ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Παγκόσμιο σοκ! - MΠΟΥΜ η Ισπανία! Παραιτήθηκε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας! Ραγδαίες εξελίξεις!



Παγκόσμιο σοκ! Πέφτει η Ισπανία! Παραιτήθηκε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας!Ραγδαίες εξελίξεις!
 
30/05/12
 
Γράφει ο Γιάννης Αγγελής  ΠΗΓΗ http://logioshermes.blogspot.com
 
Προφανώς ήμασταν συνωμοσιολόγοι όταν λέγαμε ότι η Ελλάδα θα αποτελέσει τον πυροκροτητή έτσι; Δοξάστε τον Γιωργάκη που κάνει τα μπάνια του την ώρα που δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι θα λουστούν στο αίμα. Όπως λούζονται οι Έλληνες εδώ και δύο χρόνια.
 
Η κρίση χρέους μεταφέρει ταχύτητα τους προβολείς της από την Ελλάδα στην άλλη άκρη της Ευρωζώνης στην Ιβηρική.
 
Η κυβέρνηση της Μαδρίτης φαίνεται να έπαιξε το χαρτί του οικονομικού εκβιασμού στην ΕΚΤ και μάλλον χάνει την παρτίδα. Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Miguel Αngel Fernandez Ordonez παραιτήθηκε, σύμφωνα με τρέχουσες πληροφορίες, πριν λήξει η θητεία του, όταν αντέδρασε στην απόπειρα της κυβέρνησης να “φορτωθεί” η διάσωση της Bankia -και των άλλων τραπεζών που ακολουθούν- στους μηχανισμούς έκτακτης βοήθειας της ΕΚΤ.
 
Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ισπανίας ζήτησε να παρουσιασθεί στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, για να καταθέσει δημόσια το τι ακριβώς γίνεται με το σχέδιο διάσωσης των τραπεζών και η Κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας την πλειοψηφία της στο σώμα, τον παρέπεμψε να καταθέσει σε μία άλλη “κλειστή” επιτροπή…
 
Αυτός το αρνήθηκε και κατά πως φαίνεται παραιτείται. Το σχέδιο της Κυβέρνησης ήταν να υποχρεώσει την ΕΚΤ να χρησιμοποιήσει ένα έκτακτο εργαλείο χρηματοδότησης τρίμηνης διάρκειας με εγγύηση αντίστοιχης διάρκειας ομόλογα του δημοσίου. Το επιχείρημα ήταν ότι η ισπανική οικονομία και το ντόπιο τραπεζικό σύστημα είναι πολύ μεγάλα σε μέγεθος για να αφεθούν από την ΕΚΤ στην τύχη τους. Η αντίδραση όμως δεν ήταν η προσδοκώμενη και η συνέχεια πλέον παίρνει άλλες διαστάσεις.
 
Η κυβέρνηση της Μαδρίτης ήθελε να αποφύγει την προσφυγή στο EFSF -και την πολιτική κρίση που θα την ακολουθήσει- για τη διάσωση των τραπεζών της. Η άρνηση της ΕΚΤ στο όνομα της αδυναμίας “νομισματοποίησης” του χρέους από την ίδια, ανοίγει πλέον τον ασκό του Αιόλου για την Ισπανία.
 
Τα spreads έχουν αρχίσει να ανοίγουν και πάλι με απειλητική ταχύτητα, συμπαρασύροντας και την Ιταλία. Οι αγορές έχουν στρέψει τους προβολείς τους στην Μαδρίτη, χωρίς να σβήσουν εκείνους που φωτίζουν τις εξελίξεις στην Αθήνα ενόψει των εκλογών…
 
Για το τι θα ακολουθήσει κανείς ακόμα δεν μπορεί να είναι βέβαιος. Αυτό που με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε είναι ότι η βαθύτατη ανησυχία έχει επιστρέψει τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στην Φρανκφούρτη. Και αυτό γιατί, για άλλη μια φορά, τα γεγονότα αποδεικνύονται ισχυρότερα των καθησυχαστικών δηλώσεων των υπευθύνων της Ε.Ε.
 
Από τα δύο άκρα της Ευρωζώνης, Αθήνα και Μαδρίτη, τα μηνύματα πλέον υποχρεώνουν τον γαλλογερμανικό άξονα να αναθεωρήσει την ατζέντα του για την Σύνοδο Κορυφής της Ιουνίου.
 
Οι 6 λόγοι που η Ισπανία θα βγει πρώτη από το ευρώ!
 
από olympia.gr
 
Το Marketwatch έχει πρώτο θέμα το Spexit, ενώ δίνει και 6 λόγους που πιστεύει ότι η Ισπανία θα πετάξει το ευρώ, καθώς Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία άντεξαν τα μνημόνια και την λιτότητα, κάτι το οποίο η οικονομία της Ισπανίας δεν το επιτρέπει, όπως αναφέρει.
 
Οι 6 λόγοι:
 
- Το μέγεθος της ισπανικής οικονομίας δεν «χωρά» σε μηχανισμό στήριξης
 
- Υπάρχει ήδη κόπωση με τη λιτότητα στη χώρα
 
- Βάση της Ισπανικής οικονομίας είναι η βιομηχανία. Ο λόγος εξαγωγών προς ΑΕΠ είναι στο 26%, όσο και της Βρετανίας
 
- Είναι γεωπολιτικά ασφαλής χώρα
 
- Σημαντικές αναπτυξιακές προοπτικές εκτός ευρωζώνης
 
- Οικονομικοί αναλυτές της Ισπανίας αναφέρουν πως το πραγματικό πρόβλημα της χώρας είναι το ευρώ, ένα θέμα που έχει ξεκινήσει ήδη να αναπαράγεται από τα διεθνή ΜΜΕ.





stefanoy.gr

UNISEF : 13 εκατομμύρια παιδιά στην ΕΕ ζουν στη φτώχεια





Θλιβερές είναι οι επιπτώσεις στα παιδιά από την καπιταλιστική κρίση στις χώρες της ΕΕ. Νέα έκθεση της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ εκτιμά πως τα παιδιά που στερούνται βασικά αγαθά και υπηρεσίες στην ΕΕ είναι τουλάχιστον13 εκατομμύρια και τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και σε άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες όπως οι ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς, Ν. Ζηλανδία όπου υπολογίζονται σε τουλάχιστον 30.000.000 τα παιδιά που ζουν βυθισμένα στο τέλμα της φτώχειας.
Οι ερευνητές της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ έκαναν μία λίστα με τις 14 πιο σοβαρές στερήσεις και ελλείψεις αγαθών και υπηρεσιών, μεταξύ άλλων όπως τη στέρηση τριών κανονικών γευμάτων την ημέρα, στέγη, πρόσβαση σε ήσυχο χώρο για μελέτη και εκπαιδευτικά βιβλία, πρόσβαση σε υπολογιστή και σύνδεση με το Διαδίκτυο. Τα ζητήματα της τροφής, της στέγης, της πρόσβασης στην εκπαίδευση, η προστασία του παιδιού, της μητρότητας ειδικά την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης ήταν λυμένα, ωστόσο η καπιταλιστική παλινόρθωση τα επανέφερε στο προσκήνιο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία πιο δύσκολη ζωή βιώνουν τα παιδάκια σεΡουμανία (πάνω από 70%!), Βουλγαρία (50%) και σε Πορτογαλία(27%). Σε πιο πλούσιες χώρες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, η παιδική φτώχεια και στερήσεις υπολογίζεται πως μαστίζουν πάνω από το 10% του παιδικού πληθυσμού.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην 21η θέση με 17,2%, αμέσως μετά την Ιταλία (13,3%) και πριν τη Σλοβακία (19,2%). Ειδικότερα, στην Ελλάδα το ποσοστό παιδικής αποστέρησης είναι ακόμη μεγαλύτερο σε μονογονεϊκές οικογένειες (που από 17,2% αυξάνει σε 24,3%), στις οικογένειες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο γονέων (αγγίζοντας το 50,8%) και σε οικογένειες μεταναστών (σε ποσοστό 42,2%).
Καλύτερη θεωρείται η κατάσταση σε σκανδιναβικές χώρες όπου τα παιδιά που στερούνται βασικά αγαθά είναι περίπου το 3% του παιδικού πληθυσμού, εξαιτίας κυρίως αυτού που έχει απομείνει από κοινωνικές παροχές, που καθιερώθηκαν κυρίως κάτω από το βάρος της ύπαρξης των σοσιαλιστικών χωρών.
Σε άλλες καπιταλιστικές χώρες όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ν. Ζηλανδία και η Βρετανία ζει στη φτώχεια πάνω από το 10 με 15% του παιδικού πληθυσμού, με την κατάσταση στις ΗΠΑ να είναι από τις χειρότερες καθώς εκεί υπολογίζεται πως πλήττεται από την έλλειψη βασικών αγαθών και υπηρεσιών πάνω από το 20% των παιδιών.
«Ενα από τα πιο ακριβά λάθη που μπορεί να κάνει μία κοινωνία και θα τα πληρώσει στο μέλλον είναι να μην προστατεύσει τα παιδιά από τη σημερινή οικονομική κρίση» σημείωσε ο εκπρόσωπος της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ, καλώντας τις κυβερνήσεις να προστατεύσουν τα παιδιά από τα συνεχή μέτρα στυγνής λιτότητας και περικοπών. Βέβαια, ο εκπρόσωπος μπορεί να κάνει ευχολόγια, αλλά για να προστατευτούν και τα παιδιά και οι εργαζόμενοι, απαιτείται σύγκρουση με τους εκμεταλλευτές τους.

Το " μαλακό " μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ !!!

Τώρα μαθαίνουμε ότι για το ΣΥΡΙΖΑ το μνημόνιο έχει και ήπιες θέσεις !!


Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Αυτοί είναι οι Έλληνες που έχουν κληθεί φέτος στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ


Αυτοί είναι οι Έλληνες που έχουν κληθεί φέτος στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ
Στη φετινή ετήσια συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ που θα πραγματοποιηθεί από τις 31 Μαΐου έως τις 3 Ιουνίου στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών στον κατάλογο των προσκεκλημένων συμπεριλαμβάνονται τρία πρόσωπα από την Ελλάδα, αναφέρει το defencenet.gr.
Μαζί με διεθνείς προσωπικότητες, αρχηγούς κρατών, κορυφαίους επιχειρηματίες και τεχνοκράτες την Ελλάδα έχουν κληθεί να εκπροσωπήσουν τρεις παλιοί γνώριμοι της Λέσχης. Το ισόβιο μέλος της Γιώργος Δαϋίδ, πρόεδρος της Coca-Cola Hellas, o πρώην υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) Λουκάς Τσουκάλης.
Σύμφωνα με τη zougla.gr στη συνάντηση αυτή φέτος θα παρευρεθούν -μεταξύ άλλων- ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι, η βασίλισσα της Ολλανδίας Βεατρίκη, η αφρόκρεμα των Βρυξελλών με επικεφαλής τον Χοακίμ Αλμούνια, ο Ξαβιέ Σολάνα, ο πρόεδρος της Deutsche Bank Ζοζεφ Ακερμαν, ο Μπιλ Γκέιτς, o Χένρι Κίσινγκερ κ.ά..
Στην συνέχεια παρατίθεται η φετινή λίστα,με τις επιφυλάξεις αλλαγών καθώς οι συμμετέχοντες δεν ανακοινώνονται ποτέ εκ των προτέρων, επισήμως.
Η λίστα των προσκεκλημένων της Λέσχης Bilderberg

Βέλγιο
Davignon, Etienne Vice President, Suez-Tractebel
Huyghebaert, Jan President Board of Directors, KBC Group
Ολλανδία
Halberstadt, Victor Professor of Economics, Leiden University; Ex- Honorary Secretary
Hommen, Jan H.M. President, ING Group
Beatrix, queen of the Netherlands
Rinnooy Kan, Alexander H.G. President Social Economic Council (SER)
Ηνωμένες Πολιτείες
Altman, Roger C. President, Evercore Partners Inc.
Arrison, Sonia Author & policy analyst
Collins, Timothy C. Senior Managing Director & CEO, Ripplewood Holdings, LLC
Ferguson, Niall Laurence A. Tisch Professor of History, Harvard University
Feldstein, Martin S. George F. Baker Professor of Economics, Harvard University
Gates, William H. (Bill Gates) Co-chair, Bill & Melinda Gates Foundation & President, Microsoft Corporation
Gordon, Philip H. Assistant Secretary of State for European & Eurasian Affairs
Graham, Donald E. President & CEO, The Washington Post Company
Hormats, Robert D. Under Secretary for Economic, Energy and Agricultural Affairs
Johnson, James A. Vice President, Perseus, LLC
Keane, John M. Senior Partner, SCP Partners
Kissinger, Henry A. President, Kissinger Associates, Inc
Kleinfeld, Klaus President & CEO, Alcoa
Kravis, Henry R. Founding Partner, Kohlberg Kravis Roberts & Co.
Kravis, Marie-Josée Senior Fellow, Hudson Institute, Inc
Leer, Eric S. President & Director, Broad Institute of Harvard & MIT
Mathews, Jessica T. President, Carnegie Endowment for International Peace
Mundie, Craig J. Chief Research & Strategy Officer, Microsoft Corporation
Naím, Moisés, Editor-in-Chief, Foreign Policy
Orszag, Peter R. Director, Office of Management & Budget
Parker, Sean Managing Partner, Founders Fund
Pearl, Frank H. President & CEO, Perseus, LLC
Perle, Richard N. Resident Fellow, American Enterprise Institute for Public Policy Research
Rose, Charlie Producer, Rose Communications
Rubin, Robert E., Co-President, Council on Foreign Relations; Ex- Secretary of Treasury
Schmidt, Eric CEO & President Google
Steinberg, James B. Deputy Secretary of State
Summers, Lawrence H., Director, National Economic Council
Thiel, Peter A. President, Clarium Capital Management, LLC
Varney, Christine A. Assistant Attorney General for Antitrust
Volcker, Paul A. President, Economic Recovery Advisory Board
Μεγάλη Βρετανία
Agius, Marcus President, Barclays Bank PLC
Kerr, John Member, House of Lords; Deputy President, Royal Dutch Shell plc.
Micklethwait, John, Editor-in-Chief, The Economist
Oldham, John National Clinical Lead for Quality & Productivity
Taylor, J. Martin President, Syngenta International AG
Ισπανία
Alierta, César President & CEO, Telefónica
Botín, Ana P. Executive President, Banesto
Carvajal Urquijo, Jaime Managing Director, Advent International
Cebrián, Juan Luis CEO, PRISA
Cisneros, Gustavo A. President/CEO, Cisneros Group of Companies
Entrecanales, José M. President, Acciona
León Gross, Bernardino Secretary General, Office do Primeiro Ministro
Nin Génova, Juan María President and CEO, La Caixa
Polanco, President, Grupo PRISA
Rodriguez Inciarte, Matías Executive Vice Presidente Grupo Santeer
Queen of Spain
Γερμανία
Ackermann, Josef President Management Board and Group Executive Committee, Deutsche Bank AG
Enders, Thomas CEO, Airbus SAS
Löscher, Peter President Board of Management, Siemens AG
Scholz, Olaf Vice President, SPD
Ευρωπαϊκή Ενωση
Almunia, Joaquín Commissioner, European Commission
Gucht, Karel de Commissioner, European Commission
Kroes, Neelie Commissioner, European Commission
Moyo, Dambisa F. Economist e Author
Sheeran, Josette Executive Director, United Nations World Food Programme
Solana Madariaga, Javier Ex- Secretary General, Council of European Union
Stigson, Björn Presidente, World Business Council for Sustainable Development
Tumpel-Gugerell, Gertrude Member Executive Board, European Central Bank
Σουηδία
Bäckström, Urban Director General, Confederation of Swedish Enterprise
Bildt, Carl Minister of Foreign Affairs
Renström, Lars President & CEO, Alfa Laval
Πορτογαλία
Balsemão, Francisco Pinto President & CEO, IMPRESA, S.G.P.S.; former prime minster
Rangel, Paulo Member, European Parliament
Teixeira dos Santos, Former Minister of State & Finance
Ιταλία
Bernabè, Franco CEO, Telecom Italia S.p.A.
Conti, Fulvio CEO & General Manager, Enel SpA
Elkann, John President, Fiat S.p.A.
Monti, Mario President, Universita Commerciale Luigi Bocconi
Padoa-Schioppa, Tommaso Ex- Minister of Finance; President of Notre Europe
Rocca, Gianfelice President, Techint
Scaroni, Paolo CEO, Eni S.p.A.
Φινλανδία
Blåfield, Antti Senior Editorial Writer, Helsingin Sanomat
Katainen, Jyrki Minister of Finance
Ollila, Jorma President, Royal Dutch Shell plc
Wahlroos, Björn President, Sampo plc
Νορβηγία
Bretzæg, Svein Richard CEO, Norsk Hydro ASA
Magnus, Birger President, Storebre ASA
Myklebust, Egil Ex- President Board of Directors SAS, Norsk Hydro ASA
Αυστρία
Bronner, Oscar Publisher e Editor, Der Steard
Fischer, Heinz Federal President
Scholten, Rudolf Member Board of Executive Directors, Oesterreichische Kontrollbank AG
Γαλλία
Castries, Henri, President Management Board & CEO, AXA
Lauvergeon, Anne President Executive Board, AREVA
Montbrial, Thierry de President, French Institute for International Relations
Ramanantsoa, Bernard Dean, HEC Paris Group
Καναδάς
Clark, W. Edmund President/CEO, TD Bank Financial Group
Campbell, Gordon Premier of British Columbia
Mansbridge, Peter Chief Correspondent, Canadian Broadcasting Corporation
McKenna, Frank Deputy Chair, TD Bank Financial Group
Prichard, J. Robert S. President/CEO, Metrolinx
Reisman, Heather M. Chair e CEO, Indigo Books & Music Inc.
Ελλάδα
David, George A. President Coca-Cola H.B.C. S.A.
Papaconstantinou, George Minister of Finance
Tsoukalis, Loukas President, ELIAMEP
Δανία
Eldrup, CEO, DONG Energy
Federspiel, Ulrik Vice Presidente Global Affairs, Haldor Topsøe A/S
Nyrup Rasmussen, Ex- Prime Minister
Ιρλανδία
Gallagher, Paul Attorney General
Sutherland Peter D. President, Goldman Sachs International
Τουρκία
TGürel, Z. Damla Special Adviser to the President on EU Affairs
Koç, Mustafa V. President, Koç Holding A.?.
Çakir, Ruben, Journalist
Özilhan, Tuncay President, Anadolu Group
Sabanci Dinçer, Suzan President, Akbank
Ελβετία
Vasella, Daniel L. President, Novartis AG
Voser, Peter CEO, Royal Dutch Shell plc
Waldvogel, Francis A. President, Novartis Venture Fund
Τη συνάντηση θα παρακολουθήσουν και δύο δημοσιογράφοι του περιοδικού «The Economist»
Bredow, Vendeline von, Business Correspondent
Wooldridge, Adrian D., Business Correspondent.
Ποιοί Ελληνες έχουν συμμετάσχει στη Λέσχη Bilderberg, πότε και με ποια ιδιότητα
  • Αλογοσκούφης Γεώργιος (2005, 2006, 2007, 2008,2009). Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Μέλος του Κοινοβουλίου.
  • Αράπογλου Τάκης (2009). Πρόεδρος καί Διευθύνων Σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας.
  • Αργυρός Στυλιανός (1993). Πρόεδρος των Ελλήνων Βιομηχάνων.
  • Αρσένης Γεράσιμος (1994). Υπουργός Αμύνης.
  • Βαρβιτσιώτης Θωμάς (2008). Συνιδρυτής καί πρόεδρος στήν V+O Communication (μέλος του ΣΕΒ, είναι ηγετική ελληνική, ανεξάρτητη εταιρία συμβούλων εταιρικής επικοινωνίας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη).
  • Βερεμής Θάνος (1993, 1999). Καθηγητής πολιτικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Πρόεδρος τού ΕΛΙΑΜΕΠ ( ‘Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής καί ‘Εξωτερικής Πολιτικής).
  • Βώκος Θεμιστοκλής (1993). Επιχειρηματίας. Πρόεδρος της Seatrade Organisation.
  • Δαυίδ Γεώργιος (1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2010, 2011). Πρόεδρος τής Coca -Cola 3Ε (είναι ισόβιο μέλος τής λέσχης)
  • Διαμαντούρος Νικηφόρος (2000). Εθνικός Διαμεσολαβητής.
  • Διαμαντοπούλου Άννα (2004, 2005, 2007, 2008, 2009). Πρώην Επίτροπος της Ευρωπαικής Ένωσης για τις κοινωνικές υποθέσεις. Μέλος του Κοινοβουλίου.
  • Καραμανλής Κώστας (1998). Αρχηγός τής Αντιπολίτευσης (Ν.Δ.).
  • Καρράς Κώνσταντινος (1993, 1994, 1995, 1996, 1997). Διευθυντής επιχειρήσεων. Εφοπλιστής.
  • Κρανιδιώτης Γιάννος (1997, 1999). Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών.
  • Κουλουμπής Θεόδωρος (1995). Πρόεδρος στό Ελληνικό Ίδρυμα Εξωτερικής Πολιτικής.
  • Κυριακόπουλος Οδυσσέας (2009). Πρόεδρος καί μέλος τού συμβουλίου, των θυγατρικών εταιριών τού S&B group.
  • Κωστόπουλος Ιωάννης (1993). Πρόεδρος στην Τράπεζα Πίστεως.
  • Λιβανός Γεώργιος (1993). Εφοπλιστής. Πλοιοκτήτης.
  • Μάνος Στέφανος (1993, 2001). Υπουργός Οικονομικών. Μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου καί πρώην Υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Πρόεδρος του Φιλελεύθερου κόμματος.
  • Μητσοτάκης Κωνσταντίνος (1993). Πρωθυπουργός.
  • Μπακογιάννη Ντόρα (2003, 2009). Δήμαρχος Αθηνών. Υπουργός των Εξωτερικών.
  • Πάγκαλος Θεόδωρος (1993, 1996). Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, σοσιαλιστικό κομμα. Υπουργός Εξωτερικών.
  • Παντελίδης Λεωνίδας (2004). Πρέσβυς της Κύπρου στην Ελλάδα.
  • Παπαθανασίου Ιωάννης (2009). Υπουργός Οικονομίας καί Οικονομικών.
  • Παπακωνσταντίνου Γεώργιος (2010, 2011). Υπουργός Οικονομίας.
  • Παπακωνσταντίνου Μιχαήλ (1993). Υπουργός Εξωτερικών.
  • Παπαλεξόπουλος Δημήτριος (1993, 2008, 2009). Διευθυντής στην εταιρεία ΤΙΤΑΝ Τσιμέντα Α.Ε.
  • Παπανδρέου Γεώργιος (1995, 1998, 2000, 2005). Υπουργός Παιδείας. Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών. Υπουργός των Εξωτερικών. Πρόεδρος ΠΑ.ΣΟ.Κ (Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος).
  • Παπαχελάς Αλέξης (2002, 2008, 2009). Αρθρογράφος εξωτερικής πολιτικής στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ . Δημοσιογράφος στην Καθημερινή.
  • Περατικός Μιχαήλ (1993). Εφοπλιστής. Πρόεδρος στην Pegasus Ocean Services.
  • Στουρνάρας Ιωάννης (2009). Διευθυντής έρευνας, ΙΟΒΕ (Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών).
  • Τσουκάλης Λουκάς (2003, 2006, 2009, 2010, 2011). Πρόεδρος τού ΕΛΙΑΜΕΠ ( ‘Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής καί ‘Εξωτερικής Πολιτικής).
  • Χαρδούβελης Γκίκας (2011). Οικονομικός Σύμβουλος του Ομίλου της Eurobank.




 tsantiri

" Ανειρήνευτη ταξική πάλη, ή ταξική συνεργασία, υποταγή και εξαθλίωση για τον λαό. Αυτό είναι σήμερα το πραγματικό δίλλημα"


 
 Σε πρόσφατο κεντρικό του σχόλιο, το ηλεκτρονικό «ΒΗΜΑ»,  έγραφε:
«Ζούμε σε ένα αποτυχημένο, πτωχευμένο κράτος και συγκροτούμε ένα παραπαίον έθνος, χωρίς προσανατολισμό και στόχο, με την ταυτότητα διχασμένη και την πίστη κλονισμένη.
Και η συνείδησή μας επίσης είναι συγχυσμένη...
...Ετσι εξηγείται κι ο τρέχων πολιτικός κατακερματισμός»,  και κατέληγε με την ανάγκη να υπάρξει «ένα νέο εθνικό αφήγημα για την Ελλάδα των επόμενων δεκαετιών... Οσο αυτό δεν ορίζεται με αξιοπιστία, όσο δε γράφεται το νέο εθνικό αφήγημα, ούτε προσδοκίες μπορούν να οικοδομηθούν, ούτε ελπίδες να επικρατήσουν».
Ολοφάνερη είναι η ανησυχία της ναυαρχίδας της αστικής ενημέρωσης, καθώς η δικομματική εναλλαγή ΠΑΣΟΚ - ΝΔ δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει, η καπιταλιστική κρίση συνεχίζεται και βαθαίνει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και τα περιθώρια της αστικής τάξης για παραχωρήσεις και ελιγμούς είναι ανύπαρκτα.

Ολοφάνερη, όμως και η επιχείρηση χειραγώγησης της λαϊκής συνείδησης. Για να παραμείνει παγιδευμένη σε μια αταξική, επιδερμική και ρηχή θεώρηση των πραγμάτων. Να μην αποκτήσει ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό χαρακτήρα η ψήφος - μετέωρο βήμα της 6ης Μάη. Για να εγκλωβισθεί στην προωθούμενη ήδη αναπαλαίωση του αστικού πολιτικού συστήματος και την αντικατάσταση του δικομματισμού, από τον προετοιμαζόμενο εντατικά διπολισμό της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς - αριστεράς.
Για να γίνει αυτό, όμως, με όρους αξιοπιστίας, διάρκειας και κυρίως ασφάλειας, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και του συστήματος, πρέπει να υπάρξει κι «ένα νέο εθνικό αφήγημα», για να οικοδομηθούν προσδοκίες κι ελπίδες, όπως τονίζει  «ΤΟ ΒΗΜΑ». Κι εδώ, αρχίζουν τα δύσκολα, ή, μάλλον, τα ακατόρθωτα, για τους κάθε λογής δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς εκπροσώπους της αστικής τάξης...
...Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης, δεν μπορούν να βρουν «εθνικό αφήγημα»....γιατί αποδεδειγμένα, ο σύγχρονος καπιταλισμός, είναι βαθιά αντιλαϊκός και απάνθρωπος, αντιδραστικός και παρασιτικός, φιλοπόλεμος και επικίνδυνος, σάπιος μέχρι το κόκαλο. Και δεν αλλάζει, παρά μόνο προς το χειρότερο, όσο κι αν τον εξωραΐζουν οι κ.κ. Τσίπρας, Κουβέλης και Βενιζέλος ή οι διάφοροι Ολάντ, Μελανσόν και Γκίζι.
Το μόνο, υπαρκτό σήμερα αφήγημα είναι η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, για τη Λαϊκή Εξουσία και διακυβέρνηση, στηριγμένη σε μια παντοδύναμη Λαϊκή Συμμαχία, με επικεφαλής την εργατική τάξη...

...Το αφήγημα του ΚΚΕ, όμως, δεν είναι εθνικό, αλλά βαθιά εργατικό και λαϊκό. Γι' αυτό, ίσως, «ΤΟ ΒΗΜΑ» ...αγνοεί την ύπαρξή του. Το ΚΚΕ επιμένει αμετανόητα και παλεύει καθημερινά για την πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων... Το αφήγημά του ΚΚΕ, η πολιτική και καθημερινή του τακτική και δράση στηρίζεται και απαντά στην πραγματική αντίθεση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας:
Ή, με την εργατική τάξη και το λαό, ή, με τα μονοπώλια και την αστική τάξη. Ή, με την ανειρήνευτη ταξική πάλη, την πολιτική ρήξης και σύγκρουσης με τα εγχώρια μονοπώλια και την ΕΕ ή με την ταξική συνεργασία και υποταγή...
...Οι εξελίξεις από τις 18 Ιούνη και μετά, μαζί και ο βαθμός υλοποίησης των νέων αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών και μέτρων, θα κριθούν, πρώτα και κύρια, στα χαρακώματα των αγώνων και της ταξικής πάλης, στα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς. Οπως ακριβώς έγινε και μέχρι σήμερα. Και καθοριστικό ρόλο παίζει η δύναμη του ΚΚΕ.  Και η εκλογική,  κοινοβουλευτική....
...Αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν την γνωρίζουμε μόνον εμείς, αλλά και η αστική τάξη με τα επιτελεία και τους μηχανισμούς της, οι σύμμαχοί της σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον, οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, ανεξαρτήτως ταμπέλας και δύναμης. Θέλουν όλοι τους να απαλλαγούν από το ΚΚΕ. Κι από τη στιγμή, που το ΚΚΕ,  δεν «τσίμπησε» στο δόλωμα της «κυβερνώσας Αριστεράς», ένας μόνο δρόμος τούς απόμεινε. Η αποδυνάμωσή του, το τσάκισμά του και, μάλιστα, τώρα, στην εκλογική μάχη της 17ης Ιούνη... *

...Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος τους και είναι στο χέρι των κομμουνιστών, των ΚΝιτών, των φίλων και οπαδών του Κόμματος, των ριζοσπαστών και αγωνιστών, όλων όσοι σήμερα αισθάνονται βαριά τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής και προσβλέπουν στο ΚΚΕ, να τους δώσουν την πρέπουσα απάντηση,  και μάλιστα, πληρωμένη.

Με ψήφο στο ΚΚΕ.










crousma

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Απόδοση τιμής στους μάρτυρες του εργατικού κινήματος στη Μακρόνησο

.

Διονύσης Τσακνής: Να δυναμώσει ο αντικαπιταλιστικός πόλος


Η εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ ως του αντι-ΕΕ και αντι-ευρώ πόλου είναι προϋπόθεση για να μην οδηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη σοσιαλδημοκρατία, εκτιμά ο τραγουδοποιός Διονύσης Τσακνής. «Αν επικρατήσει μια παλιομοδίτικη ΕΔΑίτικη άποψη» υποστηρίζει, «τότε θα έχουμε μια κυβέρνηση που στην καλύτερη περίπτωση θα διαχειριστεί την κρίση με αριστερή φρασεολογία».



Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη


– Από αυτές τις εκλογές η Αριστερά απειλείται ή αναμένεται να θριαμβεύσει;

– Είναι πολύ σημαντικό να μη χαθούν φωνές που είναι εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ενσωμάτωσης στο σύστημα και της ενσωμάτωσης στη σοσιαλδημοκρατία. Να παραμείνουν οι βασικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς όπου θέλουν να ταχθούν σε αυτό το χώρο και να μην ενσωματωθούν σε μια διαφαινόμενη σοσιαλδημοκρατία που ανεβαίνει στην Ελλάδα. Για μένα είναι σημαντικό ανεξάρτητα τι ψηφίζει ο καθένας και ανεξάρτητα πού βρίσκεται συναισθηματικά, πολιτικά ή ιδεολογικά, να μη χαθούν οι ψήφοι που δόθηκαν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στο ΚΚΕ. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητη από κάθε άλλη φορά η ενίσχυση αυτού του πόλου γιατί αλλιώς τα πράγματα, χωρίς πίεση από τ’ αριστερά, θα οδηγηθούν ευκολότερα στη σοσιαλδημοκρατία. Φαίνεται δηλαδή καθαρά. Αν δούμε δηλώσεις στελεχών, υπαναχωρήσεις και πολυγλωσσία, θα καταλάβουμε ότι ο κίνδυνος να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ακόμα ανάχωμα για την ανατροπή είναι ορατός. Δυστυχώς μετά την 6η Μαΐου είναι πιο ορατός. Ειλικρινά δεν θέλω δυνάμεις αριστερές και λαϊκές που βρίσκονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, και δεν μιλάω κατ’ ανάγκη για συνιστώσες, αλλά για ανθρώπους, να απογοητευθούν και να χαριστούν συλλήβδην στο άλλο στρατόπεδο. Να ο ρόλος όλων εκείνων των δυνάμεων που έχουν σαφή αντι-ΕΕ και αντι-ευρώ κατεύθυνση και προσανατολισμό.

– Παλιότερα υπήρχε ένα όραμα ότι η ευρωπαϊκή σύγκλιση θα μας έφερνε σε έναν κόσμο ευημερίας και δημοκρατίας. Πού πήγε αυτό σήμερα;

– Ακόμα ακούω το θόρυβο της κατάρρευσης αυτού του μυθεύματος. Έχει καταρρεύσει στα μάτια όλου του κόσμου. Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Επαληθεύονται 100% οι αντικαπιταλιστικές εκείνες δυνάμεις που μιλούσαν για μεγάλη απάτη αυτού του επιχειρήματος και αυτού του εγχειρήματος, της ενσωμάτωσης δηλαδή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επαληθεύονται με τον πιο οδυνηρό τρόπο για τους λαούς της Ευρώπης. Σήμερα ακόμα και οι θιασώτες αυτής της άποψης είναι μαζεμένοι. Έχουν το επιχείρημα «ας μείνουμε τουλάχιστον εδώ για να μην πάθουμε χειρότερα». Κανείς δεν μιλά πλέον για τους παραδείσους που μας έλεγαν τη δεκαετία του ’80 και του ’90, κανείς δεν τολμά να ξαναφέρει στο παρόν τα επιχειρήματα του παρελθόντος για την ΕΕ. Το μόνο που τολμάν να πουν είναι ότι το οικοδόμημα αντιμετωπίζει προβλήματα αλλά μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο και ας κρατήσουμε ό,τι μπορέσουμε. Εμείς πρέπει να βγούμε μπροστά και να πούμε ποια είναι η άποψή μας για την επόμενη ημέρα.
– Θα χρειαστεί πιστεύεις «περήφανη φτώχεια», όπως έγραψες σε πρόσφατο άρθρο σου;

– Θα απαντήσω για μένα γιατί δεν μπορώ να γενικεύσω. Θα αισθανόμουν πολύ καλύτερα αν ήξερα ότι η χώρα μου δεν χρωστάει τίποτα, ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μου δεν θα χρωστάνε και δεν θα με πείραζε καθόλου να μην είχα χρήματα να αγοράσω τη νέα έκδοση του ipad. Αλλά θα ήξερα ότι η χώρα θα βαδίζει σε μια νέα πορεία, βλέποντας ξανά τα πράγματα από την αρχή. Τι έχουν κάνει και αυτή τη στιγμή δεν έχουμε επάρκεια σε βασικά προϊόντα; Πόσο έχει δουλέψει η λεγόμενη ευρωπαϊκή πολιτική έτσι ώστε η Θεσσαλία, που το δεύτερο όνομά της παλιά ήταν ο «σιτοβολών της Ελλάδος» να μην παράγει σιτάρι; Τι έχει γίνει και τα εσπεριδοειδή της Πελοποννήσου σαπίζουν; Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε εξαγωγές προϊόντων; Αυτή η πολιτική που σκέφτομαι ότι μπορεί να εφαρμοστεί, θα ξαναφέρει τα πράγματα όχι στη δεκαετία του ’60 που λένε ορισμένοι πονηροί, αλλά θα βάλει τα πράγματα σε μια καινούρια πορεία. Επιστροφή στο 2009 δεν γίνεται. Από εδώ και στο εξής, αν θέλουμε να είμαστε περήφανοι, αυτάρκεις και ανεξάρτητοι, δίνοντας μια προοπτική για τη ριζική ανατροπή του καπιταλισμού, πρέπει να δούμε τη ζωή μας από την αρχή.

– Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα όμως είναι ταμπού...

– Σήμερα καταγράφεται ένα πολύ μεγάλο ποσοστό που ξεπερνά το 35% το οποίο τάσσεται αναφανδόν εναντίον του ευρώ. Υπάρχουν πολλοί που λένε το πολύ όμορφο επιχείρημα «και τι με νοιάζει εμένα πώς θα μετρήσω τη φτώχεια μου». Αυτό πρέπει να το εκμεταλλευτεί η Αριστερά. Δεν θα έρθει η συντέλεια, απλώς θα αλλάξουμε νόμισμα. Αλλά ταυτόχρονα θα αποδεσμευτούμε από τους τοκογλύφους, θα διαγράψουμε το χρέος και δεν θα πληρώνουμε χαράτσια, ταυτόχρονα θα ανοίξουμε δουλειές. Τώρα δεν κάνει ο κόσμος θυσίες. Του κλέβουν το εισόδημα. Στην περίπτωση που βλέπεις να ασκείται μια περήφανη πολιτική, τότε μόνο κάνεις συνειδητά θυσίες.

– Καλλιεργείται ένα κλίμα ότι χρειάζεται οπωσδήποτε μετά τις 17 Ιουνίου να σχηματιστεί κυβέρνηση. Σε πείραξε αυτή η ακυβερνησία;

– Δεν με νοιάζει καθόλου! Προβοκάρω μάλλον με ένα τέτοιο λεκτικό πυροτέχνημα, όμως το σύστημα θα βρει τρόπους για να φτιάξει μια κυβέρνηση που θα στοχεύει στη διαιώνισή του. Αν στις επόμενες εκλογές πρώτο κόμμα είναι η Νέα Δημοκρατία, θεώρησε βέβαιο ότι τη Δευτέρα θα έχουμε κυβέρνηση. Αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είμαι μάντης να προβλέψω μέχρι πού μπορεί να φτάσει η υποχώρησή του. Αλλά και στην περίπτωση αυτή, πάλι βλέπω ότι θα σχηματιστεί κυβέρνηση. Το στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάνοντας πολιτική με τα εργαλεία του παρελθόντος. Πολιτική που χαρακτηρίζεται από τη λογική «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει ρήξη με το σύστημα, κάτι που δεν βλέπω πιθανό, τότε θα είναι δύσκολο να έχουμε κυβέρνηση με αυτή τη λογική που λέει ο Καμμένος ή που ονειρεύονται ορισμένοι. Αν αποφασίσει πολιτική διπλωματία, μια παλιομοδίτικη ΕΔΑίτικη άποψη, τότε πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε μια κυβέρνηση που στην καλύτερη των περιπτώσεων θα διαχειριστεί την κρίση με αριστερή φρασεολογία. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό ο ΣΥΡΙΖΑ να πιέζεται από τα αριστερά και όχι να χαρίζεται στη σοσιαλδημοκρατία.

– Η επιμονή στην αυτόνομη πορεία μήπως αποδυναμώνει το μέτωπο;

– Είμαι εντελώς αντίθετος στο να αυτοδιαλυθούμε άπαντες και να ενταχθούμε σαν επιπλέον συνιστώσες στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το συζητώ, είναι μακριά από την πολιτική μου φιλοσοφία. Αλλά το να βρισκόμαστε στους τόπους δουλειάς, στις διαδηλώσεις και σε κομβικά πολιτικά ζητήματα με τις πιο αριστερές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, εκεί λέω «ναι». Προτιμώ όσο οι πολιτικές μας δυνάμεις το επιτρέπουν να κρατήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μη γίνει ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Γιατί οπωσδήποτε το σύστημα θα ήθελε πάρα πολύ έναν καινούριο δικομματισμό. Να ο ρόλος ο δικός μας. Ούτε να κόψουμε γέφυρες, ούτε να ενσωματωθούμε.

Ανάγκη η Αριστερά που εμπνέει

Οι περισσότεροι διανοούμενοι έγιναν συνομιλητές της εξουσίας

– Ήταν αριστερή στροφή η ψήφος στις τελευταίες εκλογές;

– Θα συμφωνήσω με την εκτίμηση που έκανε πριν λίγες ημέρες ο Γιώργος Ρούσης, στο Πανελλαδικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ακόμη και η ψήφος στην Αριστερά θέλει μια δεύτερη ανάγνωση. Ήταν μια ψήφος αμφισβήτησης του συστήματος ή ψήφος τιμωρίας για τους ακραιφνείς μνημονιακούς; Ήταν ψήφος απόφασης για σύγκρουση ή ψήφος εντολής για μια πιο αριστερή διαπραγμάτευση; Θέλει κουβέντα, έχει αντιφάσεις. Ποτέ δεν πρέπει να εκτιμούμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα με βάση τους αριθμούς μόνο. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε εύκολα για μια ριζοσπαστικοποίηση του εκλογικού σώματος. Στις εκλογές που ακολουθούν, πιστεύω ότι η ψήφος θα είναι πιο ευανάγνωστη. Οι προηγούμενες είχαν οπωσδήποτε το στοιχείο της τιμωρίας και έλυσαν το ζήτημα της παντοκρατορίας του παλαιού δικομματισμού. Αυτό είναι το μόνο ασφαλές συμπέρασμα, είναι κάτι που φαίνεται στην κοινωνία. Διαμορφώνεται ένα νέο πολιτικό σκηνικό και αυτή τη φορά η Αριστερά πρέπει να βάλει τη σφραγίδα της. Να μην είναι ο εύκολος αγκιτάτορας που καταγγέλλει αλλά το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει.

– Σε αυτή την ιστορική εποχή που λέγεται ότι ζούμε, οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι έχουν διαδραματίσει το ρόλο που πρέπει;

– Περάσαμε δύο δεκαετίες μιας επίπλαστης ευδαιμονίας, που ευνόησαν ένα κλίμα ευνουχισμού της διανόησης. Οι περισσότεροι διανοούμενοι έγιναν οι καλύτεροι συνομιλητές της εξουσίας. Πολλοί διάλεξαν τον δρόμο του κρατικοδίαιτου καλλιτέχνη, αυτό που παλιότερα οι μπολσεβίκοι ονόμαζαν σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας. Όσοι αρθρώσαμε ένα διαφορετικό λόγο ή μετείχαμε σε κινήσεις λοιδορηθήκαμε και απαξιωθήκαμε όχι μόνο ως πολιτικές προσωπικότητες, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, με χτυπήματα κάτω από τη μέση, που αμφισβητούσαν το όποιο καλλιτεχνικό μας έργο. Είμαι πολύ χαρούμενος που κράτησα αυτή τη στάση όλα αυτά τα χρόνια, αν και είχα περισσότερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Όσο και να ψάξω δεν θα βρω στοιχεία που με κατατάσσουν στους συνομιλητές της εξουσίας. Είναι από τα πράγματα που πλήρωσα και δεν μετανιώνω καθόλου γι’ αυτό το κόστος. Ύστερα μπορώ και περπατάω σε κάθε δρόμο της Αθήνας χωρίς να με φτύνει κανένας κι αυτό είναι σημαντικό.

– Είσαι λόγω Ελευθεροτυπίας από τα θύματα της κρίσης των ΜΜΕ. Πώς αξιολογείς την ενημέρωση στα χρόνια της κρίσης;

– Ζούμε σε μια νέα εποχή, όπου το διαδίκτυο φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα. Τα παραδοσιακά εκδοτικά μαγαζιά έχουν απαξιωθεί στα μάτια του κόσμου, με το ρόλο που έχουν παίξει όλα αυτά τα χρόνια. Η ενημέρωση είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Αυτός που πάει την Κυριακή και παίρνει το Πριν ή το Ριζοσπάστη, πληρώνει την ενημέρωσή του με την έννοια ότι ενισχύει αυτές τις φωνές. Σήμερα όμως αυτό τείνει να εκλείψει. Δεν υπάρχει σεβασμός προς το μέσο διότι ο εκδότης σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά βάζει τη σφραγίδα του. Επομένως, τώρα δεν αγοράζεις Τα Νέα, αγοράζεις τον Ψυχάρη.


πριν 

Δαιμονόπληκτος και δαιμονοκίνητος ( Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ )



1. Παραμένω δαιμονόπληκτος και δαιμονοκίνητος ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η έξοδος από την Ευρώπη κάποτε θα γίνει πράξη και θα έχει το χαρακτήρα της εξόδου του Μεσολογγίου. Ο εκφοβισμός, η απόκρυψη της αλήθειας, η συλλογική ανησυχία δε θα καταφέρουν να αναχαιτίσουν εντός ολίγου μια γενική αναταραχή, προοίμιο της εξόδου από την Ενωση. Είναι ασέβεια προς όλους η ανεκτική στάση της πολιτικής σκηνής έναντι των Ευρωπαίων και η υποταγή τους στους ποντίφικες των τραπεζών.
2. Απάντηση στην αλαζονεία, στη μισαλλοδοξία και τον παραλογισμό των ημερών δίνουν οι κομμουνιστές με τον αγώνα τους. Τα μέτωπα είναι πολλά, γεμάτα αντιφάσεις, συγκεχυμένες ιδέες, προκαταλήψεις. Και το θέμα πάντα είναι: τώρα τι κάνει κανείς που η αναλγησία και τα ψεύδη κυριαρχούν στην καθημερινότητα προσπαθώντας να φθείρουν το καθετί; Να κρατήσουμε αποστάσεις απ' αυτό το αντιαισθητικό συνονθύλευμα: στημένους παρατηρητές πάσης φύσεως αντικομμουνιστές και δημοσιογράφους τρύπιες αυθεντίες.
3. Αγιάτρευτη η πραγματικότητα, πάντρεψε πάλι το Σαμαρά με την Ντόρα. Είναι γνωστό ότι και οι δύο στερούνται σοβαρότητας, δεν έχουν καμία σχέση με την απελπισία μας, δεν ακούνε τίποτα και κανέναν εκτός από τον εαυτό τους. Η τρέλα τους για πρωθυπουργία χρήζει θεραπείας.
4. Πιστεύοντας μόνο στη δύναμη της εικόνας, οι ευσεβιστές Αριστεροί έχουν εναποθέσει το μέλλον τους στα χέρια των δημοσιογράφων. Η δημοσιογραφία εξελίσσεται σε μια εκκλησία όπου δεκτοί γίνονται μόνο οι έμπιστοι και όχι οι πιστοί. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην πολιτική σκηνή και θα βαρεθεί να μετράει πολιτικούς πρώην δημοσιογράφους. Δεν είναι μακριά ο καιρός που οι ευσεβιστές της Αριστεράς θ' αντικαταστήσουν το πολιτικό με θεολογικό λεξιλόγιο - και αυτή η πράξη θα με βρει σύμφωνο. Η μετάλλαξη από εδώ και στο εξής θα είναι η μητέρα της Αριστεράς, η οποία περιφέρει δεξιά κι αριστερά μια απατηλή εικόνα. Η λεπτεπίλεπτη μέχρι σήμερα συμπεριφορά της δεν της δημιούργησε καμία αναστολή. Τώρα πια μιλάνε με Ευρωπαίους ηγέτες περιμένοντας το θαυματουργό άγγιγμα για ν' αρχίσουν οι πρώην Αριστεροί και νυν θεοφιλάνθρωποι να μασάνε αργά την πραγματικότητα. Τώρα αποφάσισαν πως σε περίπτωση που θα έρθουν στην εξουσία θα κάνουν δημοψήφισμα τύπου Γιωργάκη Παπανδρέου. Οπορτουνισμός; Οχι. Ελαφρότητα ορισμένων συνανθρώπων μας που δεν έχουν καμία σχέση με το «λόγο», ακόμα και όταν είναι δικός τους.
5. Η ψήφος δεν παράγει ιδεολογία. Οποιος εκποιεί ή αλλάζει τις ιδέες του για το χατίρι της κάλπης δεν αξίζει να μετέχει στην πάλη των ιδεών.











ΕΥΡΩΖΩΝΗ: Ενας νέος κύκλος «καταστροφής» έρχεται









Τα σφιγμένα χαμόγελα των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην κλασική «οικογενειακή» φωτογραφία της Συνόδου Κορυφής την περασμένη Τετάρτη, δύσκολα έκρυβαν τη μεγάλη ανησυχία, αλλά και την ένταση στις μεταξύ τους σχέσεις. Ομως, μια ματιά στα τελευταία στοιχεία για την πορεία των οικονομικών δεικτών στις χώρες μέλη της Ε.Ε μπορεί να εξηγήσει τόσο το κλίμα όσο και τις διαιρέσεις που εμφανίζονται στο εσωτερικό της.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΙΝ τη Σύνοδο η Γερμανία, η Ισπανία και η Ιταλία είχαν βγει στις διεθνείς αγορές για να ζητήσουν δανεικά με την πώληση κρατικών ομολόγων. Το αποτέλεσμα ήταν η Γερμανία να αντλήσει 4,56 δισ. ευρώ πουλώντας διετή ομόλογα με μηδενικό επιτόκιο!
Αντιθέτως, τόσο η Ιταλία, όσο και η Ισπανία δανείστηκαν με ιστορικά υψηλά επιτόκια. Το «χάσμα» είναι πασιφανές.
Την ώρα που η Γερμανία δε θα πληρώσει ούτε ένα ευρώ, η Ισπανία καλείται να καταβάλει ετήσιους τόκους 600 εκατ. ευρώ σε διετή ομόλογα 13,5 δισ. ευρώ, με κουπόνι 4,25% και ημερομηνία λήξης τον Ιανουάριο του 2014.
ΤΗ ΜΕΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ της Συνόδου Κορυφής ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) έδωσε στη δημοσιότητα τις εκτιμήσεις του για την πορεία της Ευρωζώνης. Ο ΟΟΣΑ, λοιπόν, διαβλέπει τον κίνδυνο «βαθύτατης ύφεσης» στην Ευρωζώνη, ενώ εκτιμά πως η ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας θα επιβραδυνθεί στο 3,4% φέτος από 3,6% του περασμένου έτους.
Συγκεκριμένα, στην εξαμηνιαία έκθεσή του, ο διεθνής οργανισμός προχωρά σε εκτιμήσεις χειρότερες από εκείνες του Νοεμβρίου και προβλέπει πως η Ευρωζώνη θα γνωρίσει φέτος συρρίκνωση του ΑΕΠ της κατά 0,1% προτού επιστρέψει σε θετικό πρόσημο και ανάπτυξη 0,9% το 2013. Θεωρεί πολύ πιθανόν η ανεργία στην Ευρωζώνη να υπερβεί το 11,1%, που αποτελεί νέο ρεκόρ, και τονίζει πως «υπάρχουν περιθώρια για να επιβραδυνθεί ο ρυθμός μείωσης του χρέους ορισμένων χωρών».
ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ την εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης σε συνδυασμό με την ανισόμετρη ανάπτυξη των χωρών μελών της Ευρωζώνης, ο ΟΟΣΑ τονίζει πως όταν η Γερμανία θα αναπτύσσεται με ρυθμούς 1,2% φέτος και 2% το επόμενο έτος, η Ισπανία αναμένεται να συρρικνώνεται κατά 1,6% και 0,8% αντιστοίχως.
Ωστόσο, η αντοχή και η διάρκεια της γερμανικής ανάπτυξης δοκιμάζονται αφού στηρίζονται κυρίως στις εξαγωγές, ένα μέγεθος που συναρτάται από την πορεία της γενικής καπιταλιστικής κρίσης.
Σύμφωνα με τα τελικά στοιχεία η γερμανική οικονομία επεκτάθηκε κατά 0,5% το πρώτο τρίμηνο του 2012, έπειτα από συρρίκνωση 0,2% στο τελευταίο τρίμηνο του 2011 και κατάφερε να αποφύγει την ύφεση χάρη κυρίως στην ανάκαμψη των εξαγωγών. Σε ετήσια βάση, οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι 1,7% και 1,5% αντίστοιχα. Οι εξαγωγές προσέθεσαν 0,9% στο γερμανικό ΑΕΠ.
ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και πλεονάζοντος κεφαλαίου ανοίγει, οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με νέες προκλήσεις. Σε κάθε βήμα αυτής της πορείας αποκαλύπτεται ο ένοχος, ο καπιταλισμός. Σε κάθε βήμα επιβεβαιώνεται ότι η λύση είναι η ανατροπή του.









Ριζοσπάστης

Εκεί που «κυβέρνησε η αριστερά»...

...και ο ανομολόγητος στόχος του οπορτουνισμού στην Ελλάδα




Ενας ορυμαγδός άρθρων μετά τις εκλογές της 6ης Μάη όχι μόνο στον εγχώριο αλλά και στο διεθνή αστικό Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, έχουν βάλει στο στόχαστρο ειδικά το ΚΚΕ και τη γραμμή του, ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ενωση και την εξουσία των μονοπωλίων. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
Στην οn-line έκδοση του γερμανικού περιοδικού «Φόκους», σε άρθρο του ανταποκριτή του Β. Ασβεστόπουλου στις 15 Μάη, αναφέρεται για το ΚΚΕ ότι «καθώς είναι ένα από τα σημαντικά κόμματα που είναι ενάντια στη λιτότητα (...)επιμένει στην πλήρη αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Επιστροφή στην εποχή του λίθου; Αυτό δεν το θέλουν ούτε οι εξεγερμένοι Ελληνες»...
Σε άρθρο του Μ. Μάρτενς στη γερμανική εφημερίδα «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε» στις 7 Μάη αναφερόταν για το ΚΚΕ ότι «...θέλει να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ και την ΕΕ, άλλωστε στην ταραγμένη Μέση Ανατολή υπάρχουν αρκετοί νέοι εταίροι για τη χώρα. Το ΚΚΕ έχει αποκλείσει κάθε συνεργασία με άλλα κόμματα. Θέλει ή την ταξική πάλη και την επανάσταση ή τίποτα».
Ενώ στη γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» στις 8 Μάη δημοσιεύτηκε άρθρο της Β. Καϊμάκη στο οποίο στην αναφορά της στο ΚΚΕ σημείωνε«Ανομολόγητος σκοπός και ευχή όλων των αριστερών Ελλήνων: να διαλύσουν το ΚΚ για να το αναμορφώσουν σε νέες βάσεις και να δώσουν στην ελληνική Αριστερά τη σωστή της θέση στην κοινωνία»...
Ιδιαίτερα στο άρθρο της «Λε Μοντ» και μέσα σε τρεις αράδες, χωρίς περιστροφές ομολογείται ο ειδικός στόχος τους για τις εκλογές στην Ελλάδα: Να χτυπηθεί το ΚΚΕ, να βάλουν στο χέρι το εργατικό λαϊκό κίνημα, να χειραγωγήσουν την πάλη και τις συνειδήσεις όσων αισθάνονται ριζοσπάστες, αριστεροί.
«Η σωστή θέση της Αριστεράς»
Ομως ποια είναι «η σωστή θέση της Αριστεράς στην κοινωνία» που κατά τη «Λε Μοντ» την εμποδίζει το ΚΚΕ να αποκτήσει; Τι έγινε κατορθωτό από την αστική τάξη και τον οπορτουνισμό σε άλλες χώρες, που δεν κατάφεραν να πετύχουν στην Ελλάδα;
Μια ματιά στην υπόλοιπη Ευρώπη αρκεί να καταλάβει κανείς τι λείπει σε άλλες χώρες και υπάρχει στην Ελλάδα που ενοχλεί τους οπορτουνιστές να... εκφραστούν ελεύθερα. Για παράδειγμα, σε άλλες χώρες της Ευρώπης οι συνεταίροι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο λεγόμενο «Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» κατάφεραν να μεταλλάξουν, να αποδυναμώσουν ή και να διαλύσουν άλλοτε ισχυρά Κομμουνιστικά Κόμματα μετατρέποντάς τα σε συνιστώσες ανώδυνων, για το σύστημα, σχημάτων της «νεοαριστεράς». Σε τέτοιες χώρες πρέπει να σημειωθεί ότι οι συνεπείς κομμουνιστικές δυνάμεις δρουν κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, μη αποδεχόμενες να προδώσουν την εργατική τάξη και την ιστορική αποστολή τους να πρωτοστατήσουν στην πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της εξουσίας του κεφαλαίου.
Σε αυτές τις χώρες, λοιπόν, έχει γραφτεί πλούσιο ιστορικό, από πολύ παλιά μέχρι και σήμερα που μιλάμε, που οφείλει να γνωρίζει καθένας που παρασύρθηκε από της Σειρήνες της λεγόμενης «κυβερνητικής αριστεράς».
Στη Γαλλία ήταν η συγκυβέρνηση Σοσιαλιστικού κόμματος και Γαλλικού ΚΚ, η «αριστερή κυβέρνηση» Ζοσπέν που αφού στήριξε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και προώθησε αντεργατικά μέτρα όπως ιδιωτικοποιήσεις, φόρους κ.ά. οδήγησαν στο δίλημμα Σιράκ ή Λεπέν στο οποίο το Γαλλικό ΚΚ στήριξε τον φιλελεύθερο Σιράκ. Τώρα το μεταλλαγμένο Γαλλικό ΚΚ μαζί με τον Μελανσόν (αυτόν τον «αριστερό» που υπερψήφισε στο Ευρωκοινοβούλιο τη Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων στη Λιβύη, δηλαδή τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς) όχι μόνο χαιρέτισαν αλλά έκαναν και αγώνα για τη νίκη του σοσιαλδημοκράτη Ολάντ. Γι' αυτό και όχι απλά ένα ΚΚ αλλά το μεταλλαγμένο Γαλλικό ΚΚ προϋπάντησε τον Τσίπρα αυτήν τη βδομάδα στο Παρίσι. Τώρα, τη νίκη του Ολάντ ο γαλλικός λαός θα την πληρώσει πολύ βαριά με άγρια μέτρα, και σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι ο άνεμος που φυσά στην Ευρώπη θα πάρει και θα σηκώσει τα εναπομείναντα εργατικά λαϊκά δικαιώματά του. Ο νέος πρόεδρος στη Γαλλία είναι το νέο αρπακτικό για λογαριασμό της αστικής τάξης της Γαλλίας στον ανταγωνισμό της με τη Γερμανία που θα επαναδιαπραγματευτεί στην ΕΕ με αδιαπραγμάτευτη την ανάπτυξη με λιτότητα που θεωρείται δεδομένη μετά τις εκλογές.
Στην Ισπανία στη μεγαλύτερη σε πληθυσμό (8 εκατομμύρια) αυτόνομη κοινότητα της χώρας, αυτή της Ανδαλουσίας, στις εκλογές που έγιναν το Μάρτη φέτος για την τοπική Βουλή οι σοσιαλδημοκράτες του PSOE μαυρίστηκαν από το λαό χάνοντας 600.000 ψήφους και μαζί τον έλεγχο μιας περιφέρειας που δεν είχαν χάσει ποτέ από την εποχή του Φράνκο. Η δε Ενωμένη Αριστερά διπλασίασε τη δύναμη της φτάνοντας στο 11,3%. Στην πληγωμένη σοσιαλδημοκρατία ήρθε να προσφέρει «σωσίβιο» η «Ενωμένη Αριστερά» με βασική της συνιστώσα το ΚΚ Ισπανίας. Ετσι έχοντας μόλις μια (1) βδομάδα που ορκίστηκε η κυβέρνησή τους, οι εταίροι της «κυβερνώσας αριστεράς» υποσχέθηκαν να τηρήσουν τις δεσμεύσεις περί λιτότητας ενόψει των προβλέψεων της ΕΕ για πλαφόν στο έλλειμμα. Ανακοίνωσαν έτσι την περικοπή 2,5 εκατομμυρίων ευρώ προχωρώντας σε αύξηση των φόρων εισοδήματος και καυσίμων και τη μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων από 6 έως 15% αλλά και με την αύξηση της εβδομαδιαίας εργασίας για 267.000 δημόσιους υπαλλήλους σε διοικητικές και εκπαιδευτικές θέσεις. Τα μέτρα χαρακτηρίστηκαν από την κυβέρνηση δίκαια, ισορροπημένα και ισότιμα. Αυτά για να έχουν υπόψη τους και οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα πόσο αξιόπιστες είναι οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ περί μη απολύσεων στο Δημόσιο και μη εφαρμογής της αξιολόγησης.
Η ισπανική σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα «Ελ Παΐς» μάλιστα, που πέταξε κι αυτή τη σκούφια της για την «άνοδο της αριστεράς», το φαινόμενο Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, σε άλλο άρθρο της για την «κυβερνώσα αριστερά» στην Ανδαλουσία αναφέρει χωρίς περικοκλάδες: «Αυτή η συμμαχία είναι μια ευκαιρία για την αριστερά να επιδείξει ένα βαθμό υπευθυνότητας στη διαχείριση κρίσιμων καταστάσεων. Τα δυο κόμματα (Σοσιαλδημοκράτες και Ενωμένη Αριστερά) ξέρουν ότι μια μεγάλη συμφωνία είναι σε κίνδυνο και πρέπει να πάρουν αποφάσεις που εναντιώνονται στις προσδοκίες των ψηφοφόρων τους....». Και η «κυβερνώσα αριστερά» της Ανδαλουσίας μέσα σε λίγες μόλις μέρες, βεβαίως, πήρε τις αντιλαϊκές αποφάσεις. Τι κι αν πολλοί πίστεψαν ότι κάτι καλύτερο θα μπορούσαν να περιμένουν από «αριστερούς», μια ανακούφιση...
Στη Γερμανία ανάμεσα στις πολλές κυβερνητικές συνεργασίες του σοσιαλδημοκρατικού SPD με το αδελφάκι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΕΑ, τη Λίνκε, ενδεικτικά αναφέρουμε μόνο το παράδειγμα συγκυβέρνησής τους στο κρατίδιο του Βερολίνου. Εκεί από το 2006 ως το 2011 τα κατορθώματά τους ήταν τα παρακάτω: έκοψαν τη χρηματοδότηση στεγαστικού προγράμματος, ιδιωτικοποίησαν τη δημοτική επιχείρηση κατοικιών, με αποτέλεσμα 65.700 διαμερίσματα και επαγγελματικοί χώροι να πουληθούν στην «Goldman Sachs» ξεσπιτώνοντας εργατικές λαϊκές οικογένειες. Επίσης ιδιωτικοποίησαν τη δημοτική επιχείρηση ύδρευσης και πετσόκοψαν κονδύλια για την Πρόνοια, ενώ η γερμανική «κυβερνώσα αριστερά» επέβαλλε και χαράτσι 100 ευρώ για τα σχολικά βιβλία.
Στην Ιταλία, είναι γνωστά τα παραδείγματα των κυβερνήσεων Ντ' Αλέμα και Πρόντι (δισ.), με τη σύμπραξη σοσιαλδημοκρατών με την Κομμουνιστική Επανίδρυση και το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών που βομβάρδισαν τη Γιουγκοσλαβία, επέβαλαν αυξήσεις των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, έβαλαν φόρους στο λαό και πήραν άλλα «αριστερά μέτρα» που οδήγησαν τον ιταλικό λαό να τιμωρήσει πολύ σκληρά τα 2 αυτά κόμματα που το πρωί ψήφιζαν βομβαρδισμούς και το βράδυ διαδήλωναν υποκριτικά ενάντιά τους. Και τις δύο φορές την «κυβερνώσα αριστερά» στην Ιταλία καθόλου τυχαία αντικατέστησε κυβέρνηση Μπερλουσκόνι... αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η απογοήτευση που σπέρνει κάθε «αριστερή κυβέρνηση» στο πέρασμά της φέρνει συντηρητικοποίηση και σαρωτική επικράτηση της λεγόμενης «δεξιάς» που υποτίθεται ότι κατά τα άλλα η αριστερή κυβέρνηση θα απέτρεπε.
Στη Δανία που μάλιστα είναι εκτός ευρωζώνης, τα εκεί αδέλφια του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΕΑ, η Κοκκινοπράσινη Συμμαχία έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στη σοσιαλδημοκρατία και αποτέλεσε πολύτιμο δεκανίκι για το σύστημα να καλλιεργηθούν κάλπικες ελπίδες. Μόλις από τον Οκτώβρη που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση, χωρίς μνημόνια φορολόγησαν είδη πρώτης ανάγκης ονομάζοντας «φόρο λίπους» τη φορολογία στο κρέας και το βούτυρο, στο όνομα της... καλής υγείας του λαού. Ανέβασαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα βαρέα κι ανθυγιεινά επαγγέλματα στα 67, ενώ ανακοίνωσαν περικοπές 2 δισ. ευρώ σε συντάξεις, επιδόματα ανέργων, ασθενών, αναπήρων και φοιτητών. Εβαλαν πλάτη επίσης μαζί με τους εργατοπατέρες για να στηθεί κοινωνικός διάλογος εισηγούμενοι οι άνεργοι προκειμένου να παίρνουν το επίδομα ανεργίας να δουλεύουν τσάμπα σε εργοδότες, αλλιώς το επίδομα θα τους κόβεται. «Να μάθουμε πρώτα να προσφέρουμε και μετά να απολαμβάνουμε» διδάσκει τώρα τους «τεμπέληδες» Δανούς εργαζόμενους η Δανέζα πρωθυπουργός της «κυβερνώσας αριστεράς», Χ. Τόρνιγκ. Τι κι αν προεκλογικά πλειοδότησε αυτή όπως και η αρχηγός των Κοκκινοπράσινων σε μύδρους κατά της Μέρκελ και του κακού «νεοφιλελευθερισμού» της δεξιάς...
Στην εκτός ΕΕ Νορβηγία, και εκεί οι Σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνούν με το λεγόμενο Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα. Τι κι αν η Νορβηγία είναι εκτός ΕΕ, η κεντροαριστερά δεν καταλαβαίνει από τέτοια... Ετσι συμμετέχει ενεργά στους ευρωενωσιακούς αντιδραστικούς σχεδιασμούς της Σέγκεν, την Europol, στο κυνήγι των μεταναστών μέσω του Φρόντεξ, στέλνει στρατεύματα στο Αφγανιστάν και στο Κόσσοβο, ενώ η Νορβηγία συμμετέχει και στη λεγόμενη Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης, τον αντιδραστικό μηχανισμό πολιτικοστρατιωτικών επεμβάσεων της ΕΕ σε ολόκληρο τον κόσμο, που αποτελεί κατεύθυνση της «Συνθήκης της Λισαβόνας». Σημειωτέον, στη Νορβηγία ενισχύονται όλο και περισσότερο οι «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις.
Σε όλες αυτές τις χώρες οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, της λεγόμενης «νεοαριστεράς» υφάρπαξαν τη λαϊκή ψήφο πλειοδοτώντας σε αντιδεξιές κορόνες, σε μύδρους κατά της Μέρκελ και υποσχόμενοι το μη χείρον βέλτιστο, τάζοντας μια χαλάρωση από τη λιτότητα που ακολουθείται ως γενική γραμμή στην ΕΕ και συνολικά όπου υπηρετείται ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης. Οι λαοί σε αυτές τις χώρες πίστεψαν ότι με έναν εύκολο τρόπο χωρίς μεγάλο κόπο, «εδώ και τώρα» θα μπορούσαν να πετύχουν μια έστω ανάσχεση αντιλαϊκών μέτρων. Η γρήγορη αποκάλυψη και αποκαθήλωση αυτών των κυβερνήσεων αποδεικνύει χωρίς αμφιβολία ότι ο δρόμος τον οποίο έχουν δεσμευτεί αυτές οι δυνάμεις να υπηρετούν δεν έχει περιθώρια ουσιαστικής ανακούφισης για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Το εμπόδιο που τους ενοχλεί
Αυτή λοιπόν είναι «η σωστή θέση της Αριστεράς στην κοινωνία» που ορέγεται και για την Ελλάδα η αρθρογράφος της «Λε Μοντ» και μαζί της οι απανταχού οπορτουνιστές που ξεκίνησαν για μια ακόμα φορά μέσω διαδικτύου διεθνή εκστρατεία με βρωμιές και ψέματα για το ΚΚΕ, διαστρεβλώνοντας τις θέσεις και την πολιτική του. Δεν μπορούν να χωνέψουν ότι το ΚΚΕ τους χαλάει τη σούπα γιατί αρνείται να «πάρει ευθύνες» στην προώθηση της αντεργατικής επίθεσης. Αυτός ήταν ο ανομολόγητος στόχος που καλυπτόταν πίσω κι από τις δήθεν άδολες και ανιδιοτελείς προσκλήσεις «ενότητας της αριστεράς» που μπροστά στο στόχο να βάλουν στο χέρι το ΚΚΕ του έταζαν κυριολεκτικά ό,τι είχαν και δεν είχαν, από βουλευτικές έδρες σε μονοεδρικές, υπουργικές θεσούλες ως... την πρωθυπουργία. Αυτά τα κουβαρνταλίκια είναι η άλλη όψη του μίσους των οπορτουνιστών στο ΚΚΕ. Ολα τα παραπάνω είναι πρόκληση για την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα. Πρόκληση να στηρίξουν αποφασιστικά το ΚΚΕ να του δώσουν δύναμη στις ερχόμενες εκλογές, να δώσουν απάντηση στις αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, στους υποστηρικτές του ευρωμονόδρομου, στους απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας
Γιατί το ΚΚΕ αρνείται να δώσει «ανάσα» στο αστικό πολιτικό σύστημα έτσι ώστε να κερδηθεί πρόσθετος πολύτιμος χρόνος για την πλουτοκρατία και να χαθεί για την εργατική τάξη, το λαό, με σπορά αυταπατών, εφησυχασμού, που αναχαιτίζει την οργάνωση της εργατικής λαϊκής πάλης για να μπουν σήμερα εμπόδια μέχρι την ανατροπή της αστικής εξουσίας
Αναντικατάστατη δύναμη το ΚΚΕ
Βασικό στοιχείο της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος που επιχειρείται είναι η επιδίωξή τους να μειώσουν πολιτικά κι εκλογικά το ΚΚΕ, για να καταφέρουν πλήγμα σε αυτό και τη δοκιμασμένη γραμμή πάλης του. Αυτή η επιχείρηση, όπως και άλλες στο παρελθόν, πρέπει να πέσει στο κενό. Υπάρχουν πολλά κόμματα διαθέσιμα να καλλιεργούν τις αυταπάτες ότι οι βιομήχανοι θα αποδεχτούν να «αναδιανείμουν» τα κέρδη τους με τον εργάτη. Η εργατική τάξη, ο λαός έχουν όμως ένα μονάκριβο κι αναντικατάστατο κόμμα, το ΚΚΕ, που δεν παλεύει για τον εξωραϊσμό της εξουσίας του κεφαλαίου, αλλά για την ανατροπή της, που έγκαιρα, αταλάντευτα και καθαρά συγκρούεται με την ΕΕ ζητώντας την αποδέσμευση της χώρας από αυτή τη λυκοσυμμαχία με το λαό να μην πληρώνει με δική του απόφαση ούτε ένα ευρώ από το χρέος που του φέσωσε η πλουτοκρατία.
Στα όποια θετικά βήματα έχουν σημειωθεί στη λαϊκή συνείδηση, στη σκέψη κάθε εργάτη όλα αυτά τα χρόνια, το ΚΚΕ συνέβαλε αποφασιστικά: στο να καταβαραθρωθούν ΠΑΣΟΚ - ΝΔ λέγοντας πολύ έγκαιρα ότι αυτά δεν αλλάζουν, ότι είναι αντιλαϊκά. Συνέβαλε καθοριστικά στο να θεωρείται η ΕΕ περισσότερο πλέον φόβητρο και όχι όραμα, όπως την προβάλλουν αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα. Στο να αναγνωρίζουν πλατιά εργατικές λαϊκές δυνάμεις ότι το ΚΚΕ λέει την αλήθεια κι έχει δίκιο, παρά το ότι αμφιβάλλουν για τη δύναμη που έχουν οι ίδιοι με την πάλη τους να το επιβάλλουν.
Αυτή η συνεισφορά του ΚΚΕ με τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξε στην εργατική λαϊκή πάλη στην Ελλάδα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης έχει γενικότερη επίδραση διεθνώς, δίνει δύναμη κι αισιοδοξία σε ΚΚ και κομμουνιστές, σηματοδοτεί ότι η εργατική λαϊκή πάλη μπορεί και πιάνει τόπο στο βαθμό που οι στόχοι της συνδέονται όχι με τη διαχείριση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά με την ανατροπή της. Γι' αυτό και έχει τους λόγους του που λυσσάει ο αντίπαλος ενάντια στο ΚΚΕ... αλλά και τους δικούς τους λόγους, τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ, οι φίλοι και οπαδοί του ΚΚΕ με πείσμα και μαχητικότητα να πρωτοστατήσουν στο να πέσει στο κενό η επιχείρηση αποδυνάμωσης και περιθωριοποίησης του ΚΚΕ. Κανείς δεν πρέπει να λείψει από τη μάχη για να είναι όρθιο και ισχυρό το ΚΚΕ την επομένη των εκλογών.

Του Κώστα ΠΑΠΑΔΑΚΗ*
* Ο Κώστας Παπαδάκης είναι μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕκαι μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ένας σοβαρός αστός οικονομολόγος αποκαλύπτει

O Γιώργος Γλυνός ήταν  σύμβουλος σε ευρωπαϊκά θέματα  των Γ.Α.Π. και ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Η ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2012 (sky news)


Κοινή διακήρυξη 35 κομμάτων με αφορμή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο


ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ
Πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Κοινή διακήρυξη με αφορμή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο, με πρωτοβουλία του Πορτογαλικού ΚΚ, υπογράφουν 35 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα από όλο τον κόσμο (ανάμεσα τους και το ΚΚΕ), σημειώνοντας την ανάγκη να δυναμώσει η πάλη για την ειρήνη και το δικαίωμα του κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του, για τη κοινωνική πρόοδο και το σοσιαλισμό.
Στη διακήρυξη ανάμεσα σε άλλα υπογραμμίζεται:

«Στο φόντο της εμβάθυνσης της καπιταλιστικής κρίσης, ο ιμπεριαλισμός κλιμακώνει τη στρατιωτική και επεμβατική του δράση κατά λαών, μετά και την ανανέωση της στρατηγικής του το 2010 που σήμανε ένα νέο και επικίνδυνο ποιοτικό άλμα για νέες επεμβάσεις όπως η επέμβαση στη Λιβύη. Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ ως ο ευρωπαϊκός του πυλώνας προσπαθούν να διευρύνουν τις ζώνες επιρροής, προωθούν την κούρσα των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών, τη δημιουργία νέων όπλων και το δίκτυο των στρατιωτικών βάσεων σε όλο τον κόσμο».
Τα Κόμματα που υπογράφουν απαιτούν την απόσυρση των ξένων στρατών από το Αφγανιστάν και τις άλλες χώρες, καταγγέλλουν την επιθετικότητα ενάντια σε Συρία και Ιράν, την εγκατάσταση της λεγόμενης αντιπυραυλικής ασπίδας, την κούρσα των εξοπλισμών, τις βάσεις σε όλο τον κόσμο. Ζητάνε τη διάλυση του ΝΑΤΟ και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους με τους αγωνιζόμενους λαούς που αντιμετωπίζουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.


Τα κόμματα που υπογράφουν είναι τα εξής:
1. Νοτιοαφρικάνικο ΚΚ
2. ΚΚ Αργεντινής
3. ΚΚ Αζερμπαϊτζάν
4. ΚΚ Αυστραλίας
5. Κόμμα Εργασίας Βελγίου
6. ΚΚ Λευκορωσίας
7. ΚΚ Βραζιλίας
8. ΚΚ Ισπανίας
9. ΚΚ Λαών της Ισπανίας
10. ΚΚ ΗΠΑ
11. ΚΚ Φινλανδίας
12. Γαλλικό ΚΚ
13. Ενοποιημένο ΚΚ Γεωργίας
14. ΚΚΕ
15. ΝΚΚ Ολλανδίας
16. Κόμμα Λαού του Ιράν
17. ΚΚ Ινδίας
18. ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό)
19. ΚΚ Ιρλανδίας
20. Κόμμα Εργατών Ιρλανδίας
21. Κόμμα Ιταλών Κομμουνιστών
22. Λιβανέζικο ΚΚ
23. ΚΚ Λουξεμβούργου
24. ΚΚ Μάλτας
25. ΚΚ Μεξικού
26. Παλαιστινιακό ΚΚ
27. Περουβιάνικο ΚΚ
28. ΚΚ Πολωνίας
29. Πορτογάλικο ΚΚ
30. ΚΚ Βρετανίας
31. ΚΚ Βοημίας Μοραβίας (Τσεχία)
32. ΚΚ Ρώσικης Ομοσπονδίας
33. Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας - Επαναστατικό Κόμμα των Κομμουνιστών
34. Συριακό ΚΚ (Ενοποιημένο)
35. ΚΚ Ουκρανίας
Υποστηρίζει τη Διακήρυξη το Κόμμα Κομμουνιστών της Υπερδνειστερίας
Partido de los Comunistas de Transdnistria


Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Τι κρίνεται σε αυτές τις εκλογές



Ολοι, κομματικά μέλη, οπαδοί, φίλοι του ΚΚΕ έχουμε συνείδηση ότι δίνουμε μια από τις πιο δύσκολες και σκληρές μάχες των τελευταίων χρόνων.Πρέπει να είναι σαφές, καθαρό σε όλους μας τι κρίνεται σε αυτές τις εκλογές.
Σε αυτές τις εκλογές επιδιώκεται να δοθεί ένα διπλό πλήγμα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και στην καρδιά του που είναι το ΚΚΕ.
Από τη μια μεριά να αναχαιτιστεί αυτό το κίνημα που αναπτύσσεται, αντίθεσης, αντίστασης στις αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές με όλες τις δυσκολίες και αδυναμίες του. Να χτυπηθεί ο ριζοσπαστικός, ανατρεπτικός του χαρακτήρας, που εκφράζεται με τα γνωστά συνθήματα του βγαλμένα μέσα από τους αγώνες. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», «Ανυπακοή και απειθαρχία στις αντιλαϊκές πολιτικές», «Αγώνας ταξικός γιατί εμείς δε ζούμε με 400 ευρώ», «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», «Γκρέμισε μνημόνια και αφεντικά», «Ολη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία», και άλλα.
Αυτά τα συνθήματα τρομάζουν τους εκμεταλλευτές του λαού και αυτό το κίνημα που δυναμώνει θέλουν να τσακίσουν. Αυτή την πολιτική και προοπτική στηρίζει το ΚΚΕ.
Από την άλλη μεριά θέλουν να ευνουχίσουν και να εγκλωβίσουν αυτό το κίνημα σε ένα νέο ρεύμα αυταπατών και ψεύτικων ελπίδων. Ενα κίνημα που θα βάζει πλάτη στη διαχείριση της κρίσης παρακαλώντας και πιέζοντας να αλλάξει στρατηγική η ΕΕ και τους καπιταλιστές να υπολογίζουν τις ανάγκες του λαού.
Είναι η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ.
Στην επιδίωξη αυτή υπάρχει σύμπτωση συμφερόντων και επιδιώξεων όλων. Από τον ΣΕΒ, τα άλλα κόμματα που έχουν την ΕΕ κορόνα και την επιχειρηματικότητα ευαγγέλιο, ως τους ηγετικούς κύκλους της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των Αμερικάνων. Ολοι αυτοί θέλουν να απαλλαγούν από τη θαρραλέα φωνή του ΚΚΕ. Για να πετύχουν αυτό το στόχο δύο προϋποθέσεις έχουν.
'Η θα υποχρεώσουν το ΚΚΕ να μαντρωθεί σε μια κυβέρνηση διαχείρισης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου και να παραιτηθεί από την ταξική πάλη ή θα το τσακίσουν. Αυτό κρίνεται σε αυτές τις εκλογές.
Κρίνεται αν θα περάσει αυτή η στρατηγική.
Κανένας τίμιος, έμπειρος αγωνιστής δεν πρέπει να επιτρέψει να περάσει η στρατηγική της αποδυνάμωσης του ΚΚΕ, του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Ο αγώνας είναι σκληρός και άνισος και μόνο με ορισμένους όρους μπορεί να αναχαιτιστεί αυτή η βρώμικη, ύπουλη και επικίνδυνη ενιαία στρατηγική.
Να τεθεί ανοιχτά χωρίς δισταγμούς αυτό το σχέδιο μπροστά στην εργατική τάξη, το λαό. Αν ξεκαθαριστούν τα πράγματα μέσα στην εργατική τάξη, στον εργαζόμενο λαό υπάρχουν δυνάμεις που θα στηρίξουν το ΚΚΕ.
Να δοθεί αυτή η μάχη για να αποτραπεί αυτό το έγκλημα σε βάρος του κινήματος και του Κόμματος με πάθος, με αξιοπρέπεια, με περηφάνια για το ΚΚΕ, με αυτοπεποίθηση για το δίκιο και την πολιτική του. Να περάσουμε στην αντεπίθεση. Να δώσουμε μάχη σώμα με σώμα με αυτοθυσία. Να παλέψουμε όπως ξέρουν να παλεύουν οι κομμουνιστές, οι οπαδοί και φίλοι του ΚΚΕ.
Γιατί έχουν αυτό το στόχο
  • Τα χρόνια αυτά της κρίσης με πρωτεργάτη το ΚΚΕ αναπτύχθηκε ένα ισχυρό εργατικό λαϊκό κίνημα. Αυτό το κίνημα με τα αιτήματα και συνθήματά του τους δυσκόλεψε, τους εμπόδισε να ισοπεδώσουν όλες τις κατακτήσεις.
Αυτό το κίνημα αποκτά δυναμισμό και τρέμουν στην κλιμάκωση του αγώνα και τη μαζικοποίησή του.
Είμαστε σε αυτή την πορεία με το ΚΚΕ μπροστά.
  • Τα προηγούμενα χρόνια η αστική τάξη είχε στα χέρια της είναι ισχυρό δικομματισμό και μπορούσε με την εναλλαγή στην κυβέρνηση πότε της ΝΔ, πότε του ΠΑΣΟΚ να ενσωματώνει αυτό το κίνημα. Τώρα αυτό το σύστημα είναι σε χρεοκοπία και ειδικά το ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορούν όπως πριν.
  • Η κρίση είναι πολύ βαθιά και στην Ελλάδα και στην ΕΕ και έχουν μεγάλες δυσκολίες στη διαχείρισή της. Οι καπιταλιστές ξέρουν ότι δεν μπορούν να βγουν από την κρίση χωρίς τα αντεργατικά μνημόνια, δηλαδή με αύξηση της εκμετάλλευσης και της ληστείας του λαού.
  • Δοκίμασαν διάφορες μεθόδους για να αναχαιτίσουν τη λαϊκή πάλη και πάλι δεν μπόρεσαν. Δοκίμασαν την προβοκάτσια, τη μούντζα των πλατειών, την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία.
  • Η αστική τάξη στο πρόσωπο, στην πολιτική και πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ βρήκε τον κατάλληλο σύμμαχο για τον εγκλωβισμό και αναχαίτιση του κινήματος και το χτύπημα του ΚΚΕ, με όχημα την «ενότητα της αριστεράς».
Εδωσαν και δίνουν στήριξη για την ισχυροποίησή του γιατί δεν ανησυχούν για τα συμφέροντά τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει διαβεβαιώσεις σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να αμφισβητήσει τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, τα προνόμια, την κερδοφορία και την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Το μόνο που τους ανησυχεί είναι μήπως αυτό το κύμα διαμαρτυρίας ξεφύγει αύριο από την ενσωμάτωσή του στο ΣΥΡΙΖΑ. Ενας ακόμα λόγος να μην υπάρχει ισχυρό ΚΚΕ.
  • Επιπλέον ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ωφέλιμος για να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση στην ΕΕ για καλύτερη και πιο φτηνή χρηματοδότηση των καπιταλιστών μέσω νέων διαπραγματεύσεων.
  • Θέλουν να κερδίσουν χρόνο μέχρι να ανασυντάξουν τις πολιτικές δυνάμεις που θα υπερασπίζονται πιο αποτελεσματικά το σύστημα από τη λαϊκή πάλη, από την άνοδο της ταξικής πάλης που αναπόφευκτα θα έρθει.
Και μέσα στα σχέδια αυτά συγκαταλέγεται ή προσφέρεται ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ένας πυλώνας ή ο κορμός μιας αναγεννημένης σοσιαλδημοκρατίας, και συναγωνίζεται το ΠΑΣΟΚ ποια θα είναι η ηγετική δύναμη.
Αυτά όλα μπορούν να προχωρήσουν αν δεν έχουν απέναντί τους ένα ισχυρό ΚΚΕ. Γι' αυτό θέλουν ένα ΚΚΕ είτε ενσωματωμένο είτε αποδυναμωμένο. Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.
Να εξηγήσουμε ακόμα πιο επίμονα, πιο πλατιά και μαχητικά τις θέσεις του ΚΚΕ, τη στάση του
Να προβληματίσουμε γιατί το ΚΚΕ κρατάει αυτή τη στάση στο κύριο ζήτημα, που θέτουν όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πολλοί άλλοι.
Δε ζητάνε από το ΚΚΕ απλώς να βάλει λίγο νερό στο κρασί του, αλλά να κάνει δήλωση μετανοίας στο σύστημα. Να δεχθεί να είμαστε όλοι μαζί απέναντι στην ΕΕ και να πιέζουμε να αλλάξει στρατηγική και οι καπιταλιστές να προσαρμοστούν στις ανάγκες του λαού. Να λυπηθούν το λαό. Αυτοί που έχουν εξαπολύσει ένα φοβερό πόλεμο σε βάρος των λαών και ακονίζουν τα μαχαίρια και για νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Να υιοθετήσουμε την πολιτική τους ότι η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί και με το σκύλο χορτάτο και την πίτα γερή.
Να δεχθούμε την πολιτική ότι ο εργαζόμενος λαός, που παράγει όλο τον πλούτο, πρέπει να αρκείται σε ορισμένα ψίχουλα και στην ελεημοσύνη των ισχυρών.
Ας προβληματίσουμε κάθε καλόπιστο άνθρωπο γιατί το ΚΚΕ δε δέχεται μια τέτοια «ενότητα» και συμμετοχή σε κυβέρνηση με τις δυνάμεις που αυτοαποκαλούνται αριστερές. Θα ήταν εύκολο για το ΚΚΕ να μπει σε μια τέτοια κυβέρνηση, θα είχε θεσούλες και κυβερνητικά προνόμια και πολλά άλλα.
Αν το ΚΚΕ έκανε ένα τέτοιο βήμα τότε οι αντίπαλοί μας θα μας ανέβαζαν στα ουράνια ότι είμαστε ένα κόμμα υπεύθυνο, ανοιχτόμυαλο και η Παπαρήγα η πιο έξυπνη πολιτικός.
Αλλά μια τέτοια στάση θα ήταν προδοσία και κάλεσμα στην εργατική τάξη, στο λαό να παραιτηθεί από τις διεκδικήσεις του και την προοπτική να απαλλαγεί από τα βάσανα της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της φτώχειας.
Θα ήταν κάλεσμα να περιμένουν πότε η ΕΕ θα αλλάξει στρατηγική, δηλαδή, ποτέ, ούτε στη δευτέρα παρουσία.
Το ΚΚΕ δεν κάνει ούτε βήμα πίσω γιατί ξέρει πολύ καλά τον ταξικό αντίπαλο και τους εχθρούς του λαού. Δεν πατά σε δυο βάρκες. Είναι αμετάκλητα με τους εκμεταλλευόμενους στην πόλη και το χωριό και παλεύει για τα συμφέροντά τους, για την κοινωνική τους απελευθέρωση από το ζυγό των μονοπωλίων και της ΕΕ.
Εχουμε πολλή πείρα και γνώση και πρέπει να βοηθήσουμε όσο γίνεται περισσότερα εργατικά και λαϊκά στρώματα να μην παγιδευτούν. Οποια κυβέρνηση, είτε κεντροδεξιά είτε κεντροαριστερή, δεν πρόκειται να ανακουφίσουν το λαό, αφού κινούνται μέσα στην ΕΕ, δηλαδή μαζί με τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Πάμε κόντρα στο ρεύμα και στις δυσκολίες. Αντιμετωπίζουμε άγριο και ύπουλο πόλεμο. Δεν υποχωρούμε, δεν παραδινόμαστε. Θα δικαιωθούμε, όπως δικαιωθήκαμε πολλές φορές.
Μπορεί αρκετοί ψηφοφόροι του ΚΚΕ να μη συμφωνούν σε όλα με το ΚΚΕ, να έχουν επιφυλάξεις, ερωτήματα, παρατηρήσεις, ενστάσεις.
Δεν πρέπει να επιτρέψουν να περάσει το σχέδιο της εκμετάλλευσης του λαού.
Πολλά μπορούμε να συζητήσουμε και μετά τις εκλογές. Σε άλλα μπορούμε να συμφωνήσουμε, αλλού μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι.
Ενα πράγμα όμως δεν πρόκειται να δεχθούμε. Να αλλάξουμε πολιτική. Να πάψουμε να είμαστε Κόμμα εργατικό, λαϊκό, Κόμμα επαναστατικό. Τέτοιες αλλαγές μας ζητάνε. Γι' αυτό πολεμούν αδίστακτα την πολιτική του Κόμματος και την ηγεσία του.
Αυτό το Κόμμα υπερασπιζόμαστε όλοι σαν ένας άνθρωπος. Από την ΚΕ ως την τελευταία Κομματική Οργάνωση Βάσης, τους οπαδούς, ψηφοφόρους, φίλους.
Οι αντίπαλοι με ύπουλο τρόπο χτυπούν αυτή την ενότητα.
Ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα των εκλογών
Δεν είναι ποια κυβέρνηση, τι κυβέρνηση αλλά ποια πολιτική, προς όφελος τίνος.
Κρίνεται αν η έξοδος από την κρίση θα είναι προς όφελος του λαού ή προς όφελος του κεφαλαίου. Ποιος θα πληρώσει. Και οι δυο δε γίνεται να βγουν κερδισμένοι.
Η κρίση είναι βαθιά και το ζουν οι εργαζόμενοι σε κάθε κλάδο και ξέρουν πολύ καλά τι ζητάνε οι βιομήχανοι, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεγαλοκατασκευαστές, όλοι οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Θέλουν να υλοποιηθούν τα μνημόνια γιατί αυτά διασφαλίζουν την κερδοφορία τους σε βάρος των εργαζομένων.
Οποιος αμφιβάλλει ότι όποια κυβέρνηση βγει από τις εκλογές θα είναι με το μέρος των επιχειρηματικών ομίλων, όποιος αυτό δεν το καταλαβαίνει θα βρεθεί για άλλη μια φορά εξαπατημένος και απογοητευμένος.
Μόνο ένα οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα με το ΚΚΕ μπροστά μπορεί να εγγυηθεί ότι η θέση των εργαζομένων δε θα γίνει χειρότερη, ότι θα δυναμώνει το ρεύμα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής, η προοπτική για άλλη πολιτική και δρόμο ανάπτυξης.
Σαμαράς και Βενιζέλος κραδαίνουν το μαστίγιο με τη θέση ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουν «αντιπολίτευση στις επιχειρήσεις» και ο Τσίπρας το καρότο των αυταπατών και των ψεύτικων ελπίδων.
Ο εργαζόμενος λαός έχει ανάγκη από δουλειά, μόνιμη, σταθερή, αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, φροντίδα για την υγεία της οικογένειάς του, μόρφωση και δουλειά για τα παιδιά του, ελεύθερο χρόνο, φροντίδα για τους γέρους γονείς, παιδικούς σταθμούς και πολλά άλλα. Δεν έχει ανάγκη από ψίχουλα.
Αυτές τις ανάγκες δε θα τις ικανοποιήσει κανένας παρά μόνο αν ο ίδιος τις διεκδικήσει οργανωμένος και αποφασισμένος να αναμετρηθεί με αφεντικά, μνημόνια και ΕΕ.
Αυτά λέει το ΚΚΕ, γι' αυτά παλεύει το ΚΚΕ. Πάντα θυσιάζεται και είναι έτοιμο για κάθε θυσία.













Του
Δ. ΓΟΝΤΙΚΑ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ