ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

ΠΑΣΕΒΕ: Ψήφο σ' αυτούς που ήταν στο πλευρό μας . Ανακοίνωση - κάλεσμα μπροστά στις εκλογές


«Συνάδελφοι επαγγελματίες, βιοτέχνες, μικροί έμποροι, αυτοκινητιστές.
Τα τελευταία χρόνια δεχτήκαμε την πιο άγρια επίθεση στη δουλειά, στο εισόδημα, στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματά μας.
Οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι και συνολικά τα λαϊκά στρώματα κληθήκαμε να πληρώσουμε τα βάρη της οικονομικής κρίσης που τα μονοπώλια και η πολιτική που τα υπηρετεί δημιούργησαν. Με τα μέτρα που πήραν οδήγησαν:
  • Εκατομμύρια εργαζόμενους στη φτώχεια και την ανεργία.
  • Εκατομμύρια συνταξιούχους στα όρια της εξαθλίωσης.
  • Εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους σε κατάσταση απελπισίας και πολλές χιλιάδες στην χρεοκοπία.
Μας καταστρέφουν για να σώσουν δήθεν τη χώρα. Τα κέρδη των μονοπωλίων προστατεύουν.
Μπροστά στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΛΑΟΣ, αλλά και τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα, ζητάνε την ψήφο των αυτοαπασχολούμενων για να υπηρετήσουν, με διάφορες παραλλαγές και συνεργασίες την πολιτική που έχει οδηγήσει το λαό σε χρεοκοπία.

Η Πανελλαδική Αντιμονοπωλιακή Συσπείρωση ΕΒΕ, που εκπροσωπεί το αγωνιστικό κίνημα των αυτοαπασχολούμενων, που όλα τα προηγούμενα χρόνια έδωσε όλες τις δυνάμεις της, στον αγώνα για την απόκρουση των βάρβαρων, φιλομονοπωλιακών μέτρων.
Καλεί όλους τους συναδέλφους να βγάλουν συμπεράσματα και να τοποθετηθούν με βάση τα πραγματικά τους συμφέροντα.
  • Να τιμωρήσουμε αυτούς που σχεδιάζουν τη νέα αναπτυξιακή πορεία της οικονομίας πάνω στα πτώματα εργαζόμενων, αυτοαπασχολούμενων και συνταξιούχων.
  • Να τιμωρήσουμε αυτούς που θέλουν να συμμετάσχουν σαν τσόντες στο νέο γύρο επίθεσης στο λαϊκό εισόδημα.
  • Να τιμωρήσουμε αυτούς που υποκριτικά λένε ότι θα διαπραγματευθούν τα προαποφασισμένα μέτρα.
Η πολιτική που υπηρετεί τα μονοπώλια και την Ευρωπαϊκή Ενωση δε βελτιώνεται. Μόνος δρόμος ο αγώνας για την ανατροπή της. Ο αγώνας για άλλο δρόμο ανάπτυξης χωρίς μονοπώλια και εκμετάλλευση.
Στηρίξτε αυτούς που ήταν παρόντες και μπροστάρηδες σε όλους τους αγώνες που δώσαμε. Στηρίξτε αυτούς που και την επόμενη μέρα θα είναι στην πρώτη γραμμή:
  • Στον αγώνα για την υπεράσπιση του λαϊκού εισοδήματος.
  • Στον αγώνα για να κρατήσουμε τη δουλειά μας.
  • Στον αγώνα για να αποκρούσουμε τη νέα επίθεση στο λαϊκό εισόδημα.
  • Στον αγώνα ενάντια στη νέα φοροεπιδρομή που σχεδιάζουν αμέσως μετά τις εκλογές».

Να μην πάρουν ανάσα


Οι κωλοτούμπες πάνε σύννεφο. Εφτασε ο Σαμαράς να μιλά για ανατροπή. Εννοεί βέβαια πλήρη ανατροπή των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων. Και εγγυάται στην αστική τάξη ότι θα πορευτεί με σταθερότητα σ' αυτή τη γραμμή.
Το «όλον» ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εμφανιστεί αναπαλαιωμένο και καλεί σε πανστρατιά σα να μην υπήρξε ποτέ ο μέχρι τώρα κυβερνητικός βίος του.
Στο γενικό κάλεσμα της αστικής τάξης να μην προκύψει «ακυβερνησία» ανταποκρίνονται άμεσα το ένα μετά το άλλο τα κόμματα που στηρίζουν τον ευρωμονόδρομο, φτάνοντας στο σημείο να γλείφουν σήμερα εκεί που υποτίθεται ότι έφτυναν χτες.
Ολοι αυτοί μαζί προσπαθούν να στήσουν ένα ισχυρό δίχτυ εγκλωβισμού του λαού έτσι που να παραμείνει αδιατάρακτη η αστική εξουσία.
***
Πέρα από τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης και τους στόχους των κομμάτων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στεριώνουν την εξουσία της, ανεξάρτητα και παράλληλα με την εκλογική διαδικασία, υπάρχει η πραγματικότητα που βιώνει η εργατική τάξη.
Υπάρχει ο νόμος για την παράκαμψη των συμβάσεων, όπλο στα χέρια των καπιταλιστών. Η ανατροπή του σημαίνει σκληρή πάλη μέσα στους χώρους δουλειάς.
Υπάρχει η μείωση των συντάξεων που συνοδεύεται με απαλλαγή των καπιταλιστών από τις εισφορές. Η επανακατάκτησή τους σημαίνει επίσης πάλη μέσα στους χώρους δουλειάς.
Υπάρχει η συρρίκνωση των δημόσιων νοσοκομείων και η προσφορά τους σαν μια υπερκερδοφόρα αγορά στο μεγάλο κεφάλαιο. Η κατάκτηση των αποκλειστικά δημόσιων παροχών υπηρεσιών Υγείας απαιτεί σκληρό λαϊκό αγώνα που θα αποκλείει κάθε δυνατότητα να υπάρχει επιχειρηματική δραστηριότητα σ' αυτό το χώρο.
Ανάλογα, σ' όλα τα ανοιχτά μέτωπα, η πραγματική αντιπαράθεση προβάλλει ανάμεσα στο κεφάλαιο - τα μονοπώλια απ' τη μια και την εργατική τάξη - τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα απ' την άλλη. Γεγονός που αναδεικνύει σε κρίσιμη τη μάχη που ήδη δίνεται τόσο μέσα στους χώρους δουλειάς, όσο και στο εσωτερικό των χωρών για να ανατρέπεται ο συσχετισμός δύναμης σε βάρος του κεφαλαίου, υπέρ των εργατών.
***
Αυτήν την αναπόφευκτη σύγκρουση προσπαθούν να προλάβουν τα μονοπώλια τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνικό επίπεδο. Κι έξω, δηλώνουν ότι πάνε καλά. Ρυθμίζουν ήδη τις εκκρεμότητες ώστε να μπορεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) να εφαρμοστεί με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις. Υπάρχει κάποια ένδειξη ότι θα αλλάξει αυτός ο κορσές; Οχι. Τι λένε ότι αλλάζει; Συζητάνε την έκδοση ενός ευρωομολόγου, δηλαδή ενός άλλου τύπου δανείου που θα πληρώσουν οι λαοί για να κερδίσουν οι καπιταλιστές, έτσι που να ικανοποιηθεί και το αίτημα όσων ισχυρίζονται ότι το ΕΜΣ πάσχει στην αναπτυξιακή του πλευρά. Πώς θα γίνει αυτό; Με ένα συμπλήρωμα στο Σύμφωνο Σταθερότητας. Θα μειώσει αυτό σε τίποτα την πίεση στην εργατική τάξη; Οχι. Αντίθετα θα κάνει πιο ισχυρά τα δεσμά που την δένουν καθώς θα βγει ισχυρότερο το κεφάλαιο.
***
Παρά την ντρίπλα με την οποία επιχειρείται να σβήσουν οι λαϊκές αντιδράσεις, στο εσωτερικό των χωρών έχουν πρόβλημα, καθώς κανένας λαός δε δείχνει διατεθειμένος να πάει σαν πρόβατο στη σφαγή. Γι' αυτό και το κρίσιμο για την αστική τάξη είναι να θωρακίζει και πολιτικά την εξουσία της. Το παζάρι μεταξύ των αστικών δυνάμεων και των δυνάμεων του οπορτουνισμού (του αγωγιάτη της αστικής αντίληψης μέσα στο εργατικό κίνημα) για τα ζητήματα της διακυβέρνησης αφορά ακριβώς σ' αυτό.
***
Το ΚΚΕ έχει ήδη κάνει καθαρό ότι από αυτό το παζάρι δε θα προκύψει τίποτα καλό για όσα ήδη η αστική τάξη έχει αφαιρέσει από τους εργάτες. Η ανατροπή αυτής της πραγματικότητας είναι υπόθεση της πάλης των ίδιων των εργατών. Η συζήτηση για τα διάφορα μοντέλα της καπιταλιστικής ανάπτυξης προσπαθεί να κοιμίσει την εργατική τάξη και ενόψει εκλογών να αποσπάσει την έγκριση - συναίνεσή της για τη συνέχιση της εφαρμογής αυτής της πολιτικής με μνημονιακό ή αντιμνημονιακό μανδύα.

Γι' αυτό το ΚΚΕ επέμενε και επιμένει ότι οι ταξικοί αγώνες πρέπει να οργανώνονται ολοένα και πιο εντατικοί από σήμερα κιόλας ώστε να μην πάρουν ανάσα οι καπιταλιστές.
Το γεγονός ότι η φετινή Πρωτομαγιά, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, γιορτάζεται έξω από τη «Χαλυβουργία» είναι σήμανση και εφαρμογή στην πράξη του όλοι για έναν κι ένας για όλους.
 Η μάχη κρίνεται εκεί, στους χώρους δουλειάς.
Για το δυνάμωμα αυτής της μάχης το ΚΚΕ ζητά την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενίσχυση και των εκλογικών του ποσοστών.





ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Θ. ΛΕΚΑΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ : «Δαγκωτό ΚΚΕ για να μη μας δαγκώσουν οι λύκοι»



 
 
Να πουν «Οχι» στα ψεύτικα και τρομολαγνικά διλήμματα και να ψηφίσουν «δαγκωτό ΚΚΕ, για να μη μας δαγκώσουν οι λύκοι», κάλεσε χτες βράδυ η υποψηφία βουλευτής Α' Αθηνών του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη, τους εκατοντάδες συγκεντρωμένους στην Πλατεία του Αγίου Δημητρίου στους Αμπελόκηπους, στην προεκλογική συγκέντρωση που διοργάνωσαν οι Κομματικές Οργανώσεις της περιοχής.«Κουραστήκαμε να ακούμε ότι είμαστε κοινωνικοί εταίροι», τόνισε η Λ. Κανέλλη. «Είμαστε λαός αποφασισμένος να τους αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο. Είμαστε σε πόλεμο. Ομως, ποιος είναι ο εχθρός; Μόνο το μνημόνιο; Είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το κεφάλαιο που επιτίθεται στην εργασία». Αναφερόμενη στην προεκλογική περίοδο τόνισε ότι «ο αγώνας δεν είναι καθαρός», μιλώντας για ψεύτικα διλήμματα που τίθενται από πολλές πλευρές.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε η Λ. Κανέλλη στις αυταπάτες περί συνεργασίας της «αριστεράς», τονίζοντας πως «το ΚΚΕ δε θα υποχωρήσει και δε θα συνεργαστεί με κόμματα που μιλάνε για μια "ήπια", "νηφάλια" και "γλυκιά αριστερά", η οποία θα καθίσει στο ίδιο τραπέζι με το δήμιο για να διαπραγματευτεί τη φτώχεια και το συσσίτιο». Οσον αφορά τις λεγόμενες «αντιμνημονιακές» συμμαχίες η υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ δήλωσε ότι «το μνημόνιο είναι μία σύμβαση ανάμεσα στην εγχώρια πλουτοκρατία και την άρχουσα τάξη της ΕΕ», τονίζοντας ότι αυτές οι αντιλήψεις είναι «καθρεφτάκια πολιτικά και εξαπατήσεις πολιτικής ενότητας».
Οσον αφορά την περίφημη «ανάπτυξη», στο πλαίσιο της ΕΕ, που επικαλούνται ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ανέφερε: «Αρκετά πια με το δίλημμα αν θα είμαστε θύματα ή θύματα με χορηγό», τονίζοντας πως «η ανάπτυξη είμαστε εμείς». Σχολιάζοντας την εμφάνιση των Ε. Βενιζέλου και Α. Σαμαρά ως ... ανανεωμένους επισήμανε πως «δεν μπορεί ο λαός να κρεμάει την τύχη του σε φάτσες, πρέπει να την κρεμάει σε ιδέες», προσθέτοντας ότι και οι δύο λένε «άφησέ με να σε θάψω με το ίδιο φτυάρι που σου έσκαψα το λάκκο».



ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ : Ε ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΙΔΙΟ . (VIDEO)

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω ( Του Δ. ΓΟΝΤΙΚA )


Η ΕΕ κλυδωνίζεται στη δίνη της κρίσης, ο καπιταλιστικός κόσμος γενικότερα αγκομαχάει να ξεφύγει από τη μέγκενη της κρίσης και τις αντιφάσεις του και μπροστά στο φάσμα μιας νέας κρίσης γίνεται όλο και πιο επιθετικός, όλο και πιο αντιδραστικός και ταυτόχρονα πιο ανήσυχα τα επιτελεία του για το ενδεχόμενο λαϊκών εξεγέρσεων. Αυτό το συμπέρασμα αναδείχνεται ακόμα και από τις αναλύσεις σοβαρών αστών ερευνητών και αναλυτών.
Η εναλλακτική λύση, ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, η σοσιαλιστική προοπτική είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία και αντικειμενικά ώριμη. Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης δεν μπορεί να δώσει τίποτα πια το θετικό για τους λαούς, παρά μόνο πείνα, ανεργία, φτώχεια, δυστυχία, μπόλικη καταστολή και πολέμους.
Είναι λογικό μέσα σε αυτές τις συνθήκες και με δεδομένο το σημερινό συσχετισμό δύναμης και την ιδεολογική κυριαρχία της αστικής τάξης να μην είναι άμεσα ορατή αυτή η προοπτική σε πλατιές εργατικές και λαϊκές μάζες. Ταυτόχρονα, είναι μεγάλη η πίεση για αλλαγές, καθώς μεγαλώνει η ανασφάλειά τους για το μέλλον και δεν μπορούν να ζήσουν όπως πριν.
Στις συνθήκες της Ελλάδας η κατάσταση στη συγκεκριμένη συγκυρία γίνεται ακόμα πιο σύνθετη γιατί το κλασικό δικομματικό σύστημα της άρχουσας τάξης βρίσκεται σε αποδιοργάνωση, πράγμα που απελευθερώνει μεγάλο τμήμα του λαού που ήταν στην επιρροή του.
Κατά βάση αυτές οι λαϊκές δυνάμεις έχουν διαπαιδαγωγηθεί με τη λογική του μονόδρομου της ΕΕ και της απόρριψης άλλης εναλλακτικής λύσης ή στην καλύτερη περίπτωση της αποδοχής της ως μιας μακρινής προοπτικής. Εχουν επίσης διαπαιδαγωγηθεί με τη λογική του μικρότερου κάθε φορά κακού.
Αυτές οι απόψεις είναι σήμερα ένα σοβαρότατο εμπόδιο στη φάση αυτή να δουν, να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχθούν ότι δεν μπορούν πλέον να ελπίζουν στη βελτίωση της ζωής τους στις συνθήκες του καπιταλισμού και της ΕΕ. Ενα τμήμα που διαθέτει ορισμένη πείρα ταξικών αγώνων κάνει πιο εύκολα το βήμα του απεγκλωβισμού από όλο αυτό το πλέγμα των δεσμεύσεων.
Γενικά το μεγαλύτερο βρίσκεται σε φάση αναζήτησης. Πρόκειται καταρχήν για θετική εξέλιξη.
Είναι ταυτόχρονα ευάλωτο στη λογική που έχει ιδεολογικά διαμορφωθεί, του μονόδρομου, του μικρότερου κακού, της αναζήτησης λύσεων μέσα στα όρια αυτά, στα όρια του συστήματος.
Είναι ακριβώς εκείνο το τμήμα με το οποίο παίζουν οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις με ηγεμονική δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ.
Το σύστημα, η άρχουσα τάξη, η ΕΕ, έχει κάθε λόγο να εγκλωβίσει αυτά τα τμήματα σε σχήματα λίγο - πολύ προσωρινά ή ελεγχόμενα, φτάνει να μην περάσουν απέναντι, στο ΚΚΕ, σε γραμμή ταξικής πάλης, έως ότου αναδιοργανώσει τον πολιτικό της μηχανισμό στο βαθμό και όταν μπορέσει. Δε διστάζει να ενισχυθούν ακόμα και δυνάμεις σαν τη «Χρυσή Αυγή».
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η άρχουσα τάξη είναι φυσικό να συγκεντρώνει τα κύρια πυρά της ακόμα πιο συντονισμένα και πιο επιθετικά στο ΚΚΕ και στην πολιτική του. Ζούμε πολύ καθαρά αυτή την περίοδο την πιο συντονισμένη και οργανωμένη επίθεση των τελευταίων χρόνων μετά την κρίση '90 - '91.
Η κατηγορηματική άρνηση του Κόμματος να συμπλεύσει σε ενιαίο συνασπισμό με τις αντιμνημονιακές δυνάμεις συγκεντρώνει την κύρια προσοχή και αποτελεί αιχμή της επίθεσης.
Σε αυτή την επίθεση οικοδομεί ταυτόχρονα και δεσμούς συμμαχίας με τις λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Από τη μια μεριά τα επιτελεία της αστικής τάξης παρουσιάζουν το ΚΚΕ και την πολιτική του ως επικίνδυνη, ανεφάρμοστη, καταστροφική (κλείνει επιχειρήσεις, κ.λπ.) και από την άλλη μεριά ως ένα Κόμμα απομονωμένο που αρνείται τις συμμαχίες.
Σε αυτή την κατεύθυνση της επίθεσης υπάρχει κοινό συμφέρον.
Αυτή τη συγκυρία αξιοποιεί ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ για να ικανοποιήσει μια από τις κρυφές του επιθυμίες. Να πάρει τη ρεβάνς του 1968 και να ξεπεράσει το κόμπλεξ των αλλεπάλληλων ηττών και απογοητεύσεων. Πιστεύει ότι με αυτό τον τρόπο θα γίνει πιο αξιόπιστος συνομιλητής της σοσιαλδημοκρατίας ή του παράγοντα αναγέννησής της.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες μερικοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι που εκτιμούν το Κόμμα, άλλοι που προσεγγίζουν το Κόμμα, δεν μπορούν να δουν σε βάθος τις εξελίξεις και δυσκολεύονται να δουν την ουσία της πολιτικής και τις θέσεις του Κόμματος.
Θα προτιμούσαν, για να είμαστε ακριβείς, να έμπαινε το Κόμμα σε αυτή τη συζήτηση με τις αντιμνημονιακές και τις λεγόμενες αριστερές δυνάμεις με το επιχείρημα ότι θα δημιουργούνταν κλίμα αισιοδοξίας, ανάτασης και δυνατότητα να αποσπάσουν μια πλειοψηφία που θα μπορούσε αυτή να πάρει ορισμένα μέτρα ανακούφισης του λαού.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από μια τέτοια άποψη και στάση.
Ας δεχθούμε καταρχήν ως ορθή την άποψη αυτή. Από πού προκύπτει ότι θα είχαμε ενθουσιασμό και ανάταση; Το αντίθετο ακριβώς θα συνέβαινε. Το πιο πρωτοπόρο και μαχητικό τμήμα του Κόμματος και του εργατικού κινήματος με καμιά είδους πειθαρχία δε θα δεχόταν μια τέτοια στάση. Θα θεωρούσε αυτή την επιλογή προδοσία και με το δίκιο του. Θα ήταν πράξη αυτοκτονίας για το Κόμμα και δώρο ανέλπιστο για τον αντίπαλο.
Θα ήταν πράξη προδοσίας γιατί θα αποκηρύχναμε στην ουσία ό,τι μέχρι τώρα κάναμε. Θα ήταν προσχώρηση και δικαίωση χρεοκοπημένων θέσεων και πρακτικών.
Γιατί αυτό θα σήμαινε συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ. Αναγνώριση των θέσεών του για την ΕΕ, για την κρίση, για το σχέδιο Ανάν, για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για το σοσιαλισμό και τόσα άλλα ως σωστές και τις επιλογές του ΚΚΕ λαθεμένες ή προβληματικές. Θα σήμαινε άφεση αμαρτιών, δικαίωση της πρακτικής του να συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ στο μαζικό κίνημα και να καταγγέλλει το ΠΑΜΕ σαν διασπαστή του συνδικαλιστικού κινήματος, τους κουκουλοφόρους μέρος του κινήματος και πολλές άλλες αμαρτίες.
Ποιος τίμιος αγωνιστής του ΚΚΕ θα μπορούσε να στρατευτεί με αυτή την τυχοδιωκτική τακτική με όφελος μερικές χιλιάδες ψήφων;
Με το δίκιο τους θα περνούσαν από «έκτακτο στρατοδικείο» μια τέτοια ηγεσία.
Δεν είναι μόνο η σύγχυση και διάλυση που θα προκαλούνταν από ένα λάθος ασυγχώρητο.
Θα ήταν προδοσία της πάλης για το σοσιαλισμό. Θα ήταν εγκατάλειψη της πάλης για άλλη εναλλακτική λύση σε μια περίοδο που το θέμα έχει τεθεί επί τάπητος ως η μοναδική προοπτική.
Το επιχείρημα ότι ο καθένας θα κρατάει τις θέσεις του και τη στρατηγική του είναι αστείο. Οπως επίσης είναι αστείο το επιχείρημα ότι θα επιδράσουμε με τις δικές μας θέσεις.
Εχουμε πικρή πείρα από το 1989, όπου χρειάστηκε σκληρός αγώνας για να μη διαλυθούμε στον ενιαίο τότε ΣΥΝ. Εχουμε την πείρα των κεντροαριστερών κυβερνήσεων σε Γαλλία, Ιταλία και χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Θα ήταν εγκατάλειψη του αγώνα σε μια κρίσιμη πολιτική περίοδο, όπου μεγάλες μάζες αναζητούν εναλλακτική προοπτική, όπου γίνονται διεργασίες και απαιτείται υπομονετική δουλειά για να απεγκλωβιστούν από τις αντιλήψεις του μονόδρομου και του μικρότερου κακού.
Θα προκαλούσαμε τεράστια ζημιά στο επαναστατικό κίνημα και την προοπτική του.
Είναι ευτύχημα που το κίνημα στην Ελλάδα έχει για οδηγό και καθοδηγητή του ένα τέτοιο Κόμμα σαν το ΚΚΕ. Ενα Κόμμα διδαγμένο από την ιστορία του, έμπειρο και γερά εξοπλισμένο με την επιστήμη και την τέχνη της ταξικής πάλης.
Τα μέλη του Κόμματος, οι οπαδοί του, οι φίλοι του πρέπει να είναι περήφανοι. Περήφανοι για το Κόμμα τους, την Κεντρική του Επιτροπή, την ηγεσία του.
Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω ό,τι και να γίνει. Το δρόμο τον χαράξαμε με πολύ κόπο και συλλογικά και δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψουμε με όποιο τίμημα.
Ας εξετάσουμε όμως και ένα δεύτερο ζήτημα. Τι θα συνέβαινε αν ανοίγαμε την πόρτα στη συζήτηση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις αντιμνημονιακές δυνάμεις για μια εκλογική συνεργασία.
Ποιος αμφιβάλλει ότι θα είχαμε ως συνομιλητές τον Καμμένο, τον Κοτσακά και άλλα πρωτοπαλίκαρα του Τσοχατζόπουλου, τον Δημαρά και πολλούς ακόμα προστάτες του λαού χάριν του μνημονίου; Ολη η «πλατεία» Συντάγματος στο προσκήνιο.
Με όλους αυτούς και πολλούς άλλους ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανοίξει συζήτηση. Δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά.
Ο κατήφορος αν γίνει το πρώτο βήμα δεν έχει σταματημό. Ρεζίλι των σκυλιών.
Ας προχωρήσουμε ακόμα παραπέρα. Τι θα γινόταν αν ένας τέτοιος συνασπισμός αποσπούσε μια πλειοψηφία, πράγμα απίθανο, αλλά ας το δεχθούμε χάριν της συζήτησης.
Την άλλη μέρα έπρεπε να αντιμετωπίσει όχι πέντε - δέκα προβλήματα αλλά το σύνολο των προβλημάτων μιας χώρας σε βαθιά κρίση, μέλους της ΕΕ.
Την άλλη μέρα των εκλογών στην Ελλάδα θα είναι η τρόικα και θα απαιτήσει την τήρηση των συμφωνιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντάει ότι θα ζητήσουμε άλλους, πιο ανώτερους διαπραγματευτές.
Εμείς τι θα λέγαμε;
Οι τράπεζες πρέπει να εξασφαλίσουν τη συνέχεια της λειτουργίας τους και επανακεφαλαιοποίησή τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει να τις κρατικοποιήσουμε, αλλά αυτό όμως προϋποθέτει έγκριση της ΕΕ.
Εμείς τι θα κάναμε, θα τρέχουμε με τον Τσίπρα στις Βρυξέλλες να πάρουμε άδεια;
Την άλλη μέρα οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεγαλοκατασκευαστές θα απαιτούν επιταχύνσεις των μέτρων για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και πολλά άλλα.
Τι θα κάνουμε; Θα συζητάμε μαζί τους όπως κάνει ο Βασιλόπουλος του ΣΥΝ προεκλογικά πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι;
Θα προσπαθούμε να πείσουμε τους καπιταλιστές να σκεφθούν τους άνεργους και να κάνουν επενδύσεις, να γίνουν φιλεργατικοί;
Οι εφοπλιστές δε θα δρομολογήσουν τα πλοία τους για τα νησιά αν δεν έχουν στήριξη και προνόμια. Τι θα κάνουμε;
Τι θα γίνει με τα νοσοκομεία που δεν μπορούν να λειτουργήσουν;
Είναι μακρύς ο κατάλογος των προβλημάτων. Δεν είναι ούτε πέντε ούτε δέκα. Είναι η ζωή και το μέλλον του λαού.
Δεν υπάρχουν λύσεις προς όφελος του λαού αν δεν ανοίξει πόλεμος με τους καπιταλιστές και την ΕΕ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις δεν έχουν τέτοιο προσανατολισμό, πολιτική θέληση και πρόγραμμα.
Απλώς ψαρεύουν στα θολά νερά και διεκδικούν μια καλύτερη θέση στο μελλοντικό σύστημα διακυβέρνησης.
Τίποτα παραπάνω. Εξαπατούν συνειδητά το λαό.
Ε! θα ήταν ντροπή και εσχάτη προδοσία για το ΚΚΕ να συμπορευτεί με όλες αυτές τις δυνάμεις.
Μπορεί, όμως, στη φάση αυτή αρκετοί τίμιοι άνθρωποι να μη μας καταλάβουν. Θα μας καταλάβουν αύριο. Οπως μας καταλαβαίνουν σήμερα για τη θέση μας απέναντι στην ΕΕ.
Μπορεί να μην είναι σήμερα ορατή η προοπτική του άλλου δρόμου, της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Θα γίνει αύριο. Μπορεί στις εκλογές να μην ψηφίσουν όλοι όσοι θα μπορούσαν. Ακόμα μπορεί και ορισμένοι να παρασυρθούν και να μην ξαναψηφίσουν. Θα τους βρούμε αύριο εκεί που θα τρώει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, στις ουρές των ανέργων. Θα τους χάσουμε όμως οριστικά αν το ΚΚΕ γίνει το ίδιο σαν τα άλλα κόμματα.
Αλλά είπαμε, έχουν γνώση οι φύλακες.
Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Το ΚΚΕ έχει εμπιστοσύνη στα μέλη του, στον κόσμο του, στην εργατική τάξη.
Θα το υπερασπίσουν με κάθε τρόπο, με όλες τους τις δυνάμεις.









Ριζοσπάστης


Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Eνα καταπληκτικό video που μας δείχνει πως φτάσαμε εδώ


Eνα καταπληκτικό video που μας δείχνει πως φτάσαμε εδώ, πιο παιχνίδι παίζεται πίσω από τα δάνεια, τις κάρτες, τις τράπεζες και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό...

Αξίζει να καταναλώσετε ένα μισάωρο σε αυτό το video!!!










Τσουχτρες

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Τι θα τρομοκρατήσει τα μονοπώλια και Ε.Ε. στις 6 Μαίου !...

Δε χρωστάς για να τους ψηφίσεις


Πυκνώνουν οι συμπτώσεις: «Κάποιοι πρέπει να κυβερνήσουν», δήλωνε την Κυριακή στο άρθρο του στο ΒΗΜΑ ο Ψυχάρης που οικογενειακώς το έχει δίπορτο: Στο «συγκρότημα» ο μπαμπάς στηρίζει Βενιζέλο και στην κάλπη ο γιος μαζεύει ψήφους για τη ΝΔ.
«Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί», δήλωνε χτες το βράδυ στο MEGA η Μπακογιάννη, σπεύδοντας να δηλώσει έτοιμη να αναλάβει και κυβερνητικές ευθύνες.
«Επικίνδυνοι» χαρακτηρίζονται από τα ΝΕΑ αυτοί που προβάλλουν κίνδυνο ακυβερνησίας, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ καθημερινά πλέον δηλώνει πως θα κάνει ό,τι περνά απ' το χέρι του για να μη μείνει ακυβέρνητη η χώρα.
Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται. Η αστική τάξη έχει κάνει καθαρό από καιρό ότι έχει βάλει πλώρη για ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού έτσι που όλα να μοιάζουν πως αλλάζουν κι όλα τα ίδια να μένουν. Ας το έχουν αυτό υπόψη όσοι ακόμα επιμένουν να μη βλέπουν ότι για την αστική τάξη το κύριο είναι ποια τάξη έχει την εξουσία, κυβερνήσεις μπορεί να βρει κάθε απόχρωσης.
***
Νέο μέγα θέμα προέκυψε: Θα γίνει ή δε θα γίνει «ντιμπέιτ»;
Σα να περιμένει ο άνθρωπος που βιώνει καθημερινά την κοινή πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να μάθει ποιοι είναι ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος από μια τηλεοπτική συζήτηση. Αλλά τα κανάλια της αστικής τάξης την χρειάζονται μια τέτοια συζήτηση για να ενισχυθεί η εντύπωση πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια αντιπαράθεση.
Από τη σκοπιά τους τα κανάλια έχουν δίκιο. Οι δύο δε διαφωνούν. Μαζί τους επί της ουσίας συμφωνούν και διάφοροι που παριστάνουν τα κοκόρια. Για παράδειγμα, ακόμα και ο Τσίπρας έσπευσε να δηλώσει ότι και με το δικό του κυβερνητικό πρόγραμμα θα πληρώνονται οι μισθοί, θα πληρώνονται και οι τοκογλύφοι (η φράση δική του).
Συμφωνούν όλοι μαζί, λοιπόν, ότι το χρέος είναι του λαού και βεβαιώνουν ότι αυτό θα πληρωθεί έτσι κι αλλιώς. Πού διαφωνούν; Στον τρόπο πληρωμής. Αλλά πρέπει να εγκλωβίσουν μεγάλες μάζες του πληθυσμού, οι οποίες δυο βδομάδες πριν τις εκλογές από τη μια δείχνουν ότι δεν επιστρέφουν εκεί που ψήφιζαν χτες κι από την άλλη δεν έχουν ακόμα καθαρό ότι λύση σε όφελός τους δε θα υπάρξει αν δε βρουν τρόπο να αμφισβητήσουν αυτή καθαυτή την εξουσία του κεφαλαίου, ψάχνουν, δηλαδή, ακόμα να βρουν ποιος θα είναι καλύτερος κυβερνήτης, ενώ θα παραμένουν στην εξουσία οι καπιταλιστές.
Τα αστικά κόμματα και τα συμπληρώματά τους καταφεύγουν σε μπακάλικους υπολογισμούς για να πείσουν πως το καθένα απ' αυτά έχει μια μαγική συνταγή ώστε και η δανειακή σύμβαση να τηρείται και ο κάθε ψηφοφόρος να νιώθει πως οι περικοπές δεν αφορούν αυτόν αλλά τον διπλανό του.
Μέχρι να καταλάβουν και οι ψηφοφόροι ότι ο διπλανός είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.
***
Για τον Μελανσόν λέγανε ως την Κυριακή το πρωί ότι ήταν ο απόλυτος άρχων των μαζών, αυτός που τις συναρπάζει περισσότερο από κάθε άλλον. Από το βράδυ της Κυριακής είναι απλά αυτός που καλεί τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν Ολάντ. Γεγονός που δημιούργησε μια δυσκολία στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς ενώ μέχρι τώρα χειροκροτούσε το γαλλικό πρότυπο, τώρα προσπαθεί να πείσει ότι δεν έχει άμεση σχέση με αυτό.
***
Τα προβλήματα, όμως, είναι ακόμα μπροστά: Ολάντ και Μελανσόν είναι εκλογική μειοψηφία μπροστά στο δίδυμο Σαρκοζί - Λε Πεν, αλλά οι «αριστεροί» ελπίζουν ότι το ένα πέμπτο των ψηφοφόρων της Λε Πεν θα ψηφίσουν Ολάντ κι έτσι θα νικήσει η δημοκρατία. Παράξενα πράγματα. `Η μήπως δεν είναι; Αν διαβάσουμε προσεκτικά διάφορες δηλώσεις Χρυσοχοΐδη, βλέπουμε ότι σε μια ανάλογης κοινωνικής αναφοράς δεξαμενή ψήφων ελπίζει κι ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ. Ηδη χτες έγιναν στα κανάλια διάφορες αναλύσεις για ψηφοφόρους που είναι απλά δυσαρεστημένοι και τελικά θα επιστρέψουν στη δημοκρατική αγκαλιά.
***
Προεκλογικά πρέπει να τηρούνται ορισμένα προσχήματα, μετεκλογικά προέχει η σωτηρία του συστήματος...
Προεκλογικά διαγκωνίζονται για το ποιος θα χαϊδέψει τα αυτιά όλων αυτών που ήδη για μετά τις εκλογές έχουν συμφωνήσει ότι θα τους τσακίσουν.
Ο Σαμαράς μίλησε χτες για ισοδύναμα μέτρα με τα οποία και θα πληρώνει τους τόκους και δε θα θίγει μισθούς και συντάξεις. Στα μέτρα που ανακοίνωσε δεν υπάρχει ούτε μία γραμμή για ανάκτηση όσων ήδη έχουν χάσει οι εργαζόμενοι, αντίθετα θεωρούνται δεδομένα αυτά και έπονται άλλα.
Κάθε αναφορά τους κρύβει τα πραγματικά δεδομένα: Τα μέτρα σε βάρος του λαού ύψους 11,5 δισ. που έρχονται την επομένη των εκλογών.
***
Οσο οι αστοί πολιτικοί θα κάνουν ντρίπλες στο εκλογικό γήπεδο με το λαό στην εξέδρα να χειροκροτεί όποιον κάνει το καλύτερο τσαλίμι, ο λαός θα είναι ο χαμένος. Λύση μπορεί να δώσει μόνο ανοίγοντας το δρόμο για να παίξει μπάλα ο ίδιος.
Σ' αυτές τις εκλογές δεν κρίνεται η λαϊκή εξουσία, κρίνεται όμως αν θα ανοίξει ο δρόμος προς τα κει ή θα πισωγυρίσει το κίνημα τόσο κι έτσι που τα δεινά για την εργατική τάξη θα είναι δυσβάσταχτα.
Οι εργάτες που δεν κατανοούν ακόμα ότι το πρόβλημα δεν είναι το μνημόνιο (μια σειρά χώρες δεν έχουν μνημόνιο, αλλά εφαρμόζεται κι εκεί η ίδια πολιτική) αλλά η αναγκαστική πορεία του καπιταλισμού προς τη βαρβαρότητα, και επιμένουν η ψήφος τους να εκφραστεί κύρια σαν αντιμνημονιακή, πρέπει να ψηφίσουν ΚΚΕ γιατί είναι το μόνο κόμμα που δεν αναγνωρίζει το χρέος σαν χρέος του λαού και κατά συνέπεια δε δεσμεύεται να εφαρμόσει καμιά δανειακή σύμβαση. Κάθε ψήφος σε κόμματα που ξεκινούν με δεδομένο ότι ο λαός χρωστά, είναι ψήφος για το τσάκισμα του λαού κι ας δίνονται αντίθετες διαβεβαιώσεις.
Το χρέος είναι ολόκληρο των καπιταλιστών. Η λαϊκή ψήφος δεν πρέπει να το εγκρίνει. Αντίθετα, πρέπει να πέσει στην κάλπη έτσι που να ενισχύει τη δύναμή της για τους αγώνες που αναγκαστικά ακολουθούν για να μην πληρώσει ο λαός τα σπασμένα των καπιταλιστών. Τέτοια είναι μόνο η ψήφος που δίνεται στο ΚΚΕ.











ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

2 πρώην υπαρχηγοί της Χρυσής Αυγής συμφωνούν: “Η Νέα Δημοκρατία τύπωνε τα φυλλάδιά μας”




από : odromos.wordpress

Δύο πρώην υπαρχηγοί της Χρυσής Αυγής συμφωνούν:

 “Η Νέα Δημοκρατία τύπωνε τα φυλλάδιά μας”





Και οι δύο ήταν κάποτε υπαρχηγοί της Χρυσής Αυγής, πρώτα ο Χάρης Κουσουμβρής, και αργότερα ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος. Υπήρξαν συναγωνιστές αλλά και αντίπαλοι, συγκατηγορούμενοι αλλά και αντίδικοι. Για διαφορετικούς λόγους, και οι δύο κάποια στιγμή αποχώρησαν από τη ναζιστική συμμορία. Ο Κουσουμβρής έγραψε βιβλίο, με τίτλο “Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής“, εκδόσεις Ερεβος, Πειραιάς, 2004 (κλικ εδώ), στο οποίο προχωράει σε αποκαλύψεις για όσα έζησε “από μέσα”. Μεταξύ άλλων, διαβάζουμε την απάντηση του “αρχηγού” Νίκου Μιχαλολιάκουστις απορίες του Κουσουμβρή σχετικά με το ποιος χρηματοδούσε κάποιες δραστηριότητες της οργάνωσης:
Εκαναν “αρπαχτές” από τη Νέα Δημοκρατία και από το ΠΑΣΟΚ, και αυτό δεν ήταν μεμπτό, διότι εξυπηρετούσε την “ιερότητα” του αγώνα. Σελίδα 44:



Και σωματοφύλακες του πατρός Πλεύρη σε εκδηλώσεις της ΟΝΝΕΔ.
Την ίδια εποχή, Μάρτιος του 2004, ο Κουσουμβρής έδωσε συνέντευξη στον Στέλιο Βραδέλη, στον “Ταχυδρόμο” της εφημερίδας “Τα Νέα”, στην οποία ήταν κάτι παραπάνω από σαφής:
“Ταχυδρόμος”: Πως συντηρείται οικονομικά η οργάνωση;
Χάρης Κουσουμβρής:Ως ταμίας της “Χρυσής Αυγής”΄, είχα τη δυνατότητα να γνωρίζω ότι στο ταμείο δεν είχαμε ποτέ περισσότερα από 300-400 ευρώ. Με τα χρήματα αυτά δεν συντηρείται μια οργάνωση.
“Ταχυδρόμος”: Τότε ποιος την ενίσχυε;
Χάρης Κουσουμβρής:Το ποιος δεν το ξέρω με σιγουριά. Ξέρω όμως ότι το προεκλογικό μας υλικό για τις ευρωεκλογές είχε έρθει με δελτίο αποστολής από τα γραφεία μεγάλου κόμματος. Στη “Χρυσή Αυγή”΄ μας εκμεταλλεύτηκαν. Υπάρχουμε για να εξυπηρετούμε σκοπιμότητες.

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ.


Ταχυδρόμος, 27/03/2004


Και ερχόμαστε στο σήμερα, 18 Μαρτίου 2012. Η εφημερίδα “Ελεύθερος Κόσμος” που εξέδιδε ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος, επανεκδίδεται μετά από ένα σχεδόν χρόνο που είχε σταματήσει η έκδοσή της. Στο άρθρο του Ζαφειρόπουλου, στο οποίο σχολιάζει την σημερινή κατάσταση της δεξιάς, της ακροδεξιάς, των εθνικιστών κ.λπ διαβάζουμε επί λέξει για τη Νέα Δημοπρασία:
«[...] Εξάλλου, σε αντίθεση με τους μηχανισμούς του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ δεν είναι άξια για περίπλοκες διαδρομές. Το πολύ-πολύ να τυπώσει κανένα ακροδεξιά φυλλάδιο όταν το ΛΑΟΣ χρειαζόταν πλευροσκόπηση εκ των δεξιών του».

Ετσι εξηγούνται όλα:
Η Νέα Δημοπρασία, για να περιορίσει την επιρροή του τηλεκόμματος ΛάΟΣ, ενίσχυε την ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής...
...





.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

ΜΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Η ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ.- Ποιά η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ. Ανάπτυξη για ποιόν και πώς;









ΒΑΘΥΚΟΚΚΙΝΟ
Aristera sti Mitilini

Η διεθνής διάσταση της ψήφου στο ΚΚΕ



Οι εργαζόμενοι έχουν ένα σοβαρό εφόδιο που καλούνται να το χρησιμοποιήσουν στις προσεχείς εκλογές, κι αυτό είναι η πείρα, που έχουν συσσωρεύσει τα τελευταία 3 χρόνια, περνώντας μέσα από τις «συμπληγάδες» της καπιταλιστικής κρίσης, της ΕΕ και των αντιλαϊκών κυβερνήσεων του μαύρου μετώπου.

Κρίνοντας απ' αυτήν την πείρα τους θα ξεχωρίσουν το ΚΚΕ, που στάθηκε «βράχος» στην οργάνωση της λαϊκής αντίστασης, «αποκούμπι» βοήθειας για τα λαϊκά στρώματα, «κυματοθραύστης» αντιλαϊκών μέτρων και προβοκατσιών και ταυτόχρονα «πυξίδα» του μοναδικού φιλολαϊκού δρόμου ανάπτυξης, της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας.
Η εμπειρία, ωστόσο, έχει πολλές παραμέτρους. Γιατί με την ευρύτερη έννοια εμπειρία της ζωής είναι και οι διεθνείς εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, η τοποθέτηση της κάθε πολιτικής δύναμης απέναντι σ' αυτές. Η διεθνής στάση και δράση του κάθε κόμματος. Αναμφισβήτητα, λοιπόν, η κάθε ψήφος έχει και τη διεθνή της διάσταση.
Πηγή έμπνευσης των εργατικών - λαϊκών αγώνων
Στις 4 Μάη 2010 το ΚΚΕ έστειλε από την Ακρόπολη το μήνυμα της λαϊκής αντίστασης κι αφύπνισης στους λαούς των άλλων χωρών: «Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε!»
Το μήνυμα αυτό, της ανυπακοής στην ΕΕ, της ανυποταγής στις επιλογές του κεφαλαίου, μεταφέρθηκε συστηματικά και με πολλούς τρόπους όλη αυτήν την περίοδο από το ΚΚΕ στο εξωτερικό, σπέρνοντας μ' αυτόν τον τρόπο την ελπίδα για την ανασυγκρότηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Το Κόμμα μας οργάνωσε συναντήσεις, καμπάνιες αλληλεγγύης στο εξωτερικό για τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες στην Ελλάδα. Ετσι π.χ. σε δεκάδες χώρες αναπτύχθηκε η αλληλεγγύη στους ηρωικούς απεργούς της «Ελληνικής Χαλυβουργίας».


Το ΚΚΕ μετέφερε το μήνυμα της αγωνιστικότητας, των εργατικών και λαϊκών αγώνων, των θέσεων και της δράσης του Κόμματος μέσα από τις ξενόγλωσσες ιστοσελίδες του σε 8 γλώσσες (αγγλικά, ρωσικά, ισπανικά, αραβικά, ιταλικά, γερμανικά, πορτογαλικά, και πρόσφατα τούρκικα). Ταυτόχρονα, έδωσε και σε διεθνές επίπεδο την ιδεολογική πάλη για τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, κόντρα στις δυνάμεις που παραπλανούν τους εργαζόμενους, για να προτείνουν στη συνέχεια διαχειριστικές λογικές. Ομως, οι θέσεις του ΚΚΕ, η πάλη του ταξικού εργατικού κινήματος, το σύνθημα «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά!», χάρη στη διεθνή δράση του Κόμματος, πέρασαν τα εθνικά μας σύνορα. Εδωσαν κουράγιο στους εργάτες, στους κομμουνιστές άλλων χωρών, που παλεύουν σε πιο δυσμενείς συνθήκες με το κεφάλαιο, τα κόμματά του και τον οπορτουνισμό.Την ίδια ώρα, το ΚΚΕ με κάθε τρόπο στήριξε τους εργατικούς, λαϊκούς κι αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες, που εκτυλίχθηκαν σε άλλες χώρες, αναδεικνύοντας τη σημασία της ταξικής αλληλεγγύης. Με ανακοινώσεις αλληλεγγύης, παραστάσεις κι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, Ερωτήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο στήριξε τους εργατικούς αγώνες, όπως αυτούς που έκαναν για δικαιώματά τους οι εργάτες του Καζαχστάν, που τον περασμένο Δεκέμβρη είχαν 16 νεκρούς στη σκληρή σύγκρουσή τους με το κεφάλαιο και την αντιλαϊκή εξουσία.


Η δράση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ αποτέλεσε αυτήν την περίοδο πηγή έμπνευσης των λαϊκών στρωμάτων της Ευρώπης, αλλά και πέρα από τα εδάφη της. Η εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ θα αποτελέσει παρακαταθήκη για την ενδυνάμωση αυτής της προσπάθειας.
Στην πρωτοπορία του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα
Το ΚΚΕ, την ίδια περίοδο, σήκωσε τη σημαία της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και βρέθηκε στο πλευρό των λαών που συγκρούονται ή έρχονται αντιμέτωποι με την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Ετσι το ΚΚΕ:
Υπερασπίστηκε με σθένος τη σοσιαλιστική Κούβα, μελετώντας ταυτόχρονα με τις δυνάμεις του τις κοινωνικο - οικονομικές διεργασίες που γίνονται. Στήριξε με συνέπεια εθνικές, περιφερειακές και διεθνείς καμπάνιες για την απελευθέρωση των 5 Κουβανών πατριωτών, που βρίσκονται στις αμερικανικές φυλακές, απαίτησε μαχητικά την άρση του αποκλεισμού της Κούβας, εξέφρασε τη διεθνιστική του αλληλεγγύη με τα λαϊκά κινήματα της Λατινικής Αμερικής που βρίσκονται αντιμέτωπα με την κρατική καταστολή.
Στάθηκε στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού και συμμετείχε ενεργά στην έκτακτη Διεθνή Συνάντηση των Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων για το Παλαιστινιακό (2009). Επιπλέον, ανέλαβε διεθνή πρωτοβουλία (2011) για την αναγνώριση κυρίαρχου κι ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Δε μάσησε τα λόγια του, (όπως διάφορες σοσιαλδημοκρατικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, που παίρνουν ίσες αποστάσεις από τα θύματα και τους θύτες) και τάχθηκε υπέρ του αγωνιζόμενου Παλαιστινιακού λαού, καταγγέλλοντας την ισραηλινή βαρβαρότητα. Τάχθηκε, με διάφορους τρόπους, ενάντια στη στρατιωτική συνεργασία της χώρας μας με το Ισραήλ.


Στάθηκε με συνέπεια στο πλευρό του κυπριακού λαού, υπογραμμίζοντας με κάθε ευκαιρία πως το Κυπριακό είναι διεθνές πρόβλημα κατοχής, δεν μπορεί να λυθεί δίκαια και βιώσιμα με σχέδια τύπου Ανάν. Στήριξε τον αγώνα του κυπριακού λαού για Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, σε μια ομοσπονδιακή, διζωνική, δικοινοτική λύση, με μία και μόνη κυριαρχία και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, κοινή πατρίδα των Τουρκοκύπριων και Ελληνοκύπριων, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.Πρωτοστάτησε στην πάλη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Λιβύη, στα σχέδια κατά των λαών της Συρίας και του Ιράν και βέβαια ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, όπως π.χ. ενάντια στην κατοχή στο Αφγανιστάν, απαιτώντας την επιστροφή στη χώρα όλων των εκστρατευτικών σωμάτων, που εκτελούν ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό. Ανάδειξε, ταυτόχρονα, την ανάγκη, όχι γενικά του ευχολόγιου της διάλυσης του ΝΑΤΟ, στο οποίο αρκούνται διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις, αλλά στην αποδέσμευση της Ελλάδας και κάθε χώρας απ' αυτό.
Στήριξε την πάλη των λαών για κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα στην Τυνησία και στην Αίγυπτο και ταυτόχρονα, από την πρώτη στιγμή, αποκάλυψε και προειδοποίησε για τα σχέδια χειραγώγησης των λαϊκών αγώνων, για το ιμπεριαλιστικό σχέδιο της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής», τη διαπάλη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Αφρική, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο, στην Κασπία, στα Βαλκάνια.
Με όλες του τις δυνάμεις, στήριξε την ανασυγκρότηση των διεθνών αντιιμπεριαλιστικών οργανώσεων: της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, που το 2011 πραγματοποίησε το συνέδριό της στην Αθήνα, του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, της Παγκόσμιας Οργάνωσης Δημοκρατικής Νεολαίας (ΠΟΔΝ) και της Παγκόσμιας Οργάνωσης Δημοκρατικών Γυναικών (ΠΟΔΓ).
Το ΚΚΕ στήριξε το δικαίωμα κάθε λαού να υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, το δρόμο ανάπτυξης που αυτός επιλέγει, τις μορφές πάλης που αυτός θεωρεί κατάλληλες. Δεν έπεσε στην παγίδα των ιμπεριαλιστών που καταδικάζουν διάφορα λαϊκά κινήματα ως «τρομοκρατικά». Στάθηκε στο πλευρό κινημάτων, αλλά κι αγωνιστών που βρίσκονται στις φυλακές, όπως του Κολομβιανού αγωνιστής Χοακίν Πέρες Μπεσέρα, αλλά και των χιλιάδων Παλαιστινίων κι άλλων Αράβων αγωνιστών, που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές.
Κόντρα στην ΕΕ και στις πολιτικές «παραφυάδες» της
Το ΚΚΕ με συνέπεια υπερασπίστηκε τη θέση του για την ανάγκη αποδέσμευσης της χώρας από την ΕΕ, με λαϊκή εξουσία, αναδεικνύοντας μέσα κι έξω από το Ευρωκοινοβούλιο τον αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ, ως ένωσης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.
Συγκρούστηκε με την ΕΕ, με κάθε αντιλαϊκή επιλογή που λαμβάνεται στους κόλπους της, χωρίς να κάνει το χατίρι στην ελληνική ολιγαρχία και στα κόμματά της, που θέλησαν να «κρυφτούν» πίσω απ' αυτές. Ανέδειξε πως αυτά τα μέτρα λαμβάνονται όχι απλώς με τη συγκατάθεση, αλλά με την ενεργό συμμετοχή της αστικής τάξης και των αστικών κομμάτων της χώρας μας. Σωστά ανέδειξε πως η ΕΕ είναι μια ιμπεριαλιστική ένωση, που δεν παίρνει μεταρρυθμίσεις, δεν εξανθρωπίζεται!
Πάλεψε όχι μόνον με την ΕΕ του κεφαλαίου, αλλά και με τις πολιτικές «παραφυάδες» της, όπως είναι το «Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» (ΚΕΑ), που εκφράζει τη σύμφυση του ευρωπαϊκού οπορτουνισμού με το ιμπεριαλιστικό κέντρο της ΕΕ. Το ΚΕΑ, όπου από την Ελλάδα συμμετέχει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, έχει αποδεχτεί τις αρχές της ΕΕ, δηλαδή τη συμφωνία του Μάαστριχτ, την κυριαρχία του κεφαλαίου και την ίδια ώρα σπέρνει αυταπάτες στους εργαζόμενους πως δήθεν μπορεί η ΕΕ να «εκδημοκρατιστεί» και οι μηχανισμοί της, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να γίνουν φιλολαϊκοί.
Το ΚΚΕ με σαφήνεια ύψωσε το ιδεολογικό - πολιτικό του μέτωπο με την ΕΕ, τις πολιτικές δυνάμεις που τη στηρίζουν (σοσιαλδημοκράτες - φιλελεύθεροι) και με το ΚΕΑ, που αποπροσανατολίζει με τον επικίνδυνο ρόλο του. Στην κατεύθυνση αυτή, διοργάνωσε το 2011 Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Συνάντηση για τις κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες στην Ευρώπη και την απάντηση των κομμουνιστών.
Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη ψήφος που μπορεί να στείλει το σαφές μήνυμα καταδίκης στην ΕΕ. Καμία άλλη ψήφο δεν φοβούνται οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Ιδεολογικό μέτωπο στην παγκόσμια καμπάνια του αντικομμουνισμού και της διαστρέβλωσης της Ιστορίας
Το ΚΚΕ διαφώτισε το λαό για τους πραγματικούς στόχους της αντικομμουνιστικής καμπάνιας που εκτυλίσσεται στην Ευρώπη, με την απαγόρευση της δράσης των ΚΚ (Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία, Ρουμανία), με τις απαγορεύσεις και τα εμπόδια που μπαίνουν στη δράση άλλων ΚΚ (Πολωνία, Ουγγαρία). Στάθηκε στο πλευρό των κομμουνιστών αυτών των χωρών, αλλά κι όπου αλλού υπάρχουν διώξεις, μέτρα και επιθέσεις σε βάρος των κομμουνιστών (Ρωσία, Ινδία, Καζαχστάν, Ιράν, Σουδάν, κ.ά.).
Αντιστάθηκε στην παγκόσμια καμπάνια διαστρέβλωσης της Ιστορίας και στην αμαύρωση της Σοβιετικής Ενωσης. Ετσι το 2010 διοργάνωσε ειδική ευρωπαϊκή Συνάντηση Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων ενάντια στη διαστρέβλωση της Ιστορίας του Β` Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από τα σχολικά βιβλία. Στάθηκε στο πλευρό του διωκόμενου Αλγκιρντας Παλέτσκις, Προέδρου του Σοσιαλιστικού Λαϊκού Μετώπου Λιθουανίας, που διώχθηκε για δηλώσεις του στη βάση του αντισοβιετικού νόμου.
Στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος
Η διεθνοποίηση της πάλης απαιτεί την ανασυγκρότηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Το ΚΚΕ εργάστηκε και εργάζεται συνεχώς γι' αυτήν την υπόθεση, σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο:
Το Κόμμα μας, την περίοδο που εξετάζουμε, φιλοξένησε δύο βαλκανικές Συναντήσεις ΚΚ στη Θεσσαλονίκη (2009, 2011), στο πλαίσιο των οποίων διοργάνωσε και σεμινάρια παρουσίασης των επεξεργασιών του και της πολύχρονης εμπειρίας του. Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ συνεχίστηκαν οι ευρωπαϊκές Συναντήσεις των ΚΚ για ζητήματα Παιδείας (2010), ενώ ξεχωριστής σημασίας ήταν οι πρωτοβουλίες μας για Διεθνή Συνάντηση για το ρόλο των κομμουνιστών στον αγώνα για την ισοτιμία και τη χειραφέτηση της γυναίκας (Μάρτης 2010).
Το ΚΚΕ εργάστηκε για τη συνέχιση των Διεθνών Συναντήσεων των ΚΚ, οι οποίες έχουν σταθεροποιηθεί και πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, για την αναβάθμισή τους, για την προώθηση κοινών δράσεων στη βάση κοινών αποφάσεων και για το συντονισμό των ενεργειών. Την περίοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν 3 τέτοιες συναντήσεις: Ινδία - 2009, Νότια Αφρική - 2010, ενώ το ΚΚΕ φιλοξένησε στην Ελλάδα το Δεκέμβρη του 2011, τη μεγαλύτερη σε μέγεθος ανάλογη Συνάντηση. Σ' αυτές, το Κόμμα μας παρουσίασε τις θέσεις του για την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, την εκδήλωσή της στη χώρα μας, τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Συνέβαλε αποφασιστικά στις κοινές τοποθετήσεις και στις κοινές δράσεις. Στο πλαίσιο των Διεθνών Συναντήσεων των ΚΚ, με την ευθύνη του Κόμματός μας, λειτουργεί ένας διαδικτυακός τόπος των ΚΚ (www.solidnet.org), με ενσωματωμένο σύστημα γρήγορης αμοιβαίας πληροφόρησης των ΚΚ. Εκδίδεται, επίσης, το «Ενημερωτικό Δελτίο» με τα υλικά των Συναντήσεων των ΚΚ.
Επιπλέον, το ΚΚΕ για να ξεπεραστεί η ιδεολογικο-πολιτική κρίση στο κομμουνιστικό κίνημα, συνεργάζεται για τη διαμόρφωση κοινής επαναστατικής στρατηγικής σε διεθνές επίπεδο, για τη συγκρότηση ενός διεθνούς κομμουνιστικού πόλου. Μια πρώτη μορφή αυτής της προσπάθειας είναι η συνεργασία των θεωρητικών περιοδικών 11 Κομμουνιστικών Κομμάτων και η έκδοση της «Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης».
Ψήφος στο ΚΚΕ σημαίνει «βάζω κι εγώ πλάτη»
Τα παραπάνω αποτελούν μονάχα ένα μικρό δείγμα, μια κορυφή του «παγόβουνου» της διεθνούς δράσης του ΚΚΕ. Στο χέρι των εργαζομένων είναι να τη δυναμώσουν ακόμη περισσότερο με την ψήφο τους, δίνοντας τη δυνατότητα στο ΚΚΕ, από τις 7 Μάη να έχει περισσότερα εφόδια και δυνατότητες για να την προωθήσει.
  • Κάθε ψήφος στο ΚΚΕ είναι «βόλι» στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους κι επεμβάσεις.
  • Κάθε ψήφος στο ΚΚΕ είναι ένα «χέρι βοήθειας», έμπρακτης αλληλεγγύης στους λαούς που αγωνίζονται, στο παγκόσμιο εργατικό και λαϊκό κίνημα.
  • Κάθε ψήφος στο ΚΚΕ σημαίνει «βάζω κι εγώ πλάτη» για την αναγκαία ανασυγκρότηση του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.



Του
ΕΛΙΣ. ΒΑΓΕΝΑ


Ριζοσπαστης

Ο λόγος «καμουφλάζ» της «Χρυσής Αυγής» ( Του Παύλου ΑΛΕΠΗ )




Η «Χρυσή Αυγή» και η δράση της δεν είναι χτεσινή. Αρα κανένας δεν θα φέρει «καινούριες κουκουβάγιες στην Αθήνα» αν μιλήσει γενικά για ένα φασιστικό μόρφωμα που όλα τα τελευταία χρόνια δρα στο περιθώριο της πολιτικής ζωής με αιχμή τις πιο ακραίες εθνικιστικές και ρατσιστικές θέσεις.
Το ζήτημα λοιπόν σήμερα δεν είναι αυτό. Είναι ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία και σε συνθήκες άγριας καπιταλιστικής κρίσης το συγκεκριμένο μόρφωμα κατορθώνει απ' ό,τι φαίνεται τουλάχιστον δημοσκοπικά για την ώρα να δημιουργεί ψηφοφόρους και οπαδούς πολύ περισσότερους απ' όσους θα πίστευε ίσως κανείς πριν δυο - τρία χρόνια χωρίς βαθύτερη σκέψη και γνώση πως της αναλογούν σε μια χώρα και σε ένα λαό με το θεωρητικά ιστορικό κεκτημένο της Ελλάδας και με τη θεωρητικά δεδομένη ίσως κοινωνική συνείδηση.
Τίποτα καινούριο
Φυσικά τέτοιες σκέψεις - απόψεις του τύπου «πέφτω από τα σύννεφα» είναι ιδιαίτερα πρόχειρες και επιφανειακές. Αυτό γιατί τόσο η ατομική όσο και η κοινωνική συνείδηση είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στους «αέρηδες» των διαρκώς μεταβαλλόμενων συνθηκών και ακριβώς αυτές οι συνθήκες δεν είναι ό,τι - ό,τι στις μέρες μας. Ζούμε μέρες άγριας καπιταλιστικής κρίσης, με όλες τις αντιθέσεις του συστήματος να έχουν ξεσπάσει σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής και ατομικής ζωής.
Πρόκειται δηλαδή για το ιστορικά αποδεδειγμένο «οργωμένο χωράφι» να καρποφορήσει τόσο η ριζοσπαστικοποίηση των μαζών και η συνολική αμφισβήτηση του συστήματος της εκμετάλλευσης, που μπορεί να οδηγήσει σε διαδικασία ανατροπής του όσο επίσης και το πισωγύρισμα που προκαλεί ο μαζικός φόβος και η ανασφάλεια στη συντηρητικοποίηση και στην προσπάθεια διατήρησης με «νύχια και με δόντια» των κεκτημένων. Μια τάση η τελευταία που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και ασυνείδητα σε πρώτη τουλάχιστον φάση ακριβώς στις ακραίες φασιστικές και ρατσιστικές απόψεις που ίσως οι ίδιοι, που θα τις υιοθετήσουν απέρριπταν σε άλλες προηγούμενες συνθήκες.
Μάλιστα, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, η αστική τάξη κατά καιρούς έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη δεύτερη τάση - κατάσταση της κοινωνικής συνείδησης προκειμένου να σιγουρέψει την εξουσία της. Είτε χρησιμοποιώντας τέτοια ακραία σχήματα για να σπρώξουν σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση τις εξελίξεις, είτε με εκβιασμό για πιθανή ανάπτυξή τους και κατάληψη της κυβέρνησης ή ακόμα και με αναγόρευσή τους στην κυβερνητική εξουσία. Αυτές οι «χρήσεις» τέτοιων μορφωμάτων από μέρους της αστικής τάξης δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες. Ισα ίσα η μία μπορεί να συμπληρώνει την άλλη ή να περιμένει τη σειρά της κατά περίπτωση, και κατ' ανάγκη της εξουσίας του κεφαλαίου να ανασύρεται «από το συρτάρι».
Η «διαφορά» στους τρόπους
Τίποτα καινούριο σε όλα αυτά. Οπως από την άλλη δεν υπάρχει τίποτα καινούριο και στους τρόπους που χρησιμοποιούν τέτοια μορφώματα για να βγουν από το περιθώριο της πολιτικής ζωής και να απευθυνθούν, όταν τους επιτρέψουν οι συγκυρίες και τους ενθαρρύνουν ίσως τμήματα της αστικής τάξης, σε ευρύτερες λαϊκές μάζες.
Πρώτα απ' όλα δεν απευθύνονται άμεσα στη συνείδηση αλλά κεντρίζουν την κοινωνική ψυχολογία. Δεν τους ενδιαφέρει, ίσα ίσα την αποφεύγουν, η δεύτερη (εσωτερική) σκέψη του ακροατή τους, που θα αποκαλύψει τις αντιφάσεις και τους πραγματικούς στόχους τους. Εξαντλούν όλες τους τις δυνάμεις για να αρπάξουν την «κορυφή», τον «αφρό» της δυσαρέσκειας με τέτοιο τρόπο που να αποκλείει ταυτόχρονα τη σκέψη και να καταπλακώνει τη συνείδηση.
Για παράδειγμα, ο αρχηγός τους την περασμένη Πέμπτη στο κανάλι «Κόντρα» ισχυρίστηκε πως αυτή θα είναι η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση μέχρι τις εκλογές πλην των καθιερωμένων 5λέπτων και 10λέπτων. Ετσι κάνει προπαγανδιστικό αιφνιδιασμό με κάτι που ακούγεται διαφορετικό από τα συνηθισμένα και κερδίζει την έστω προσωρινή προσοχή. Δεύτερο ενεργοποιεί την έτσι κι αλλιώς δυσαρέσκεια του κόσμου για τον τρόπο της ενημέρωσης των καναλιών και με όλα αυτά κουκουλώνει το γεγονός πως δεν θέλει να βγαίνει στην τηλεόραση, τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση, όπου αργά ή γρήγορα με λίγο «ξύσιμο» αποκαλύπτεται.
Για παράδειγμα ακόμα και σ' αυτήν την καλοσχεδιασμένη τηλεοπτική παράσταση όπου επιχείρησε λεκτικά να αποστασιοποιηθεί από το φασισμό - ναζισμό, του βγήκε ο θαυμασμός στον Μεταξά, στον «ήρωα παρασημοφορημένο αξιωματικό Ντερτιλή», το «μεγάλο παραμύθι του Πολυτεχνείου», η «συμφωνία σε πολλά με τη χούντα» κλπ.
Αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ελεγχόμενα στραβοπατήματα, αφού τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση επιδίωξή τους δεν είναι να απευθυνθούν μόνο σε κάποιο περιθώριο του τύπου «ένας Παπαδόπουλος τους χρειάζεται» αλλά να απευθυνθούν και σε ευρύτερα καθυστερημένα μικροαστικά κύρια στρώματα, από αυτά που καλοταϊσμένα από τους αστούς συμμαχούσαν μαζί τους και που νιώθουν να τους κτύπησε κατακούτελα η κρίση και αισθάνονται τώρα προδομένα, ανασφαλή και ψάχνονται φοβισμένα να βρουν κάπου να γαντζωθούν. 'Η φοβισμένα φτωχά λαϊκά στρώματα που τσακίζονται από την κρίση και επειδή δεν μπορούν να πιστέψουν στη δύναμη του αγώνα των εργατών, μιας και δεν πίστεψαν ποτέ σ' αυτόν, αναζητούν ένα τέτοιο αποκούμπι ως άλλοθι, για να εκφράσει τη δύναμη που αυτοί δεν έχουν λόγω φόβου.
Να σιγουρευτεί το σύστημα της εκμετάλλευσης
Για παράδειγμα, λένε σε διαφημιστικό τους τρικάκι: «...να μπουν στη βουλή ΕΛΛΗΝΕΣ που θα κάνουν άνω-κάτω το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα». Ηδη άρπαξαν - απήγαγαν αιφνιδιαστικά τη σκέψη, τη φυλάκισαν στη διατήρηση και διαιώνιση του εκμεταλλευτικού συστήματος και την έβαλαν να κυνηγάει ουτοπίες και αυταπάτες στο πουθενά. Με εκείνο το «ΕΛΛΗΝΕΣ» τραβάει την προσοχή και τη χώνει στους λαβύρινθους των αταξικών αντιπαραθέσεων περί «απάτριδων», «πουλημένων» και δεν συμμαζεύεται...
Με εκείνο το «άνω-κάτω» ικανοποιεί το μικροαστικό ένστικτο, που θέλει κάποιον άλλον να «καθαρίζει για πάρτη του» και χωρίς την άμεση δική του συμμετοχή να του εξασφαλίζει τη δικαιοσύνη Του και την ησυχία Του ταυτόχρονα.
Μάλιστα στην εν λόγω τηλεοπτική παράστασή του ο αρχηγός της «Χρυσής Αυγής» μίλησε για «Ομάδες πολιτών που με νόμιμο τρόπο θα προφυλάσσουν την κοινωνική ειρήνη». Νάτη η εγγύηση προστασίας. Νάτος ο λευκός-μαύρος ιππότης. Πριν από μερικές βδομάδες αρθρογράφος της «Καθημερινής» έγραφε για τις γειτονιές που είχε κερδίσει ο Χίτλερ...
Τέλος, εκείνο το «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα» είναι το τέλειο «κλείδωμα» στο σύστημα της εκμετάλλευσης του οποίου έχει αποκλείσει την ύπαρξη και αντίθετα έχει χώσει το μυαλό του ακροατή - αναγνώστη να ψάχνεται να βρει άκρη στη σύμφυτη διαφθορά και στο πολιτικό σύστημα, που μπορεί ν' αλλάξει (π.χ. Ιταλία) για να σώσει προσωρινά τον καπιταλισμό.
Μας τα 'παν κι άλλοι...
Στο ίδιο τρικάκι λέει επίσης: «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ της Τρόικας των διεθνών τοκογλύφων και του σιωνιστικού κεφαλαίου». Πάλι διπλοκλείδωμα μέσα στο σύστημα της εκμετάλλευσης, με σφαλιστά τα «παράθυρα» της σκέψης, έτσι που να μη φαίνονται πουθενά τα μονοπώλια και η εξουσία τους. Η «ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ» έχει αποκλείσει το ενιαίο ιμπεριαλιστικό σύστημα που σύσσωμο περνάει κρίση και σύσσωμο με τους εσωτερικούς του πάντα ανταγωνισμούς προσπαθεί να την ξεπεράσει σε όφελος των μονοπωλίων. Εκείνο το «σιωνιστικού κεφαλαίου» θα 'λεγε κάποιος πως τους ξέφυγε, γιατί καρφώνουν έτσι την προέλευσή τους, αλλά ίσα ίσα είναι ό,τι πρέπει καμουφλάζ για να μη φανούν από πουθενά τα μονοπώλια, η δράση και η εξουσία τους, αλλά κάποιο «σιωνιστικό κεφάλαιο». Τράβα βρες το δηλαδή...
Το ίδιο τρικάκι τελειώνει με το πολύ γνωστό «Για να ανήκει η Ελλάδα στους Ελληνες»... Θα λέγαμε εδώ «μας τα 'παν κι άλλοι». Οπως και τότε που πρωτοειπώθηκε από το ΠΑΣΟΚ έτσι και τώρα στόχο έχει να θολώσει τα ξεκάθαρα. Τότε χρησίμευσε σαν μελάνι της σουπιάς για να κρύψει την ταξική κοινωνία και να προετοιμάσει την αποδοχή της τότε ΕΟΚ, του ΝΑΤΟ, των βάσεων που έφευγαν... για να μείνουν.
Τους ίδιους ακριβώς σκοπούς εξυπηρετεί στα χέρια - λόγια και της «Χρυσής Αυγής». Με τον ίδιο τρόπο για παράδειγμα ο αρχηγός τους στην προχτεσινή τηλεοπτική του παράσταση έσουρε πολλά ενάντια στο μνημόνιο, μίλησε για «λεόντειες συμφωνίες με την ΕΕ», για «χρήματα της ΕΕ που δεν δόθηκαν παραγωγικά», για «κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ΝΑΤΟικά σκυλάκια» και άλλα του είδους αλλά με γρήγορες νοηματικές τρίπλες και φτηνούς εξυπνακισμούς ασφάλιζε ταυτόχρονα την παρουσία της χώρας στις λυκοσυμμαχίες. Είπε, για παράδειγμα, να μη φύγουμε τώρα από το ευρώ, αλλά να εκβιάσουμε στάση πληρωμών για να τρομοκρατηθούν οι της Ευρωζώνης στην πιθανότητα υποβάθμισης του νομίσματός τους. Δηλαδή ενάντια στο μνημόνιο, αλλά για να φτιαχτεί άλλο μνημόνιο που να καλύψει το χρέος από το δάνειο των «τρομοκρατημένων» της Ευρωζώνης...
Αλλωστε ένα από τα δημοφιλή τους συνθήματα είναι: «Ναι στην Ευρώπη των Εθνών». Εδώ κι αν «μας τα 'παν κι άλλοι» με εκείνο της «Ευρώπης των λαών» των λογής οπορτουνιστών για να σιγουρεύουν χρόνια τώρα τον εγκλωβισμό λαϊκών μαζών στη φωλιά της λυκοσυμμαχίας.
Οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι του λαού δεν πρέπει να πέσουν στη «λαϊκή» παγίδα του φασιστικού μορφώματος. Η λύση στα προβλήματά τους δεν μπορεί να αφεθεί - ανατεθεί στα κουτσαβάκια της γειτονιάς. Η λύση βρίσκεται στη δική τους συμμετοχή στην οργανωμένη πάλη στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, ενάντια στην αντεργατική - αντιλαϊκή λαίλαπα, στην πορεία κατάκτησης της δικής τους λαϊκής εξουσίας. Σ' αυτή την πορεία ένας σταθμός θα πρέπει να είναι και η ενδυνάμωση του ΚΚΕ στις επερχόμενες εκλογές.






Ριζοσπάστης

Aνακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Κ.Ε. του ΚΚΕ για την επίθεση της 'ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ" στον Πέτρο Ευθυμίου






 Η φασιστική «Χρυσή Αυγή», όχι μόνο δεν είναι αντισυστημική οργάνωση όπως εμφανίζεται, αλλά είναι παιδί του καπιταλιστικού συστήματος, εφεδρεία του, που του χρειάζεται για να τσακίσει την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όταν αυτό δυσκολεύεται να το κάνει με το καρώτο.
Ας θυμηθούμε ότι τον Λεπέν στη Γαλλία τον ενίσχυσε οικονομικά και πολιτικά ο σοσιαλιστής Μιτεράν. Τα αστικά κόμματα, όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αξιοποιούν και την απαράδεκτη επίθεση της «Χρυσής Αυγής» κατά του Π. Ευθυμίου, προκειμένου να αλιεύσουν ψήφους τρομοκρατώντας το λαό, ενώ συγκαλύπτουν τις πραγματικές αιτίες του φασιστικού φαινομένου, που ανάμεσα σε άλλες είναι η αντιλαϊκή πολιτική τους και η καλλιέργεια του ρατσισμού και του εθνικισμού.
Ένας είναι ο δρόμος πάλης για την αντιμετώπιση και τέτοιων οργανώσεων: Η οργάνωση της εργατικής τάξης και της συμμαχίας της με τους αυτοαπασχολούμενους, ταυτόχρονα με την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την εγκαθίδρυση της εργατικής – λαϊκής εξουσίας».


ΑΘΗΝΑ 21/4/2012 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Δεκάδες χιλιάδες οργανωμένοι στα συνδικάτα εργαζόμενοι διαδήλωσαν στη Πράγα με σύνθημα την ανυπακοή.


Με κεντρικά συνθήματα την παραίτηση της κυβέρνησης και την ανυπακοή στη κυβέρνηση συνεργασίας των δεξιών κομμάτων δεκάδες χιλιάδες οργανωμένοι στα συνδικάτα εργαζόμενοι κατέκλυσαν τη Πράγα ίσως στη μεγαλύτερη διαδήλωση των δύο τελευταίων  δεκαετιών .
Οι Τσέχοι εργαζόμενοι αντιδρούν δυναμικά πια στις πολιτικές μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης που δε διαφέρουν σε τίποτε από τις πολιτικές που ακολουθούν και οι άλλες κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε .

Ενδεικτικό είναι ότι το τελευταίο διάστημα τα κόμματα που συμμετέχουν στον κεντροδεξιό κυβερνητικό συνασπισμό έχουν χάσει σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις την εμπιστοσύνη των Τσέχων την ίδια στιγμή που οι Σοσιαλδημοκράτες συγκεντρώνουν 37% και το Κομουνιστικό Κόμμα με 20 % να είναι πια δεύτερο κόμμα .
Μια από τις αιτίες η για δύο δεκαετίες εφαρμοζόμενη αντεργατική οικονομική πολιτική και η εκτίναξη του δημόσιου χρέους σε ποσοστά πάνω από το 40% του ΑΕΠ  παρά το ξεπούλημα σχεδόν όλης της τεράστιας σε όγκο κρατικής περιουσίας . 
Να σημειώσουμε εδώ ότι το 1990 οι κομουνιστές παρέδωσαν σχεδόν μηδενικό δημόσιο χρέος  με τις απαιτήσεις προς τρίτες χώρες να το ξεπερνούν κατά πολύ.
Η ανεργία στη χώρα που μέχρι το 1990 ήταν άγνωστη λέξη και λόγος για ποινική δίωξη σε περίπτωση που κάποιος προσπαθούσε να ζήσει χωρίς να δουλεύει , σήμερα έχει πια περάσει το 8%.





.

ΑΠΟΡΡΙΨΕ ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ

Το παράδειγμα της Αργεντινής ως επιβεβαίωση των θέσεων του ΚΚΕ


Πολύς ντόρος γίνεται αυτές τις μέρες με το κυβερνητικό σχέδιο εθνικοποίησης του 51% της πετρελαϊκής εταιρείας YPF στην Αργεντινή (το πλειοψηφικό πακέτο 57,3%, ανήκει σήμερα στον ισπανικό ενεργειακό κολοσσό «Repsol»). Στη χώρα μας ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να χαρακτηρίσει την εξέλιξη ως «ελπιδοφόρο μήνυμα ισχυρού πολιτικού ρεαλισμού και προοδευτικής εξέλιξης για όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα για την Ελλάδα». Προχώρησε και παρακάτω λέγοντας σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ότι η κίνηση της κυβέρνησης της Αργεντινής αποδεικνύει πως «τα δόγματα που είναι προσκολλημένα στις επιταγές των τραπεζιτών και του πολυεθνικού κεφαλαίου μπορούν να ηττηθούν στο πεδίο της σύγκρουσης των ιδεών και των πολιτικών» και ότι «εμπειρίες και διδάγματα που θέτουν την ανάγκη τα ενεργειακά αποθέματα των χωρών να αποτελούν τη δεξαμενή για κοινωνικές πολιτικές προς όφελος των λαών είναι στον πυρήνα των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας μας».
***
Το παράδειγμα της Αργεντινής χρησιμεύει πράγματι για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα και στη χώρα μας. Η αστική αργεντίνικη κυβέρνηση με στοιχεία σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης που είναι γενικά χαρακτηριστικό των λεγόμενων «αριστερών προοδευτικών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής», επιχειρεί για λογαριασμό μερίδων του ντόπιου κεφαλαίου να πάρει στα χέρια της μέρος της ενέργειας της χώρας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), δε μιλάμε ούτε καν για πλήρη έλεγχο του ενεργειακού πλούτου, πράγμα που εμφανίζει ως κίνηση που θα ωφελήσει δήθεν τα λαϊκά στρώματα. Στην πραγματικότητα η κίνηση αυτή έχει σχέση με την προσπάθεια της αργεντίνικης αστικής τάξης να αναβαθμίσει το ρόλο της μέσα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα γι' αυτό κοντράρεται με την ισπανική πολυεθνική. Μάλιστα, όπως όλα δείχνουν, η αντίδρασή της ήρθε όταν έγιναν γνωστά τα σχέδια της ισπανικής πολυεθνικής να έρθει σε συμφωνία εξαγοράς με μεγάλο κινεζικό πετρελαϊκό κολοσσό, στο πλαίσιο της διείσδυσης των κινέζικων μονοπωλίων στην συγκεκριμένη ήπειρο.
***
Με δεδομένο ότι και στην Αργεντινή και σε άλλες χώρες της περιοχής ανακαλύπτονται σημαντικά ενεργειακά αποθέματα το «κουβάρι» των ανταγωνισμών περιπλέκεται ακόμα περισσότερο και γι' αυτό «βγαίνουν μαχαίρια» από τις αστικές κυβερνήσεις. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η αντίδραση της ισπανικής κυβέρνησης αλλά και της ΕΕ που απειλούν με κυρώσεις, όπως εμπάργκο εισαγωγών αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από την Αργεντινή.
Πρέπει επομένως να γίνει κατανοητό ότι πρόκειται για κινήσεις ενταγμένες στον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό, που δεν αμφισβητούν την εξουσία των μονοπωλίων (το κράτος ως συλλογικός καπιταλιστής διεκδικεί το 51% της πετρελαιοβιομηχανίας και το υπόλοιπο πάει στην καπιταλιστική αγορά). Η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρσνερ άλλωστε στηρίζει την καπιταλιστική ανάπτυξη, που δήθεν θα βοηθήσει το λαό. Οι αντιδράσεις από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (εδώ η ΕΕ) καταρρίπτουν αυτά που οι σοσιαλδημοκράτες και οι οπορτουνιστές εμφανίζουν, για δυνατότητα άλλης διαπραγμάτευσης, όπως π.χ. η αλλαγή του δημοσιονομικού συμφώνου στην ΕΕ, η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, που δήθεν θα δεχτούν οι εταίροι, ακόμη περισσότερο περί δημοσίου ελέγχου τραπεζών και πρωην ΔΕΚΟ.
***
Η περίπτωση της Αργεντινής όμως αντικειμενικά αναδεικνύει κάτι πολύ ουσιαστικό. Οτι χωρίς να έχει ο λαός στα χέρια του την οικονομία καμιά φιλολαϊκή λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Να γιατί το ΚΚΕ έχει πολιτική αποδέσμευσης από την ΕΕ, μονομερούς διαγραφή του χρέους, να περάσουν τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και ο ενεργειακός πλούτος στα χέρια των λαϊκών δυνάμεων για να μπουν στην υπηρεσία της ικανοποίησης των δικών τους αναγκών, στη βάση ενός πανεθνικού σχεδιασμού με εργατική εξουσία. Αυτή η προοπτική πρέπει να ισχυροποιηθεί όσο γίνεται και με την ψήφο και όχι οι κάλπικες ελπίδες μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης μέσα στην ΕΕ που ακόμη και αν μπορεί να πραγματοποιηθεί θα λειτουργεί ως μέρος της λυκοσυμμαχίας και όχι ενάντιά της γιατί δεν μπορεί να το κάνει.





 greekcitizen

Δ.Κ.
Ριζοσπάστης