζόμενοι δε βλέπουν καμία διαφορά ανάμεσα σε αυτά και στις εταιρείες νομικών συμβουλών. Αυτές τείνουν να υποκαταστήσουν τα συνδικάτα με μία απλή μηνιαία συνδρομή. Πιο μικρή και από αυτή που ζητούν τα συνδικάτα. Οι εργαζόμενοι της Ευρώπης και των ΗΠΑ δε βλέπουν τα συνδικάτα ως μαχητική, επαναστατική ένωση των εργαζομένων που θα παλέψουν με όλα τα μέσα για τα δικαιώματά τους, για την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα μεταξύ των εργατών. Οι εργάτες δε βλέπουν αυτές τις ενώσεις ως σχολειό επαναστατικού αγώνα. Αντιθέτως, τις βλέπουν ως γραφειοκρατικούς οργανισμούς συνεργασίας με τα αφεντικά. Ως μεσολαβητές ανάμεσα στις κυβερνήσεις και τους εργάτες. Ως εταιρείες ή ως παραρτήματα των υπουργείων Απασχόλησης.
Ολα αυτά συνάδουν με τις κάκιστες συνθήκες στο εσωτερικό διεθνών οργανισμών (όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εργασίας "ILO", ο ΟΗΕ), που κάνουν τον αγώνα τους πιο δύσκολο και πιο περίπλοκο.
Γιατί χρειαζόμαστε ισχυρά διεθνή συνδικάτα
Αλλά, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η εργατική τάξη πρέπει να οικοδομήσει ισχυρά συνδικάτα. Συνδικάτα που θα ενώσουν όλους τους εργαζόμενους στη βιομηχανία, σε κάθε χώρο εργασίας, ανεξάρτητα από τη θέση τους στην παραγωγή. Σήμερα, χρειαζόμαστε συνδικάτα που θα οργανώσουν τον αγώνα, ποικιλόμορφα, με αποφασιστικότητα και μαχητικότητα για την κατάκτηση των εργατικών δικαιωμάτων. Χρειαζόμαστε ένα συνεχές και συνεπές μέτωπο κατά του ρεφορμισμού, του οπορτουνισμού, της διαφθοράς. Χρειαζόμαστε, σε διεθνές επίπεδο, ένα ενιαίο μαχητικό μέτωπο του προλεταριάτου κατά των κοινών μας αφεντικών.
Σήμερα, το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να απαντήσει σε πιο περίπλοκα ζητήματα. Η απλή συνδικαλιστική πάλη για μισθολογικές αυξήσεις σε ένα και μόνο εργοστάσιο πρέπει να περάσει διά πυρός και σιδήρου αντιμετωπίζοντας πληθώρα προβλημάτων των εργαζομένων:
  • Τα αφεντικά απειλούν τους εργάτες πως εάν δε δεχθούν να δουλεύουν για πενταροδεκάρες θα μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους και τις επενδύσεις τους σε άλλες χώρες. Τα ίδια επιχειρήματα, ωστόσο, χρησιμοποιούνται σε κάθε χώρα για να κρατήσουν αλυσοδεμένη την εργατική τάξη.
  • Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η φτώχεια, η πείνα, οι φυσικές καταστροφές, η ανεργία. Ολα αυτά αναγκάζουν μάζες εργαζομένων σε μετανάστευση. Ακόμη και στη Νότια Αφρική υπάρχουν μετανάστες από ασιατικές χώρες, που έρχονται εδώ να βρουν δουλειά παρά το γεγονός ότι η ανεργία είναι πολύ μεγάλη. Οι μετανάστες εργάτες είναι οι πιο τρομοκρατημένοι εργάτες. Αυτοί που τους εκμεταλλεύονται περισσότερο.
  • Σήμερα, βρισκόμαστε σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στη Γαλλία, σε όλη την Ευρώπη, στον καπιταλιστικό κόσμο.
Συνεπώς, μπορεί ένα απλό συνδικάτο να παλέψει απομονωμένο, ξέχωρα από τη διεθνιστική πάλη;
Μπορεί η πάλη σε μία χώρα να απομονωθεί από την αναγκαία αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων στον κόσμο και τους αγώνες τους;
Μπορεί να πετύχει ο αγώνας κατά μίας πολυεθνικής δίχως το συντονισμό μεταξύ των εργατών σε άλλες χώρες που δουλεύουν για τα ίδια αφεντικά;
Μπορεί να πετύχει ο αγώνας των συνδικάτων εάν δε συντονίσουν τις δράσεις τους με τους κοινούς σκοπούς;
Σήμερα, η διεθνής προλεταριακή πάλη έχει αυξημένο ρόλο. Είναι ζωτικής σημασίας η συνεργασία μεταξύ εθνικών και τομεακών συνδικαλιστικών οργανισμών στον κόσμο για το συντονισμό και τον ταξικό προσανατολισμό του αγώνα τους.
Μπορούν όλοι αυτοί οι πουλημένοι Ευρωπαίοι συνδικαλιστές ηγέτες, αυτοί οι ασπόνδυλοι πράκτορες της αστικής τάξης στο διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα, αυτοί οι διεφθαρμένοι υπηρέτες των υπουργείων, να επωμιστούν ένα τέτοιο βαρύ καθήκον;
Με τίποτα!
Μπορεί ένας οργανισμός που συνεργάζεται με το ΔΝΤ, που δουλεύει για τη σωτηρία του καπιταλισμού και τον εκσυγχρονισμό του καπιταλιστικού συστήματος, να εκφράσει τα συμφέροντα των εργαζομένων;
Με τίποτε και ποτέ!
Η συζήτηση που γίνεται στη Νότια Αφρική δεν είναι νέα. Ούτε τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν από τους αντιπάλους της ΠΣΟ. Στην πραγματικότητα, αυτά τα επιχειρήματα είναι τόσο παλιά καθώς έχουν απαντηθεί από το 1920 (!), όταν έκανε τα πρώτα του βήματα το διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα. Ο ίδιος ο Λένιν το 1920 απάντησε σε αυτά τα ίδια επιχειρήματα.
Ας θυμηθούμε κάποια:
Ορισμένοι σύντροφοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι τα αντιδραστικά συνδικάτα μπορεί να αλλάξουν. Μολονότι, για παράδειγμα, η Διεθνής Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU) είναι ένας οργανισμός που υπήρχε από το 1949 έως το 2005, δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια. Οι καιροσκόποι σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούσαν πάντα αυτό το επιχείρημα ότι μπορούν να μετασχηματίσουν έναν αντιδραστικό οργανισμό σε έναν "αριστερό" οργανισμό. Στο τέλος, αυτοί οι οργανισμοί για τους οποίους χρησιμοποιήθηκε το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν κατάφεραν να μεταθέσουν ούτε κατά ίντσα την κεντρική πολιτική των αντιδραστικών συνδικάτων, ενώ, αντίθετα, ενσωματώθηκαν σε αυτά.
Πιστεύοντας ότι εσείς θα μεταμορφώσετε σε κάτι άλλο έναν διεθνή οργανισμό που δημιουργήθηκε από διαφορετικά υλικά, είναι σαν να προσπαθείτε να φυτέψετε δέντρο στον ωκεανό. `Η, ακόμη καλύτερα, σαν να προσπαθείτε να βάλετε το κεφάλι στο στόμα ενός καρχαρία, πιστεύοντας ότι μπορείτε να τον νικήσετε από μέσα, από το στομάχι του.
Σύντροφοι,
Παρακολουθώ τις συζητήσεις σας όλη αυτή την περίοδο. Επιτρέψτε μου να προσπαθήσω να συμβάλω σε αυτές.
  • Υπάρχουν κάποιοι σύντροφοι που χρησιμοποιούν τον Λένιν για να κρύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Διαστρεβλώνουν και χρησιμοποιούν τμήματα των γραπτών του ενώ αποκρύβουν άλλα. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που βασίστηκε σε αυτό που έγραψε ο Λένιν το 1920 στο γνωστό άρθρο του προς τον Γερμανό κομμουνιστή για τον αριστερισμό. Το επιχείρημά τους είναι ότι οι κομμουνιστές πρέπει να παλέψουν με τα αντιδραστικά συνδικάτα.
Πρώτον: Ο Λένιν μιλά για την αρχική περίοδο, για το 1920, σύμφωνα με τις συνθήκες της δικής του εποχής. Αυτοί που μηχανιστικά μεταφέρουν τις συνθήκες του κινήματος μίας χώρας μίας δεδομένης περιόδου σε μία άλλη εποχή, σε άλλον τόπο και χρόνο, είναι καθαρά δογματικοί. Είναι δογματικό σφάλμα.
Δεύτερον: Ο Λένιν είπε ακόμη "τώρα έχουμε άμεσο καθήκον να καθοδηγήσουμε τις μάζες των εργατών σε μία νέα θέση που εξασφαλίζει την επανάσταση". Παλεύουν οι αντιδραστικές ενώσεις για την επανάσταση; Εχουν κανένα κοινό με το σοσιαλισμό; Κανένα!
Τρίτον και σημαντικότερο: Ηταν ο ίδιος ο Λένιν που προσκάλεσε όλα τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο να εγκαταλείψουν τον κίτρινο διεθνή οργανισμό της εποχής, τη Διεθνή του Αμστερνταμ, και να ενταχθούν στις μάζες της Κόκκινης Συνδικαλιστικής Διεθνούς (RILU), στην ίδρυση της οποίας πρωταγωνίστησε ο ίδιος ο Λένιν.
Σήμερα, εν έτει 2012, πρέπει να διδαχθούμε από την ιστορία μας, για να κάνουμε ένα αποφασιστικό βήμα εμπρός στο μέλλον, που θα πρέπει να οικοδομήσουμε για την εργατική τάξη σήμερα. Να μάθουμε από την αληθινή μας ιστορία και όχι από τις διαστρεβλώσεις.
Η συμβολή της ΠΣΟ στον απελευθερωτικό αγώνα
Με τον παρόμοιο σεβασμό, μελετούμε και μαθαίνουμε από τη μεγάλη ιστορία και τους σημαντικούς αγώνες που οργάνωσαν από κοινού το ηρωικό SACTU (νοτιοαφρικανικό Κογκρέσο Συνδικάτων) και τα άλλα μέλη της ΠΣΟ. Οι αγώνες κατά του απαρτχάιντ, για τα δικαιώματα των μαύρων εργαζομένων, για την αναγνώριση των πρώτων μη ρατσιστικών συνδικάτων, για την αναγνώριση του SACTU, για την απελευθέρωση των φυλακισμένων συντρόφων, για το μποϊκοτάρισμα όλων των συναλλαγών και επικοινωνιών με το απάνθρωπο ρατσιστικό καθεστώς. Η ΠΣΟ ήταν τότε ισχυρή και παρούσα στο μακρόχρονο αγώνα. Τα μέλη των συνδικάτων σε όλο τον κόσμο και τα εκατομμύρια των εργατών που ανταποκρίθηκαν σε κάθε έκκληση της ΠΣΟ για αλληλεγγύη στους Νοτιοαφρικανούς εργάτες.
Ο Moses Mabhida, ο ηγέτης μας, ο αντιπρόεδρος της ΠΣΟ Mark Shope, οι John Gaitsiwe, Moses Kotane, Leslie Massina, J.B. Marks και ο ζωντανός θρύλος Eric Mtshali με τη συστράτευσή τους με την ΠΣΟ έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην οργάνωση του αφρικανικού συνδικαλιστικού κινήματος, δημιουργώντας το πρώτο ελεύθερο συνδικάτο στην Αφρική, με την ίδρυση της πρώτης Παναφρικανικής Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (AATUF).
Τι είδους συνδικαλιστικό κίνημα χρειαζόμαστε σήμερα;
Εχοντας επωμιστεί αυτή τη σπουδαία ιστορία και την πλούσια εμπειρία, σύντροφοι, πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα - κλειδί των καιρών μας. Τι είδους συνδικαλιστικό κίνημα χρειαζόμαστε σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για να παλέψουμε αποτελεσματικά για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης κατά των μονοπωλίων, κατά των πολυεθνικών; Για να κερδίσουμε τις μάχες και να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής των εργατών και του φτωχού λαού. Να ανοίξουμε νέα πορεία, όπου ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν.
Για να απαντήσουμε σε αυτό το ζήτημα, εμείς, ως ΠΣΟ, μελετούμε τις νέες συνθήκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της καπιταλιστικής κρίσης και ως ΠΣΟ αγωνιζόμαστε να μορφώσουμε τα μέλη και τους φίλους ώστε να δημιουργήσουν συνδικάτα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που θα μπορέσουν να εκπληρώσουν τα βαριά καθήκοντα του σύγχρονου αγώνα.
Χρειαζόμαστε συνδικάτα:
  • Ταξικά προσανατολισμένοι επαναστατικοί οργανισμοί εργατών που παλεύουν κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.
  • Δημοκρατικά στη λειτουργία και ελεγχόμενα από τους εργάτες.
  • Με ηγεσίες που θα προέρχονται από την εργατική τάξη. Ηγεσίες που θα σέβονται την κριτική και την αυτοκριτική. Ηγεσίες με προλεταριακή πειθαρχία που θα αφιερωθούν στον αγώνα κατά της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς.
  • Που θα παλέψουν αποφασιστικά κατά των διακρίσεων των εργαζομένων ως προς τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία κ.λπ.
  • Που θα προωθούν την ένωση μεταξύ των εργατών, αγροτών, νεολαίων και γυναικών των λαϊκών στρωμάτων.
  • Που θα εκπληρώνουν τα διεθνιστικά καθήκοντα της προλεταριακής αλληλεγγύης προς τους λαούς που παλεύουν σε όλο τον κόσμο.
  • Που θα μορφώσουν τις γενιές εργαζομένων με την ιστορία και τα μαθήματα του διεθνούς και εθνικού συνδικαλιστικού κινήματος και τους αγώνες της εργατικής τάξης.
  • Που θα παρεμβαίνουν στους διεθνείς Οργανισμούς, που θα απαιτούν λύσεις υπέρ των εργατών, που θα απαιτούν δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες και θα υπερασπίζονται οποιαδήποτε εναπομείνασα θετική διεθνή συλλογική συμφωνία.
  • Που δε θα είναι ούτε ουδέτερα, ούτε με όλους. Για παράδειγμα, στη Μέση Ανατολή, δεν είμαστε με το Ισραήλ. Είμαστε με την Παλαιστίνη. Υποστηρίζουμε πλήρως τον αγώνα των Παλαιστινίων όχι μόνο λεκτικά αλλά και με συγκεκριμένη δράση, καθημερινά. Στη Συρία, δεν είμαστε με τους βασιλιάδες, τους εμίρηδες, τους σουλτάνους, με τους ιμπεριαλιστές. Αυτοί δε νοιάζονται για τη δημοκρατία στη Συρία. Στοχεύουν στο πετρέλαιο. Ως ΠΣΟ λέμε σταθερά ότι ο λαός της Συρίας είναι ο μόνος που πρέπει να επιλέξει το παρόν και το μέλλον του. Ο λαός της Συρίας είναι ο μόνος υπεύθυνος να κατακτήσει τη δημοκρατία και την ελευθερία.
Με τέτοια συνδικάτα μπορούμε να φέρουμε πιο κοντά το στρατηγικό στόχο μίας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Αυτού του είδους τα συνδικάτα παλεύει να οικοδομήσει η ΠΣΟ. Οχι συμβιβασμένα συνδικάτα, όχι συνδικάτα που προσφέρουν μόνο υπηρεσίες νομικών συμβούλων, όχι συνδικάτα - παραρτήματα των υπουργείων Εργασίας, όχι συνδικάτα με τα μέλη τους στα Διοικητικά Συμβούλια πολυεθνικών εταιρειών.
Ο ρόλος του COSATU στη διεθνή αρένα
Σε αυτή τη διεθνή αρένα, ως ΠΣΟ, ως διεθνώς ταξικά προσανατολισμένος οργανισμός με 82.000.000 μέλη σε 120 χώρες, δε θέλουμε ένα COSATU σε ρόλο θεατή. Το θέλουμε πρωτοπόρο στην οικοδόμηση του σύγχρονου, ταξικά προσανατολισμένου συνδικαλιστικού κινήματος. Θέλουμε ένα COSATU πρωτοπόρο στην αναβίωση του αφρικανικού συνδικαλιστικού κινήματος. Θέλουμε ένα COSATU στην ηγεσία του διεθνούς συνδικαλιστικού κινήματος με την πλευρά των υγιών δυνάμεων σε όλο τον κόσμο.
Ολοι μας πιστεύουμε πως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα της εργατικής τάξης. Ο καπιταλισμός παράγει φτώχεια, ανεργία, πείνα, παραγκουπόλεις, ιδιωτικοποιήσεις, κρατική βία, πολέμους, ασθένειες, περιβαλλοντική καταστροφή. Ο καπιταλισμός παράγει κέρδη για τους λίγους και μιζέρια για τους πολλούς.
Μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να μας ελευθερώσει. Ας τον οικοδομήσουμε τώρα!
Η εργατική τάξη μπορεί να γίνει ο γίγαντας που θα διώξει τους εκμεταλλευτές.
Αυτό είναι το καθήκον μας. Πρέπει να ηγηθούμε του αγώνα της εργατικής τάξης να κατακτήσουμε τον πλούτο για το καλό όλης της κοινωνίας!
Ο αγώνας μας θα είναι νικηφόρος!
Ενας κόσμος χωρίς εργάτες είναι ανέφικτος!
Ενας κόσμος χωρίς καπιταλιστές είναι απαραίτητος!».

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΣΥΜΒ. ΕΥΡΩΠΗΣ - Μεθοδεύουν ωμές παρεμβάσεις στη λειτουργία των κομμάτων




Η πάταξη του «μαύρου χρήματος» χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για αντιδραστικές νομοθετικές αλλαγές

«Νομοθετική πρωτοβουλία» για τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία των κομμάτων «που λαμβάνει υπ' όψιν όλα τα ευρωπαϊκά δεδομένα που παρακολουθεί το Συμβούλιο της Ευρώπης», προανήγγειλε την περασμένη Τετάρτη ο υπουργός Εσωτερικών Ε. Στυλιανίδης.

Είχε προηγηθεί η γνωστοποίηση έκθεσης της Επιτροπής κατά της Διαφθοράς του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία θέτει την Ελλάδα σε καθεστώς επιτήρησης μέχρι το τέλος του 2012, μεταξύ άλλων και λόγω της «πλήρους ανεπάρκειας (...) στην διασφάλιση της διαφάνειας στη χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων».

Οι ρυθμίσεις που θέλει να προωθήσει η κυβέρνηση με πρόσχημα την πάταξη του «μαύρου χρήματος», στόχο έχουν να παρέμβουν στο εσωτερικό και να βάλουν επιπλέον εμπόδια στη δράση κομμάτων όπως το ΚΚΕ, που αντιπαλεύουν το αστικό σύστημα και μάχονται με όρους μαζικής πολιτικής πάλης για την ανατροπή του.

Τρανταχτή απόδειξη γι' αυτό είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση επικαλείται το Συμβούλιο της Ευρώπης στις αλλαγές που σκοπεύει να προωθήσει. Τι λέει όμως το Συμβούλιο για τα κόμματα και τη χρηματοδότησή τους; Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα είναι ο «Κώδικας καλής πρακτικής για τα πολιτικά κόμματα» που υιοθέτησε το 2007 και το ψήφισμα της «Επιτροπής της Βενετίας» (όπως ονομάζεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω Νομοθεσίας του Συμβουλίου της Ευρώπης) για «έναν κώδικα καλής πρακτικής στο πεδίο των πολιτικών κομμάτων», που υιοθετήθηκε το Δεκέμβρη του 2008.

Το ψήφισμα της «Επιτροπής της Βενετίας» φτάνει στο σημείο να προβλέψει ότι «απαγόρευση ή επιβολή διάλυσης πολιτικών κομμάτων μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο στην περίπτωση κομμάτων που συνηγορούν υπέρ της χρήσης βίας ή ασκούν βία ως πολιτικό μέσο για να ανατρέψουν τη δημοκρατική συνταγματική τάξη (...) Τα κόμματα πρέπει να σέβονται το Σύνταγμα και τους νόμους».

Με άλλα λόγια, ανοίγει το δρόμο για ποινικοποίηση της ιδεολογίας, μέσα από την ταύτιση της ατομικής τυφλής βίας με τη μαζική πολιτική πάλη. Επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν απαγορεύσεις και διώξεις σε κομμουνιστικά κόμματα που καλούν σε οργάνωση της λαϊκής πάλης με στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, του σοσιαλισμού. Διώξεις που σε πολλές χώρες - μέλη της ΕΕ είναι ήδη πραγματικότητα.

Οι αξιώσεις τους είναι τερατώδεις, αφού ζητούν πρόσβαση στα προγραμματικά και ιδεολογικά ντοκουμέντα και συζητήσεις, στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και στους λογαριασμούς του κάθε κόμματος. Ακόμα, στον τρόπο εκλογής των οργάνων, στην έγκριση ή απόρριψη αιτήματος οποιουδήποτε να γίνει μέλος ενός κόμματος. Δηλαδή, θέλουν στο πιάτο το σύνολο των εσωοργανωτικών διαδικασιών.

Εκεί πάνω χρησιμοποιούν και τον εκβιασμό της χρηματοδότησης, απειλώντας με πρόστιμα, σταμάτημα της κρατικής επιδότησης και άλλες ποινές έως και με διάλυση για όσα κόμματα δεν συμμορφώνονται. Με σαφήνεια δηλώνεται ότι αποδεκτά γίνονται μόνο τα κόμματα που κινούνται εντός των ορίων της εξουσίας των μονοπωλίων, με «σεβασμό στο συνταγματικό και νομικό πλαίσιο».

Οσο για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, ζητείται να γίνεται με «λογοδοσία» και αμφισβητείται το δικαίωμα του κάθε κόμματος να ενισχύεται ακόμα και από τις αποζημιώσεις των βουλευτών του, αφού «είναι αμφισβητούμενο κατά πόσον αυτή η μορφή χρηματοδότησης είναι συμβατή με την έννοια ότι οι βουλευτές έχουν ελεύθερη εντολή». Επιπλέον, αξιώνεται να υποχρεώνονται τα κόμματα να δημοσιοποιούν τους οικονομικούς ενισχυτές τους.

Μία προς μία οι διατάξεις αυτές πλήττουν ευθέως το ΚΚΕ που βασίζεται οικονομικά στην ενίσχυση των μελών του και σε ό,τι προσφέρουν απ' το υστέρημά τους τα λαϊκά στρώματα.
 Εννοείται πως σε ό,τι αφορά το Κόμμα, δεν πρόκειται να υποβάλει τη στρατηγική, την εσωοργανωτική του ζωή, ούτε τη σχέση του με τους εργαζόμενους, για έλεγχο και έγκριση στους μηχανισμούς του αστικού κράτους.









ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Απάντηση ΚΚΕ στην πρόταση των Γερμανών Βιομηχάνων για μετατροπή της Ελλάδας σε «Ειδική Οικονομική Ζώνη».


Έντονη ήταν η αντίδραση του ΚΚΕ στην πρόταση του Προέδρου των Γερμανών Βιομηχάνων, που απυήθυνε μέσω του Spiegel για την δημιουργία ολόκληρης της Ελλάδας σε «Ειδική Οικονομική Ζώνη».


 


Η ανακοίνωση του ΚΚΕ αναφέρει συγκεκριμένα: 
«Η πρόταση των Γερμανών βιομηχάνων να γίνει η Ελλάδα Ειδική Οικονομική Ζώνη, μέσα στην ευρωζώνη, σημαίνει εργαζόμενοι χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα
 και φυσικός και ορυκτός πλούτος παραδομένος στις ορέξεις τους.

 Αυτό είναι το κοινό όνειρο Γερμανών και Ελλήνων καπιταλιστών, 
αυτόν το στόχο προωθεί η στρατηγική της ΕΕ. 

Το δίλημμα για τους εργαζόμενους είναι:
 Σύγχρονοι δούλοι των μονοπωλίων ή πάλη για την κοινωνικοποίησή τους με αποδέσμευση από την λυκοσυμμαχία»





redflyplanet

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

Λ. ΚΑΝΕΛΛΗ : Κόλαση ... όχι Χόλιγουντ!



Το παιχνιδάκι με τις λέξεις τέλειωσε. Η όποια Δημοκρατία, μας τέλειωσε και αυτοακυρώνεται ακόμη και ως λέξη. Απ΄ την ώρα που σε ρούγες και γυάλινα πορτοπαράθυρα στενά, ψηφισμένες και μη φωνές, παραδέχονται ότι η τελική μορφή εκτέλεσης του λαού και της χώρας, της πατρίδας βρε αδερφέ, θα καθοριστεί από τις αμερικανικές εκλογές! Και δεν σηκώνονται κι οι πέτρες. Οχι γιατί δεν είναι αληθής η ανάλυση στην καπιταλιστική δυτική κόλαση που αυτοφυλακιστήκαμε. Αλλά γιατί δεν θέλουμε να συναινέσουμε στην αποδοχή της. Ετσι θα 'πρεπε, αλλά έτσι δε γίνεται. Οταν μάλιστα η... αξιωματική αριστερά ζητιανεύει ραντεβού με τους Ευρωπαίους μανδαρίνους. Η λογική τελείωσε απ΄ την ώρα που συζητιέται η περικοπή τροφής των νηπίων στους παιδικούς σταθμούς και η συζήτηση διεξάγεται παράλληλα και με τους ίδιους συνομιλητές, για τη φορολογική σύλληψη μέρους των 23 δισ. που έβγαλαν από τη χώρα χίλιοι εφτακόσιοι νοματαίοι. Νομίμως θα αποδειχτεί - καπιταλιστικό και με ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων θεσμοθετημένη, είναι το οικονομικό ευρωσύστημα - οι περισσότεροι. Απ΄ τις περικοπές των παιδικών σταθμών θα εξοικονομήσει το ληστρικό ιδιωτικοποιημένο κρατίδιόν μας, τσιφλίκι από ιδρύσεώς του, μιας χούφτας κοτζαμπάσηδων, καμιά τριανταριά εκατομμύρια. Την παρωνυχίδα της μεγάλης,νόμιμης ξαναλέω, μπάζας.
Στην Ευρώπη, που εξελίσσεται σε μια ομολογουμένως ευρεία και κατάμαυρη οπή, μια τρύπα που καταβροχθίζει εκατομμύρια ανθρώπους, η Ελλάδα πεθαίνει από πείνα, έλλειψη φαρμάκων και περίθαλψης, ανασφάλεια και θλίψη, κατάργηση κάθε έννοιας αυτοσεβασμού. Με επιχορηγούμενη από δημίους, μια προσωρινή επιβιωτική διαδικασία υπέρ της μικρής μερίδας που θα προσκυνάει γενεές επί γενεών μνημονιολόγους και το σινάφι τους, δεν σώζεται ούτε η εργατική τάξη επομένως ούτε και η πατρίδα της. Οσο στο λεξιλόγιο δεν εγκαθίσταται και δεν γίνεται πρώτη, μήτε καν δεύτερη φύση, η ταξικότητα των μέτρων, η ταξική αντιλαϊκή πολιτική, η διαφορετική κατά τάξη αντίληψη περί πατρίδας, οι λέξεις δεν θα χάνουν απλώς το νόημά τους. Θα γίνονται καθημερινά ολοένα και πιο επικίνδυνες. Θα καταστέλλουν κάθε νοητική επεξεργασία όσων εκτοξεύονται εναντίον μας στη λογικοφανή σωτηριολογία των μαύρων ημερών.
Στους σύγχρονους πολέμους κάθε φύσης και μορφής, η πλειονότητα των θυμάτων είναι άμαχος πληθυσμός, γυναικόπαιδα και γέροι. Aλλά ο εχθρός είναι ούτως ή άλλως πάντα εντός. Στις μέρες μας δε, κυνικός, βάρβαρος και χωρίς προσχήματα, ο εγχώριος καπιταλισμός παράγει ένα λεξιλόγιο για ιθαγενείς μελλοθανάτους που θέλει εξαιρετική προσοχή. Ειδικά όταν χρησιμοποιείται από συριζαίους εντός - εκτός κοινοβουλίου για να παρουσιάζεται η διαχείριση ως επανάσταση και η ταξική αστική δημοκρατία ως λαϊκό κεκτημένο. Γιατί πώς αλλιώς να εκλάβεις την ρεβερέντζα προς τους χειμαζόμενους από τα μέτρα εργαζόμενους αστυνομικούς, πυροσβέστες, λιμενικούς, ένστολους, ότι αποτελούν «τμήμα του λαϊκού κινήματος». Τι νόημα έχει η λέξη κίνημα και το επίθετο λαϊκό, όταν προαπαιτούμενο είναι «η πάση θυσία παραμονή στην Ευρωζώνη και την ΕΕ» και η μετάθεση κάθε ελπίδας στην...άλλη ζωή, οπότε και θα αλλάξει φύση η λυκοφωλιά των μονοπωλίων και θα γίνει από κόλαση, παράδεισος με ρύζι και ουρί του παραδείσου; Και γιατί να μην θέλουν οι σύγχρονοι χρυσοσκονάτοι μελανοχίτωνες να καταθέτουν στεφάνια στους τόπους εκτέλεσης Ελλήνων από ομοϊδεάτες τους, με ερμηνευτικό λεξικό την ψήφο του πρώτου απελπισμένου;
Η εργασία είναι κόστος. Η υγεία είναι κόστος. Η παιδεία είναι κόστος. Το γήρας είναι κόστος. Ο πολιτισμός, η αγωγή της ψυχής, είναι κόστος. Η χρήση της τεχνολογίας απ΄ το ηλεκτρικό ως το διαδίκτυο, είναι κόστος. Οι διακοπές είναι κόστος. Οταν ο κεφαλαιοκράτης ανοίγει «διάλογο» με τους κοινωνικούς εταίρους, τις κοινωνικές ομάδες, τις επαγγελματικές ενώσεις, τους νέους, τις γυναίκες, τους συνταξιούχους, τους άρρωστους, τους δικαιούχους, τους των ειδικών μισθολογίων, τα ΑμεΑ, τη λερναία ύδρα δηλαδή, έτσι τη βλέπει, που λέγεται λαός, λαός, λαός και τίποτ΄ άλλο, τότε γίνεται Ηρακλής και κόβει κεφάλια κι ο λαός πρέπει να συναινεί και να φχαριστιέται που δεν έγινε και κόπρος του Αυγείου. Σκατά δηλαδή καθαρισμένα από ντόπιους ημίθεους, εντολείς θεών του κεφαλαίου που στρογγυλοκάθονται στον Ολυμπο της Αγοράς... Δεν είναι διάλογος. Είναι εξαγγελία θανατικής καταδίκης. Είναι μετατροπή του κόσμου ολόκληρου σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης της πλειοψηφίας των λαών. Επισιτιστική κρίση, λόγου χάριν, λένε οι παίκτες του χρηματιστηρίου τροφίμων και γης, το αποτέλεσμα των κερδών τους. Η λέξη είναι πείνα. Κι είναι όπλο μαζικής καταστροφής πιο ανθρωποβόρο και βασανιστικό απ΄ όλα τ΄ άλλα. Η αναγούλα, ο θυμός, η θλίψη, η αγανάκτηση, η τάση παραίτησης, η σταδιακή αποκτήνωση, η αξιακή ευκαμψία, είναι μερικά από τα συμπτώματα του εφαρμοσμένου υπαρκτού καπιταλισμού σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και δεν θεραπεύονται με την αποδοχή του μοιραίου, γενικευμένου και αναπόδραστου της καταχρηστικής σημασίας της λέξης κρίση.
 Το παιχνιδάκι με τις λέξεις τελειώνει όταν ο λαός αποφασίσει να κρατήσει την επανάσταση για τους ανθρώπους κι αφήσει την ανάσταση για τους θεούς των αγορών. Τα απωλεσθέντα, κεκτημένα με αίμα δικαιώματα, δεν πρόκειται ποτέ να τα επιστρέψει το κεφάλαιο νεκρανασταίνοντας το Λάζαρο-εργάτη. Ούτε στο Χόλιγουντ. Που σημαίνει άλλωστε κι Αγιόξυλο.(χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ!)













ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ


Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Συνέντευξη τύπου της γ.γ. του Κ.Κ.Ε. Αλ. Παπαρήγα 05/09/2012 : Το πραγματικό δίλημμα είναι: Με τα μονοπώλια, το κεφάλαιο να κάνουν κουμάντο στην οικονομία και να έχουν την πολιτική εξουσία ή με το λαό αφέντη στην οικονομία και στην εξουσία.




Στην εισηγητική της τοποθέτηση η Αλέκα Παπαρήγα μεταξύ άλλων σημείωσε:
«Η κρίση θα πιάσει πάτο, δεν έχει φτάσει ακόμα εκεί και στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Ηδη παραδέχονται ότι θα εκδηλωθεί σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ που ακόμα δεν τα έχει χτυπήσει ανάλογα και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ακόμα και αν έλθει κάποια ανάκαμψη, δηλαδή επενδύσεις κ.λπ. ο λαός θα είναι ήδη στον πάτο, δεν πρόκειται να του δώσουν χέρι να σηκωθεί. Επομένως, τίθεται εξ αντικειμένου το πρόβλημα να απαλλαγούμε από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, από τα δεσμά της ΕΕ και των κινδύνων του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Το πραγματικό δίλημμα είναι: Με τα μονοπώλια, το κεφάλαιο να κάνουν κουμάντο στην οικονομία και να έχουν την πολιτική εξουσία ή με το λαό αφέντη στην οικονομία και στην εξουσία.
Η οικονομική κρίση δε συνιστά ένα αυτοτελές φαινόμενο, φουντώνει τις διακρατικές αντιθέσεις, φέρνει ανακατατάξεις μέσα στην ΕΕ, δυναμώνει τις ανισότιμες σχέσεις αλληλεξάρτησης.
Προκαλεί ένα νέο γύρο ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων για τον έλεγχο και το ξαναμοίρασμα των αγορών, των εδαφών, των ενεργειακών και πλουτοπαραγωγικών πηγών. Αρα, συνεπάγεται τον πόλεμο, την επέμβαση από τα έξω προς τα μέσα για ανάδειξη κυβερνήσεων που είναι στο χέρι της μιας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης ώστε να διευκολύνεται το ξαναμοίρασμα και ο έλεγχος.

.

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Νέα μέτρα έντασης της εκμετάλλευσης



Νέα αντεργατικά μέτρα με στόχο τη μεγαλύτερη ευελιξία στις επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν, να απολύουν και να απασχολούν το προσωπικό τους είναι ήδη έτοιμα. Ετσι μαζί με τη μείωση στο 50% της αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης ή σύνταξης, ένα ακόμη μέτρο έρχεται να βάλει φουρνέλο σε ότι είχε απομείνει από τον ημερήσιο εργάσιμο χρόνο και την εβδομαδιαία διάρκειά του. Είναι λοιπόν έτοιμο το μέτρο της 6ήμερης εργασίας για 13 ώρες δουλειάς τη μέρα, χωρίς πληρωμή των 5 ωρών εργασίας πάνω από το 8ωρο, δηλαδή χωρίς πληρωμή υπερωριών. Αυτό το τελευταίο, είναι ήδη έτοιμο σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης από το 2010 με τις ρυθμίσεις της οδηγίας για την «οργάνωση του χρόνου εργασίας», όπως διαμορφώθηκε με τη συζήτηση και την τελική έγκριση της Εκθεσης Σέρκας.
Η νέα οδηγία ορίζει ότι: «Η δυνατότητα παρέκκλισης από τις διατάξεις του άρθρου 16 (σ.σ. καθορίζει το χρόνο διευθέτησης τους τέσσερις μήνες) μπορεί να χρησιμοποιείται για την επέκταση της περιόδου αναφοράς σε 12 μήνες κατ' ανώτατο όριο, για αντικειμενικούς ή τεχνικούς λόγους, ή για λόγους που σχετίζονται με την οργάνωση της εργασίας (...)». Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τους εργαζόμενους για 13 ώρες δουλειάς τη μέρα, 6 μέρες τη βδομάδα, δηλαδή για 78 ώρες δουλειά τη βδομάδα! Ενα ακόμη μέτρο είναι η κατάργηση των περιορισμών μεταξύ πρωινής και απογευματινής βάρδιας. Αρα ο ίδιος εργαζόμενος μπορεί να δουλεύει και στις δυο βάρδιες, για 13 ώρες, με κατανομή του ωραρίου όπως βολεύει την επιχείρηση.
***
Ετσι δίνεται η δυνατότητα λόγω της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης και της μείωσης της παραγωγής, με ανάλογες επιπτώσεις σε εμπόριο και υπηρεσίες, να μπορούν οι επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους όταν έχουν δουλειά και να μην τους απασχολούν όταν δεν έχουν. Οι εργαζόμενοι γίνονται απόλυτο εξάρτημα των καπιταλιστών και των αναγκών τους στις συνθήκες κρίσης, σε όφελος του κεφαλαίου. Δουλειά 13 ώρες καθημερινά, σημαίνει εξάντληση που φθείρει ανεπανόρθωτα την υγεία των εργαζομένων, τους αναγκάζει να απέχουν από κάθε άλλη δραστηριότητα όπως κοινωνικοπολιτική δράση, οικογενειακή ζωή, σχέσεις με φίλους, ψυχαγωχία κλπ., ενώ μετά βίας έχουν 11 ώρες την ημέρα για ξεκούραση. Την ίδια περίοδο οι μεγαλοεπιχειρηματίες κλέβουν την υπερωρία βγάζοντας μεγαλύτερα κέρδη από τον εργάτη. Επομένως δεν καταστρέφουν απλά τη ζωή των εργαζομένων, αλλά αυξάνουν στο έπακρο την εκμετάλλευση για μεγαλύτερη κερδοφορία που σε συνδυασμό με τους μισθούς πείνας των 500 ευρώ, τους καταδικάζουν σε σύγχρονη σκλαβιά, αργό θάνατο. Ανεξάρτητα αν τις 5 απλήρωτες ώρες καθημερινά, τις δώσει η επιχείρηση σε ρεπό, σε χρόνο που δε θα χρειάζεται δουλειά.
***
Σχετικά με όλ' αυτά, ο Καρλ Μαρξ στο έργο του «Το Κεφάλαιο» έδωσε με επιστημονικό τρόπο αυτή τη διαδικασία. Γράφει λοιπόν: «Η αξία της εργατικής δύναμης, εξαιτίας της φθοράς της, μεγαλώνει όταν μεγαλώνει η διάρκεια της λειτουργίας της και μεγαλώνει σε μεγαλύτερη αναλογία από την αύξηση της διάρκειας της λειτουργίας της» (Τόμος 1ος σελ. 563 - 564). Γράφει ακόμη: «...μόλις η εργάσιμη μέρα παύσει να 'χει έναν καθορισμένο αριθμό ωρών. Καταργείται η σχέση ανάμεσα στην πληρωμένη και απλήρωτη εργασία. Ο κεφαλαιοκράτης μπορεί τώρα να βγάζει από τον εργάτη μιαν ορισμένη ποσότητα υπερεργασίας, χωρίς να του παραχωρεί τον αναγκαίο για την αυτοσυντήρησή του χρόνο εργασίας. Μπορεί να εκμηδενίζει κάθε κανονικότητα στην απασχόληση και, απόλυτα σύμφωνα με την ευκολία, την αυθαιρεσία και το συμφέρον του της στιγμής, να εναλλάσσει την πιο τρομερή υπερβολική εργασία με τη σχετική ή ολοκληρωτική ανεργία. Με το πρόσχημα ότι πληρώνει την "κανονική τιμή της εργασίας", μπορεί να παρατείνει αφύσικα την εργάσιμη μέρα, χωρίς καμιά αντίστοιχη ισοστάθμιση για τον εργάτη. Σ' αυτό οφείλεται η πέρα για πέρα λογική εξέγερση (1860) των εργατών οικοδόμων του Λονδίνου ενάντια στην απόπειρα των κεφαλαιοκρατών να επιβάλουν αυτό το ωρομίσθιο. Ο περιορισμός με νόμο της εργάσιμης μέρας βάζει τέρμα σ' αυτή την ασχημία αν και δε βάζει φυσικά τέρμα στην υποαπασχόληση που πηγάζει από το συναγωνισμό των μηχανών, από την αλλαγή στην ποιότητα των χρησιμοποιουμένων εργατών, καθώς και από τις μερικές και γενικές κρίσεις». (ο.π. σελ. 562 - 563).









Ριζοσπάστης