ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Δε χαρίζουμε κανέναν



Κανένας δεν μπορεί να σβήσει μια φωτιά που ήδη τον σκοτώνει.
Κρίσιμο πάντα πριν ξεσπάσει μια τέτοια φωτιά, να έχει ακυρωθεί με χτύπημα στην αιτία που τη γέννησε.
Ενα παιδί, παιδί είναι με τα σημερινά δεδομένα, ένας 28χρονος πυροσβέστης, χάθηκε χτες στη μάχη με τη φωτιά πριν καν προλάβει να καταλάβει ότι τον έχουν στείλει ξυπόλυτο στ' αγκάθια.
Τι να πεις στους δικούς του; Οτι ο άνθρωπός τους έπεσε υπέρ κερδών των καπιταλιστών για τους οποίους το κρατικό ταμείο είναι απλόχερο και για να 'ναι απλόχερο για τους καπιταλιστές στερεί από τους πυροσβέστες - και από τους πυροσβέτες, όπως και από πάρα πολλούς άλλους που φτύνουν καθημερινά αίμα - τ' αναγκαία για να επιβιώσουν;
Οταν χάνεις άνθρωπο, χρειάζεται εξαιρετικά υψηλό επίπεδο συνείδησης και κουράγιο για να ψάξεις την αιτία, ώστε να μη μείνει μέσα σου μόνιμα αναπάντητη η απορία: «γιατί;».
***
Χιλιάδες εργάτες καθημερινά μένουν με την απορία του «γιατί» και σαν τον πνιγμένο που αρπάζεται απ' τα μαλλιά, καταφεύγουν τελικά στην εύκολη απάντηση, όποια απάντηση ο εκμεταλλευτής τους πλασάρει. Λίγοι βλέπουν την αιτία, λίγοι τη θλίψη τους την κάνουν οργανωμένη οργή - ικανή να χτυπήσει τον αντίπαλο.
Να, και εδώ, ο αναντικατάστατος ρόλος του ΚΚΕ, που δείχνει την αιτία, κάνει όσα περνούν απ' το χέρι του για να γίνει η γνώση της αιτίας κοινό χτήμα, να μεταλλαχτεί η γνώση σε απόφαση και οργάνωση αποτελεσματική για έγκαιρο χτύπημα του αντίπαλου.
***
Για ένα δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε την αστική τάξη: ότι δεν διαθέτει εφεδρείες.
Η συγκρότηση της νέας κυβέρνησης βεβαιώνει ότι έχει και παραέχει εφεδρείες η αστική τάξη. Οταν στο «πιτς φιτίλι» κατορθώνει να συγκροτεί κυβέρνηση με στήριξη ΝΔ - ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνουν έτοιμα από καιρό να καταθέσουν για το «κοινό καλό» την 15ετή εμπειρία τους, ε, είναι προφανές πως η αστική τάξη πριν πεινάσει έχει μαγειρέψει. Το γεγονός ότι οι του ΣΥΡΙΖΑ σπεύδουν να δηλώσουν «παρών» για τη στελέχωση του ...κράτους, παραπέμπει σ' αυτό που λέει ο λαός μας «πρώτα φεύγει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι».
Ας καταγραφεί στα υπόψη των εργατών κι αυτό.
***
Αν τα πράγματα ήταν εύκολα, αν η σκέψη του ανθρώπου ήταν αυτονομημένη από το «είναι» του, θα αρκούσε να παραθέσουμε τα στοιχεία για να βγάλει καθένας τα συμπεράσματά του. Τα στοιχεία από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού που μαρτυρούν ότι τα κέρδη των καπιταλιστών πατάνε πάνω σε πτώματα εργατών.
Ομως η σκέψη των ανθρώπων είναι νύχι - κρέας με την πραγματικότητα που βιώνουν. Κι αυτό σημαίνει πως καθένας λειτουργεί - σκέφτεται μ' αυτό που βιώνει. Κι αυτό που βιώνει δεν είναι μόνο η εξαθλίωση, η πίεση για το αν θα υπάρχει την επόμενη μέρα, αλλά βιώνει κι έναν φράχτη απέναντί του, τους συσχετισμούς που του δείχνουν πως η αιτία για το κακό δεν βρίσκεται στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, αλλά στη λάθος διαχείρισή τους. Η ανατροπή αυτών των συσχετισμών είναι προϋπόθεση για άλλο βίωμα, άλλη σκέψη, άλλη απόφαση. Να, ένας ακόμα λόγος για ισχυρό ΚΚΕ.
***
«Με τον καιρό να 'ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς» λέει το τραγούδι που μας θύμισε το σύνθημα των διαδηλωτών στη χτεσινή πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη»: «δεν χρωστάμε σε κανέναν, την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία».
Ελα, όμως, που ο «κυρίαρχος λαός» ψήφισε αλλιώς: να πληρώσει αυτά που δεν χρωστά, ψήφισε, δηλαδή, αυτό που ένα πολυπλόκαμο δίχτυ προπαγάνδας τον έπεισε ότι είναι αναγκαίο... Κι εδώ αναδεικνύεται, επίσης, ο κρίσιμος ρόλος του ΚΚΕ, η επιμονή στο να γίνει κοινό χτήμα η πραγματική ανάγκη των παραγωγών του πλούτου, να ανατρέψουν, δηλαδή, τους εκμεταλλευτές τους.
***
Διά ταύτα: Τι θα κάνουμε; Θα υποταχτούμε σ' αυτό που ο αντίπαλος κατορθώνει να διαμορφώνει ως «κοινή γνώμη»; Ασφαλώς όχι. Οταν τα αστικά μέσα ενημέρωσης δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα και διαμορφώνουν ως ψευδή συνείδηση για την πραγματικότητα αυτό που συμφέρει τα αφεντικά τους, δεν φταίει η πραγματικότητα.
Αυτή η πραγματικότητα έρχεται να επιβεβαιώσει μία προς μία τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ (δεν μας παρηγορεί από μόνο του αυτό, είναι όμως χρήσιμο για να ξέρουμε πού πατάμε).
Η πραγματικότητα, λοιπόν, τρίβει στη μούρη όσων μιλάνε για δημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού, το γεγονός ότι στην Αμερική του Ομπάμα η εξαθλίωση καλπάζει. Οχι πια ανάμεσα στους χτεσινούς εξαθλιωμένους, αλλά σ' αυτούς που επειδή τους είπαν «μεσαία τάξη», δηλαδή μισθωτούς που έχουν σταθερή δουλειά, πίστευαν πως η κρίση δεν τους αφορά.
«Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται», έγραφε ο Μπρεχτ πριν 80 χρόνια!
Αλλά και στην εκτός ευρώ Ευρώπη, στην Αγγλία, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Τα πεινασμένα παιδιά στις γειτονιές της Αθήνας, είναι τα ίδια, στην καρδιά του λαμπερού Λονδίνου.

Να η δουλειά που έχουμε να κάνουμε: να δείξουμε όλην την απανθρωπιά και τον δρόμο για την κατάργησή της.








ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θ. ΛΕΚΑΤΗΣ

Ριζοσπάστης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου