ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Λιάνα Κανέλλη-εκπομπή 24 2 - ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ !

Η ακραία γελοιότητα της ακρότατης προστυχιάς (Του Ν. Μπογιόπουλου)


Καραγκιοζιλίκια
εκατοβρωμμυριούχων 





Την Κυριακή 26/2/2012 δημοσιεύτηκε στο «Βήμα» κείμενο, κάτι μεταξύ ρεπορτάζ και άρθρου, υπό τον εξής τίτλο:
«Η συνάντηση των άκρων».
Κατά καιρούς στον Τύπο βλέπουν το φως δημοσιεύματα που βρίθουν γελοιότητας και ανοησίας.
Το συγκεκριμένο είναι κάτι «περισσότερο»: Αποτελεί μνημείο
πολιτικής προστυχιάς,
ιστορικής αμορφωσιάς,
εκδοτικοδημοσιογραφικής σήψης και
αναγωγής της βλακείας σε «ατομικό όπλο» του ιδεολογικού τραμπουκισμού.


Μιλάμε για εκείνο το ειδικό είδος βλακείας που όσο πιο αυθεντική, ανόθευτη και ακατέργαστη είναι, τόσο πιο πολύτιμη αποδεικνύεται στους φορείς της για να χτίζουν τις καριέρες τους.
Καριέρες που για να τις διατηρούν, όμως, χρειάζεται, πού και πού, να δηλώνουν τη διαθεσιμότητά τους στην εκτόξευση του γκεμπελισμού.
Για το βλάκα, βλέπετε, ο γκεμπελισμός δε συνιστά καταισχύνη, αλλά υπέρτατη απόδειξη της αφοσίωσής του ως κατοικίδιο των αστικών σαλονιών.


Το συγκεκριμένο κείμενο έχει γραφτεί για ένα και μοναδικό λόγο:
Για να συκοφαντηθεί το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ τα οποία ως «άκρα» που είναι «συναντώνται» με το άλλο άκρο και συγκεκριμένα με τη... Χρυσή Αυγή!
Αφορμή γι' αυτό το κατασκεύασμα υπήρξε η προβοκάτσια της Χρυσής Αυγής κατά των απεργών της Χαλυβουργίας. Με τούτο το φόντο, η εφημερίδα του Ψυχάρη, του διευθυντή του Ψυχάρη και του συντάκτη του Ψυχάρη, θεώρησαν ότι
«δίνεται τροφή για ερωτήσεις του τύπου: "Υπάρχει ή όχι ενα είδος συνάντησης των άκρων";»...
Αντί δηλαδή η αποκάλυψη της προβοκάτσιας να γίνει αντικείμενο αναφοράς για τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται εναντίον του εργατικού κινήματος, η προβοκάτσια χρησιμοποιείται από τους «αντικειμενικούς» ενημερωτές της κοινής γνώμης για να τρωθεί και να συκοφαντηθεί το θύμα της προβοκάτσιας, το εργατικό κίνημα!



Σε μια αποθέωση αυτού του τύπου της «αντικειμενικότητας» το κείμενο του «Βήματος» τοποθετείται στο «ερώτημα» που το ίδιο έθεσε, αφού όμως πρώτα έθεσε και τα... δεδομένα. Οπου βασικό «δεδομένο» είναι ότι το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ είναι το ένα «άκρο».
Αλλά σύμφωνα με το κυρίαρχο «αφήγημα» της αμορφωσιάς για την οποία μιλούσαμε παραπάνω
(και η οποία νομίζει ότι ο λαός ξεχνά ποιος θυσιάστηκε για να σωθεί η ανθρωπότητα και η Ελλάδα από τον ναζισμό)
«τα άκρα συναντούνται». Να τη ως εκ τούτου η «συνάντηση»... ΚΚΕ - Χρυσής Αυγής!



Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για την πρόθεση της εφημερίδας να ρίξει νερό στο μύλο της αθλιότητας περί ταύτισης του κομμουνισμού με το φασισμό και το ναζισμό (!),
το κείμενο δεν ξεχνά να μεταφέρει υπό τύπον «ενημέρωσης» του αναγνωστικού κοινού την εξής... πληροφορία:
«...σε πολλά αριστερίστικα μπλοκ άρχισε ένας ιδιότυπος διάλογος με το ερώτημα"αν η Χρυσή Αυγή βρίσκεται στο πλευρό των απεργών ή το ΠΑΜΕ στο πλευρό της Χρυσής Αυγής"»!



Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης τι σημαίνει προστυχιά επισημαίνουμε, επιπλέον, ότι στο εν λόγω δημοσίευμα δεσπόζει η φωτογραφία του χαμογελαστού και προσηνή επικεφαλής της Χρυσής Αυγής, η οποία
- προς δόξαν της γενναιότητας του συντάκτη που καταγγέλλει τα «άκρα» -
παρουσιάζεται με πολύ ευγένεια και προσοχή σαν «ακροδεξιός σχηματισμός».
Οταν λοιπόν οι ναζιστές και οι φασίστες, οι ρατσιστές και οι μισάνθρωποι εθνικιστές λογίζονται «απλώς» σαν «ακροδεξιός σχηματισμός», ποιος αμφιβάλλει ότι στόχος δεν είναι ούτε οι ναζί, ούτε οι φασίστες, ούτε η ακροδεξιά. Στόχος είναι το ΚΚΕ.
Αλλωστε αυτοί, όπως το «Βήμα», που... ενοχλούνται από τα «άκρα», είναι οι ίδιοι που καθόλου δεν ταράχτηκαν βλέποντας την ακροδεξιά να είναι κυβερνητική συνισταμένη του «σωτήρα» Παπαδήμου, συγκολλητική ουσία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και τμήματά της να αποτελούν πλέον στελεχιακό, εκ μεταγραφής, δυναμικό της ΝΔ...



Το κείμενο του «Βήματος» είναι ενταγμένο στην καθεστωτική γραμμή που καλεί τον λαό να κάτσει ήσυχα γιατί «λόγω κοινωνικής ρευστότητας ενισχύονται τα άκρα», «απειλείται η τάξη» και αφήστε που μπορεί να εχουμε και «εμφύλιο»... Ετσι διατείνεται το «αφήγημά τους». Αυτά υπηρετούν και επαναλαμβάνουν οι «παπαγάλοι» τους.
Πρόκειται για τη ωμή τρομοκρατία που προσπαθεί να παίξει το χυδαίο ρόλο της ενσωματώνοντας κάθε λογής «θεωρητική» σαβούρα, παραχάραξη, διαστρέβλωση, παραποίηση, με στόχο τον εκβιασμό του λαού.
Το μήνυμα είναι το εξής:
Ο λαός θα πρέπει να αποφύγει το κομμουνιστικό «άκρο», να κάτσει «στ' αβγά του» και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τον ακραίο αφανισμό του από τις δυνάμεις της «σύνεσης», του «ρεαλισμού», της «σωτηρίας» και της... δημοκρατίας των κεφαλαιοκρατών, εκείνης δηλαδή της στυγνής ταξικής δικτατορίας
που παράγει, αναπαράγει, συντηρεί και ενίοτε χρησιμοποιεί τους φασίστες, τους ναζί και τους ακροδεξιούς για να κάνει τη «δουλειά» της.



Βέβαια, η ξεδιαντροπιά όσο πιο... ξεδιάντροπη είναι, τόσο λιγότερο μπορεί να εννοήσει την υπηρεσία που προσφέρει.
Οι ξεδιάντροποι όσο πιο... ξεδιάντροποι και θλιβεροί είναι, τόσο ανίκανοι συλλαμβάνονται να αντιληφθούν ότι ακόμα και με αυτές τις βρωμιές που διαπράττουν ομολογούν, στην ουσία, την αλήθεια:
Πρώτον, ομολογούν ότι το ΚΚΕ βρίσκεται ακριβώς στο αντίπερα άκρο από το σύστημά τους που περιλαμβάνει από Χρυσή Αυγή, φασίστες και ακροδεξιούς μέχρι τους εκπροσώπους του αστικού κοινοβουλευτισμού της δικτατορίας των μονοπωλίων.
Δεύτερον, αποδεικνύουν μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ρυπαρότητά τους.
Τρίτον, επιβεβαιώνουν ότι η συνάντηση της ακραίας πολιτικής προστυχιάς με την ακραία γελοιότητα δεν μπορεί να παράξει τίποτα περισσότερο από τον ακραίο και πρωτόγονο αντικομμουνισμό.

Ριζοσπάτης

ΠΑΦΙΛΗΣ (ΚΚΕ): Φοβάστε ε; Νιώθετε την ανάσα του λαού !!

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Ομιλία της Marta Semelová (ΚΚ Τσεχίας-Μοραβίας) στην εκδήλωση για την επέτειο του Φλεβάρη του 1948 και τη δημιουργία του εργατικού κράτους στη Τσεχοσλοβακία

 Marta Semelová (ΚΚ Τσεχίας-Μοραβίας) : Εγκληματικό το καθεστώς μετά το Νοέμβριο του 1989.


Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί συμπολίτες
Όπως κάθε χρόνο συγκεντρωθήκαμε  και σήμερα για να τιμήσουμε την επέτειο του 1948. Μια ημερομηνία σύμβολο μιας νέας φάσης στην ιστορία μας, η οποία  χαρακτηρίζεται από τα κοινωνικά δικαιώματα , την  ανάπτυξη της βιομηχανίας  και από μια γεωργία, για την  οποία ερχόντουσαν  για να θαυμάσουν διάφοροι ξένοι εμπειρογνώμονες. Χαρακτηριζόταν ακόμα από οικονομικής ανάπτυξη από το δωρεάν και υψηλής ποιότητας σύστημα εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης , στέγασης , από αφθονία των βρεφικών και νηπιακών σταθμών, από τη χωρίς περιορισμούς πρόσβαση στο πολιτισμό  . Ήταν 41 ετών  ιστορία, το έναυσμα της οποίας έδωσε η κυβέρνηση του Φλεβάρη του 48 με τον  Klement Gottwald.

Στη πρώτη θέση βρέθηκε ο άνθρωπος και η αξιοπρέπειά του.  Οχι το χρήμα, η εξουσία, ο εγωισμός και οι σκληρές  "αγκωνιές ", όπως είναι σήμερα.     Σοσιαλιστική κοινωνία είχε εξασφαλισμένη  εργασία και κατοικία  για όλους μας σε πλήρη αντίθεση με τον καπιταλισμό σήμερα, ο οποίος οδηγεί ανθρώπους στη ζητιανιά και άστεγοι να πεθαίνουν στους δρόμους .  Το σημερινό σύστημα  έχει την ευθύνη για τα εκατομμύρια των ανέργων , να παρακαλούν για την ελεημοσύνη του υπουργού Drabek.
Οι ασθενείς δεν βρέθηκαν ποτέ εμπρός απ το δίλημμα αν θα πρέπει να  θα πάνε στο γιατρό και να αγοράσουν τα φάρμακα, ή φυλάξουν τα χρήματα για να πληρώσουν το ενοίκιο.   Οι ηλικιωμένοι ήταν βέβαιοι  ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν θα τους άφηνε σε καμιά στιγμή να γονατίσουν . Οι φοιτητές δεν αναγκάστηκαν ποτέ να διαμαρτυρηθούν κατά των διδάκτρων.     Ο Φεβρουάριος του 1948 και η μετέπειτα  περίοδος των 40 ετών δεν ήταν  εγκληματικό καθεστώς .  Αυτό συνέβη μετά το Νοέμβριο του 1989.
Τότε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια , αντικαταστήθηκε με τη ταπείνωση από το φόβο της ανεργίας . Από  το φόβο για τις αυξήσεις των τιμών στα  βασικά είδη διαβίωσης  από το φόβο της οικογένειας στο χρέος και από το φόβο του δικαστικού επιμελητή που  θα έρθει να  μαζεύει όλα τα υπάρχοντα .
Η λεγόμενη φορολογική μεταρρύθμιση , η μεταρρύθμιση στην υγεία και η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού- κοινωνικού συστήματος οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους αυτής της χώρας στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Σε βάρος της πλειοψηφίας , απολαμβάνουν σύγχρονοι νεόπλουτοι και διευθυντές εταιρειών, πολλές από τις οποίες έχουν από καιρό οδηγήσει στη καταστροφή . Παραμυθένια μπόνους μοιράζουν σε φίλους  υπουργεία, ενώ οι απλοί πολίτες μαραζώνουν . Τα κέρδη πηγαίνουν σε ξένες χώρες, στον ιδιωτικό τομέα και στις τράπεζες.   Τεράστια περιουσία που ανήκει σε όλους μας, η κυβέρνηση Nečas τη δωρίζει στην  Εκκλησία.
.....
Μέλη της κυβέρνησης τιμούν  δολοφόνους για να αντιστραφεί το σύνολο των αξιών της ανθρωπότητας.
.. Μόνο να μη βγούν οι άνθρωποι στους δρόμους με τέτοια δύναμη, όπως στις ημέρες του Φλεβάρη του 48 .
 Προσωπικά, είμαι πεπεισμένη ότι οι άνθρωποι δεν είναι τυφλοί.
 Ότι δεν θα επιτρέψουν   μια ζωή να τους τσαλαπατούν και ότι έρχεται ο καιρός που θα πουν  ΑΡΚΕΤΑ !

Η ταξική πάλη στην Χαλυβουργία οξύνεται. Εντάλματα σύλληψης του προέδρου και γραμματέα του Σωματείου. Oι κινήσεις του Μάνεση (Από Granma )




“Από το Χάρη εργαζόμενο στη Χαλυβουργία:
Σήμερα η εργοδοσία εδειξε για άλλη μια φορά το άθλιο πρόσωπό της. Εβαλε την GREEN STEEL θυγατρική να σπάσει την απεργία αλλα τελικά θα σπάσει τα μούτρα της. 3 συναδελφοι στράφηκαν εναντίον του σωματείου στελνοντας εξωδικα με την αιτιολογία οτι οι ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ είναι ακυρες διότι δεν γίνεται η ψηφοφορία με κάλπη. Το καταστατικό του σωματείου γράφει οτι οι ψηφοφορίες γινονται είτε με κάλπη ειτε με ανάταση χειρός.
 Επισης υπάρχει ενταλμα σύλληψης του προέδρου του σωματείου και του γραμματέα και περιμενουμε να ερθει η αστυνομία να κάνει το εργο των αφεντικών τους. Στην συνάντηση του σωματεόυ σήμερα με τον υπουργό έπεσε ενα χαρτί το οποίο λέει οτι ο κος ΜΑΝΕΣΗΣ εχει πάρει άδεια να ξεκινήσει την δημιουργία λιμανιού απέναντι απο το εργοστάσιο. Στα χαρτιά λέει οτι αυτή τη στιγμή δουλευουν 420 άτομα 24 ώρες 365 μερες το χρόνο.Ο υπουργός “εκπληκτος”(χαχαχαχα) δήλωσε άγνοια και οτι θα ενημερωθεί περί του θέματος και θα συναντηθεί με τον ΜΑΝΕΣΗ την πεμπτη.Αυτό το εχουμε ξανακουσει τον τελευταιο μηνα αλλες 2 φορές. Αυριο θα παμε ολοι στην κηφησια με αρκετο κοσμο απο ολη την εργατικη ταξη. Θα στησουμε αντισκηνα εκει.(αν δεν εχουμε παρατραγουδα στην πυλη). 
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ! ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ! Ο ΜΑΝΕΣΗΣ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ. ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΩΣΕΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ.”
Ταξική αλληλεγγύη και αντεπίθεση τώρα!!!

Επιστολή αλληλεγγύης προς τους απεργούς εργάτες της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου από συλλόγους της Τσεχίας .





          Klub Přátel Řecka





Επιστολή αλληλεγγύης προς τους απεργούς εργάτες της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου
Η Ελληνική Κοινότητα Πράγας, οι εκπρόσωποι της Λέσχης Φιλελλήνων Πράγας, η Λέσχη Φίλων και Οπαδών ΚΚΕ στην Τσεχία και οι λοιποί επισκέπτες της εκδήλωσης "69 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ - Πολεμάμε και τραγουδάμε" που πραγματοποιήθηκε στην Πράγα στις 25 Φεβρουαρίου 2012 εκφράζουμε τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μας στους απεργούς εργάτες της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου και σε όλους τους αγωνιζόμενους απεργούς εργάτες σε όλη την Ελλάδα.

Ο αγώνας σας είναι καθοριστικός για όλη την εργατική τάξη στην Ευρώπη.
 Θεωρούμε όλη την αγωνιζόμενη εργατική τάξη, όλους τους απεργούς και τις οικογένειες τους, ΗΡΩΕΣ.
Τιμάμε απεριόριστα την ανιδιοτελή προσφορά σας στο εργατικό κίνημα. Είμαστε σίγουροι για τη Νίκη σας, μια νίκη που αφορά όλους μας.
 Ακόμα και αν είμαστε χιλιόμετρα μακριά σας, θέλουμε να μας βλέπετε σα συναγωνιστές στους αγώνες σας .



Αντικομμουνιστικό «φεστιβάλ» με... στόχο τη νεολαία και τα δικαιώματά της





Με κάθε τρόπο προσπαθούν οι κυρίαρχες αντιδραστικές δυνάμεις της Τσεχίας να ξαναγράψουν την Ιστορία και να χειραγωγήσουν τις νεότερες γενιές, είκοσι χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και την καπιταλιστική παλινόρθωση.
Αυτές τις μέρες, από τις 20 Φλεβάρη, διεξάγεται στην τσεχική πρωτεύουσα το λεγόμενο ετήσιο «διεθνές πολιτιστικό φεστιβάλ Mene Tekel», με στόχο, όπως υποστηρίζεται, «τη βελτίωση της κατανόησης όλων των κακών και ολοκληρωτικών καθεστώτων σε όλο τον κόσμο, τόσο στο παρελθόν όσο και στην παρούσα φάση». Διοργανωτές είναι ο Δήμος της Πράγας, η «Συνομοσπονδία Πολιτικών Κρατουμένων», το λεγόμενο «Ινστιτούτο για τη Μελέτη Απολυταρχικών Καθεστώτων» και η «Τέχνη χωρίς Σύνορα».
Πρόκειται για ένα «φεστιβάλ» που συμπεριλαμβάνει συζητήσεις με λεγόμενους «πολιτικούς» κρατούμενους επί σοσιαλισμού, συναυλίες, ταινίες, εκθέσεις αλλά και διαδραστικά προγράμματα για παιδιά σχολικής ηλικίας. Εκτός από την προσπάθεια δαιμονοποίησης του παρελθόντος, οι διοργανωτές στηρίζουν και τη λεγόμενη «Διακήρυξη 2012», που ξεκίνησε στις αρχές του έτους από μια ομάδα, την «Πρωτοβουλία για τη Νομική Επανόρθωση για τα Εγκλήματα του Κομμουνισμού». Η συγκεκριμένη ομάδα ζητά από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις να υιοθετήσουν συγκεκριμένους νομικούς κανόνες ώστε να τιμωρούνται οι κομμουνιστές «εγκληματίες», καταργώντας παράλληλα όποια επιδόματα λαμβάνουν.
Είναι γνωστή εξάλλου η πολιτική που ακολουθούν οι κυρίαρχες δυνάμεις της χώρας σε ό,τι αφορά στον εντεινόμενο αντικομμουνισμό, στην παραχάραξη της Ιστορίας, στην εξίσωση του φασισμού με το σοσιαλισμό, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις αντικομμουνιστικές κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μάλιστα, ήδη η Κάτω Βουλή έχει εγκρίνει νομοσχέδιο για την επίσημη αναγνώριση της λεγόμενης «τρίτης αντίστασης», δηλαδή του λεγόμενου «αντικομμουνιστικού αντιστασιακού κινήματος». Με βάση αυτό, ανάμεσα στα άλλα, οι υποτιθέμενοι «αγωνιστές» που δρούσαν κατά της σοσιαλιστικής εξουσίας, ακόμα και με εγκληματικές πράξεις, σαμποτάζ και δολιοφθορές την περίοδο 1948 - 1989, θα λάβουν το καθεστώς του «βετεράνου του πολέμου»... Επιπλέον, οι δήθεν αυτοί «αγωνιστές» θα λαμβάνουν συγκεκριμένες κοινωνικές παροχές που σήμερα απολαμβάνουν οι αντιφασίστες μαχητές.
Το πρώτο «φεστιβάλ» διοργανώθηκε το 2007 και από τότε «αποκαλύπτει ιστορίες αυτών που είχαν καταπιεστεί, φυλακιστεί και βασανιστεί σε απολυταρχικά καθεστώτα». Αρχικά τα «φεστιβάλ» επικεντρώνονταν στη σύγχρονη ιστορία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλτικών χωρών, ενώ το «περιεχόμενό» τους ...επεκτείνεται και σε άλλες χώρες, όπως η Λευκορωσία, η Κίνα, η Δυτική Σαχάρα!
Πολύμορφη παρέμβαση και στην Εκπαίδευση
Στο ...στόχαστρο των διαφόρων αντικομμουνιστικών ομάδων βρίσκεται η νεολαία, η οποία δεν έχει ζήσει τα επιτεύγματα και τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού. Το «Mene Tekel» με υπερηφάνεια δηλώνει πως δρα και μέσα στα σχολεία, εμφανίζοντας «πολιτικούς» κρατουμένους για συζητήσεις με τα παιδιά. Εξάλλου, στην Τσεχία η χειραγώγηση ξεκινάει κυριολεκτικά από το νηπιαγωγείο και κλιμακώνεται στη βασική και μέση Εκπαίδευση έως την ανώτατη, όπου γίνεται διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων και ιδιαίτερα της μεταπολεμικής Ιστορίας, γίνεται αναφορά στις αρνητικές πλευρές, μηδενίζοντας και εξαφανίζοντας τα πολλά θετικά στη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αναφέρονται στα «εγκλήματα του κομμουνιστικού καθεστώτος τη δεκαετία του '50», αποκρύβοντας ότι υπήρχαν οργανωμένα σαμποτάζ ενάντια στο λαϊκό καθεστώς, ότι υπήρξαν δολοφονίες κομμουνιστών ηγετών που αναδείχτηκαν από τη λαϊκή ετυμηγορία στην εξουσία, δολοφονίες υπευθύνων σε αγροτικούς συνεταιρισμούς, αστυνομικών, συνοριοφυλάκων.
Η επιλογή να επικεντρωθούν στη νεολαία δεν είναι καθόλου τυχαία. Φοβούνται μήπως οι σημερινές νέες γενιές μάθουν την αλήθεια και διδαχθούν από την τεράστια προσπάθεια των προγόνων τους να οικοδομήσουν μια πιο δίκαιη κοινωνία, τη σοσιαλιστική.

Ριζοσπάστης

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Μήτσος Παπαρήγας




Σαν σήμερα, 22 Φλεβάρη του 1949, δολοφονήθηκε από τις αρχές του εμφυλιοπολεμικού κράτους ο κομμουνιστής ηγέτης, συνδικαλιστής και πρωτοπόρος αγωνιστής του ελληνικού εργατικού κινήματος Μήτσος Παπαρήγας, ο πρώτος κομμουνιστής γραμματέας της ΓΣΕΕ, από το 8ο Συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, το 1946, όπου τον είχαν εκλέξει αντιπρόσωπό τους οι εργάτες του Βόλου. Ο Μήτσος Παπαρήγας γεννήθηκε στο Βόλο το 1896 από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του, φτωχός επαγγελματίας, μόλις μετά βίας κατάφερνε να βγάζει τα απαραίτητα για να συντηρεί την οικογένειά του και να αναθρέφει τα πέντε παιδιά του. Ετσι, ο Μήτσος αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο από τη δευτέρα τάξη του σχολαρχείου και να στραφεί στη βιοπάλη για να εξασφαλίσει το ψωμί του. Σε ηλικία 14 χρονών έγινε σιδεράς, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τη ζωή του εργάτη κι αυτή του η επαφή με την εργατική τάξη σφράγισε νωρίς την πολιτική του πορεία. Πήρε μέρος στα «επιστρατικά» του Βόλου, ένα κίνημα που εξέφραζε τις αντιπολεμικές διαθέσεις των φαντάρων κι αργότερα όταν υπηρετούσε τη θητεία του στο ναυτικό μοίραζε αντιπολεμικές - σοσιαλιστικές προκηρύξεις που του έδινε η οργάνωση του ΣΕΚΕ.
Στο οργανωμένο μαζικό κίνημα μπαίνει το 1919, όταν γίνεται μέλος του Σωματείου Ξυλουργών Βόλου. Το 1922, όταν επιστρέφει στο Βόλο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οργανώνει το κίνημα των παλαιών πολεμιστών στη Μαγνησία και γίνεται γραμματέας του Συνδέσμου τους. Το 1924 εκλέγεται γραμματέας του Σωματείου Μεταλλουργών Βόλου, το 1927 εκλέγεται γραμματέας του Πανεργατικού Κέντρου της πόλης, το 1928 εκλέγεται στο πενταμελές γραφείο των εργατικών οργανώσεων που αποκλείστηκαν από τη ΓΣΕΕ και το 1929, στο ιδρυτικό συνέδριο της Ενωτικής ΓΣΕΕ, εκλέγεται στην Εκτελεστική Επιτροπή και στη Γραμματεία της. Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, εκλέχτηκε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Βόλου και στο 8ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, το 1946, αναδείχτηκε στη θέση του γενικού γραμματέα της κορυφαίας αυτής εργατικής συνδικαλιστικής οργάνωσης της χώρας.
Στο ΚΚΕ ο Μήτσος Παπαρήγας οργανώθηκε τον Οκτώβρη του 1922. Στο 3ο τακτικό συνέδριο του Κόμματος, στα 1926, εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και μετά το 4ο Συνέδριο, το Δεκέμβρη του 1928, μέλος του ΠΓ. Δούλεψε για το ΚΚΕ σε πολλές περιοχές της χώρας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του εξελίχθηκε στην Αθήνα, στον Πειραιά και το Βόλο.Για την επαναστατική του δραστηριότητα, η αντίδραση τον καταδίωξε άγρια. Πρωτοπιάστηκε το 1923, όταν ήταν γραμματέας του Συνδέσμου Παλαιών Πολεμιστών Μαγνησίας, για την έκδοση μιας προκήρυξης κατά του Πάγκαλου. Καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλακή και δύο χιλιάδες δραχμές πρόστιμο. Το 1927 πιάστηκε πάλι και στάλθηκε για έξι μήνες εξορία στην Αμοργό. Κάθισε μόνο τους τρεις, γιατί με τις πολιτικές μεταβολές που συνέβησαν η ποινή του πήρε ανασταλτικό χαρακτήρα. Το 1930, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, πιάστηκε, δικάστηκε δυόμισι μήνες φυλακή και κλείστηκε στο Ιτζεδίν. Μόλις αποφυλακίστηκε, ξαναπιάστηκε με άλλα μέλη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και δικάστηκε σε τριάμισι χρόνια φυλακή και δύο χρόνια εξορία. Κατάφερε, όμως, να δραπετεύσει στις 18 Απρίλη 1931 από τις φυλακές Συγγρού και για ένα διάστημα κρύφτηκε στην Αθήνα. Δούλεψε παράνομα, καθοδηγώντας το εργατικό κίνημα. Ομως, στις 10 Ιούλη του 1936, πιάστηκε στην Πάτρα, όπου είχε σταλεί με απόφαση του Πολιτικού Γραφείου για να καθοδηγήσει την Οργάνωση της Πελοποννήσου. Ακολούθησε η Μεταξική Δικτατορία και ο Παπαρήγας δεν ξαναβγήκε από τη φυλακή, παρά μόνο μετά από 8 χρόνια. Εμεινε τρία χρόνια στην απομόνωση στις φυλακές της Κέρκυρας, κατόπιν στάλθηκε στην Κίμωλο και μετά στην Ακροναυπλία.
Μετά την κατάρρευση του αλβανικού μετώπου, οι «ελληνικές» αρχές τον παρέδωσαν, όπως και άλλους κρατούμενους κομμουνιστές, στους κατακτητές. Το 1944, όταν βρισκόταν στο Χαϊδάρι, κατάφερε, με τη βοήθεια του ΚΚΕ, να δραπετεύσει, και μέχρι την απελευθέρωση δούλεψε στην Αθήνα. Στη συνέχεια, στάλθηκε στο Βόλο, όπου και έμεινε ως το Μάρτη του 1946.
Στο 8ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ (Μάρτης 1946), πήρε μέρος ως αντιπρόσωπος των εργατών του Βόλου και εκλέχτηκε γενικός γραμματέας της Γενικής Συνομοσπονδίας.Τον Ιούλη του 1947, στα μεγάλα αντιλαϊκά πογκρόμ που έγιναν στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας κατ' εντολή των Αμερικάνων, ο Παπαρήγας ξαναπιάστηκε και στάλθηκε εξορία στην Ικαρία. Το Δεκέμβρη όμως της ίδιας χρονιάς, κατάφερε να δραπετεύσει και επέστρεψε στην πρωτεύουσα, όπου και δούλεψε σε συνθήκες βαριάς παρανομίας. Τον ξανάπιασαν το καλοκαίρι του 1948, τον έκλεισαν στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, όπου και τον δολοφόνησαν το Φλεβάρη του 1949.
Ηταν Φλεβάρης του 1949, όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του Μήτσου Παπαρήγα, από τις αρχές του αντιδραστικού καθεστώτος της Ελλάδας. Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα έμπαινε στον τρίτο χρόνο. Το καθεστώς της άρχουσας τάξης (μοναρχοφασιστικό χαρακτηριζόταν τότε από το ΚΚΕ και τις δυνάμεις που πάλευαν για μια Ελλάδα του λαού της) πάσχιζε να επιβληθεί, εντείνοντας το όργιο τρομοκρατίας στις πόλεις και στα χωριά, κρατικής και παρακρατικής, σε συνδυασμό με τα όπλα του στρατού, που είχε συγκροτήσει, στηριγμένο στους Αμερικανούς συμμάχους του. Σ' αυτούς είχε απευθυνθεί για βοήθεια, χωρίς την οποία δεν μπορούσε να εδραιωθεί εξουσία του κεφαλαίου στην Ελλάδα, αφού δεν είχε λαϊκό έρεισμα. Οι Αμερικάνοι έπαιρναν άμεσα μέρος, τόσο στις στρατιωτικές επιχειρήσεις (ο στρατηγός Βαν Φλιτ καθοδηγούσε το μοναρχοφασιστικό στρατό), όσο και στη συγκρότηση κράτους ικανού να επιβληθεί σ' ένα λαό που δεν ανεχόταν αστική εξουσία. Αλλωστε, και μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ένα συμβιβασμό απαράδεκτο για το κίνημα με βάση το συσχετισμό δύναμης μέσα στο λαό, και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, το καθεστώς της άρχουσας τάξης πάσχιζε να βάλει θεμέλια, αποκτώντας όχι λαϊκά ερείσματα, αλλά με την τακτική του τσακίσματος της ηγεσίας του και κυρίως των κομμουνιστών, που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για μια λαϊκοδημοκρατική τότε Ελλάδα. Και μ' αυτήν την τακτική να υποτάξει το λαό και τη νεολαία, αφ' ενός με την τρομοκρατία, το φόβο (οι δολοφονίες ήταν μια προσφιλής μέθοδος του καθεστώτος που ήθελαν να εγκαθιδρύσουν), αφ' ετέρου με το να μείνει το κίνημα χωρίς ηγεσία. Ετσι έσπρωξαν και στον εμφύλιο πόλεμο. Το κεφάλαιο στην Ελλάδα δεν είχε άλλο δρόμο. Ακόμη και μετά τη Βάρκιζα, και παρά το γεγονός ότι τα αστικά κόμματα εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση, σταθερότητα αστικού καθεστώτος δεν μπορούσε να υπάρξει. Ο λαός, στη μεγάλη του πλειοψηφία, ήταν συσπειρωμένος στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ΓΣΕΕ. Σ' όλο το διάστημα του 1945 και με δεδομένο ότι οι δυνάμεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ είχαν τη συντριπτική πλειοψηφία στα εργατικά συνδικάτα και τη Γενική Συνομοσπονδία, το μεταβαρκιζιανό καθεστώς - προκειμένου να ποδηγετήσει την ηγεσία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, από κοινού με τους Αγγλους ιμπεριαλιστές συμμάχους του, που είχαν εγκατασταθεί στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση από τη γερμανική ιμπεριαλιστική κατοχή - διόρισε δυο φορές προσωρινή Διοίκηση στη ΓΣΕΕ. Οι διορισμοί αποσκοπούσαν, τάχα, στη διενέργεια αντιπροσωπευτικού συνεδρίου της Συνομοσπονδίας. Αυτές οι επεμβάσεις στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ήταν αναγκαίες στη μεταβαρκιζιανή περίοδο, προκειμένου να ελεγχθεί το ίδιο το κίνημα από το αντιδραστικό καθεστώς, με δεδομένο ότι η Διοίκηση της ΓΣΕΕ, μετά την απελευθέρωση, αποτελούνταν από την Κεντρική Επιτροπή του Εργατικού ΕΑΜ, στο οποίο ήταν συσπειρωμένα όλα τα εργατικά συνδικάτα, βρισκόταν επικεφαλής των εργατικών συνδικαλιστικών αγώνων στη διάρκεια της Κατοχής, συσπείρωνε τη συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης. Αυτή η εξέλιξη, δηλαδή να αποτελέσει η ΚΕ του ΕΕΑΜ τη Διοίκηση της ΓΣΕΕ μετά την απελευθερωση, επιβλήθηκε από τα ίδια τα συνδικάτα, αφού η διοίκηση της ΓΣΕΕ την περίοδο της Κατοχής ήταν διορισμένη από τους Γερμανούς κατακτητές και τις κυβερνήσεις των ντόπιων συνεργατών τους, τους κουίσλιγκς. Επομένως, δεν είχε το παραμικρό έρεισμα μέσα στην εργατική τάξη. Ετσι, οι εργάτες και τα συνδικάτα τους, μετά την απελευθέρωση, αναγνώρισαν ως μοναδικό τους εκπρόσωπο στην ηγεσία της Συνομοσπονδίας την ΚΕ του ΕΕΑΜ. Αλλά αυτή η πραγματικότητα ήταν ένα από τα πλέον σοβαρά εμπόδια για την εγκαθίδρυση και εδραίωση αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα.
Μετά τη Βάρκιζα λοιπόν, μπήκε μπρος το σχέδιο, από το μεταβαρκιζιανό καθεστώς και τους Αγγλους για την «άλωση της ΓΣΕΕ», προκειμένου να ποδηγετήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα και να υποτάξουν την εργατική τάξη, με την τακτική των διορισμών Διοικήσεων στη Συνομοσπονδία. Τότε, με απόφαση του ΚΚΕ, ιδρύθηκε ο ΕΡΓΑΣ (Εργατικός Αντιφασιστικός Σύνδεσμος, Απρίλης 1945), προκειμένου να συσπειρωθούν συνδικάτα και συνδικαλιστές σε ταξική βάση, αποκρούοντας τις επιθέσεις και επεμβάσεις του κεφαλαίου και των Αγγλων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και με στόχο την ενότητά του σε μια ΓΣΕΕ ταξική. Ο ΕΡΓΑΣ δεν ήταν μια συνδικαλιστική παράταξη. Συσπείρωνε συνδικάτα, Εργατικά Κέντρα, οργάνωνε απεργίες, διαδηλώσεις, άλλες κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, με βάση τους ταξικούς στόχους του κινήματός της εκείνη την εποχή: Εθνικοποιήσεις, γνήσιο συνέδριο της ΓΣΕΕ, εξασφάλιση της νομιμότητας στο συνδικαλιστικό κίνημα κόντρα στους εγκάθετους του καθεστώτος, ελεύθερες αρχαιρεσίες κλπ.
Ετσι, ένα χρόνο αργότερα (Μάρτης 1946), παρά το όργιο της τρομοκρατίας, τις επιθέσεις κράτους και παρακράτους, συνήλθε το 8 Συνέδριο της ΓΣΕΕ, και στις αρχαιρεσίες του για Διοίκηση της Συνομοσπονδίας, ο ΕΡΓΑΣ πήρε το 71% των εκλεγμένων αντιπροσώπων. Πρώτος σε ψήφους αναδείχτηκε ο κομμουνιστής Μήτσος Παπαρήγας, συγκεντρώνοντας 1.418 ψήφους από τις 1.531 που πήρε ο ΕΡΓΑΣ.Το αποτέλεσμα του 8ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ απέδειξε ότι το αντιδραστικό καθεστώς της Ελλάδας και οι Αγγλοι σύμμαχοί του δεν κατάφεραν να απαλλαγούν από το εμπόδιο που ήθελαν να ξεπεράσουν. Να απαλλαγούν, δηλαδή, από μια ταξική συνδικαλιστική ηγεσία της εργατικής τάξης. Πρώτος σύμβουλος, ο κομμουνιστής Μήτσος Παπαρήγας και απόλυτη πλειοψηφία ο ΕΡΓΑΣ. Και, μάλιστα, με τέτοιο ποσοστό, 71%, που αποδείκνυε ότι η πλειοψηφία της εργατικής τάξης ήταν ακόμη συσπειρωμένη στο κόμμα της. Το καταλάβαιναν καλά. Και επίσης καταλάβαιναν πως με δεδομένο ότι το κόμμα της εργατικής τάξης, όντας ηγέτης στον απελευθερωτικό αγώνα, δεν μπορούσε να ξεριζωθεί από το λαό. Ετσι εντάθηκε η επίθεση με κάθε μέσο. Και για τη ΓΣΕΕ, ξανάρχισαν τα σχέδια επέμβασης. Πρώτο μέτρο ήταν η ακύρωση του συνεδρίου της και επόμενο ο διορισμός ξανά νέας προσωρινής διοίκησης από το καθεστώς. Την ακύρωση την πέτυχαν (η Δικαιοσύνη ήταν στα χέρια της αντίδρασης). Η πρώτη προσπάθεια διορισμού Διοίκησης, με συμμετοχή και από τους εκλεγμένους από το 8ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, αποτυγχάνει, αλλά το καθεστώς καταφέρνει και διορίζει εγκάθετους. Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, όμως, δεν είναι εύκολο να αποδεχτεί την αντίδραση στους κόλπους του. Για ένα χρόνο, συνεχίζεται η διαπάλη, ώσπου, τον Ιούλη του 1947, το αντιδραστικό αστικό καθεστώς συλλαμβάνει και φυλακίζει όλους τους εκλεγμένους συνδικαλιστές σε συνδικάτα, Εργατικά Κέντρα, ΓΣΕΕ. Από τους πρώτους που συλλαμβάνονται είναι ο Μήτσος Παπαρήγας και κλείνεται στα μπουντρούμια της Γενικής Ασφάλειας.
Ηταν, λοιπόν, Φλεβάρης του 1949, στις 22, όταν το αντιδραστικό αστικό καθεστώς έδωσε την ανακοίνωση για το θάνατο του Μήτσου Παπαρήγα. Ο κομμουνιστής εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ, πριν από τη δίκη του από τους εχθρούς του λαού, εμφανίζεται από τις επίσημες αρχές ότι «αυτοκτόνησε» στο κελί του. Μάλιστα, οι αρχές, για να γίνουν, φαίνεται, πειστικές ως προς την εκδοχή τους, ανέφεραν ότι χρησιμοποίησε τη ζώνη της πιτζάμας του για να βάλει τέρμα στη ζωή του. Μόνο, που ήταν ακατόρθωτο να γίνει πιστευτή αυτή η εκδοχή. Οσοι γνώριζαν τον Παπαρήγα και ήξεραν την ακατάβλητη αγωνιστική του στάση (άλλωστε ήταν δοκιμασμένος στο κίνημα από το 1922, στις πιο αντίξοες συνθήκες), είχαν καθαρό πως επρόκειτο για σκηνοθετημένη αυτοκτονία, προκειμένου, αφ' ενός να συγκαλυφθεί η δολοφονία του, αφ' ετέρου να περάσει στις συνειδήσεις των εργατών ότι δεν άντεξε. Αλλωστε, οι σκηνοθετημένες αυτοκτονίες ήταν κλασική μέθοδος της Ασφάλειας για την εξόντωση των λαϊκών αγωνιστών, ιδιαίτερα σε κείνες τις βάρβαρες συνθήκες του εμφυλίου πολέμου.
Την εκδοχή της αυτοκτονίας το ΚΚΕ την αντέκρουσε και την ανέτρεψε, μιλώντας ανοιχτά για δολοφονία του Παπαρήγα από το μοναρχοφασιστικό καθεστώς. Αλλωστε, ήταν δοκιμασμένος στο καμίνι της ταξικής πάλης στις πιο αντίξοες συνθήκες και είχε αποδείξει ότι οι κομμουνιστές δεν το «βάζουν κάτω», ακόμη και στις πιο απίθανες δυσκολίες.
Ετσι, με ένα άρθρο του Γιάννη Ιωαννίδη, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος του Μάρτη 1949 του περιοδικού «Δημοκρατικός Στρατός», το ΚΚΕ δεν άφησε τίποτα όρθιο από αυτήν τη βρώμικη και συκοφαντική φιλολογία περί αυτοκτονίας.
«Αφησαν να φανεί - έγραφε μεταξύ άλλων ο Γ. Ιωαννίδης - πως ο Παπαρήγας αυτοκτόνησε την παραμονή της δίκης του, για να γίνει πιστευτό ότι δεν είχε την τόλμη να αντιμετωπίσει το δικαστήριο. Φυσικά, πιο βλακώδης δικαιολογία δε θα μπορούσε να βρεθεί. Οι οργανωτές και εκτελεστές της δολοφονίας του Παπαρήγα δεν πήραν υπόψη τους, κάτι που αυτοί δεν είναι σε θέση να το καταλάβουν και να το νιώσουν. Κι αυτό το κάτι είναι ότι οι πραγματικοί κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν ποτέ, μα παλεύουν ενάντια σε οποιαδήποτε δυσκολία, αντιξοότητα, κίνδυνο, μέχρι το τέλος και προτιμούν να πέσουν μαχόμενοι, παρά να παραδοθούν στον ταξικό εχθρό είτε ν' αυτοκτονήσουν. Και ο Παπαρήγας ήτανε πραγματικός κομμουνιστής, μπολσεβίκος, άφοβος και αλύγιστος μαχητής, πιστός και αφοσιωμένος αγωνιστής στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού. Και δεν ήταν δυνατό ποτέ ούτε να σκεφθεί ν' αυτοκτονήσει.
Τι είχε να φοβηθεί ο Παπαρήγας απ' τη δίκη αυτή; Μήπως την καταδίκη του σε θάνατο; Μα, ο Παπαρήγας ήξερε πολύ καλά πως ο θάνατός του με μια καταδίκη απ' τα στρατοδικεία των εχθρών του λαού είναι ο πιο έντιμος και παλικαρίσιος θάνατος, παρά μια αυτοκτονία. Και ποτέ δε θα δείλιαζε μπροστά στον τέτοιο θάνατο.
Δεν μπορούν, λοιπόν, οι εγκληματίες της Αθήνας και τ' αφεντικά τους, οι Αμερικάνοι, να ξεγελάσουν κανένα. Και το έγκλημά τους δεν μπορούν να το κρύψουν και αν ακόμα τη σκηνοθεσία της "αυτοκτονίας" την έκαμναν πιο μαστορικά.
Εκείνος, λοιπόν, που είχε κάθε συμφέρο να μην παρουσιαστεί ο Παπαρήγας στο δικαστήριο, δεν ήταν ο Παπαρήγας, μα οι Αμερικάνοι καταχτητές και η ψευτοκυβέρνηση της Αθήνας...
Οι Αμερικάνοι και η ψευτοκυβέρνηση της Αθήνας δεν ήθελαν οπωσδήποτε να εμφανιστεί ο Παπαρήγας στο δικαστήριο, γιατί ήξεραν πως στο όνομα της εργατικής τάξης και σ' ολόκληρου του ελληνικού λαού, θα βροντοφώναζε στα πέρατα του κόσμου το αμείλικτο "κατηγορώ" του, για το αιματηρό όργιο που γίνεται στην Ελλάδα από τότε που οι Αμερικάνοι πάτησαν το καταραμένο πόδι τους στην Ελλάδα και έγιναν αφέντες της, για το άφθονο λαϊκό αίμα που χύνεται, για τα τόσα δεινά, τα βάσανα και την κατάντια του λαού μας, που είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής στη ζωή του δόγματος Τρούμαν.
Οι Αμερικάνοι και η ψευτοκυβέρνηση του Σοφούλη δεν ήθελαν, ακόμα, να παρουσιαστεί ο Παπαρήγας στο δικαστήριο, γιατί δεν ήταν τόσο εύκολο και τόσο απλό πράγμα να βγάλουν μια θανατική καταδίκη του. Ο Παπαρήγας ήταν ο νόμιμος και εκλεχτός ηγέτης της εργατικής τάξης της χώρας. Μια καταδίκη του σε θάνατο, χωρίς στοιχεία, όπως γίνεται με όλους τους άλλους αγωνιστές του λαού, θα ξεσήκωνε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Και σήμερα το διεθνές κλίμα δεν είναι τόσο ευνοϊκό για ένα τέτοιο ξεσκέπασμα και ξεσήκωμα ενάντια στους Αμερικάνους και τον προστατευόμενό τους μοναρχοφασισμό.
Και γι' αυτό προτίμησαν να τον δολοφονήσουν, προτού γίνει η δίκη του και ν' απαλλαγούν κατά τον ανωδυνότερο τρόπο από έναν τόσο επικίνδυνα άξιο υπερασπιστή των λαϊκών συμφερόντων».Οπως αποκαλύφθηκε μερικά χρόνια αργότερα, στη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο, ο Μήτσος Παπαρήγας εξοντώθηκε με αργό και συστηματικό τρόπο, αφού οι δήμιοί του φρόντιζαν να του βάζουν στο φαγητό δόσεις από κάποιο είδος δηλητηρίου.





Ριζοσπάστης

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Δανείζονται μεταξύ τους με ... ενέχυρο το λαό! Του Νίκου Μπογιόπουλου








Η σελίδα 241 του μνημονίου. Να που πάνε τα λεφτά!














Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο συνθλίβεται ο ελληνικός λαός,
η πραγματική αιτία, για την οποία οι εργαζόμενοι, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους «πρέπει» να ζουν σαν είλωτες,
ο πραγματικός στόχος του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των μονοπωλίων, των εγχώριων και των Ευρωπαίων Σαμαροβενιζέλων και των Σόιμπλε,
καταγράφονται στη σελίδα 241 του μνημονίου που ψηφίστηκε την περασμένη Κυριακή στη Βουλή.
*
Ιδού, λοιπόν, προς όφελος ποιων συνάπτεται το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ:
Σύμφωνα με το μνημόνιο, όπως αυτό ψηφίστηκε στο... Ναό της Δημοκρατίας και πριν από τις αποφάσεις του Eurogroup, από τα 130 δισ. ευρώ του δανείου, στο «Παράρτημα 3 - Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης - Προοίμιο - Αρθρο 6», αναφέρεται ότι
*
α) τα 30 δισ. ευρώ θα διατεθούν άμεσα στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα ενταχθούν στο λεγόμενο PSI,
*
β) τα 35 δισ. ευρώ θα διατεθούν μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης οι οποίες κατέχουν ελληνικά ομόλογα,
*
γ) τα 5,7 δισ. ευρώ θα διοχετευτούν για την εξόφληση τόκων ανεξόφλητων ομολόγων που έχουν ενταχθεί στο «κούρεμα».
*
Επίσης:
Σύμφωνα με το μνημόνιο που ψηφίστηκε, και όπως καταγράφεται στην ίδια σελίδα, τη σελίδα 241, προβλέπεται ότι από το δάνειο θα διοχετευτούν χρήματα για την περίφημη «ανακεφαλαίωση των ελληνικών τραπεζών». Το συγκεκριμένο ύψος του ποσού αυτού - κατά πολύ περίεργο τρόπο - δεν αναγράφεται. Στο συγκεκριμένο σημείο του μνημονίου που ψήφισε η Βουλή, αντί αριθμού... υπάρχει κενό (σ.σ.: αν και στο αρχικό σχέδιο γινόταν λόγος για 23 δισ. ευρώ).
Εντούτοις, εκείνο που γνωρίζουμε - και το γνωρίζουμε από τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών - είναι ότι πρόκειται για ένα ποσό το οποίο, σε κάθε περίπτωση, ξεπερνά
δ) τα 39 δισ. ευρώ που θα διατεθούν στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και θα προστεθούν στον προηγούμενο πακτωλό των δισεκατομμυρίων που από το 2009 έχουν, με την μορφή «πακέτων» και «ενισχύσεων», διατεθεί στους τραπεζίτες.
(Σημείωση: Χτες, μόλις, έγινε γνωστό στο πλαίσιο του Eurogroup ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ εκτιμούν ότι το ποσό αυτό θα κινηθεί τελικά στα 50 δισ. ευρώ!).
*
Σύμφωνα, λοιπόν, με το ίδιο το Μνημόνιο που ψηφίστηκε, από αυτό το «σωτήριο» δάνειο των 130 δισ. ευρώ - σ.σ.: «το μεγαλύτερο στην ιστορία», όπως ομολογούν πανηγυρίζοντας (!) οι Παπαδήμος, Σαμαράς, Παπανδρέου -
τουλάχιστον τα 110 δισ. ευρώ, δηλαδή
πάνω από το 85% του δανείου,
αφορά, πηγαίνει και εκ προοιμίου επιστρέφει - και μάλιστα με τόκο που θα τον πληρώνει ο ελληνικός λαός για δεκαετίες -
στους δανειστές, στους εγχώριους και ξένους ομολογιούχους, στους τραπεζίτες, στους τοκογλύφους και τους λεγόμενους κερδοσκόπους!
Οσο για τα υπόλοιπα 20 δισ. ευρώ που απομένουν (αν απομένουν..) από το «πακέτο», είναι δεδομένο ότι θα βρίσκονται κατατεθειμένα και δεσμευμένα στον περίφημο «ειδικό λογαριασμό», ο οποίος φυσικά και δεν αφορά ούτε τους μισθούς, ούτε τις συντάξεις των εργαζομένων, αλλά τη διασφάλιση - και πάλι - των πιστωτών έναντι των τρεχουσών και μελλοντικών τοκογλυφικών τους απαιτήσεων!
*
Αυτή είναι η αλήθεια!
Αυτή είναι η «σωτηρία», την οποία ευαγγελίζονται για τον ελληνικό λαό!
Δανείζουν την Ελλάδα, υποτίθεται, για να «ορθοποδήσει», όταν είναι πασιφανές ότι δεν δανείζουν την Ελλάδα των λαϊκών στρωμάτων, αλλά ότι
οι πιστωτές μας επαναχρηματοδοτούν τον εαυτό τους,
και ότι για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν τον ελληνικό λαό σαν «ενέχυρο»!
*
Αυτή είναι η αλήθεια!
Οτι τα χρήματα για τα οποία μιλούν δεν αφορούν στον ελληνικό λαό.
Οτι δεν έχουν καμία σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις του.
Οτι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τους μισθούς είναι ότι λεηλατεί τους μισθούς,
ότι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τις συντάξεις είναι ότι καταργεί τις συντάξεις.
Οτι, τελικά, πρόκειται για δανεικά που καταλήγουν στην κεφαλαιουχική ενίσχυση της εγχώριας πλουτοκρατίας και στους ίδιους τους δανειστές προς τους οποίους επιστρέφουν αυτά τα χρήματα
- και μάλιστα επιστρέφουν ακριβώς τη στιγμή που «δίνονται» -
και που αυτοί που τα «δίνουν», τα «δίνουν» για να εξασφαλίσουν τα δικά τους κέρδη, για να εξασφαλίσουν ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια.
Οσο δε για τα μελλοντικά τοκογλυφικά, οι ντόπιοι και διεθνείς «σωτήρες» επιβάλλουν - διά νόμου πλέον (!) - τη ρήτρα ότι ο ελληνικός λαός έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης:
Να πληρώνει τους νέους τόκους αυτής της νέας ληστείας, ζώντας σκλάβος, δούλος των 400 ευρώ μισθό, άνεργος, άστεγος και υποσιτιζόμενος, εις τον αιώνα τον άπαντα!

Ανακοίνωση του σωματείου εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας για τις προσπάθειες προβοκάτσιας του αγώνα










Το ΔΣ του Σωματείου των εργαζόμενων στην «Ελληνική Χαλυβουργία» «Η Ενότητα» έβγαλε ανακοίνωση, με αφορμή νέες μεθοδεύσεις σε βάρος του απεργιακού αγώνα των χαλυβουργών, στις οποίες πρωτοστατεί και η «Χρυσή Αυγή». Η ανακοίνωση έχει ως εξής:
«Το ΔΣ του σωματείου των εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας καταγγέλλει την προσπάθεια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων ομάδων να προβοκάρουν, να συκοφαντήσουν και να αμαυρώσουν τον ηρωικό αγώνα μας.

Η Χρυσή Αυγή από την αρχή τάχθηκε ενάντια στον αγώνα μας, όπως και σε κάθε εργατικό λαϊκό αγώνα. Υπερασπίστηκε τον Μάνεση, λέγοντας πως η πρότασή του για απολύσεις και πεντάωρο ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά. Οτι κάθε επιχείρηση γι' αυτό υπάρχει, για να βγάζει κέρδος. Από την αρχή κατηγορούσε το σωματείο μας ως αδιάλλακτο και υποκινούμενο, ότι με τη στάση του οδηγεί το εργοστάσιο στο κλείσιμο, όπως έγινε με την ΠΙΡΕΛΙ και άλλα εργοστάσια, προσπάθησε να φέρει σε αντιπαράθεση τους συναδέλφους Χαλυβουργούς στο Βόλο με εμάς στον Ασπρόπυργο, λέγοντας ότι οι εργαζόμενοι του Ασπρόπυργου κάνουν απεργία, γιατί όταν απολυθούν έχουν εξασφαλίσει παχυλές αποζημιώσεις, σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους στο Βόλο.
Βλέποντας ότι αυτές οι αντιδραστικές θεωρίες δεν είχαν καμία απήχηση, ότι οι Χαλυβουργοί συνέχιζαν περήφανα τον αγώνα τους ενάντια στον Μάνεση και στην τάξη του συνολικά, ότι αυτός ο αγώνας είχε τη συμπαράσταση όλων των εργαζομένων εδώ και διεθνώς από τους εργάτες όλου του κόσμου και από τους μετανάστες που εργάζονται στη χώρα μας, αποφάσισαν να χτυπήσουν με άλλους, ύπουλους τρόπους τον αγώνα μας. Την 109ημέρα απεργίας επισκέφτηκαν ξαφνικά το εργοστάσιο με πρόσχημα την υλική βοήθεια. Αφού έβγαλαν φωτογραφία στα μακαρόνια και στα νερά που έφεραν, στολισμένα με προεκλογικά εμετικά συνθήματα, τα οποία είδαμε αφού είχαν φύγει, και αφού βιντεοσκόπησαν την παρουσία τους, στη συνέχεια άρχισαν το γνωστό έργο τους. Μέσω διάφορων ανακοινώσεων άρχισαν να προβοκάρουν τον αγώνα μας, το ΔΣ του σωματείου, και τα στελέχη του. Ταυτόχρονα, κάποιοι άλλοι από άλλες ομάδες, βρήκαν την αφορμή για να πούνε ανοιχτά αυτό που τόσον καιρό έκρυβαν, δηλαδή ότι και αυτοί αξιοποιούν την απεργία μας για δικούς τους λόγους χωρίς να συμφωνούν με αυτή και το περιεχόμενό της.
Σε όλους αυτούς απαντάμε ότι είναι μικροί, για να κρίνουν και να χτυπήσουν τον αγώνα των Χαλυβουργών. Οι Χαλυβουργοί εκφράζονται μέσα από τις αποφάσεις των συνελεύσεών τους και του ΔΣ του σωματείου τους. Σε αυτές αποτυπώνεται το ταξικό περιεχόμενο και ο προσανατολισμός του αγώνα, τα αιτήματά τους.
Επαναλαμβάνουμε ξανά ότι εμείς ζητάμε την αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων. Δηλώνουμε όμως, για άλλη μια φορά, ότι ο αγώνας των Χαλυβουργών ούτε αποπροσανατολίζεται, ούτε εξαγοράζεται με πρόσχημα την υλική βοήθεια. Στο κάλεσμά μας, από την αρχή, ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες συνδικάτα, μαζικές οργανώσεις και χιλιάδες εργαζόμενοι από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, που με πολλές οργανώσεις έχουμε διαφορετικές απόψεις, στόχους και κατεύθυνση.
Γνωρίζουμε ότι ορισμένοι δεν προσφέρουν την υλική βοήθεια με στόχο να βοηθήσουν, ότι άλλα έχουν στο μυαλό τους. Δηλώνουμε ότι οι Χαλυβουργοί δεν είναι για τα δόντια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων δήθεν επαναστατών. Οι Χαλυβουργοί είναι κομμάτι του οργανωμένου ταξικού κινήματος, που ήταν και παραμένει ο βασικός υποστηρικτής του αγώνα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι αυτοί κατηγορούν το ΠΑΜΕ, μέσα κι έξω απ' την Ελλάδα, που ήταν και παραμένει από την αρχή ο βασικός υποστηριχτής του αγώνα μας, που τώρα βρίσκεται σε πανελλαδική οικονομική εξόρμηση για τη στήριξη του αγώνα μας. Καλούμε όλους τους Χαλυβουργούς να απομονώσουν όσους προκαλούν ζημιά στον αγώνα μας. Λέμε στο Μάνεση και τους ανθρώπους του ότι είναι γελασμένοι αν νομίζουν ότι θα προβοκάρουν και θα χτυπήσουν το κίνημα αλληλεγγύης του αγώνα μας. Οι προβοκάτσιες δεν θα περάσουν.

Παλεύουμε για να γίνει όλη η Ελλάδα Χαλυβουργία».

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΚΚΕ: Η χρεοκοπία του λαού είναι ανεξέλεγκτη (video)







Βαθύ Κόκκινο

Το φως που καίει...





Κάτι καινούργιο κι ωραίο γεννήθηκε στην πόλη μας. Στην παλιά Νομαρχία, νέοι άνθρωποι συμμετέχουν για πρώτη φορά σε συλλογικές δράσεις, ξεπερνώντας ατομικιστικές συμπεριφορές και στάση ζωής. Νέοι που δεν τους μαντρώνουν ούτε οι παιδονόμοι που το κράτος διόρισε σαν διευθυντές σχολείων, ούτε οι τραμπούκοι που το παρακράτος θέσπισε σαν θεματοφύλακες της σχολικής πειθαρχίας. Νέοι, που μέχρι χθες η συλλογική τους έκφραση, έπαιρνε σάρκα και οστά στα γήπεδα. Παιδιά λαϊκών οικογενειών, που μέχρι χθες χτυπούσαν ο ένας τον άλλο, υποστηρίζοντας τα σώβρακα, τις φανέλες και τα συμφέροντα του κάθε μεγαλομέτοχου. Σήμερα οι ίδιοι αυτοί νέοι, που τα αδιέξοδα τους τα διοχέτευαν στον οπαδισμό, έρχονται μαζικά στην κατάληψη. Ψάχνοντας τις πραγματικές αιτίες για τα αδιέξοδα τους. Στο λαιμό τους έχουν ακόμα κρεμασμένα τα οπαδικά κασκώλ, αλλά ξενυχτούν μαζί στην περιφρούρηση της κατάληψης, παίρνουν το λόγο στις διαδικασίες συνέλευσης και συμφωνούν να παλέψουν όλοι μαζί τον κοινό εχθρό. Να παλέψουν τον ραγιαδισμό και τη μοιρολατρία.
Εργαζόμενοι από δεκάδες φορείς συμμετέχουν και μαζικοποιούν τις διαδικασίες της κατάληψης. Βάζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στα ξενοδοχεία, στα σουπερ-μάρκετ, στην οικοδομή, σε όλους τους χώρους δουλειάς. Θυμώνουν με την κατάργηση του οργανισμού εργατικής κατοικίας, που μετατρέπει το όνειρο για ένα δικό τους σπίτι… σε εφιάλτη. Αναζητούν κοινές δράσεις ώστε να μην μείνουν μόνοι, όπως πολύ θα ήθελαν τα αφεντικά τους. Μαζί χέρι-χέρι βαδίζουν, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι χωρίς να κοιτάνε κομπλεξικά και καχύποπτα ο ένας τον άλλο. Μαζί βάζουν τέρμα στο διαίρει και βασίλευε. Μαζί κάνουν το σύστημα εξουσίας και τους τοπάρχες του, να σιωπούν αμήχανοι μπροστά στη λαϊκή ενότητα.
Μικρομεσαίοι ανηφορίζουν διστακτικοί την ανηφόρα της Νομαρχίας για να δουν τί γίνεται. Άνθρωποι που μέχρι χθες, νοιαζόντουσαν μόνο για το μαγαζί τους, σήμερα συνειδητοποιούν ότι πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι με τους εργαζόμενους. Έχουν καταλάβει ότι η επιβίωσή τους, προϋποθέτει την αξιοπρεπή αμοιβή των εργαζομένων.
Υπάλληλοι της Νομαρχίας, οι οποίοι θα τραβήξουν μεγάλο ζόρι όταν γυρίσουν στις εργασίες τους, για να διεκπεραιωνόσουν εργασία πολλών ημερών, έβγαλαν ανακοίνωση και είναι στο πλευρό της κατάληψης. Συνεργάζονται μαζί μας άψογα και όποτε υπάρχουν επείγοντα ζητήματα εξυπηρέτησης των πολιτών, προσέρχονται για να τα φέρουν εις πέρας. Κάποιοι ήθελαν τους εργαζομένους της Νομαρχίας να τους χρησιμοποιήσουν σαν πολιορκητικό κριό εναντίον της κατάληψης. Δεν τους βγήκε. Με μια έξυπνη τακτική, η συντονιστική της κατάληψης, έχει περιοδικά επιτρέψει την λειτουργία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τις μεταθέσεις εκπαιδευτικών, του μηχανολογικού για θέματα επαγγελματιών αυτοκινητιστών, της επιτρόπου για υπογραφή ενταλμάτων κ.λ.π. Έπονται οι υπηρεσίες Κοινωνικής Πρόνοιας. Όλα αυτά για κάποιες ώρες και για ζητήματα που δεν χωράνε αναβολή. Αυτή η τακτική λειτούργησε σα βαλβίδα αποσυμπίεσης κι έτσι οι περισσότεροι συμπολίτες μας, που στην αρχή είχαν αντιδράσει, σήμερα βρίσκονται στο πλευρό μας. Γιατί καταλαβαίνουν ότι ο αγώνας είναι κοινός. Γιατί μπορούν να ξεχωρίζουν το μικρό διακύβευμα μίας προσωρινής δυσλειτουργίας στην εξυπηρέτηση τους, με το μεγάλο διακύβευμα, που είναι η αντίσταση στην εφαρμογή μίας πολιτικής που δένει χειροπόδαρα το λαό και τον τόπο μας. Καταλαβαίνουν ότι όταν ο γείτονας σου σπάσει την πόρτα για να σβήσει τη φωτιά που καίει το σπίτι του, δεν έχεις το ηθικό δικαίωμα να του ζητήσεις αποζημίωση για τη σπασμένη πόρτα...
Και μιας και μιλώ για σπασμένη πόρτα, θέλω να διαβεβαιώσω ότι καμία ζημιά, κανένα βανδαλισμό δεν επιτρέπει η Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. 
Σε αντίθεση, υπάρχει ομάδα καθαριότητας που καθαρίζει τον προαύλιο χώρο και τον προθάλαμο της Νομαρχίας. Όλος ο άλλος χώρος είναι κλειστός με αλυσίδες και επιτηρείται με ομάδες περιφρούρησης. Στον προθάλαμο καταγράφεται με όνομα και ώρα εισόδου-εξόδου, ο κάθε υπάλληλος που μπαίνει στο γραφείο του καθώς και η υπηρεσία που θα διεκπεραιώσει. Ακόμα και οι αλληλέγγυοι που πάνε στην τουαλέτα καταγράφονται.
Συμπολίτες μας, φέρνουν μαζικά ξύλα για να ζεσταθούμε, κουβέρτες, τρόφιμα, σκεύη μαγειρικά, καρέκλες και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Ανιδιοτελώς, χωρίς να θέλουν ούτε εξυπηρέτηση αλλά ούτε και διαφήμιση. Ομάδα μαγειρείου, φτιάχνει φαΐ, όχι μόνο για τους συμμετέχοντες στην κατάληψη αλλά και για δεκάδες συμπολίτες μας, οι οποίοι στην κυριολεξία δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τη σίτιση της οικογένειά τους. Αυτή, είναι και η πεμπτουσία της αλληλεγγύης. Να βοηθάς τους συνανθρώπους σου, όχι για να καλύψεις το πρόβλημα, όχι για να χρυσώσεις το χάπι, αλλά, για να δείξεις ότι οι άνθρωποι πρέπει να αγωνιστούν για να βγουν από το μίζερο μέλλον που τους επιφυλάσσουν, ώστε αύριο να μην έχουν ανάγκη για συσσίτια. Αλληλεγγύη λοιπόν όσων αγωνίζονται και όχι φιλανθρωπία των χορτάτων για να κρατούν τους πεινασμένους ζωντανούς αλλά υποταγμένους.
Όσοι ανηφορίζουν στην κατάληψη τα απογεύματα στις 7 που αρχίζουν οι συνελεύσεις μας, μπορούν να πουν την άποψή τους και τις ιδέες τους. Να προτείνουν τρόπους δράσης. Σε διαδικασίες μάλιστα πολύ ανώτερες από αυτές που έχω ζήσει στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.
 
 
Τα βράδια τα μετατρέπουμε σε αυτοσχέδια γλέντια, με μουσικούς του τόπου μας, που είναι αλληλέγγυοι στον αγώνα. Τα μεσημέρια μπορεί να πετύχετε βιντεοπροβολές ταινιών ή ντοκιμαντέρ που μετατρέπουν την κατάληψη σε ανοιχτό σχολείο. Μπορεί για παράδειγμα να βρεθείτε σε μία ενημερωτική συζήτηση για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και να καταλάβετε με τί διαθέσεις έρχεται η μαφία των Α.Π.Ε… Πώς, στο όνομα του κέρδους, κάποιοι σκοπεύουν να σαρώσουν τη φύση, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τις δυνατότητες ανάπτυξης και την ιστορία μας, πουλώντας στη συνέχεια στους ιθαγενείς, το ρεύμα που παράγεται στο τόπο τους.
Μέσα σε όλα αυτά, στήνουμε το κοινωνικό ιατρείο και φαρμακείο που θα λειτουργήσει την πρώτη εβδομάδα του Μάρτη σε χώρο που διαμορφώθηκε και εξοπλίστηκε από εθελοντές, στο παλιό εργατικό κέντρο. Ήδη έχουν μαζευτεί μεγάλες ποσότητες φαρμάκων και από προσφορές φαρμακείων αλλά κυρίως από τα φάρμακα που είχε ο καθένας στο σπίτι του.
Το κιόσκι των αλληλέγγυων πολιτών που δουλεύει στην πλατεία, βοηθάει τον κόσμο να πληρώνει μόνο το ρεύμα των λογαριασμών της ΔΕΗ, χωρίς να αναγκάζεται να πληρώνει το χαράτσι. 
Την ίδια στιγμή υπάρχει ομάδα 90 αποφασισμένων “μουτζαχεντίν” που δεν θα επιτρέψει σε κανένα συνεργείο να κόψει ρεύμα από σπίτια και μαγαζιά της πόλης και των χωριών μας. Υπάρχει ακόμα η συνεργασία με το σωματείο των ηλεκτρολόγων των ξενοδοχείων, ώστε να επιχειρούμε με μαζικό, κινηματικό και πανηγυρικό τρόπο την επανασύνδεση του ρεύματος.
Με λίγα λόγια στην κατάληψη της Νομαρχίας ζούμε στιγμές, που μερικά χρόνια πριν, ούτε να φανταστούμε δεν μπορούσαμε. Βέβαια καλό θα ήταν η αντίσταση αυτή να είχε αρχίσει πολύ πιο γρήγορα, ώστε να είχαμε αποφύγει την τελική επίθεση που δέχεται η κοινωνία μας από τις δυνάμεις του κεφαλαίου.
 Όμως (δυστυχώς) το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη. Γι' αυτό, έστω και αργά, έστω και τώρα, ανηφορίστε προς τη Νομαρχία.
 Θαρρώ πως ζούμε και στην πόλη μας την αρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου και τα ύστερα μιας παλιάς που θα συντριβεί με κρότο

Ανταπόκριση του Βυσσινόκηπου από τη κατάληψη της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου