ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Υακίνθεια Ανώγεια 2011. Ο θεσμός των Υακινθείων, κλείνει φέτος 14 χρόνια παρουσίας

Προσωρινός αντιλαϊκός συμβιβασμός στην Ευρωζώνη



Την ώρα που η Ελλάδα αναδείχθηκε επίσημα στο πρώτο κράτος - μέλος της Ευρωζώνης με μερική αδυναμία πληρωμής των δανειακών υποχρεώσεών της, η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να πανηγυρίζει για την απόφαση της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ. Μια απόφαση που αποδέχεται τη μερική ελεγχόμενη χρεοκοπία της χώρας. Η κυβέρνηση προβάλλει σαν σωτηρία το νέο δανειακό πακέτο των 109 δισ. ευρώ και τη συμφωνία επιμήκυνσης της διαχείρισης του δημόσιου χρέους υπό την αιγίδα της ΕΕ.
Ποιους αφορά η σωτηρία; Σίγουρα δεν αφορά τους εργαζόμενους που θα δοκιμασθούν με νέα σκληρότερα μέτρα, για να διασφαλιστεί φθηνότερη εργατική δύναμη και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων. Μεγαλύτερη φοροεπιδρομή, ταχύτερη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στους μονοπωλιακούς ομίλους, νέο Μνημόνιο το φθινόπωρο συνοδεύουν τη συμφωνία που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση. Φυσικά, οι γενικές κατευθύνσεις κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης δεν αποτελούν ελληνική πρωτοτυπία. Καθορίζονται απ' την αντεργατική στρατηγική «Ευρώπη 2020» και κωδικοποιούνται με το «Σύμφωνο για το ευρώ».
Ομως, η ελληνική κυβέρνηση αποδείχθηκε «βασιλικότερη του βασιλέως».     Διασφάλισε για τους πιστωτές ότι «θα τεθεί σε εφαρμογή συμφωνία παροχής εγγυήσεων», δηλαδή η περιουσία του ελληνικού δημόσιου διατίθεται σαν εμπράγματη εγγύηση για το νέο δάνειο.        Σ' αυτήν την κατεύθυνση, θα αξιοποιηθεί και το νεοϊδρυθέν Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.

























Τότε ποιους έσωσε η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής, για την οποία πανηγυρίζει η ελληνική κυβέρνηση;
Διασφάλισε, έστω, μια ουσιαστική μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους;
Ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί προσδιόρισε τη μείωση στο 24% του ΑΕΠ. Δηλαδή, δεν επιστρέφουμε καν στο επίπεδο του δημόσιου χρέους που υπήρχε πριν την ενεργοποίηση του μνημονίου το 2009. Το ελληνικό δημόσιο αντί να πληρώσει 34 δισ. ευρώ τόκους, σε εφτάμισι χρόνια, θα πληρώσει πάνω από 57 δισ. ευρώ σε 15 χρόνια. Το σύνολο του χρέους μεταφέρεται στο μέλλον, καθώς μέχρι το 2020 δεν θα καταβληθούν χρεολύσια, αξίας 135 δισ. ευρώ.
Ποιοι σώθηκαν, λοιπόν; Οι ξένοι και εγχώριοι τραπεζικοί όμιλοι και τα κράτη πιστωτές.
Απ' τα 109 δισ. ευρώ του περιβόητου πακέτου σωτηρίας, τα 20 δισ. θα διατεθούν για αναπλήρωση κεφαλαίου των ελληνικών τραπεζών και τα 35 δισ. δεν θα δοθούν στην ελληνική κυβέρνηση, αλλά θα διατηρηθούν ως εγγύηση για τους κινδύνους που διατρέχουν οι ιδιωτικές τράπεζες. Ομως, το κύριο ζήτημα που ανέδειξε η Σύνοδος δεν περιορίζεται στους όρους διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Εύθραυστος συμβιβασμός
Παρά τη στρατηγική συμφωνία τους, για κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, είναι πλέον φανερή η δυσκολία μεταξύ των κρατών - μελών της ΕΕ και των διάφορων τμημάτων του μεγάλου κεφαλαίου να καταλήξουν σε ένα στέρεο μεσοπρόθεσμο συμβιβασμό σχετικά με την οικονομική διαχείριση στην Ευρωζώνη.
Το θέμα δεν περιορίζεται στη δυσκολία συμφωνίας επιμερισμού των βαρών για τη διαχείριση της υπερχρέωσης της Ιταλίας και της Ισπανίας, το οποίο δεν αναδεικνύουν οι αστικές αναλύσεις. Ασφαλώς τα απόλυτα μεγέθη του δημόσιου χρέους της Ισπανίας και της Ιταλίας είναι πολύ μεγαλύτερα απ' της Ελλάδας και γι' αυτό υπήρξε διευκρίνιση στην πρόσφατη Σύνοδο της ΕΕ ότι η απόφαση αφορά την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας είναι «λύση έκτακτου και μοναδικού χαρακτήρα».
Το ζήτημα όμως είναι πολύ βαθύτερο. Οι πολιτικές ηγεσίες της ΕΕ γνωρίζουν ότι η διόγκωση του δημόσιου χρέους αποτελεί μια εκδήλωση των συνεπειών του ανταγωνισμού και της ανισόμετρης ανάπτυξης μεταξύ κρατών - μελών της ΕΕ, που οξύνθηκαν μετά τη δημιουργία της Ευρωζώνης. Η εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης έθεσε σε δοκιμασία την τεχνητή νομισματική συγκόλληση του ευρώ μεταξύ καπιταλιστικών κρατών με διαφορετικό επίπεδο παραγωγικότητας, βιομηχανικής παραγωγής και ανταγωνιστικότητας.
Τα προηγούμενα χρόνια, η Γερμανία υπήρξε η μεγάλη ωφελημένη της Ευρωζώνης. Διατήρησε το ευρώ σαν ισχυρό διεθνές αποθεματικό νόμισα και ταυτόχρονα ενίσχυσε τις εξαγωγές και την ανταγωνιστικότητά της. Η Ευρωζώνη και ιδιαίτερα τα κράτη του μεσογειακού νότου αποτέλεσαν διέξοδο για να επενδυθούν άμεσα γερμανικά κεφάλαια, να δοθούν δάνεια και να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές.
Απ' την άλλη, η μεταποίηση των μεσογειακών χωρών υποχώρησε στον ανταγωνισμό. Γι' αυτό και η γαλλική κυβέρνηση την περίοδο 2008 - 2010 άσκησε σκληρή κριτική στη γερμανική, με αποκορύφωμα τη δήλωση της τότε υπουργού οικονομικών Κρ. Λαγκάρντ το Μάρτη του 2010 ότι τα «εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας είναι τα ελλείμματα του μεσογειακού Νότου»
Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου άλλαξε ο συσχετισμός σε βάρος της Γαλλίας και των μεσογειακών συμμάχων της. Αυτό αποτυπώθηκε με την επίσημη συμπόρευση, παρά τις διαφωνίες της γαλλικής κυβέρνησης στις επιλογές της καγκελαρίου Μέρκελ, μετά τον περιβόητο συμβιβασμό της Ντόβιλ, τον Οκτώβρη του 2010.
Καθώς, όμως, οι ανισότητες στο εσωτερικό της Ευρωζώνης μεγαλώνουν, τα στρατηγικά διλήμματα αυξάνονται σε κάθε ιμπεριαλιστικό επιτελείο, εντός και εκτός ΕΕ. Στο εσωτερικό της άρχουσας τάξης της Γερμανίας ισχυροποιείται η τάση που ζητά αναμόρφωση της Ευρωζώνης και κινήσεις εμβάθυνσης των σχέσεων συνεργασίας με τη Ρωσία και την Κίνα, καθώς αναβαθμίζεται η σημασία των ασιατικών αγορών για τις γερμανικές εξαγωγές.
Ο συμβιβασμός ενδοαστικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της Γερμανίας αποτυπώνεται στο δίλημμα που θέτει στην ουσία η γερμανική κυβέρνηση στα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ. «Πιο αυστηρή εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής, ιδιαίτερα της δημοσιονομικής ή στενότερη ζώνη του ευρώ» Σ' αυτήν την κίνηση, η Γερμανία στηρίζεται από άλλα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη όπως η Ολλανδία, η Αυστρία, η Φινλανδία.
Σ' αυτό το πλαίσιο, η Γερμανία απαίτησε και πέτυχε, εκτός των άλλων, μια μικρή συμμετοχή των τραπεζικών ομίλων πιστωτών της Ελλάδας στον επιμερισμό της αναγκαίας απαξίωσης κεφαλαίου για να επιτευχθεί μια συμβιβαστική λύση.
Απ' τη πλευρά της, η Γαλλία ζήτησε, χωρίς επιτυχία, ανάληψη μεγαλύτερου βάρους διαχείρισης από πλευράς Γερμανίας, στοχευμένη φορολόγηση των τραπεζικών ομίλων, μετεξέλιξη του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, (EFSF) σε ένα ευρωπαϊκό ΔΝΤ και ορισμένα μέτρα επεκτατικής διαχείρισης για την τόνωση των επενδύσεων.
Η αμερικανική κυβέρνηση άσκησε επίσης πίεση και κριτική στην περιοριστική πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης. Ομως, την ίδια ώρα οι Ρεπουμπλικάνοι ασκούν αντίστροφη κριτική στον Πρόεδρο Ομπάμα για τη διόγκωση του δημόσιου χρέους και την αύξηση της φορολογίας που προκαλεί η επεκτατική πολιτική του. Η αντιφατική στάση των ΗΠΑ απέναντι στη Γερμανία καθορίζεται και απ' την ανησυχία της στενότερης προσέγγισης Γερμανίας - Ρωσίας - Κίνας, σε περίπτωση αναμόρφωσης της Ευρωζώνης.
Το επόμενο διάστημα, η συνοχή του γαλλογερμανικού άξονα θα δοκιμαστεί ακόμα περισσότερο, καθώς μεγαλώνει η διαφορά οικονομικής ισχύος των δύο πόλων και αποκλίνουν τα συμφέροντά τους στη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης.
Αυτό που σίγουρα έχει ήδη αποδειχθεί είναι ότι καμία εκδοχή της αστικής διαχείρισης δεν μπορεί να ματαιώσει την εκδήλωση της κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Καμιά απόφαση των αστικών κυβερνήσεων δεν μπορεί να υπερβεί της εγγενείς αντιφάσεις και τις συνέπειες της ανισόμετρης ανάπτυξης στο εσωτερικό της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παγιδευθούν ανάμεσα στις υπαρκτές αντιθέσεις και τις αναδιατάξεις συμμαχιών μεταξύ τμημάτων της άρχουσας τάξης και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σχετικά με τον επιμερισμό των βαρών της κρίσης. Η λαϊκή ευημερία θα θυσιάζεται στο βωμό της ανταγωνιστικότητας τόσο στη φάση της καπιταλιστικής κρίσης όσο και στην περίοδο των ψηλών ρυθμών καπιταλιστικής ανάπτυξης και μεγάλων αναπτυξιακών προγραμμάτων.
Η παγίδευση του εργατικού κινήματος στις ενδοαστικές αντιθέσεις θα είναι καταστροφική για την πορεία του. Αντίθετα, απαιτείται επαγρύπνηση, για να μπορεί να αξιοποιήσει απ' τη σκοπιά του δικού του ταξικού συμφέροντος μια πιθανή όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων π.χ. με αφετηρία τη δυσκολία διαχείρισης της υπερχρέωσης στην Ιταλία.
ΣΥΡΙΖΑ - ΝΑΡ: Προτάσεις ενσωμάτωσης
Μέσα σ' αυτήν τη συγκυρία, αυξάνονται οι δυνατότητες οργάνωσης της λαϊκής αντεπίθεσης. Καθοριστικής σημασίας για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι ο απεγκλωβισμός των λαϊκών στρωμάτων από τις αυταπάτες που καλλιεργεί το οπορτουνιστικό ρεύμα σχετικά, με τη δυνατότητα άμεσης ανώδυνης φιλολαϊκής διεξόδου χωρίς σύγκρουση και ρήξη με την εξουσία των μονοπωλίων και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που τη στηρίζουν.
Το δηλητήριο των ανώδυνης άμεσης φιλολαϊκής λύσης προσφέρεται σε δύο συσκευασίες. Η πρώτη αφορά στην περιβόητη «επανίδρυση της ΕΕ» σύμφωνα με τις προτάσεις του ΚΕΑ που συγκλίνουν με τις αντίστοιχες της γερμανικής και γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας. Προτάσεις που προβάλλει ο ΣΥΝ και οι οποίες εστιάζουν στην αναδιάρθρωση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με επιλεκτική διαγραφή ενός μέρους του και ενεργοποίηση των ευρωομολόγων. Προτάσεις που ζητούν μια πιο επεκτατική σοσιαλδημοκρατική διαχείριση με κρατική ενίσχυση των επενδύσεων και συμβολή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Οι συγκεκριμένες προτάσεις στην πραγματικότητα ζητούν απ' τη γερμανική κυβέρνηση να αποδεχθεί ένα μεγαλύτερο μερίδιο στον επιμερισμό των βαρών διαχείρισης του προβλήματος των υπερχρεωμένων κρατών (ευρωομόλογα) σε αντάλλαγμα για την ηγεμονία της στο σύνολο της Ευρωζώνης.
Αυτές οι προτάσεις προώθησης της ευρωπαϊκή ενοποίησης δεν μπορούν να εξαλείψουν τις συνέπειες της ανισόμετρης ανάπτυξης στο πλαίσιο της ΕΕ.
Η κρατική στήριξη των επενδύσεων (δημόσιων και ιδιωτικών) οδηγεί τελικά στην κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και στην υπερχρέωση του κράτους.
Σήμερα, γνωρίζουμε, απ' την ίδια μας την πείρα στην Ελλάδα, πού οδήγησε η σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της πρώτης πενταετίας του ΠΑΣΟΚ και η πολιτική προσέλκυσης σημαντικών ξένων επενδύσεων απ' τις κυβερνήσεις στη συνέχεια π.χ. «Ντόιτσε Τέλεκομ» στον ΟΤΕ, «Κόσκο» στον ΟΛΠ. Τα κρατικά πακέτα διαχείρισης της κρίσης οδηγούν σε νέα αφαίμαξη των λαϊκών νοικοκυριών για τη διασφάλισή τους και αύξηση της υπερχρέωσης.
Οι προτάσεις του ΣΥΝ μεταθέτουν τα βασικά ζητήματα της ταξικής πάλης στο υπερεθνικό επίπεδο, του «ευρωμονόδρομου», παραγνωρίζοντας την ανισόμετρη ανάπτυξη, τη διαφορά του συσχετισμού στο πολιτικό επίπεδο κάθε κράτους και το ρόλο του εθνικού αστικού κράτους σαν βάση της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης. Ετσι, αδυνατίζουν την πάλη σε εθνικό επίπεδο και απονευρώνουν κάθε ουσιαστική προσπάθεια αλλαγής του διεθνούς συσχετισμού.
Ο ΣΥΝ εξαπατά, τελικά, το λαό για τη δυνατότητα φιλολαϊκής μετεξέλιξης της ΕΕ. Η ΕΕ απ' τους ιδρυτικούς της στόχους, τη δομή και την αποστολή της αποτελεί φύλακα της εξουσίας και της κερδοφορίας των μονοπωλίων, φραγμό στην προοπτική του σοσιαλισμού.
Την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος αποτελούν οι προτάσεις που προβάλλουν συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για έξοδο του αστικού κράτους της Ελλάδας απ' το ευρώ και την ΕΕ. Προτάσεις που διανθίζονται με την καταγγελία σημείων της κυβερνητικής πολιτικής (το χαμηλό τίμημα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας κ.λπ.) και προβάλλονται σαν κρίκος αντικαπιταλιστικής συσπείρωσης, ενδιάμεσο «μεταβατικό πλαίσιο» και άλλα ηχηρά παρόμοια.
Ετσι, μια εναλλακτική σοσιαλδημοκρατική διαχείριση που έχει στόχο να συμβάλει στην ταχύτερη προσωρινή ανάκαμψη του ελληνικού καπιταλισμού απ' τη βαθιά του κρίση προβάλλεται σαν καινοτόμα πρόταση επαναστατικής τακτικής.
Η αστική τάξη έχει χρησιμοποιήσει διεθνώς τη λύση του προστατευτισμού της καπιταλιστικής οικονομίας μιας χώρας σαν εναλλακτική διέξοδο για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων. Προχωρώντας σε υποτίμηση του νομίσματος για την ενίσχυση των εξαγωγών και τη συγκράτηση των εισαγωγών, καλεί πάντα την εργατική τάξη σε νέες θυσίες στο βωμό της ανταγωνιστικότητας. Το παράδειγμα της Αργεντινής με τις δραματικές συνέπειες στους μισθούς, στην εκτίναξη της φτώχειας και της ανεργίας μετά την εφαρμογή αυτής της λύσης είναι χαρακτηριστικό.
Στο πλαίσιο του αστικού κράτους, μια μείωση του δημόσιου χρέους δεν οδηγεί σε μέτρα ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών αλλά σε νέες φοροαπαλλαγές και κρατικές ενισχύσεις του μεγάλου κεφαλαίου. Η επίθεση της αστικής τάξης για να διασφαλίσει φθηνότερη εργατική δύναμη θα συνεχισθεί επίσης αποφασιστικά, είτε η Ελλάδα είναι εντός είτε εκτός Ευρωζώνης και ΕΕ. Μια ματιά στη Σουηδία, στη Βρετανία, στη Δανία, στην Ιαπωνία και στις ΗΠΑ αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο.
Ρήξη ή ενσωμάτωση;
Τα ζητήματα αυτά δεν είναι καινούργια, ούτε αποτελούν σύγχρονες θεωρητικές συλλήψεις του οπορτουνιστικού ρεύματος. Οι κλασικοί αντιμετώπισαν αντίστοιχες απόψεις στην εποχή τους.
Γι' αυτό ο Μαρξ, στο Συνέδριο των Βρυξελλών του 1847, ενώ αναγνωρίζει ότι ο προστατευτισμός είναι επωφελής για τμήματα της άρχουσας τάξης και ενώ αποδεικνύει ότι το ελεύθερο εμπόριο δεν αμβλύνει τα προβλήματα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό, τάσσεται κατά του προστατευτισμού.
Γι' αυτό ο Λένιν, επίσης, τονίζει το 1916 ότι οι ριζοσπαστικές δημοκρατικές διεκδικήσεις όπως η διαγραφή του χρέους δεν είναι πραγματοποιήσιμες σε σταθερή κλίμακα υπέρ του λαού στα ιμπεριαλιστικά κράτη, παρά μόνο με επαναστατικές μάχες κάτω απ' τη σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Αντίστοιχα, σήμερα, κάθε προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος πρέπει να σημαδεύει την καρδιά της αστικής διαχείρισης και να απεγκλωβίζει από αυταπάτες. Η ένταση και ο συντονισμός των αγώνων, των απεργιών σε κάθε κλάδο, χωρίς την πολιτικοποίησή τους δεν μπορούν να διασφαλίσουν συνέχεια, διάρκεια, νικηφόρα προοπτική.
Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί είναι ότι ακόμα και για να αποκρούσουμε τα χειρότερα που έρχονται απαιτείται γραμμή ρήξης, που να στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο, την εξουσία των μονοπωλίων σ' όλα τα επίπεδα απ' το χώρο εργασίας και τον κλάδο μέχρι το γενικό πολιτικό επίπεδο.
Τώρα που η δυσκολία της αστικής διαχείρισης γίνεται πιο ορατή και το μέλλον της Ευρωζώνης κλυδωνίζεται μπορούμε από καλύτερες θέσεις να αναδείξουμε ότι στη χώρα μας υπάρχουν αντικειμενικά προϋποθέσεις για μια ριζικά διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας, με τη μετατροπή της ιδιοκτησίας του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνική κρατική ιδιοκτησία, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό της παραγωγής και εργατικό έλεγχο. Ξεδιπλώνοντας τη λαϊκή αντεπίθεση με αφετηρία την απαίτηση «Να πληρώσουν την κρίση τα μονοπώλια» και προβάλλοντας αγωνιστικά ριζοσπαστικούς άξονες πάλης (π.χ. πλήρη - σταθερή εργασία) που ανοίγουν το δρόμο της αποφασιστικής σύγκρουσης.
Η λύση υπάρχει, φτάνει ο λαός να πιστέψει στις δυνάμεις του: Αποδέσμευση απ' την ΕΕ και διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία.


Του
Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*  ( Ριζοσπάστης )
*O Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Czechs consider banning Communist Party - San Jose Mercury News

Czechs consider banning Communist Party - San Jose Mercury News
PRAGUE—They're the Czech Republic's fourth-largest political party, but the hardline Communists could soon be outlawed if the center-right government has its way.
It's more than two decades since communism collapsed here, but the survivors and ideological heirs to the party that ruled from 1948 until the "Velvet Revolution" of 1989 are under increasing political pressure.
Petr Necas' government has taken the first step toward a possible ban by asking the Interior Ministry to work on a legal complaint to make it happen. A study commissioned by a Senate committee compiled numerous complaints from lawmakers about their conduct.
The party, which is vehemently opposed to NATO, brands opponents "terrorists" and maintains friendly ties with the ruling Communists in Cuba, China and North Korea.
Unlike most other communist parties in the region that have joined the left-wing mainstream, the Czech party has maintained its hardline stance.
Supporters of the ban say it is a direct successor of the Communist Party of Czechoslovakia, whose members killed more than 240 political prisoners while thousands of other opponents died in prisons.
Jaromir Stetina, the main force behind the Senate report, said the Communists are an anachronism.
"The Czech Communists adore the violent communism based on Marx and Lenin," Stetina told The Associated Press. "They adore revolutionary violence."
He says the party should have been banned immediately   after the Velvet Revolution 


"Of course, it was a mistake, that's true—but it's still not too late to correct that mistake," he said. "The party remains dangerous."
But the Communists retain a support base. It's mostly formed of supporters of the communist-era party who oppose post-1989 changes. They are also able to attract voters by criticizing mistakes made by governments and problems connected with the country's transition from to democracy.
They currently have 26 members in Parliament's 200-seat lower house. In the 2010 election, they won 11.3 percent of the vote and regularly get more than 10 percent.
Communist Party chairman Vojtech Filip dismissed government criticism, saying his party's activities have never broken any law or violated the Constitution.
"They just can't ban a (political) view," Filip told AP. "They can't be serious about that."
Only the fringe, far-right Workers Party has been banned since 1989. The Supreme Administrative Court—which would have the final word on banning the Communists—took that decision in 2010 based on a government complaint, ruling that the party threatened democracy and was linked to neo-Nazis.
Filip said the government "is afraid of the opposition," and suggested they should spend their time tackling potential threats from right-wing extremists, especially in the wake of the Norway massacre.
Bohumil Dolezal, a prominent political analyst, called the government's move "a futile attempt" to regain sagging popularity and divert attention from fierce public opposition to its reforms of health and pension systems.
"It's nonsense," Dolezal said. "There's no sensible reason for the move. The Communists operate within the legal framework. They're careful not to break any law."
The Interior Ministry is scheduled to complete the legal complaint by the end of October.
Many Czechs who had to live under the totalitarian communist regime for more than four decades are welcoming the move but say it comes too late.
"I'd agree with the ban, but it seems we missed the right time," said Jaroslava Tesinska, 65, a retiree from Prague.
According to a 2011 survey, 50.1 percent of Czechs support the party's ban while 39.6 percent were against it. The SANEP agency questioned 6,812 people aged 18-69 in the Feb 17-20 poll. The margin of error was 1.5 percentage point.
Historian Petr Blazek of Prague's Institute for the Study of Totalitarian Regimes said one of the reasons the party has not changed is that reform-minded communists were expelled from the party in the years after the 1968 Soviet-led invasion that crushed the Prague Spring.
"The party lost its reform potential, unlike their counterparts in Poland or Hungary," Blazek said.
Poland's communist party was dissolved after the Soviet collapse and most of its members have vanished from politics, into business. That party's offspring is the European-style leftist Democratic Left Alliance that is in parliament with support well over 10 percent.
In Bulgaria, the Communists abandoned their ideology and changed their name to the Bulgarian Socialist Party, which has been in power several times. In Hungary, most of the members of the old communist party transformed themselves into the Socialist Party, which has led three governing coalitions since 1990.
Adding insult to injury, the Czech Communists face ridicule as well as possible extinction.
Last month, a pink tank with a raised middle finger on top—moored in the middle of the Vltava River with Prague Castle as a backdrop—turned into an impromptu tourist attraction marking the 20th anniversary of the Soviet troops withdrawal.
———
Pablo Gorondi in Budapest, Monika Scislowska in Warsaw and Veselin Toshkov in Sofia contributed.

mercurynews

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Ενοχλείστε τους κομμουνιστές!



Είχα την περασμένη εβδομάδα μία κουβέντα, μεταξύ ψητού, κρασιού και αντάρτικων τραγουδιών, σε μία ακόμη ευχάριστα φολκλορική εκδήλωση της φυλής των Κ.Κ. 
Η κουβέντα είχε ένα εξίσου «φολκλορικό» αντικείμενο. Την συνηθισμένη κάποιες φορές καλοπροαίρετη γκρίνια, για πράγματα που δεν γίνονται καλά, για άλλα που δεν γίνονται καθόλου, για συμπεριφορές ανθρώπων μέσα στο ΠΑΜΕ και το Κόμμα κλπ. 
Λέω καλοπροαίρετη γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είναι απλά αυτό που λέμε συνεπής, αλλά μάλλον πιο κοντά στον χαρακτηρισμό αυτού που δείχνει υπερβάλοντα ζήλο, για πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα, και μάλιστα χωρίς να είναι μέλος του κόμματος!  
Οπότε προβληματίστηκα, και κάθησα και αναρωτήθηκα, τι μπορεί να φταίει για το ό,ποια οποσδήποτε υπαρκτά, κακώς κείμενα. Κάποιες από τις απαντήσεις που έδωσα, και τους προβληματισμούς που ανέπτυξα σε αυτήν την κουβέντα, θα μοιραστώ παρακάτω με τους αναγνώστες του μπλοκ.
Λοιπόν για αρχή φταίω εγώ. Που μπορεί να απεργήσω, να πάω το χάραμα στην περιφρούρηση και πρωί στην πορεία, αλλά την Κυριακή το πρωί να μην πάω στην συνέλευση του σωματείου μου, ή αν πάω να ψηφίσω την εισήγηση και να φύγω, για να προλάβουμε μετά να «πάμε για κανένα μπάνιο»,  και παρόλα αυτά να μην έχω κανένα πρόβλημα με την ταξική μου συνείδηση.  
Μετά φταις εσύ συνάδελφε, που όταν έρχεσαι στις εργατικές συσκέψεις, δεν βάζεις  όλα  τα θέματα που σε απασχολούν, από φόβο μήπως κουράσεις ή από ντροπή μην σε πάρουν για «αδιάβαστο».
Φταίμε εμείς που αν δεν πέσει το τηλέφωνο για την χρέωση «δουλειάς», αλλάζουμε ανακουφισμένοι πλευρό αντί να τηλεφωνήσουμε εμείς για να ρωτήσουμε το τι ανάγκες υπάρχουν.  
Φταις εσύ εργάτη/ια που δεν βαράς τα κουδούνια από τις ΚΟΒ για να πεις τους προβληματισμούς σου. Λες να σε διώξει κανείς;  
Εχεις παράπονα από την δράση των κομμουνιστών;  Καλά κάνεις!   Ελα και πέστα! Κάντους με την συμμετοχή σου καλύτερους! 
 Κωλοχέριασε τους, αλλά μην μένεις θεατής και κριτής εκ του μακρώθεν, λες και είναι κάτι έξω από εσένα. 
Θεωρείς πως υπολειτουργούν οι λαϊκές επιτροπές στην γειτονιά σου; Εμπα και λειτούργεισε τις καλύτερα! Εχεις πρόβλημα με την λειτουργεία του ΠΑΜΕ; Πάρε τον λόγο στις συνελεύσεις! Μην ντρέπεσαι! Κανείς δεν θα σε αποπάρει, και αν κάποιος το κάνει κατάγγειλε τον!
Ενόχλησε τους, ενόχλησε μας! 
Τι νομίζεις εργάτη πως είναι τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος; Κάτι το ανώτερο ιεραρχικά με την αστική έννοια, από εσένα; Οχι φυσικά! Εργάτες σαν και εσένα είναι οι περισσότεροι, που απλά έχουν συνειδητά αναλάβει περισσότερες υποχρεώσεις. Απέναντι σε ποιόν νομίζεις πως έχουν αναλάβει τις υποχρεώσεις αυτές; 
Στον Μαΐλη, την Παππαρήγα, την Κ.Ε., τα ντουβάρια του Περισού ή τον μακαρίτη τον ...Μπρέζνιεφ; 
Απέναντι σε εσένα, την εργατική τάξη, τις έχουν αναλάβει. Ελεγξε τους λοιπόν, ζήτα τους λογαριασμό, αλλά ανάγκασε τους με την συμμετοχή σου να δουλέψουν καλύτερα!
Τι νομίζεις πως είναι το κομμουνιστικό κόμμα; Ενας ακόμη αστικός οργανισμός που θέλει την εξουσία για να μοιράσει λεφτά και οφίτσια στα μέλη και τους οπαδούς του;
Οποσδήποτε όχι!  Το Κ.Κ. είναι το όπλο με το οποίο η εργατική τάξη (δηλαδή εσύ!), Θα πάρει την εξουσία για να καταργήσει τις τάξεις!  Αντιμετώπισε το ανάλογα.  
Σκέψου- ενόχλησε- προβλημάτισε - συμμετεσχε !  
Δώσε δύναμη στην δύναμη σου, συνδιαμόρφωσε την δράση της, και ζήτα της τον λογαριασμό για το τι έκανε. Τόσο δύσκολο είναι;
Οχι δεν φτάνει η οικονομική ενύσχιση, δεν φτάνει να σου πέφτουν τα χέρια από τις αφίσσες, δεν φτάνει μόνο να μαλλιάζει η γλώσσα σου στην δουλειά. Συναποφάσισε επιτέλους!


Κατάγγειλε τα στραβά, και δημιούργησε κάτι πιο όμορφο ο ίδιος.


Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά εργάτη, θα μπορούσε χωρίς εσένα να ξεπεράσει το δικό σου Κόμμα τις αδυναμίες του;






 TRASH ,  redflyplanet

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Προϊόν του καπιταλισμού


Το μακελειό του ρατσιστή, φασίστα αντικομμουνιστή στη Νορβηγία με 76 νεκρούς (οι περισσότεροι έφηβοι), που έχει κατακλύσει τη διεθνή ειδησεογραφία δεν ήρθε από το πουθενά. Ο εγκληματίας δεν προήλθε από παρθενογένεση ούτε, όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί, ήταν απλά ένας παράφρων. Ο ρατσισμός και ο αντικομμουνισμός που εκπέμπει με το δήθεν «μανιφέστο» του ενάντια στο «ισλάμ και τον πολιτιστικό μαρξισμό» έχουν αναπτυχθεί στο έδαφος που έχει καλλιεργηθεί όλα τα περασμένα χρόνια σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο και ιδιαίτερα στην ΕΕ. Με τους ιμπεριαλιστικούς «αντιτρομοκρατικούς πολέμους», την έξαρση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής, με τον πιο χυδαίο αντικομμουνισμό της εξίσωσης κομμουνισμού - φασισμού (βλέπε αντικομμουνιστικό μνημόνιο στο Συμβούλιο της Ευρώπης) και τη συκοφάντηση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, με τις Βαλτικές και όχι μόνο χώρες, όπου ως «απελευθερωτές» εμφανίζονται τα τάγματα των συνεργατών των ναζί ενάντια στη σοβιετική εργατολαϊκή εξουσία.



Αρα οι ιδέες του Νορβηγού δολοφόνου δεν απέχουν και πολύ (για την ακρίβεια είναι εκδοχή τους) από τις ιδέες που προωθούνται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ΕΕ και ΝΑΤΟ, που έχουν κάνει σημαία τους τον αντικομμουνισμό, προωθούν τον εθνικισμό, κυνηγάνε τους μετανάστες με τις Συνθήκες τους (Σένγκεν, Δουβλίνο) και επεμβαίνουν, σφάζουν και δολοφονούν λαούς και όποιον «δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις» τους, εξαπολύοντας πολέμους.
Αυτά που εμφανίζει ως «απειλή» ο εγκληματίας υπάρχουν στη ρητορική και, πολύ περισσότερο, στην πρακτική των ιμπεριαλιστών. Αλλωστε, και η Νορβηγία, που εμφανίζεται ως «ήρεμη χώρα», συμμετείχε ενεργότατα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους «πρόθυμους» που σπεύδουν δήθεν να διαδώσουν τις αρχές της «ελευθερίας και της δημοκρατίας» στους «απολίτιστους και αντιδημοκράτες». Συμμετείχε στους πολέμους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, σε άλλες «ανθρωπιστικές αποστολές» και τώρα τελευταία στο σφάξιμο του λιβυκού λαού. Τα τελευταία χρόνια σοσιαλδημοκρατικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις έχουν πάρει αντιμεταναστευτικά μέτρα, όπως φυσικά και μέτρα κατά εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.
Σε αυτό το φυτώριο καλλιεργούνται «φιντάνια» τύπου Μπρέιβικ, που είχε, όπως όλα δείχνουν, διεθνείς διασυνδέσεις. Ο ρατσισμός και ο αντικομμουνισμός που αποπνέουν είναι δημιούργημα του ίδιου του εκμεταλλευτικού συστήματος, του καπιταλισμού, όπως είναι και ο φασισμός που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα του. Το «αυγό του φιδιού», η ακροδεξιά σε πολλές χώρες του «αναπτυγμένου κόσμου», χαϊδεύεται από την αστική τάξη, υπερπροβάλλεται από τα ΜΜΕ των κεφαλαιοκρατών και σπρώχνεται ανάλογα, με στόχο να χτυπιέται το εργατικό, το ταξικό αγωνιστικό κίνημα, η πρωτοπορία του, το Κομμουνιστικό Κόμμα και η ανατρεπτική επαναστατική πολιτική που χαράζει. Τα παραδείγματα σε πολλές χώρες, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Βρετανία, αλλά και στη χώρα μας, αποδεικνύουν ότι ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο αντικομμουνισμός είναι πάντα στη φαρέτρα του συστήματος, είναι «νύχι - κρέας» δικό του και αξιοποιείται ανάλογα. Ετσι, τώρα οι κεφαλαιοκράτες και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, μαζί με τις «πένες» τους δεν μπορούν να κάνουν τις «θλιμμένες χήρες». Δικά τους εκτρώματα είναι.

Δημήτρης Καραγιάννης  , Ριζοσπάστης

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

ΧΡΕΟΣ - ΚΡΙΣΗ . ( κορυφαία ανάλυση ) Συν/ξη του καθ. Δ. Πατέλη στη ΚΡΗΤΗ ΤV.

Δεν είναι μονόδρομος η κόλαση





Ο νόμος και η τάξη επανήλθαν με δριμύτητα στο κυβερνητικό λεξιλόγιο (από κοντά και στο λεξιλόγιο των δημοσιογράφων του αστικού Τύπου που έχουν αναλάβει να θυμίσουν στο πόπολο πως οι νόμοι της αστικής τάξης έχουν την έγκριση της λαϊκής ψήφου). Το μήνυμα είναι σαφές: Φιλήσυχοι πολίτες γυρίστε στα καβούκια σας.

Η επίκληση του νόμου και της τάξης είναι προάγγελος για το πώς θα εφαρμοστούν οι αποφάσεις της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της ΕΕ.
Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού μόνο με «νόμο και τάξη» μπορεί να γίνει κόλαση η ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων.
Κόλαση την οποία αντιλαμβάνονται κι όσοι αμετακίνητα επιμένουν πως το μέλλον της εργατικής τάξης είναι εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αν όχι αυτής της «κακής», που κυριαρχείται από τους νεοφιλελεύθερους, αλλά της προηγούμενης, ίσως, που είχαν το πάνω χέρι οι σοσιαλδημοκράτες (τα σχετικά άρθρα στην «Αυγή»).
Την ώρα της μεγάλης σφαγής, η τέτοιου τύπου «κριτική» στις αποφάσεις της συνόδου μοιραία συνοδεύεται και από προτάσεις όπως «να πληρωθεί μόνο το νόμιμο χρέος» και «να επιβληθεί κοινωνικός έλεγχος στις τράπεζες» (προτάσεις του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ).
Προτάσεις που είναι μεν ανώδυνες, αλλά δεν φτάνουν. Ετσι, συμπληρώνονται και με μια εφόλης της ύλης πολιτική πρόταση: «τη μεταπολίτευση του λαού», που όπως διευκρινίζουν οι εμπνευστές της δεν θα είναι λαϊκή εξουσία, αλλά κάτι που θα παίρνει υπόψη την «πλατεία», θα αμβλύνει δηλαδή και θα εκτονώνει τη λαϊκή αντίδραση, ώστε να συνεχιστεί ο ενάρετος κύκλος της εκμετάλλευσης (σχετικό δισέλιδο αφιέρωμα στην εφημερίδα του Αλαβάνου).


Η σοσιαλδημοκρατία σ' όλες τις εκφάνσεις και παραλλαγές της είναι μανίτσα στον ευνουχισμό της εργατικής τάξης. Πότε με το καρότο, πότε με το μαστίγιο, με στόχο πάντα έναν: την αποτροπή να μετασχηματιστεί η οργή και η αγανάκτηση για τα δεινά σε ταξική συνείδηση που να αντιλαμβάνεται ποιος είναι ο ένοχος, ποια είναι η αιτία και ποια η διέξοδος.


Για τους εργαζόμενους που βλέπουν πια μήνα τον μήνα να μειώνεται σε απόλυτους αριθμούς το εισόδημά τους, για τους συνταξιούχους που βλέπουν πια πως δεκάδες χρόνια δουλειάς δεν τους εξασφαλίζουν ούτε επιβίωση πείνας, για τα νέα παιδιά που διαπιστώνουν πως είναι κενό γράμμα όλες οι συνταγματικές διακηρύξεις περί δικαιώματος στην παιδεία, στην εργασία, την υγεία, την πρόνοια, κάθε ψέμα αποκαλύπτεται γυμνό. Οσο γυμνό είναι το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Παράλληλα με τους πανηγυρισμούς για τη «σωτηρία της χώρας» δημοσιεύονται τα στοιχεία για την επόμενη μέρα: οικονομικές ζώνες με ειδική φορολογική και εργατική νομοθεσία, απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Απλά πράγματα. Που αποδεικνύουν πως η κόλαση δεν είναι μετά θάνατον, αλλά εδώ σ' αυτό το σύστημα.
Κι όμως: Δεν είναι μονόδρομος η κόλαση.
Μια ματιά σ' όλα αυτά που παράγονται από τα χέρια των εργατών, μια ματιά σ' όλα αυτά που τρέφουν τους πληθυσμούς της γης και παράγονται από τα χέρια των αγροτών, μια ματιά σ' όλα αυτά που μπορούν να ανταλλάσσονται μεταξύ των παραγωγών, πείθει πως η ζωή μπορεί να συνεχιστεί χωρίς τους καπιταλιστές.
Εδώ είμαστε. Στο τέλος κάθε αυταπάτης. Στην όσο το δυνατόν πιο καθαρή παρουσίαση των δεδομένων της παραγωγής όλου του πλούτου. Στην τεκμηρίωση πως η λαϊκή οικονομία δεν είναι ένα πλάνο για το μέλλον, αλλά ένα αίτημα για το τώρα. Στην προβολή του δρόμου που οδηγεί στην εφαρμογή της λαϊκής οικονομίας: Στη συμμαχία των παραγωγών του πλούτου, για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για τη λαϊκή εξουσία που θα επιβάλει τη λαϊκή οικονομία.




θ.ΛΕΚΑΤΗΣ
Ριζοσπάστης 

Οι γιατροί ΕΣΥ Ρεθ. συγχαίρουν τους κατοίκους του νομού Λασιθίου και όποιον άλλο συνέβαλε στον αγώνα για να μη κλείσουν δομές υγείας στο νομό



Η Ένωση γιατρών ΕΣΥ Ρεθύμνου συγχαίρει τους κατοίκους του νομού Λασιθίου και όποιον άλλο συνέβαλε στον αγώνα για να μη κλείσουν δομές υγείας στο νομό αυτό, πού είναι παραμελημένος από πολλά χρόνια.



Υπενθυμίζουμε ότι η πρόταση του υπουργείου υγείας για το Λασίθι περιελάμβανε σοβαρή μείωση κλινών και ότι η αντίδραση των κατοίκων του νομού κορυφώθηκε με την κατάληψη του Δημαρχείου της Ιεράπετρας.
Στο εδώλιο για την κατάληψη στο δημαρχείο Ιεράπετρας
Οι  λειτουργούσες κλίνες στο νομό Λασιθίου είναι τώρα 295 (πιν. 6.7).
Οι προτεινόμενες στην τελική πρόταση για την αναδιάταξη ήταν  267.
Τελικά οι κλίνες του Λασιθίου γίνονται 335. Το Νοσοκομείο Αγ. Νικολάου από 126 κλίνες, αποκτά τώρα 170 αλλά η Ιεράπετρα χάνει 6 κλίνες και η Σητεία άλλες 5.
Ο νομός Λασιθίου, με πληθυσμό 75.690 (26.430 στον Δ.Αγ. Νικολάου και 28.270 στον Δ. Ιεράπετρας), με το 48,5% του πληθυσμού του σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αξίζει την καλύτερη δυνατή περίθαλψη λόγω της γεωμορφολογικής του ιδιαιτερότητας και του κακού οδικού δικτύου.

Θεωρούμε μεγάλη επιτυχία του κοινωνικού κινήματος και της κινητοποίησης των πολιτών στην Ιεράπετρα, την αύξηση κλινών στο Λασίθι.
Από την άλλη, το Ρέθυμνο με πληθυσμό 85.160 (78.957 το 2001), 54.900 στο Δ. Ρεθύμνης και 14.470 στο Δ. Μυλοποτάμου, το 59 % του πληθυσμού σε μη αστικές περιοχές,  αύξηση πληθυσμού κατά 7.7% και τις ίδιες εδαφικές ιδιαιτερότητες, διατηρεί τις κλίνες πού είχε ήδη, δηλ. 200 από 199 (ο οργανισμός ζητούσε 300).
Αύξηση κατά μία κλίνη. Επιτυχία;

Υπηρετούντες γιατροί ΕΣΥ σε Πρωτοβάθμιες, Δευτεροβάθμιες και Τριτοβάθμιες, δομές υγείας ανά νομό.
Πίνακας. 2.7 – Στοιχεία 2010

Ηράκλειο σύνολο       1003    ειδικοί  603 – ειδικευόμενοι  400
Χανιά       σύνολο        338     ειδικοί  246 – ειδικευόμενοι    92
Λασίθι     σύνολο         217     ειδικοί  157 -  ειδικευόμενοι   60
Ρέθυμνο   σύνολο        174      ειδικοί  120 -  ειδικευόμενοι   54


Ο νομός Λασιθίου παρά τον μικρότερο αριθμό πληθυσμού (κατά 10.000 σε σχέση με το Ρέθυμνο, είχε το 2006 και το 2007 περισσότερους θανάτους από το Ρέθυμνο (821 έναντι 727 και 848 έναντι 790).
Και ενώ η διαφορά δεν υφίσταται στις αστικές περιοχές, μεγεθύνεται κατά πολύ στις ημιαστικές.
Οπότε ορθώς αυξήθηκαν οι κλίνες και επιτακτικό δείχνει το αίτημα να μη μειωθούν στην Ιεράπετρα και την Σητεία με βάση τα στοιχεία αυτά, αλλά να αυξηθούν.

Τελικά ο αριθμός κλινών ανά νομό και κατοίκους:
                      νομός Λασιθίου      1  κλίνη για  226   κατοίκους
                      νομός Ηρακλείου   1  κλίνη για  253   κατοίκους(τριτοβάθμια -  φροντίδα κατοίκων  νομού)
                                                                                   
                     νομός Χανίων         1 κλίνη για   345   κατοίκους,
                     νομός Ρεθύμνου      1 κλίνη για   426   κατοίκους,
                   
                   
Στην επικράτεια αντιστοιχεί 1 κλίνη για 300 κατοίκους. Και το Καλοκαίρι πού ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάζεται, στο Ρέθυμνο θα προσφέρουμε  1 κλίνη για κάθε 600 ή 800 άτομα και ως γνωστό η πόλη δεν διαθέτει οδό διαφυγής δια αέρος ή θαλάσσης. Η δυνατότητα για εναλλακτική λύση όταν ζεις σε νησί είναι περιορισμένη.
Έχουν να προσθέσουν κάτι οι εκπρόσωποι του πολιτικού κατεστημένου στο νομό;

Τα στοιχεία πού χρησιμοποιήθηκαν για τις αναλογίες είναι από την ΕΛΣΤΑΤ.


βαθύ κόκκινο

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

«Όλοι από το Σεπτέμβρη στο Σύνταγμα» λέει η τελευταία ανακοίνωση του Μετώπου AΛ.κ AΝ... μέχρι τότε ημερήσια δελτία του ΠΑΜΕ!!


   
"Δεν σκοπεύω να σχολιάσω το πολιτικό περιεχόμενο της ανακοίνωσης,   (   http://www.tometopo.gr/index.php/news-/581-2011-07-22-12-34-34 ) παρά μόνο να εκφράσω κάποιες απορίες μου για την τελευταία πρόταση:
 1) Το Σεπτέμβρη θα ξεχτυλιχτεί το οργανωμένο σχέδιο του Μετώπου, αφού καλοψηθεί τον Αύγουστο ή κάποια κινηματική χαρτορίχτρα προέβλεψε το ξέσπασμα του Αυθόρμητου Κινήματος «Πριν από τον Οχτώβρη, αλλά μετά το καλοκαίρι»;  
 2) Όταν λέμε Σεπτέμβρη, εννοούμε καμιά συγκεκριμένη ημερομηνία πχ στις 3 του ΠΑΣΟΚ και της ΔΕΘ, την πρώτη του μηνού ή κάποια άλλη που θα έχει επιλέξει η Οργανωμένη Πρωτοπορία ή το Αυθόρμητο Κίνημα;  
 3) Κρατήσεις από πότε μπορούν να γίνουν για το λαϊκό ξεσηκωμό και μέχρι πότε; Εγώ που θα γυρίσω κατά τις 25 του Αυγούστου θα βρω τραπέζι ελεύθερο ή το ρισκάρω; 
 4) Μήπως έχει φτιαχτεί και καμιά υπηρεσία τηλεραντεβού (στυλ ΙΚΑ) ή να πάρω το 11880; 
 5) Αν πάω τον Αύγουστο στο Σύνταγμα, θα κατηγορηθώ σαν προβοκάτορας; 
 ….   Φυσικά και καταλαβαίνω καλοκαίρια και πεσμένους ρυθμούς. Φυσικά και όσοι μπορούν θα δοκιμάσουν να κάνουν κανένα μπάνιο μπας και ξεκουράσουμε λίγο το μυαλό μας από τη συνεχόμενη πρέσα. Κι όχι μόνο έγω.. όλοι μας κατανοούμε αυτές τις ανάγκες. Αλλά πρώτη φορά βλέπω ηγεσία μια πολιτικής παράταξης να δηλώνει δημόσια και γραπτά δικαιολογίες γιατί θα την «κάνει» για κανά μήνα…
 Έριξα κάτι γέλια στο τέλος… Βρε, μπας και βάζουν «απουσίες» στο Σύνταγμα και προσπαθούν να τις περάσουν σαν «δικαιολογημένες»;


απο το φίλο  Β.Κουτ.

Γιατί χρειάζεται να "καταστραφεί" το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο;


Οι διαφορετικές αστικές πολιτικές διαχείρισης του χρέους και της οικονομικής κρίσης για τη διέξοδο σε όφελος του κεφαλαίου, βρίσκονται συνεχώς στο προσκήνιο. Η συζήτηση αυτή στους κύκλους της αστικής τάξης, που είναι πολύ παλιά, π.χ. η ίδια αστική αντιπαράθεση υπήρχε και στη δεκαετία του '50, έχει ξεκινήσει από την αρχή της εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης το 2008 και ασφαλώς αντανακλά τις αντιθέσεις που έχουν εκδηλωθεί μεταξύ των διάφορων τμημάτων του κεφαλαίου, ως προς τους τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης, αλλά και τα διαχειριστικά αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν για το ξεπέρασμά της.
Κοινό ενοποιητικό στοιχείο, τόσο εκείνων που τάσσονται υπέρ των αναπτυξιακών πολιτικών, όσο και αυτών που υποστηρίζουν την ανάγκη εφαρμογής σκληρών σταθεροποιητικών προγραμμάτων (βλέπε μνημόνιο), είναι η πλήρης συμφωνία τους, στη στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου να συρρικνώσει βίαια το βιοτικό επίπεδο του εργαζόμενου λαού, με στόχο το αντιλαϊκό ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με τη δημιουργία ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων απέναντι στα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα του πλανήτη, που συγκρούονται με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο για τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς. Στο θέμα αυτό, δεν έχουν την παραμικρή διαφωνία και την παραμικρή διαφορά. Οι διαφορετικές τους προσεγγίσεις, όπως είπαμε, αντανακλούν τις αστικές αντιθέσεις, οι οποίες στην περίοδο της κρίσης οξύνονται.
Ετσι βλέπουμε τη ΝΔ, με τις θέσεις που παρουσίασε στο Ζάππειο ΙΙ, να συμφωνεί σε όλα με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (ιδιωτικοποιήσεις, νέες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, δραστικές περικοπές δαπανών) σε ό,τι αφορά το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της περιόδου 2012 - 2015, αλλά να εκφράζει τη διαφωνία της στη φορολογική πολιτική και να ζητά νέα μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου στο 15% και ενίσχυση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ώστε... να γίνουν επενδύσεις και να πάρει μπρος η μηχανή της οικονομίας. Αυτό είναι το «άλλο μείγμα οικονομικής πολιτικής» που προτείνει η ΝΔ και χρησιμοποιεί ως βασικό της επιχείρημα για να αντιπαρατεθεί με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία, όπως ισχυρίζεται, «ακολουθεί μία λάθος πολιτική που μας έχει φέρει στα σημερινά αδιέξοδα».
Με τέτοιες περισπούδαστες αναλύσεις, το μόνο που επιδιώκουν, είναι να συγκαλύψουν, ότι τα δύο κόμματα της ολιγαρχίας, έχουν ήδη συναινέσει και συμφωνήσει στην εφαρμογή πολιτικών που εξαθλιώνουν τα λαϊκά στρώματα, με αυτούς τους άθλιους μισθούς που οδηγούν την ελληνική οικονομία «σε σύγκλιση» με τους μισθούς της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Κίνας.
Ως τώρα ο εργαζόμενος λαός εξαθλιώνεται,αλλά η κρίση δεν ξεπερνιέται. Ο καπιταλισμός είναι βαριά άρρωστος για να ιαθεί με μέτρα που προτείνει η ΝΔ, ή αυτά που πρότεινε ο Γιούγκερ για χρηματοδότηση του συνόλου των έργων από τα κοινοτικά χρηματοδοτικά ταμεία, χωρίς συμμετοχή της Ελλάδας. 


Τα επιτελεία της αστικής τάξης, με τις διαφορετικές πολιτικές διαχείρισης εξαπατούν συνειδητά τους εργαζόμενους, όταν υποστηρίζουν ότι με τις δικές τους μαγικές συνταγές θα βγει η οικονομία από την κρίση. Τόσο οι μεν, όσο και οι δε κάνουν εμπόριο ελπίδας, υποσχόμενοι ανύπαρκτους μελλοντικούς παράδεισους, οι οποίοι θα έλθουν, υπό την προϋπόθεση, ότι η εργατική τάξη θα σταματήσει να αγωνίζεται, αφοπλιστεί οικειοθελώς και μετατραπεί σε παθητικό θεατή του κανιβαλισμού και του εξανδραποδισμού στον οποίο επιδίδονται οι βρικόλακες της αστικής τάξης και του πολιτικού της συστήματος, σε βάρος των εργατικών οικογενειών. Και τα δύο αυτά κόμματα ζητούν από το αγωνιζόμενο εργατικό κίνημα να πετάξει λευκή πετσέτα και να πάψει να αντιστέκεται. Αυτή είναι η ουσία της «διαφοροποίησης» μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
Η κρίση υπερσυσσώρευσης και οι συνέπειές της
Το ΚΚΕ έγκαιρα προσδιόρισε τη διεθνή καπιταλιστική κρίση, ως κρίση υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, που εκδηλώθηκε την περίοδο της ανάπτυξης. Πρόκειται για θέση, που συνδέει την οικονομική κρίση με την ταξική της διάσταση ( κρίση του καπιταλιστικού συστήματος) και ως συνεπές κόμμα της εργατικής τάξης, δεν διολίσθησε σε αντιεπιστημονικές, επιφανειακές και επιδερμικές αναλύσεις περί χρηματοπιστωτικής κρίσης, κρίσης χρέους, ευθύνες των golden boys, οι οποίες το μόνο που κάνουν, είναι να συγκαλύπτουν και να απενοχοποιούν το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης από τις τεράστιες ευθύνες του και να εγκλωβίζουν στα αστικά όρια διαχείρισης τις λαϊκές συνειδήσεις.
Είναι επίσης το μοναδικό κόμμα που από την αρχή υποστήριξε, ότι η οικονομική κρίση, δεν πρόκειται να ξεπεραστεί χωρίς την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, χωρίς δηλαδή να καταστραφούν εργατικές δυνάμεις - κάτι που βλέπουμε να συντελείται μπροστά στα μάτια μας με την κατακόρυφη άνοδο της ανεργίας - αλλά και υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, το οποίο εμποδίζει να ξεκινήσει και πάλι η διαδικασία της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης.
Πρόκειται για θέσεις οι οποίες στηρίζονται στη μελέτη από τη μαρξιστική προσέγγιση, των οικονομικών κρίσεων του καπιταλιστικού συστήματος που είχαν εκδηλωθεί στο παρελθόν, αλλά και την επιστημονική ανάλυση των σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών δεδομένων.
Αλλά ας δούμε καλύτερα το θέμα της καταστροφής υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου και πώς αυτή αντανακλάται στην ελληνική πραγματικότητα.
Θα εξετάσουμε πρώτα τους τομείς της υλικής παραγωγής, τη μεταποίηση και τις κατασκευές και στη συνέχεια θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε τις εξελίξεις στο πιστωτικό σύστημα - το οποίο εμφανίζεται σαν ο μεγάλος ασθενής - και στο κρατικό χρέος.
Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου στη μεταποίηση
Στο χώρο της μεταποίησης, με βάση το 100 το 2005, ο δείκτης παραγωγής από 99,2 μονάδες το 2007, υποχώρησε στις 91 το 2008, στις 84,8 το 2009 και στις 80,4 μονάδες το 2010, ενώ η υποχώρηση συνεχίστηκε και τους πρώτους μήνες του 2011. Μεταξύ του 2007 και του 2010 έχουμε μια υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 19 μονάδες.
Ο δείκτης του βαθμού χρησιμοποίησης εργοστασιακού δυναμικού υποχώρησε από τις 77 μονάδες το 2007 στις 68,5 το 2010 ή κατά 11,1%. Σε απόλυτα μεγέθη η απασχόληση στη μεταποίηση υποχώρησε από 538.800 εργαζόμενους το β' τρίμηνο του 2008 σε 448.800 εργαζόμενους το δ' τρίμηνο του 2010. Μέσα σε 2,5 χρόνια χάθηκαν 90.000 θέσεις εργασίας, ή το 16,7% του εργοστασιακού δυναμικού.
Ενδιαφέρον έχει επίσης να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των τιμών στη μεταποίηση (τιμών παραγωγού). Στο χρονικό διάστημα 2008 - 2009 - 2010, οι τιμές στα ενδιάμεσα εμπορεύματα αυξήθηκαν κατά 2,4% και 4,6%. Στα κεφαλαιουχικά εμπορεύματα έχουμε υποχώρηση των τιμών κατά -0,3% την πρώτη περίοδο και αύξηση 0,5% τη δεύτερη. Στα διαρκή καταναλωτικά εμπορεύματα παρατηρούνται αυξήσεις 1,3% και 0,5% αντίστοιχα, στα αναλώσιμα εμπορεύματα αύξηση 0,5% και μείωση -0,2% και τέλος στα ενεργειακά εμπορεύματα έχουμε μεγάλες αυξήσεις 13,3% και 19%.
Παρατηρούμε δηλαδή ότι στην πλειοψηφία των τομέων της μεταποίησης, οι τιμές την περίοδο της οικονομικής κρίσης, παρέμειναν στάσιμες, ενώ στα ενδιάμεσα και πολύ περισσότερο στα ενεργειακά εμπορεύματα, έχουμε αυξήσεις. Σε καμία όμως περίπτωση δεν παρατηρείται μείωση των τιμών, κάτι που εξηγείται από τον υψηλό βαθμό μονοπώλησης που παρατηρείται στο σύνολο των κλάδων της μεταποίησης.
Είναι εμφανής επίσης η καταστροφή κεφαλαίου, είτε αυτή αφορά μηχανολογικό εξοπλισμό, είτε την απασχόληση. Τι προβλήματα δημιουργούνται τώρα στη διαδικασία αναπαραγωγής του κεφαλαίου στους βιομηχανικούς κλάδους;
Κατ' αρχάς η μείωση της απασχόλησης οδηγεί στη μείωση της παραγόμενης μάζας της υπεραξίας όταν οι γενικότερες συνθήκες παραμένουν σταθερές. Διαφορετική είναι η μάζα της υπεραξίας που δημιουργούν 540.000 εργαζόμενοι και σαφώς μικρότερη αυτή που δημιουργούν 450.000 εργαζόμενοι. Ακόμα και αν λάβουμε υπόψη ότι η επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, έχει οδηγήσει σε αύξηση το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, οι απώλειες δεν αντισταθμίζονται. Ας μην ξεχνάμε ότι τα όρια εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, δεν είναι απεριόριστα, καθώς προσκρούουν σε φυσικά εμπόδια (εξάντληση αντοχών του φορέα της εργατικής δύναμης όταν συνεχίσει να εργάζεται πέραν ενός ορισμένου χρονικού ορίου, χωρίς κίνδυνο ανεπανόρθωτης φθοράς της υγείας του και της ικανότητας για εργασία).
Η μείωση όμως της μάζας της υπεραξίας οδηγεί σε πτώση του ποσοστού του κέρδους, και αυτή με τη σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε απόσυρση κεφαλαίων που έχουν επενδυθεί σε κλάδους της μεταποίησης, τα οποία πλέον αναζητούν περισσότερο κερδοφόρες τοποθετήσεις. Οταν το ποσοστό κέρδους πέσει κάτω από ένα ορισμένο όριο, οι επενδύσεις θεωρούνται ασύμφορες για τους κεφαλαιοκράτες, οπότε μπορεί να αποσύρουν τα κεφάλαιά τους και να αναζητούν άλλους τομείς να επενδύσουν.
Βεβαίως σε συνθήκες κρίσης πρέπει να υπάρξει περαιτέρω καταστροφή κεφαλαίου, η οποία είτε θα λάβει τη μορφή της χρεοκοπίας επιχειρήσεων, είτε θα εκδηλωθεί με την μεγάλη πτώση των βιομηχανικών - και στη συνέχεια και των εμπορικών - τιμών, δεδομένου ότι το «στομάχι» της αγοράς, δεν είναι σε θέση να απορροφήσει τη μάζα των βιομηχανικών εμπορευμάτων στις σημερινές αγοραίες τιμές. Είδαμε όμως ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, επειδή οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι που ελέγχουν τους βιομηχανικούς κλάδους, κρατούν σταθερές τις τιμές ή και τις αυξάνουν, οδηγώντας με τον τρόπο αυτό τους πιο αδύνατους ανταγωνιστές στη χρεοκοπία και το λουκέτο.
Στο χώρο των κατασκευών
Αντίστοιχη εικόνα προκύπτει και στο χώρο των κατασκευών.
Οι απασχολούμενοι του κλάδου μειώθηκαν από 395.000 το α' τρίμηνο του 2008 σε 330.000 το β' τρίμηνο του 2010. Εχουμε δηλαδή μια μείωση της απασχόλησης κατά 65.000 εργαζόμενους ή κατά 17,5%. Παράλληλα, σύμφωνα με τα στοιχεία των ίδιων των κατασκευαστών, 200.000 νεόδμητα διαμερίσματα παραμένουν απούλητα.
Το τελευταίο στοιχείο θα πρέπει να το εξετάσουμε σε συνάρτηση με την πορεία της εξέλιξης των τιμών των κατοικιών στις αστικές περιοχές της Ελλάδας (στοιχεία στατιστικό δελτίο οικονομικής συγκυρίας Τράπεζα Ελλάδας). Με βάση το 100 (έτος 1997), ο δείκτης τιμών στα νεόδμητα αστικά ακίνητα, αναρριχήθηκε στο 261,1 το 2008. Στα 11 αυτά χρόνια, οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν μεσοσταθμικά κατά 160%. Το 2009 ο δείκτης υποχωρεί στο 249,8 και το 2010 στο 240,1. Παρατηρούμε ότι στα δύο χρόνια της κρίσης, οι τιμές στις κατοικίες των αστικών περιοχών υποχώρησαν κατά 8,1%. Ωστόσο, και μετά την υποχώρηση αυτή, η αγορά κατοικίας παραμένει παγωμένη. Στα σημερινά επίπεδα τιμών, το κεφάλαιο που έχει τοποθετηθεί στις κατασκευές δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Οι τιμές θα πρέπει να αποκλιμακωθούν κι άλλο, ώστε να υπάρξει αντιστοιχία με τα επίπεδα της όποιας ζήτησης υπάρχει. Η μείωση των τιμών μπορεί να φτάσει σε τέτοια επίπεδα, ώστε να εξαφανιστεί ακόμα και το κέρδος και οι κατασκευαστές να πουλήσουν ακόμα και με ζημιά. Θα υπάρξει δηλαδή καταστροφή κεφαλαίου. Μετά την «εξυγιαντική» αυτή διαδικασία, η αγορά κατοικίας θα ξεκινήσει να αναπτύσσεται και πάλι, από χαμηλότερο όμως σημείο εκκίνησης.

Πιστωτικό κεφάλαιο
Η πιο ενδεικτική περίπτωση υπερσυσσώρρευσης κεφαλαίου συντελείται στο χώρο της πίστης και αφορά φυσικά το ελληνικό κρατικό χρέος, το οποίο, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία ανέρχεται στα 350 δισ. ευρώ. Το χρέος αυτό, υπό μορφή έκδοσης κρατικών ομολόγων έχει εξαγοραστεί και βρίσκεται στα χέρια των ελληνικών και ξένων - γερμανικών και γαλλικών κατά βάση - τραπεζών. Οι τελευταίες με τη σειρά τους, αγοράζουν ελληνικό χρέος, είτε για λογαριασμό των λεγόμενων θεσμικών ταμείων (πρόκειται για ασφαλιστικά ταμεία σε Ελλάδα και εξωτερικό), είτε για δικό τους λογαριασμό, με κεφάλαια που προέρχονται από καταθέσεις μικροαποταμιευτών, ή από κεφαλαιοποιημένη υπεραξία που έχει τοποθετήσει το βιομηχανικό, εμπορικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο στις τράπεζες.
Και το έχουν τοποθετήσει στις τράπεζες είτε για να κερδίσουν από τους τόκους, ή γιατί μέρος του κεφαλαίου αυτού, δεν μπορεί να επενδυθεί παραγωγικά στους τομείς της υλικής παραγωγής, είτε στο χώρο των υπηρεσιών.Από το κεφάλαιο που υπάρχει στις Τράπεζες, δίνονται δάνεια για επενδύσεις ή τοποθετείται σε μορφές πλασματικού κεφαλαίου (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα).
Στην περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους, γίνεται χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Στην περίοδο όμως της οικονομικής κρίσης, όταν ανακόπτεται βίαια η διευρυμένη αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου και κατά συνέπεια μειώνεται απότομα η μάζα της παραγόμενης υπεραξίας, ανατρέπονται όλες οι ισορροπίες και τα ισοζύγια, οι αρμοί του συστήματος αρχίζουν να τρίζουν. Συνέπεια της οικονομικής κρίσης, είναι και η κατάρρευση του κρατικού προϋπολογισμού και άρα η ικανότητα του καπιταλιστικού κράτους να εξυπηρετεί το χρέος και τους πιστωτές. Αυτό αντανακλάται στις τιμές των ομολόγων, οι οποίες έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, με τιμή βάσης το 100, τον προηγούμενο Μάη τα 3ετή ομόλογα διαπραγματεύονταν στη λεγόμενη δευτερογενή αγορά σε τιμή 60,79 μονάδων βάσης (μ.β.), των 10ετών στις 54,59 μ.β., των 30ετών στις 44,23 μ.β., των 5ετών στις 61,68 μ.β. και των 7ετών στις 58 μ.β.
Η καταστροφή κεφαλαίου στο χώρο της πίστης με όρους καπιταλιστικής αγοράς, στην πραγματικότητα ήδη συντελείται. Από εκεί και πέρα, με κρατικομονοπωλιακές παρεμβάσεις, επιχειρούν να διατηρήσουν το μισοπεθαμένο στη ζωή (χορήγηση χαμηλότοκων δανείων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς τις τράπεζες, παροχή ρευστότητας από το κράτος, υπογραφή α' μνημονίου και διαπραγμάτευση χορήγησης δεύτερου υπέρογκου δανείου, μακροχρόνια επιμήκυνση του χρέους που λήγει τα επόμενα χρόνια κλπ.).
Ο ελληνικός και ο διεθνής καπιταλισμός βρίσκονται αντιμέτωποι με τις αντιφάσεις του συστήματος και με τα όλο και περισσότερο στενά όρια διαχείρισης της κρίσης. Αν δεν στηρίξουν το ελληνικό πιστωτικό σύστημα (αυτή είναι η πέτρα του σκανδάλου και όχι η πληρωμή των μισθών και των συντάξεων που τις έχουν λεηλατήσει) κινδυνεύουν με κατάρρευση οι ελληνικές τράπεζες, αλλά θα πληγούν και οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που διακρατούν μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους. Μια τέτοια όμως εξέλιξη θα συμπαρασύρει και τις τράπεζες άλλων χωρών, οι οποίες έχουν ανοικτές θέσεις (έχουν τοποθετήσει κεφάλαια) στις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες και δεν αποκλείεται να σημειωθεί ντόμινο καταρρεύσεων στο σύνολο των χωρών της ευρωζώνης, και η εκδήλωση στη συνέχεια μίας δεύτερης οικονομικής κρίσης, βαθύτερης ακόμα και από την πρώτη. Κρίση, η οποία θα εξαπλωθεί και σε άλλα σημεία του πλανήτη.
Από την άλλη, το «άρρωστο» και «μολυσμένο» τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, δεν μπορεί να ξεπεράσει την κρίση του, χωρίς να καταστραφεί το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο που βρίσκεται στα σπλάχνα του, και το διακρατούν οι τράπεζες στα λογιστικά τους βιβλία.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Οι ίδιες οι εξελίξεις δείχνουν ότι το γερασμένο και εξαντλημένο καπιταλιστικό σύστημα, είναι βαριά άρρωστο. Και όσο πιο εξασθενημένο και ανήμπορο αισθάνεται, τόσο περισσότερο ανθρώπινο αίμα χρειάζεται να μεταγγιστεί στα αγγεία του, για να ανακτά προσωρινά τις αισθήσεις από το βαρύ λήθαργο και τον επιθανάτιο ρόγχο στον οποίο έχει περιέλθει.
Καιρός να του βγάλουμε τον αναπνευστήρα που τον κρατά τεχνητά στη ζωή. Μέσα από το θάνατο του παλιού και ιστορικά ξεπερασμένου κοινωνικού συστήματος, θα ανθίσει η νέα ζωή. Οι κοινωνίες των ανθρώπων θα πετάξουν όλη τη σκουριά και τα βαρίδια του παρελθόντος και θα κάνουν ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός.
Τα οικονομικά στοιχεία είναι της ΕΛΣΤΑΤ.

Θανάσης ΚΑΝΙΑΡΗΣ
από το Ριζοσπάστη

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Αφιέρωμα στο 24ο Φεστιβάλ ΕΔΟΝ

Θωρακίζουν το κεφάλαιο με το λαό σε διαρκή και ισόβια χρεοκοπία .



ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ
Διασφάλιση της ρευστότητας του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά και μόνιμη και βαθιά χρεοκοπία για το λαό. Αυτό είναι με δύο λόγια το «ζουμί» της απόφασης της συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης, για το νέο πρόγραμμα διαχείρισης του ελληνικού χρέους.
Η κυβέρνηση μπορεί να πανηγυρίζει γιατί διασφάλισε τη ρευστότητα των τραπεζών και των μονοπωλιακών ομίλων - μεγαλομετόχων τους, που ήταν άλλωστε εξ αρχής ο υπέρτατος στόχος, αλλά ταυτόχρονα δεσμεύτηκε ότι όχι μόνο θα υλοποιήσει το σύνολο των βάρβαρων μέτρων του μεσοπρόθεσμου αλλά θα πάρει και νέα μέτρα. Η νέα δανειακή σύμβαση είναι αναπόσπαστα δεμένη με ένα νέο μνημόνιο, δηλαδή με λήψη πρόσθετων βάρβαρων μέτρων, αλλά και με τις «εμπράγματες εγγυήσεις», δηλαδή με την υποθήκη του συνόλου της δημόσιας περιουσίας.

Οι δεσμεύσεις αυτές της κυβέρνησης είναι το πρώτο σημείο της απόφασης των ηγετών της Ευρωζώνης: «Επικροτούμε τα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση με στόχο τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών και τη μεταρρύθμιση της οικονομίας, καθώς και τη νέα δέσμη μέτρων, συμπεριλαμβανομένης της ιδιωτικοποίησης, η οποία θεσπίσθηκε πρόσφατα από το ελληνικό κοινοβούλιο», τονίζεται στο σχετικό κείμενο, επισημαίνοντας μάλιστα πως «πρόκειται για πρωτοφανείς, αλλά αναγκαίες προσπάθειες προκειμένου να επανέλθει η ελληνική οικονομία σε βιώσιμη πορεία οικονομικής ανάπτυξης».
Είναι ολοφάνερο ότι το επόμενο διάστημα θα κλιμακωθεί μια χωρίς προηγούμενο αντιλαϊκή λαίλαπα, που θα περιλαμβάνει επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων και των ιδιωτικοποιήσεων, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στους μονοπωλιακούς ομίλους, αλλά και τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων ώστε να διασφαλιστεί φθηνότερη εργατική δύναμη για τα μονοπώλια.
Από την άλλη ο συμβιβασμός που επετεύχθη την τελευταία στιγμή στη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης, είναι προσωρινός και συνιστά ξεκάθαρη ελεγχόμενη χρεοκοπία, που όμως θα είναι ανεξέλεγκτη για το λαό.
Ο λαός δεν πρόκειται να «ανακουφιστεί» στο ελάχιστο από το νέο δανειακό πρόγραμμα συνολικού ύψους 109 δισ. ευρώ, όπως άλλωστε δεν ανακουφίστηκε από το προηγούμενο δάνειο των 110 δισ. ευρώ. Ας σημειωθεί ότι από τα 109 δισ. ευρώ, τα 49 δισ. είναι υπόλοιπο από το προηγούμενο δάνειο. Επίσης ο ιδιωτικός τομέας (τράπεζες, θεσμικοί επενδυτές κ.ά.) θα συμμετέχει, φυσικά με το αζημίωτο, με 49,6 δισ. ευρώ μέχρι το 2014, εκ των οποίων 37 δισ. μέσω προγράμματος ανταλλαγής και μετακύλισης ομολόγων και 12,6 δισ. ευρώ από πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων.



Αναλυτικότερα νέο δάνειο ύψους 109 δισ. ευρώ από το EFSF (Προσωρινός Μηχανισμός Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας), το Ταμείο δηλαδή της ευρωζώνης, με επιτόκιο 3,5%, διάρκεια αποπληρωμής 30 χρόνια, με 10ετή περίοδο χάριτος. Τα 109 δισ. αναλύονται σε 35 δισ. ευρώ νέο δάνειο, 35 δισ. ευρώ θα αποτελέσουν εγγυήσεις που θα παράσχει το ελληνικό κράτος στους κατόχους ομολόγων, οι οποίοι θα τα ανταλλάξουν με νέα ομόλογα διάρκειας ως και 30 χρόνια, 20 δισ. ευρώ προβλέπεται να διατεθούν για επαναγορά ομολόγων από την αγορά και άλλα 20 δισ. ευρώ για τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών! Από την πλευρά τους, οι τράπεζες που θα δεχτούν να μπουν στο πρόγραμμα επιμήκυνσης του ελληνικού κρατικού χρέους έχουν μία γκάμα επιλογών.
Η πρώτη από αυτές είναι η ανταλλαγή των ομολόγων που έχουν στη διάθεσή τους με νέα 30ετούς διάρκειας τα οποία θα είναι εγγυημένα από το EFSF. Το επιτόκιο των ομολόγων αυτών θα είναι κυμαινόμενο 4% για τα πρώτα 5 χρόνια, 4,5% για τη δεύτερη πενταετία και 5% για τα υπόλοιπα 20 χρόνια.
Η δεύτερη κατηγορία αφορά την επιμήκυνση ομολόγων που λήγουν με άλλα 30ετή, με τα επιτόκια της πρώτης περίπτωσης και παροχή εγγύησης από το EFSF. Σε μια τρίτη περίπτωση, προβλέπεται η ανταλλαγή ενός υφιστάμενου σήμερα ομολόγου στο 80% της ονομαστικής του αξίας με ένα νέο 30ετές ομόλογο, με επιτόκιο που φτάνει ως και 6,8%.
Οι επιλογές αυτές είναι οι καλύτερες δυνατές για τις τράπεζες, οι οποίες αν πωλούσαν σήμερα τα ομόλογά τους, θα τα διέθεταν στο 50% της ονομαστικής τους αξίας. Αντίθετα, με τις ρυθμίσεις αυτές η ζημιά περιορίζεται περίπου στο 20% ή στα 37 δισ. ευρώ.


Από τη μείωση του χρέους, εξαιτίας του «κουρέματος», που υπολογίζεται στο 21%, θα πάρουν «ανάσα» και θα επωφεληθούν τα μονοπώλια, μέσω νέων φοροαπαλλαγών και κρατικών ενισχύσεων. Την ίδια στιγμή οι αιτίες που προκαλούν το χρέος, δηλαδή οι ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου, παραμένουν ανέπαφες, γεγονός που εγγυάται τη συνέχιση της διόγκωσής του. Αλλωστε και η επιμήκυνση αποπληρωμής το διογκώνει ανεξάρτητα από την ελάχιστη μείωση του επιτοκίου, αφού θα πληρώνονται τόκοι για αρκετά μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Από την άποψη αυτή καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης, ότι τάχα οι αποφάσεις της συνόδου της Ευρωζώνης «εγγυώνται τη βιώσιμη πορεία της χώρας, τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, τη μείωση των βαρών εξυπηρέτησής του και την κάλυψη των δανειακών αναγκών». Αλλωστε ό,τι και αν γίνει, το κεφάλαιο θα ωφελείται, ενώ ο λαός θα πληρώνει ακόμη και το λεγόμενο βιώσιμο χρέος.
Τα αντεργατικά μέτρα θα ισχύουν εσαεί.
Εκτός των άλλων, η μείωση του συνολικού χρέους είναι μικρή, υπολογίζεται στα 26 δισ. ευρώ ή 12% του ΑΕΠ, όταν το συνολικό ύψος του χρέους μετά μάλιστα και την εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων του μεσοπρόθεσμου, εκτιμάται ότι θα ανέρχεται στο 160% του ΑΕΠ.
Επίσης η μείωση των επιτοκίων στο 3,5% από 4,5%, μικρή ανακούφιση θα προσφέρει, αφού τα χρήματα του λαού που πάνε για την εξυπηρέτηση του χρέους, δηλαδή στις τσέπες των δανειστών, θα είναι περισσότερα από ό,τι πριν την εφαρμογή του μνημονίου.
Επίσης η επιμήκυνση αποπληρωμής στα 15 έως 30 χρόνια δεν αλλάζει τίποτα επί της ουσίας για το λαό αφού στο τέλος θα πληρώσει το «λογαριασμό» αλλά σε περισσότερες δόσεις.
Οσο για το λεγόμενο ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ, αυτό θα πάει για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Οι πόροι του προέρχονται από τα κονδύλια του Δ' ΚΠΣ (ΕΣΠΑ), τα διαρθρωτικά ταμεία, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και προκειμένου οι ηγέτες της ΕΕ να διασφαλίσουν ότι θα πάνε στα «σωστά χέρια», δημιούργησαν ειδική ομάδα που θα συνεργαστεί στενά με την κυβέρνηση για να αναπτύσσει δράση το κεφάλαιο...
Είναι ολοφάνερο ότι «η βιωσιμότητα του χρέους» δεν σημαίνει και ...βιωσιμότητα του λαού. Αντίθετα είναι σίγουρο ότι η ελεγχόμενη χρεοκοπία θα κάνει το βίο αβίωτο για το λαό. Οι θυσίες θα είναι δίχως τέλος και γίνονται για χάρη της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.