ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΣΤΟΛΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΙΙ"


Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τα χαράματα της 31ης Μάη του 2010, όταν με μια δολοφονική καταδρομική επιχείρηση ενάντια στο «Στόλο της Ελευθερίας», ο σιωνιστικός στρατός διέπραξε ένα ακόμη έγκλημα. Δολοφόνησε 9 Τούρκους αγωνιστές πάνω στο Mavi Marmara, τραυμάτισε πολύ περισσότερους και συνέλαβε –μετά από χτυπήματα με ειδικά όπλα ηλεκτροσόκ και άλλα κατασταλτικά όπλα– όλους τους υπόλοιπους επιβάτες στα πλοία του στολίσκου, οδηγώντας τους στις ισραηλινές φυλακές και τα πλοία σε ισραηλινές ναυτικές βάσεις.
 Το αίμα των δολοφονημένων του «Mavi Marmara» ξεσήκωσε διεθνή κατακραυγή. Ηταν αυτή που επέβαλε την απέλαση όλων των ομήρων, με συνοπτικές διαδικασίες. Ηταν αυτή που οδήγησε σε –υποκριτικές, όπως από την αρχή σημειώσαμε και όπως τελικά αποδείχτηκε– δηλώσεις καταδίκης από δυτικές κυβερνήσεις και τον ΟΗΕ. Ομως, ακόμα και τις πρώτες μέρες, όταν ήταν νωπό το αίμα των νεκρών και των τραυματιών, σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξε «υιοθέτηση» του Στόλου της Ελευθερίας ή διακήρυξη πως ο καθένας έχει δικαίωμα να ταξιδέψει προς τη Γάζα. Αντίθετα, υπενθυμιζόταν συνεχώς το «δικαίωμα του Ισραήλ στην Ασφάλεια».
Ενα χρόνο από τότε και όλα δείχνουν σαν να μην άλλαξε τίποτε. Το σιωνιστικό κράτος, πιστός σύμμαχος και χρήσιμο εργαλείο της ιμπεριαλιστικής Δύσης στη Μέση Ανατολή, έχει ανακτήσει όλο το έδαφος που για λίγο καιρό φαινόταν ότι έχει χάσει. Δεν υπέστη καμιά κύρωση, παρά τις υποκριτικές δηλώσεις καταδίκης και παρά το καταδικαστικό πόρισμα της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Αντίθετα, συνέχισε ανενόχλητο να ασκεί καθήκοντα τοποτηρητή και χωροφύλακα, ενισχύοντας τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Οσα πλοία διεθνών αποστολών κατευθύνθηκαν προς τη Γάζα, οδηγήθηκαν με απειλή βίας στα αιγυπτιακά χωρικά ύδατα και ξεφόρτωσαν την ανθρωπιστική βοήθεια που μετέφεραν στο λιμάνι του Αλ-Αρίς, απ’ όπου αυτή διοχετεύτηκε, διά ξηράς, στη Γάζα.
Διαμορφώθηκε έτσι μια κατάσταση, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να αστυνομεύει τη θαλάσσια περιοχή και να κρατά αποκλεισμένη από θαλάσσης τη Γάζα, ενώ όποιος δηλώνει ότι μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια έχει τη διέξοδο να τη μεταφέρει μέσω Αιγύπτου. Ετσι, ο πολιτικός στόχος της άρσης ενός εγκληματικού και παράνομου από κάθε άποψη αποκλεισμού συντρίφτηκε ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες της σιωνιστικής επιθετικότητας, από τη μια, και της ανθρωπιστικής αυταπάτης, από την άλλη. Μεγάλο μέρος εκείνων που δηλώνουν αλληλέγγυοι στον Παλαιστινιακό λαό έχουν νομιμοποιήσει στην πράξη, ανεξάρτητα από διακηρύξεις και καλές προθέσεις, το ρόλο χωροφύλακα που επέλεξε για τον εαυτό του το Ισραήλ.
Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν πόσο κοντόφθαλμες και αλαζονικές ήταν οι απόψεις που εκφράστηκαν εκείνη την περίοδο, περί «μεγάλης ήττας και διεθνούς απομόνωσης του Ισραήλ», «αλλαγή των διεθνών συσχετισμών» κ.λπ. Κάποιοι θέλησαν «να ευλογήσουν τα γένια τους», όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.Αποδείχτηκε, επίσης, ότι η αλληλεγγύη που προσλαμβάνει αποκλειστικά ή κυρίως ανθρωπιστική διάσταση δεν οδηγεί ούτε κατ’ ελάχιστο στην άρση του αποκλεισμού της Γάζας ή στο αδυνάτισμα των σιωνιστικών θέσεων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, «ξεχνώντας» το περσινό έγκλημα, «συστήνει» στους διοργανωτές του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ», που ετοιμάζεται να αποπλεύσει με προορισμό τη Γάζα, να μεταφέρουν την ανθρωπιστική βοήθεια μέσω Ισραήλ ή μέσω Αιγύπτου, συστήνοντας παράλληλα στις κυβερνήσεις να εμποδίσουν τη νηοπομπή να κατευθυνθεί στη Γάζα.   
Η ελληνική κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε πάντοτε ως πιστός σύμμαχος των Σιωνιστών, με τους οποίους άλλωστε εκτελούσε κοινά αεροπορικά γυμνάσια, τα οποία μετατίθονταν συνεχώς, έτσι που η έναρξή τους να συμπέσει με τον απόπλου των πλοίων του «Στόλου της Ελευθερίας» από τα ελληνικά λιμάνια. Εκτοτε, οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ αναβαθμίστηκαν σε στρατηγική συμμαχία και η ελληνική κυβέρνηση έγινε ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ στην περιοχή της Μεσογείου. Το ελληνικό πλοίο («Ελεύθερη Μεσόγειος») και το ελληνικής ιδιοκτησίας «Σφενδόνη» παραμένουν ακόμη στα ισραηλινά λιμάνια, όπως και τα υπόλοιπα πλοία του «Στόλου της Ελευθερίας» (πλην των τουρκικών που παραλήφθησαν από την τουρκική κυβέρνηση).Από το Φλεβάρη μέχρι το Μάη του 2010, στη διάρκεια της προετοιμασίας της ελληνικής συμμετοχής στο «Στόλο της Ελευθερίας», ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση αναπτυσσόταν σε όλη την Ελλάδα, χάρη στην ενθουσιώδη και ακούραστη δουλειά των μελών της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα». Δυστυχώς, αυτή η Πρωτοβουλία και το κίνημα που δημιούργησε, δεν υπάρχουν πλέον, χάρη στις διαλυτική δράση μιας ομάδας μελών της, που θέλησαν να σφετεριστούν τη συλλογική δουλειά, παραβιάζοντας συστηματικά και τη διακήρυξη της Πρωτοβουλίας και τη δημοκρατική-κινηματική εσωτερική της λειτουργία.
Πριν ένα χρόνο, η Πρωτοβουλία «Ενα Καράβι για τη Γάζα» κατάφερνε να αγοράσει ένα πλοίο, χάρη στις εισφορές του Ελληνικού λαού, Αράβων μεταναστών και της Παλαιστινιακής κοινότητας, και ταυτόχρονα να δημιουργήσει ένα κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, ό,τι πιο προωθημένο υπήρχε στο διεθνές κίνημα αλληλεγγύης. Φέτος, εκείνο που έμεινε είναι ένα όνομα, που κάποιοι το σφετερίστηκαν, μια ομάδα που λειτουργεί σαν ΜΚΟ και μηδέν κίνημα.Οπως είναι γνωστό, η «Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση» δημιουργήθηκε από την Πανελλαδική Γενική Συνέλευση της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα» και προσπάθησε, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, να συνεχίσει τον αγώνα για τη δημιουργία κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση. Η Δικτύωση επέλεξε να μη μπει σε καμιά αντιπαράθεση με τους σφετεριστές, αλλά ν’ αναπτύξει τη δική της αυτόνομη δουλειά, στηριγμένη σε δημοκρατικές-κινηματικές διαδικασίες.
  • Τα γεγονότα αυτού του ενός χρόνου δεν μπορούν και δεν πρόκειται να οδηγήσουν τη Δικτύωση σε ανταγωνιστική, πόσο μάλλον εχθρική, στάση έναντι του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ», μολονότι δεν έχει καμιά οργανωτική σχέση με το ελληνικό σκέλος του. Ούτε οι μεγάλες επιφυλάξεις που έχουμε για την πολιτική χρησιμότητα αυτού του εγχειρήματος, αυτή τη στιγμή, επιφυλάξεις που έχουν να κάνουν με την πρόταξη του ανθρωπιστικού έναντι του πολιτικού στόχου και με τον κίνδυνο να ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο ο ρόλος χωροφύλακα του Ισραήλ, θα μας εμποδίσουν να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας, όπως την εκφράζουμε σε κάθε κίνηση αλληλεγγύης προς τον αδελφό Παλαιστινιακό λαό.– Ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να πλεύσει προς τη Γάζα.
– Το σιωνιστικό κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα να συμπεριφέρεται ως χωροφύλακας της Μεσογείου και να κρατά κλειστά τα θαλάσσια σύνορα της Λωρίδας της Γάζας.Ευχόμαστε στο «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ» να είναι καλοτάξιδος και να φτάσει στον προορισμό του, το λιμάνι της Γάζας.
Προειδοποιούμε την ελληνική κυβέρνηση να μη φέρει κανένα εμπόδιο στον απόπλου πλοίων του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ» από ελληνικά λιμάνια.Απαιτούμε από τις ελληνικές λιμενικές αρχές να δώσουν στα πλοία απόπλου για Γάζα. Το λιμάνι της Γάζας είναι ένας νόμιμος προορισμός για κάθε πλεούμενο, για κάθε ταξιδιώτη.
Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά που αισθάνεται αλληλέγγυος/η προς τον Παλαιστινιακό λαό να βρίσκεται σε επαγρύπνηση και ενόψει εχθρικών ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης και ενόψει του κινδύνου μιας νέας επίθεσης των Σιωνιστών ενάντια στο «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ».    

   ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Από την απεργιακή κινητοποίηση των Ε.Β.Ε. στον Άγιο Νικόλαο


ΤΕΤΆΡΤΗ, 15 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

Κανείς μόνος-Κανείς ηττημένος.





Η Πανελλήνια Αντιμονοπωλιακή Συσπείρωση Έμπορων-Βιοτεχνών Ελλάδας (Π.Α.Σ.ΕΒΕ) μαζί με αγανακτισμένους από την κατάσταση εμπόρους , οργάνωσαν κατάληψη στο κτίριο του Ο.Α.Ε.Ε. (πρώην Τ.Ε.Β.Ε) με το εξής αίτημα:
Υπάρχουν συνάδελφοί μας με σοβαρά προβλήματα υγείας που ο Ο.Α.Ε.Ε. αρνείται να σφραγίσει τα βιβλιάριά τους, επειδή αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Έτσι συνάδελφοι που πλήρωναν επί δεκάδες χρόνια τις ασφαλιστικές τους εισφορές, σήμερα μέσα σε αυτή τη καταστροφική συγκυρία μένουν μόνοι και ανυπεράσπιστοι , απέναντι σε ένα ανάλγητο κράτος, που δεν έχει κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Όσοι βρεθήκαμε εκεί διατρανώσαμε την απόφασή μας να μην μείνει μόνος κανένας συνάδελφος στον αγώνα επιβίωσης που δίνει. Έτσι αξιώσαμε κατ’ εξαίρεση και για ανθρωπιστικούς λόγους να σφραγιστούν τα βιβλιάρια 3 συναδέλφων μας. Σε επικοινωνία των υπαλλήλων του ΟΑΕΕ με τους προϊσταμένους τους, μας δόθηκε η διαβεβαίωση ότι αύριο θα έχουμε οριστική απάντηση στο αίτημά μας. Οι συγκεντρωμένοι συνάδελφοι επαγγελματοβιοτέχνες, αποφάσισαν να λύσουν την κατάληψη και να επιστρέψουν αύριο για την απάντηση. Σε περίπτωση άρνησης σφράγισης των συγκεκριμένων βιβλιαρίων υγείας, δώσαμε υπόσχεση ότι θα επιστρέψουμε περισσότεροι και δριμύτεροι.

Οι συγκεντρωμένοι κατάθεσαν το παρακάτω κείμενο.



Με τη σημερινή μας συγκέντρωση εμείς οι έμποροι, βιοτέχνες, επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενοι του Αγίου Νικολάου διεκδικούμε την πλήρη ασφαλιστική κάλυψη κάθε αυτοαπασχολούμενου και μικρού επαγγελματία, βιοτέχνη, έμπορου, αυτοκινητιστή, που δεν έχει να πληρώσει τις εισφορές του στον Οργανισμό Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ).   
Πρόκειται για ένα αίτημα που όχι μόνο είναι δίκαιο και ζωτικής σημασίας για περισσότερες από 420.000 οικογένειες που έχουν μικρά ή μεγάλα χρέη προς το Ταμείο.
Αυτό το αίτημα μας χτυπάει την «καρδιά» της αντιλαϊκής πολιτικής ερχόμενο σε πλήρη αντίθεση με τον κυνισμό και την αναλγησία της κυβέρνησης, των τραπεζιτών, των πολυεθνικών, του μνημονίου και της τρόικας.
Σήμερα όλοι οι αυτοαπασχολούμενοι , επαγγελματίες, βιοτέχνες, έμποροι παλεύουμε «για να απαιτήσουμε το δικαίωμα στη θεώρηση των βιβλιαρίων, σε όλους τους ασφαλισμένους ανεξάρτητα αν χρωστάνε στο Ταμείο ή όχι».
Εκφράζουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη και συμπαράσταση μας σε όλους τους συναδέλφους μας και τις οικογένειές τους που αυτές τις μέρες έχουν καταντήσει άνθρωποι Β κατηγορίας χωρίς πρόσβαση στις δομές υγείας .
Εκφράζουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη και συμπαράσταση μας σε όλους τους συναδέλφους που σέρνονται στα δικαστήρια από το ταμείο.
«Σήμερα οι 7 στους 10 αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές στο Ταμείο. Οσο θα βαθαίνει η οικονομική κρίση όλο και θα αυξάνεται ο αριθμός των ασφαλισμένων που χρωστάνε στο Ταμείο. Αυτό δεν είναι φυσικό φαινόμενο όπως ο κεραυνός ή η καταιγίδα . Είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της μακροχρόνιας αντιλαϊκής φορομπηχτικής πολιτικής σε βάρος των μικρών ΕΒΕ. Είναι γνωστό ότι αυτοί που χρωστάνε για τους παραπάνω λόγους στο στο Ταμείο χάνουν το ανθρώπινο και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην Υγεία, γι' αυτούς και τις οικογένειές τους, κινδυνεύουν ακόμη να χάσουν το συνταξιοδοτικό τους δικαίωμα, όπως και τα χρήματα που έχουν δώσει στο Ταμείο.
Η άσχημη κατάσταση που βιώνουν οι μικροί και αυτοαπασχολούμενοι ΕΒΕ είναι αποτέλεσμα της αντιλαϊκής καταιγίδας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και όλων των κομμάτων που ακολουθούν αυτή τη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πολιτική που ενισχύει τις πολυεθνικές μονοπωλιακές επιχειρήσεις να συγκεντρώνουν την παραγωγή και το κεφάλαιο σε βάρος των μικρών ΕΒΕ και όλων των λαϊκών στρωμάτων, πολιτική που μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, ληστεύει τους επαγγελματίες μέσω της ανελέητης φορολόγησης , ενώ ταυτόχρονα φοροαπαλλάσει τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και τις τράπεζες. Ληστεύει τα λαϊκά στρώματα μέσω της ακρίβειας, της αύξησης του ΦΠΑ, των τιμολογίων των ΔΕΚΟ, με διπλασιασμό του πετρελαίου θέρμανσης, και την παραπέρα εμπορευματοποίηση της υγείας.
Δυσκολεύουν την επιβίωση των μικρών και αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ και οι υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές στο ταμείο μας, για συντάξεις πείνας και υποβαθμισμένες παροχές, η κατεδάφιση του ασφαλιστικού μας συστήματος με την αύξηση του εργάσιμου βίου και των ορίων συνταξιοδότησης, είναι σημαντικοί λόγοι που επιδεινώνουν την άσχημη οικονομική κατάσταση των μικρών ΕΒΕ που τους οδηγεί να χρωστάνε στο Ταμείο και στο κλείσιμο των μαγαζιών τους.
Διεκδικούμε:
  • Αμεση θεώρηση από τον ΟΑΕΕ των βιβλιαρίων υγείας και κάλυψη όλων των δαπανών υγείας και περίθαλψης για όσο διαρκεί η κρίση.
  • Η κάλυψη να είναι με 100% χρηματοδότηση από το κράτος.
  • Να σταματήσουν άμεσα οι δικαστικές διώξεις για χρέη πρός τον ΟΑΕΕ.
  • Να σταματήσουν οι απειλές για κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων.
  • Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 10%.
  • Κάλυψη των 2/3 των δαπανών του ΟΑΕΕ από το κράτος και του 1/3 από τους ασφαλισμένους».





Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΑΣΕΒΕ ΛΑΣΙΘΙΟΥ : ΌΛΟΙ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ


ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΒΕ
Στις 15 Ιουνίου 2011 βγαίνουμε όλοι στο δρόμο. 
Αντιστεκόμαστε στην πολιτική που μας αφανίζει.


Αγωνιστικό κάλεσμα για συμμετοχή στη γενική απεργία στις 15 του Ιούνη, απευθύνει η Πανελλαδική Αντιμονοπωλιακή Συσπείρωση Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων (ΠΑΣΕΒΕ). Στην ανακοίνωσή της επισημαίνει: «Τετάρτη 15 Ιουνίου βγαίνουμε όλοι στο δρόμο. Αντιστεκόμαστε στην πολιτική που μας αφανίζει. Διεκδικούμε να κρατήσουμε τα μαγαζιά μας». Παλεύουμε ενάντια στα νέα βάρβαρα μέτρα. Απορρίπτουμε τον εκβιασμό και την τρομοκρατία περί χρεοκοπίας, οι εργαζόμενοι και οι αυτοαπασχολούμενοι έχουμε ήδη χρεοκοπήσει.
Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν, βιομήχανοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες. Παλεύουμε μαζί με τους εργαζόμενους, με το ταξικό κίνημα, με το ΠΑΜΕ για την ανατροπή της πολιτικής που οδηγεί τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους και συνολικά τα λαϊκά στρώματα στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στη χρεοκοπία.
Τα μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση χειροτερεύουν τη ζωή επαγγελματιών και εργαζομένων.Μειώνουν μισθούς και συντάξεις. Καταργούν εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Απολύουν και καταδικάζουν στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους και οδηγούν στη χρεοκοπία χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους. Καταργούν το αφορολόγητο, μειώνοντας ακόμη περισσότερο το ήδη μειωμένο εισόδημα των αυτοαπασχολούμενων. Αυξάνουν το ΦΠΑ στο 23% με συνέπεια τη μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και την παραπέρα πτώση του τζίρου των μικρομάγαζων. Προχωρούν σε νέα φορολογική επιδρομή και ετοιμάζουν εξοντωτικούς ελέγχους σε μικροεπιχειρήσεις. Χαρίζουν στο κεφάλαιο δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Το γενικό και αόριστο κάλεσμα των συμβιβασμένων των ΓΣΕΒΕΕ - ΕΣΕΕ για 3ωρο κλείσιμο των καταστημάτων με κεντρικό αίτημα "το σταμάτημα της καθοδικής και επικίνδυνης... πορείας της χώρας" παραπέμπει στο "άλλο μείγμα πολιτικής" του άλλου πόλου του δικομματισμού, επιδιώκοντας να εγκλωβίσει τους αυτοαπασχολούμενους στα γρανάζια της ίδιας πολιτικής που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Η μέχρι σήμερα στάση τους αποδεικνύει την υποκρισία τους!!! Καμία αναμονή! Τα ψευτοδιλήμματα δεν πιάνουν!!!
Η αγανάκτηση να γίνει δύναμη, για την οργάνωση της πάλης, για να μπει φραγμός στην αντιλαϊκή λαίλαπα με στόχο τη ριζική ανατροπή της φιλομονοπωλιακής πολιτικής που 10ετίες τώρα οδηγεί τα μικρομάγαζα στη χρεοκοπία. 
Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011 βγαίνουμε όλοι στο δρόμο. Αντιστεκόμαστε στην πολιτική που μας αφανίζει. Διεκδικούμε να κρατήσουμε τα μαγαζιά μας».

Κοινό μέτωπο και η ενιαία δράση των επαγγελματιών, εργαζομένων με τα άλλα λαϊκά στρώματα, ενάντια σε κυβέρνηση και πολυεθνικές. η αποδυνάμωση των κομμάτων του κεφαλαίου και όλων των κομμάτων του ευρώ-μονόδρομου.
      ΌΛΟΙ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ
Αγ.Νικόλαος 10.30 Μαρίνα
Ιεράπετρα 10.30 Πλατεία Παπαγεωργίου
Σητεία,10.30, Πλατανάρια

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ - ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
ΠΑΣΕΒΕ ΛΑΣΙΘΙΟΥ




Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΡΑΖΟΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ ΥΨΟΥΣ 664,3 ΔΙΣ !!!



Τη περίοδο 1991-2011 ο Ελληνικός λαός πλήρωσε σε τοκοχρεολύσια 664,3 δις ευρώ

Από το 1997 μέχρι το 2008 το χρέος αυξήθηκε κατά 147,5 δισ. ευρώ και πληρώσαμε για τοκοχρεολύσια 386 δισ. ευρώ


Το μεγάλο πλιάτσικο σε βάρος του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού, που σηκώνει στις πλάτες του ο ελληνικός λαός, αποτυπώνεται ανάγλυφα στα ίδια τα επίσημα στοιχεία. Απ’ αυτά φαίνεται πως όχι μόνο δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», αλλά αντίθετα πως είναι το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που παίρνει τη μερίδα του λέοντος.

Για την ανάλυσή μας επιλέξαμε την περίοδο κατά την οποία έγινε η κατασκευή των έργων των περιβόητων ολυμπιακών αγώνων του 2004 (με κυβερνήσεις  Κ. Σημίτη) και έτσι  υπήρξε μια σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη, που κινήθηκε σε ετήσιους ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ γύρω στο 4%, και την περίοδο μετά την τέλεση των ολυμπιακών αγώνων, που τη διακυβέρνηση της καπιταλιστικής εξουσίας είχε αναλάβει το συντηρητικό αστικό κόμμα της ΝΔ, περίοδο κατά την οποία συνεχίστηκε η σχετική καπιταλιστική ανάπτυξη. Στον Πίνακα 4 αποτυπώθηκαν οι αυξήσεις του ΑΕΠ της περιόδου 1997-2008. Ας τον κρατήσουμε αυτόν τον πίνακα καλά στο μυαλό μας, γιατί οι απολογητές του Μνημονίου ισχυρίζονται, ότι από το 2012 που θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και από την «ύφεση» θα περάσουμε στην ανάπτυξη και στη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων θα έχουμε αποκλιμάκωση του χρέους!

Οπως θα δούμε στη συνέχεια, αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Ακόμη και με τις αισιόδοξες κυβερνητικές προβλέψεις, το ΑΕΠ τη διετία 2012-2013 θ’ αυξηθεί μόνο κατά 1,1% και 2,1%. Και οι προβλέψεις αυτές σύντομα θα αναθεωρηθούν, γιατί απλούστατα στηρίχτηκαν στην πρόβλεψη για αύξηση των εξαγωγών, που εδράζεται στον αέρα και την επικαλούνται μόνο και μόνο για να πλασάρουν το παραμύθι της ανάκαμψης. Ακόμη κι αν έπιαναν το 4% στην αύξηση του ΑΕΠ, πάλι δεν θα μπορέσουν οι κυβερνήσεις που θα διαδεχτούν την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου να μειώσουν το χρέος της  λεγόμενης Κεντρικής Κυβέρνησης.

Κύριο μέλημα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, των κυβερνήσεων που θα τη διαδεχτούν και του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου που επιβάλλει τοκογλυφικούς όρους στο δανεισμό ήταν και είναι η Ελλάδα να καταβάλλει τα υπέρογκα τοκοχρεολύσια και να «κινεζοποιηθεί» η εργαζόμενη ελληνική κοινωνία. Παρενθετικά μιλώντας, θέλουμε να διατυπώσουμε την εκτίμησή μας ότι εάν ολοκληρωθεί «αναίμακτα» η «κινεζοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας και το ελληνικό προλεταριάτο δεν παίξει τον πρωτοπόρο ρόλο του, τότε και οι κυβερνήσεις των κυρίαρχων καπιταλιστικών κρατών της ΕΕ και το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο θα παύσουν ν’ ασχολούνται με το «υπέρογκο έλλειμμα» της Ελλάδας και με την αποπληρωμή του. Θα συνεχίσουν να «μας» δανείζουν, εννοείται με τοκογλυφικούς όρους.

Φτιάξαμε τον Πίνακα 1 με στοιχεία παρμένα από τις Εισηγητικές Εκθέσεις των κρατικών προϋπολογισμών για να έχουμε μια αναλυτική εικόνα για τους τόκους και τα χρεολύσια που πληρώσαμε ως ελληνικός λαός στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο τα 21 χρόνια της περιόδου 1991-2011. Μια περίοδο που κυβέρνησαν και τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. 
Την περίοδο αυτή ο ελληνικός λαός πλήρωσε για τοκοχρεολύσια 664,3 δισ. ευρώ, ενώ το χρέος της λεγόμενης Κεντρικής Κυβέρνησης το Μάρτη του 2011 έφτασε τα 354,5 δισ. ευρώ. Αν αθροίσουμε τα δύο αυτά μεγέθη, φτάνουμε στο αστρονομικό για τα ελληνικά δεδομένα μέγεθος του 1,02 τρισ. ευρώ.

Στον Πίνακα 2 βλέπουμε την πορεία αύξησης  του δημόσιου χρέους, δηλαδή του χρέους της λεγόμενης Κεντρικής Κυβέρνησης. Τέλος, από τον Πίνακα 3 παίρνουμε μια εικόνα για την πορεία του κονδυλίου από τον κρατικό προϋπολογισμό που πάει για τους μισθούς και τις συντάξεις των εργαζόμενων και των συνταξιούχων του δημοσίου. Μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε τις συγκρίσεις για να δούμε αν οι δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι αποτελούν μια από τις βασικές αιτίες της «κακοδαιμονίας» μας!

Οπως και οι εργάτες στον ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν «κοστίζουν», απλούστατα γιατί είναι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Εξαιρούμε τους καραβανάδες, τους μπάτσους και τους παπάδες που ανήκουν στους καταπιεστικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς. Αν συγκρίνουμε τους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων με τα τοκοχρεολύσια, βλέπουμε την τεράστια διαφορά. Τα τοκοχρεολύσια, όμως, που εισπράττουν το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και το ντόπιο τραπεζικό κεφάλαιο είναι ιερά και απαραβίαστα και δεν πρέπει να γίνεται καμία αναφορά σ’ αυτά, ότι δηλαδή είναι από τις μεγάλες μάστιγες του ελληνικού λαού.

Επιστρέφουμε στην περίοδο από το 1997 μέχρι το Μάρτη του 2004, που την καπιταλιστική εξουσία διαχειρίστηκαν οι δύο κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Κ. Σημίτη. Το 1997 το χρέος της Κεντρικής  Κυβέρνησης ήταν 114,57 δισ. ευρώ και το Μάρτη του 2004 ανήλθε σε 184,51 δισ. ευρώ. Μέσα σε εφτά χρόνια και τρεις μήνες το χρέος αυξήθηκε κατά 69,94 δισ. ευρώ ή κατά 61,05%. Την περίοδο από το 1997 μέχρι το Δεκέμβρη του 2004 πληρώθηκαν 160,7 δισ. ευρώ ως τοκοχρεολύσια. Τέλος, την ίδια περίοδο, σύμφωνα με τον Πίνακα 4, υπήρχε μια σχετική ανάπτυξη, με το ΑΕΠ να αυξάνεται κατά 3,2 - 3,7 - 3,5 - 4,3 - 4,1 - 3,8 - 4,5%, αντίστοιχα. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι 
παρά την αύξηση του ΑΕΠ, παρά την τοκογλυφική καταβολή των 160,7 δισ. ευρώ, το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης δεν τιθασεύτηκε. Αυξήθηκε σε απόλυτα μεγέθη κατά 69,74 δισ. ευρώ και ποσοστιαία κατά 61,05%.

Από την απλή και μόνο ανάγνωση αυτών των αριθμών καταρρέει ο κυβερνητικός μύθος, ότι αξίζει τον κόπο να μπει στο ψυγείο και να «κινεζοποιηθεί» ο ελληνικός λαός, γιατί έτσι θα οδηγηθούμε από το 2012 σε μεταστροφή του κλίματος, δηλαδή σε αναπτυξιακή τροχιά και μείωση του χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης. Αυτό είναι ένα μεγάλο παραμύθι. Το μόνο που θα απομείνει θα είναι η μόνιμη «κινεζοποίησή» μας και τότε θα πρέπει να δουλεύουν όλα τα μέλη μιας τετραμελούς εργατικής οικογένειας προκειμένου να «εξασφαλίσουν» ένα άθλιο επίπεδο ζωής.

Συνεχίζουμε με την περίοδο από το Μάρτη του 2004 μέχρι το Σεπτέμβρη του 2009, περίοδο της Νεοδημοκρατικής διαχείρισης της καπιταλιστικής  εξουσίας. Το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης από 184,5 δισ. ευρώ το Μάρτη του 2004 οι κυβερνήσεις της ΝΔ το ανέβασαν το Σεπτέμβρη του 2009 στα 297,92 δισ. ευρώ. Αυξήθηκε λοιπόν το χρέος κατά 113,41 δισ. ευρώ ή ποσοστιαία κατά 61,46%.

Ομως, η ΝΔ μαζί με τη διακυβέρνηση της αστικής εξουσίας παρέλαβε από την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη και ομόλογα ύψους 75,5 δισ. ευρώ, που έληγαν την περίοδο 2004-2009. Φυσικά, και η κυβέρνηση της ΝΔ, όταν το Σεπτέμβρη του 2009 παρέδωσε τη διακυβέρνηση στο ΠΑΣΟΚ και στον Γ. Παπανδρέου, παρέδωσε και ομόλογα που θα λήγουν από το 2010 και μετά, για τα οποία πήρε δάνεια από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που ανέλαβε να επιβάλει στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Νότια Ιταλία την «κινεζοποίηση» του προλεταριάτου.

Την περίοδο 2004-2009 πληρώσαμε στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, ως τοκοχρεολύσια, 303,76 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 62,3 δισ. ευρώ είναι τόκοι. Ομως, στα τοκοχρεολύσια αυτά δεν γίνεται καμία αναφορά από την πράσινη κυβέρνηση και τη μπλε αντιπολίτευση. Γιατί, όπως αντιλαμβάνεστε, οι απαιτήσεις του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου είναι υπεράνω κριτικής και θεωρούνται ιερές και απαραβίαστες. Πρέπει να ικανοποιούνται αδιαλείπτως. 
Είναι τρομερό ν’ αυξάνεται το χρέος κατά 113,41 δισ. ευρώ, ενώ έχουμε πληρώσει στο χρηματιστικό κεφάλαιο 303,76 δισ. ευρώ.

Την περίοδο 2004-2008 η ανάπτυξη του ΑΕΠ κινήθηκε μεταξύ 4,7% και 3.2% (Πίνακας 4). Ούτε αυτά τα επίπεδα καπιταλιστικής ανάπτυξης ήταν αρκετά για ν’ ανακόψουν την ορμητική αύξηση του χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης.  Ετσι, και σ’ αυτή την περίπτωση κατέρρευσε ο κυβερνητικός μύθος, ότι από το 2012 που θα μεταστραφεί το οικονομικό κλίμα και από την «ύφεση» θα περάσουμε στην ανάπτυξη, θα περάσουμε σε αποκλιμάκωση του χρέους της Κεντρικής κυβέρνησης.

Από την προσεκτική εξέταση αυτών των δύο περιόδων, από το 1997 μέχρι το Μάρτη του 2004 και από το Μάρτη του 2004 μέχρι το Σεπτέμβρη του 2009, καταρρέει ακόμη και ο άλλος κυβερνητικός μύθος, ότι πρέπει να υλοποιηθούν τα Μνημόνια και να «κινεζοποιηθεί» ο ελληνικός λαός προκειμένου να μειωθούν τα χρέη και τα δημόσια ελλείμματα. Γιατί καταρρέει; Γιατί πρώτον οι Κομισάριοι και οι κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ γνώριζαν ότι τα ελλείμματα αυξάνονται και παρολαυτά δεν έκαναν την παραμικρή αναφορά για τη λήψη μέτρων και Μνημονίων. Γιατί δεύτερον γνώριζαν ότι το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης αυξάνεται ορμητικά και παρολαυτά έβαζαν την Ελλάδα στην ΟΝΕ και δέχονταν τους ισχυρισμούς των δύο κυβερνήσεων ότι μειώνονται τα ελλείμματα και το χρέος.

Επιβεβαιώνεται, λοιπόν, για μια φορά ακόμη, η θέση μας ότι
 το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να «κινεζοποιηθεί» το ελληνικό προλεταριάτο.

Την περίοδο 1991-2011 πληρώσαμε ως  τοκοχρεολύσια  στο χρηματιστικό κεφάλαιο 664.3 δισ. ευρώ, που είναι ποσό εξωφρενικά τεράστιο. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να πληρώσουμε και άλλα τοκοχρεολύσια. Αρκετά μας καταλήστεψαν το διεθνές χρηματιστικό και το ντόπιο τραπεζικό κεφάλαιο. Και είναι πραγματικά εξωφρενικό που διάφοροι, παριστάνοντας τους αριστερούς και τους ριζοσπάστες, προτείνουν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου και άλλα τέτοια αντιδραστικά εργαλεία, για να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, μέσα στην υπάρχουσα συνταγματική τάξη, μπορεί να βρεθεί λύση προς όφελος του ελληνικού λαού, χωρίς να… αδικήσουμε και τους δανειστές.

Μετατρέπουν έτσι ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα, το ζήτημα της εξάρτησης και της ληστρικής-τοκογλυφικής εκμετάλλευσης από το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, σε λογιστικό ζήτημα. Χωρίζουν το χρέος σε «νόμιμο» και σε «παράνομο», σπρώχνοντας τον ελληνικό λαό στην παγίδα της διαχείρισης του χρέους μέσα στα αστικά πλαίσια.
Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει ν’ αναγνωρίσει το χρέος, το οποίο είναι προϊόν καταλήστευσής του. Ο ελληνικός λαός πρέπει να σταματήσει να πληρώνει το χρέος. Αυτό θα γίνει πράξη μόνο ως συνέπεια της προλεταριακής επανάστασης.


ο τίτλος είναι δικός μας
Γεράσιμος Λιόντος ,
εφημερίδα Κόντρα  

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Δημοκρατία για ποια τάξη ;



Η συζήτηση που αναπτύσσεται με τη συμμετοχή επιφανών εκπροσώπων της αστικής τάξης για το πολιτικό σύστημα, για τη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από την καπιταλιστική οικονομική κρίση. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η ανάγκη αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, της θεσμικής θωράκισης - εξασφάλισης της σταθερότητας του αστικού κράτους, εντείνεται ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης.
Σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, η σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος αντιμετωπίζει προβλήματα τόσο εξαιτίας της μαζικής λαϊκής δυσαρέσκειας, όσο και λόγω της όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα αλλά και μέσα στην ΕΕ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μερίδα της αστικής τάξης προβάλλει σήμερα την άποψη για ανάγκη άλλου μείγματος της αστικής πολιτικής διαχείρισης της κρίσης.
Το ποιο μείγμα διαχείρισης επιλέγεται σε κάθε φάση καθορίζεται από αντικειμενικές ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι από την ικανότητα διαχείρισης κάθε πολιτικής δύναμης.
Η κάθε φορά, όμως, αστική διαχείριση έρχεται αντιμέτωπη με αντιφάσεις που πηγάζουν από την ίδια τη λειτουργία του καπιταλισμού και δεν μπορούν να ξεπεραστούν από αυτήν. Με το ένα ή το άλλο μείγμα, η έξοδος από την κρίση στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων θα σημάνει απαξίωση κεφαλαίου και εργατικής δύναμης με μακρόχρονες επιπτώσεις στη ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Τα παραπάνω δε γίνονται εύκολα κατανοητά, όπως επίσης δε χωράει εύκολα στο μυαλό γιατί είναι αναπόφευκτη η μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων στην περίοδο της κρίσης, όταν, μάλιστα, έχει προηγηθεί περίοδος καπιταλιστικής ανόδου και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Ετσι δημιουργείται και αντικειμενικά το έδαφος, ώστε αυθόρμητα οι αιτίες της κρίσης και της αντιλαϊκής επίθεσης που τη συνοδεύει να αναζητούνται όχι στην ίδια τη φύση της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά σε λανθασμένες πολιτικές επιλογές, σε «προδότες», σε «λαμόγια», σε «κλέφτες», σε «ανίκανους» πολιτικούς κ.λπ. Ετσι αποδίδονται ευθύνες στους αστούς πολιτικούς και όχι στην οικονομία που υπηρετούν, δηλαδή στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, στο πολιτικό προσωπικό των μονοπωλίων και όχι στα ίδια τα μονοπώλια.
Η παραπάνω αντίληψη δεν αναπτύσσεται τόσο αυθόρμητα όσο φαίνεται, τόσο τα αστικά ΜΜΕ και πολλοί αστοί αναλυτές όσο και τμήματα αστικών πολιτικών δυνάμεων την προπαγανδίζουν. Χρειάζεται επίσης να υπενθυμίσουμε ότι πριν ακόμα από την εκδήλωση της κρίσης, φυσικοί εκπρόσωποι των μονοπωλίων (π.χ. ο πρόεδρος του ΣΕΒ) κατηγορούσαν ως ανίκανο το πολιτικό σύστημα, γιατί υποτίθεται ότι δεν προωθούσε με τους απαραίτητους ρυθμούς τις αναγκαίες για το κεφάλαιο μεταρρυθμίσεις (οι βασικότερες από τις οποίες υλοποιούνται σήμερα μέσω του μνημονίου), εξασφαλίζοντας τη μέγιστη κοινωνική συναίνεση.
Με την εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, ενισχύθηκαν τα σενάρια για αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος με σκοπό την αντιμετώπιση των «παθογενειών» του. Ως παθογένειες θεωρούνται ή ονομάζονται: Ο ρόλος και η λειτουργία των κομμάτων, η σχέση δικαιοσύνης - κυβέρνησης - κόμματος που κυβερνά, η υποτιθέμενη υποχωρητικότητα του πολιτικού συστήματος μετά τη Μεταπολίτευση απέναντι σε λαϊκές διεκδικήσεις κ.ά. Ως φάρμακο στις λεγόμενες παθογένειες προτάσσεται η ανάγκη μιας νέας Μεταπολίτευσης, μια «τέταρτη ελληνική δημοκρατία», η διαμόρφωση νέου Συντάγματος που θα προκύψει μέσω μιας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.
Τέτοιες προτάσεις έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς στον αστικό Τύπο από αρθογράφους όπως ο Χρήστος Γιανναράς στην «Καθημερινή», από πολιτικούς φορείς όπως η «Σπίθα», από τη ΝΔ κ.ά. Για ανάγκη νέας μεταπολίτευσης μιλάει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος κ.ά. Ενώ ο Μάκης Βορίδης του ΛΑ.Ο.Σ., σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Δημοκρατία», (7/6/2011) ζητά: «Επαναστατικό Κίνημα όπως αυτό του 1909 στο Γουδή, το οποίο θα οδηγήσει σε ανατροπή της παρούσας Βουλής, Συντακτική Συνέλευση, ψήφιση νέου Συντάγματος». Ενα νέο Γουδή προβάλλουν και διάφοροι άλλοι, πολλοί από τους οποίους μίλησαν και στη συγκέντρωση - ημερίδα του λεγόμενου πνευματικού κόσμου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στις αρχές Απρίλη.
Σίγουρα δεν μπορούμε να προδικάσουμε εάν η ανάγκη ισχυροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος για να εξυπηρετήσει τη στρατηγική του ενάντια στην εργατική τάξη θα εκφραστεί σε τέτοιες διεξόδους. Το δεδομένο είναι ότι στην περίοδο της κρίσης έχει ανάγκη και την παραπέρα θεσμική θωράκισή του, και μάλιστα με πιο περιοριστικά μέτρα απέναντι στο ταξικό εργατικό κίνημα και το κόμμα του, το ΚΚΕ. Τέτοιο στόχο υπηρετεί και το νομοσχέδιο για τα οικονομικά των κομμάτων.
Σχεδόν κανένα από αυτά τα σενάρια δεν είναι καινούριο. Κατά καιρούς έχουν κατατεθεί από εκπροσώπους της αστικής σκέψης τα τελευταία 3-4 χρόνια.
Μερικοί από τους παράγοντες που επιβάλλουν τη συζήτηση για τη «νέα μεταπολίτευση» είναι οι εξής: Η μεγάλη φθορά και απαξίωση του αστικού πολιτικού προσωπικού, τη στιγμή που αυξάνουν οι απαιτήσεις για την εξυπηρέτηση των γενικών συμφερόντων του κεφαλαίου. Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και η αμφισβήτηση από τμήματα της ίδιας της αστικής τάξης όχι μόνο πλευρών της πολιτικής διαχείρισης, αλλά και επιλογών στις διεθνείς σχέσεις και συμμαχίες (π.χ. από μια σειρά αστικές δυνάμεις προβάλλεται η ανάγκη προσανατολισμού σε Ρωσία και Κίνα και από αυτήν τη σκοπιά γίνεται κριτική στη μνημονιακή σύμβαση). Η ανάγκη να χτυπηθεί το εργατικό κίνημα, να αντιμετωπιστούν οι λαϊκές αντιδράσεις θέτοντας στο στόχαστρο το πιο συνειδητό, πρωτοπόρο και οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης, το ΚΚ, το ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Η επιχείρηση αξιοποίησης των λαϊκών αντιδράσεων στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων, και των αστικών σχεδιασμών για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κατανοήσουμε το σύνθημα της αληθινής ή «άμεσης δημοκρατίας», που προβάλλεται αυτές τις μέρες με αφορμή και τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Είναι σύνθημα που έχει διατυπωθεί τα προηγούμενα χρόνια και από διάφορους αστούς πολιτικούς και στοχαστές: «Αναζητώ ανακατατάξεις ουσιαστικές στο σύστημα που έχουμε, πρέπει να ωριμάσει η ιδέα ότι ο πολίτης είναι αυτός που είναι υπεύθυνος, πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε το σύστημα, να καταλάβουμε ότι εμείς θα φέρουμε πίσω την άμεση δημοκρατία, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία όπως είναι σήμερα έχει φοβερά τρωτά». Τα παραπάνω επισημαίνει η Βιργινία Τσουδερού το 20061.
Προφανώς, η Βιργινία Τσουδερού, που έχει θητεύσει στο ΔΝΤ από τη δεκαετία του 1950, στην κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη και σε άλλα αξιώματα του αστικού συστήματος, ούτε έγινε ξαφνικά αναρχοαυτόνομη, ούτε πίστεψε σε μια ουτοπική «άμεση δημοκρατία». Η αναφορά στην «άμεση δημοκρατία» αποτυπώνει σχεδιασμούς ενσωμάτωσης, την ανάγκη οι «πολίτες» να νιώθουν υπεύθυνοι για τα προβλήματα του αστικού κράτους.
Οι «υπεύθυνοι» πολίτες - όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν - δεν είναι μόνο προϋπόθεση της «άμεσης δημοκρατίας», αλλά και οι διαδικασίες της λεγόμενης «άμεσης δημοκρατίας» αποτελούν ταυτόχρονα και όχημα για να γίνουν οι «πολίτες» πιο «υπεύθυνοι», δηλαδή πιο οργανικά ενταγμένοι στις επιδιώξεις του συστήματος. Αφού οι λεγόμενες «αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες» θα λειτουργούν εντός των ορίων που καθορίζουν οι ιερές και απαραβίαστες κυρίαρχες καπιταλιστικές σχέσεις, η ανάγκη του κεφαλαίου για κερδοφορία. Ετσι, για παράδειγμα, πολύ «αμεσοδημοκρατικά», με δημοψήφισμα, οι Ιταλοί εργαζόμενοι της FIAT παραιτήθηκαν από δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών στο όνομα της κρίσης.
Αλλοι επίσης αστοί δημοσιολόγοι, «πιο προσγειωμένοι» στην πραγματικότητα, προτείνουν κοινοβουλευτική δημοκρατία με «ενέσεις άμεσης δημοκρατίας», όπως υποστήριξε ο Νίκος Κοτζιάς (πρώην σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου) στην ομιλία του σε ημερίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών (Απρίλης 2011). Αναρωτήθηκε: «τι σημαίνει δημοκρατία;» και απάντησε: «συναινετικός μηχανισμός αντιμετώπισης των καταστάσεων». Ο Ν. Κοτζιάς και άλλοι ομιλητές αναφέρθηκαν στην ανάγκη θέσπισης μιας σειράς αλλαγών όπως: Εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας από «συνέλευση συνταγματικής εκλογής», ο εκλογικός νόμος να πάει πιο κοντά στο γερμανικό εκλογικό νόμο με προϋπόθεση τον «εκδημοκρατισμό» των κομμάτων, δηλαδή τον έλεγχό τους από το αστικό κράτος, την καθιέρωση δημοψηφισμάτων μέσω συλλογής υπογραφών και νομοθετικές πρωτοβουλίες από τα κάτω.
Γίνεται φανερό ότι με όχημα τη λεγόμενη «άμεση δημοκρατία» προωθείται η διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου ενσωμάτωσης και καταστολής του εργατικού - λαϊκού κινήματος που θα ενισχύσει τον αντιδραστικό αντιλαϊκό χαρακτήρα του αστικού κράτους.
Το σύνθημα περί «άμεσης» ή «αληθινής» δημοκρατίας μπορεί να υιοθετείται από λαϊκές μάζες που αντιλαμβάνονται την έννοια της δημοκρατίας αταξικά και δε συνειδητοποιούν ότι ο αντιλαϊκός χαρακτήρας του αστικού πολιτικού συστήματος πηγάζει από τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα και όχι από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν θεσμοί λαϊκού ελέγχου του αστικού πολιτικού συστήματος.
Είναι τουλάχιστον αστείο από μια σειρά δυνάμεις να προβάλλεται σήμερα ως πρότυπο η «εκκλησία του δήμου» της αρχαίας δουλοκτητικής Αθήνας, όταν η έννοια πολίτης με δικαίωμα συμμετοχής σε αυτήν αφορούσε τη συντριπτική μειοψηφία του πληθυσμού που ήταν δουλοκτήτες και όχι τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της Αθήνας, που ήταν είτε δούλοι είτε στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων. Την ίδια στιγμή, η πολιτική πρόταση για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία λοιδορείται ως «ουτοπική και ανεφάρμοστη».
Ταυτόχρονα, τα περί «αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών» προβάλλονται με σκοπό να χτυπηθεί η ίδια η ανάγκη οργανωμένης δράσης, η ανάγκη ταξικής οργάνωσης, να δημιουργηθεί «υγειονομική ζώνη» ανάμεσα στη λαϊκή διαμαρτυρία και τα ταξικά συνδικάτα, στην οργανωμένη πάλη με στόχο τη λαϊκή εξουσία. Ετσι, «ακομμάτιστα», «αμεσοδημοκρατικά», «αυθόρμητα» , «ακηδεμόνευτα», προωθείται με την παρέμβαση αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων (φανερών ή κρυμμένων) ο εγκλωβισμός της λαϊκής διαμαρτυρίας στους σχεδιασμούς αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, συσκοτίζεται το αληθινό επίκαιρο ερώτημα, που είναι: «Ποια τάξη βρίσκεται στην εξουσία; Δημοκρατία για ποια τάξη;».
Δηλαδή, η λύση για την εργατική τάξη δεν είναι απλά η αλλαγή μιας αστικής κυβέρνησης από μιαν άλλη αστική, όπως και να βαφτίζεται αυτή - «πατριωτική», «αντιιμπεριαλιστική», «αριστερή» - αλλά η αλλαγή της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία.
Θεσμοί και όργανα της νέας εργατικής - λαϊκής εξουσίας θα γεννηθούν μέσα στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, αρχικά ως μορφές οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές - εργατικές γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας - στις σχολές κατάρτισης και εκπαίδευσης, από τη φτωχολογιά στην αγροτική παραγωγή, τους εργάτες γης, τους πολλαπλά εκμεταλλευόμενους μετανάστες εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους που συνθλίβονται από τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό από τα μονοπώλια.
Η οργάνωση της μαζικής συμμετοχής με όρους κινήματος στη σύγκρουση για τα καθημερινά προβλήματα που οξύνονται, ενάντια στις απολύσεις, για τη διεκδίκηση μέτρων για τους ανέργους, ενάντια στις κατασχέσεις, για την υγεία και μόρφωση του λαού, να διεκδικεί με σύγκρουση και σε τοπικό επίπεδο με επιχειρηματίες, με την τοπική κρατική διοίκηση, θα αποκαλύπτει και θα ξεσκεπάζει τις μορφές κοινωνικής ενσωμάτωσης. Τα βήματα στη λαϊκή συμμαχία με την κοινή δράση του ταξικού εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, της φτωχής αγροτιάς στην ΠΑΣΥ, των αυτοαπασχολούμενων της ΠΑΣΕΒΕ, των εργατριών και των γυναικών των λαϊκών στρωμάτων στην ΟΓΕ, των νέων της εργατικής τάξης, που σπουδάζουν και πολλοί εργάζονται, στο ΜΑΣ, η συγκρότηση Λαϊκών Επιτροπών σε τοπικό επίπεδο συμβάλλουν σε αυτήν την κατεύθυνση.
Μορφές οργάνωσης της λαϊκής πάλης και συμμαχίας όπως οι Λαϊκές Επιτροπές, σε συνθήκες ακόμα πιο μεγάλης όξυνσης της κατάστασης, σε συνθήκες σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, από σχολεία οργάνωσης και πάλης, θα γίνουν οργανώσεις για την αποφασιστική σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου, θα αναδειχτούν σε φύτρα νέας εξουσίας.
Η εργατική - λαϊκή εξουσία στηρίζεται στην ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης, των μελών των παραγωγικών συνεταιρισμών, της νεολαίας, των γυναικών στην άσκηση της εξουσίας και σε όλες τις διαδικασίες της εργατικής δημοκρατίας, τους θεσμούς του εργατικού - λαϊκού ελέγχου.
Η εκλογή των αντιπροσώπων στα όργανα εξουσίας θα γίνεται με βάση τις μονάδες της παραγωγής, η εκλογή των ανώτερων οργάνων εξουσίας από τα κατώτερα εξασφαλίζει τον έλεγχο της δουλειάς των εκλεγμένων, τη δυνατότητα άμεσης ανάκλησής τους από τους εκλογείς τους. Το ανώτερο σώμα εξουσίας δε θα είναι κοινοβούλιο, αλλά θα αποτελείται από αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους, που στην πλειοψηφία τους δε θα ξεκόβουν από την παραγωγή, δε θα έχουν κανένα υλικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους σ' αυτό.
Χωρίς αλλαγή των σχέσεων παραγωγής, χωρίς αφαίρεση της οικονομικής κυριαρχίας από τα μονοπώλια και τους καπιταλιστές, χωρίς την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί η λαϊκή εξουσία έχει ως βασικό περιεχόμενο την κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και ως κύριο καθήκον την κεντρικά σχεδιασμένη οργάνωση της παραγωγής, με σκοπό την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτό το καθήκον συνειδητά συμπληρώνεται με την προώθηση της συνένωσης των αυτοαπασχολούμενων της αγροτικής παραγωγής σε παραγωγικούς συνεταιρισμούς, τη σχεδιασμένη εξασφάλιση εργασίας σε όλους τους ικανούς προς εργασία.
1. Συνέντευξη στον Γιάννη Τζανετάκο, στην εκπομπή «Εξιστορείν και Ιστορείν» της ΕΡΤ, 1 Ιανουαρίου 2006.




Φάνης ΠΑΡΡΗΣ μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ
Ριζοσπάστης

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Το ΚΚΕ για τις εκδηλώσεις λαϊκής αγανάκτησης


07/06/11


Είναι ενθαρρυντικό στοιχείο να βρίσκεται λαός και νεολαία στο δρόμο διαδηλώνοντας τη συσσωρευμένη οργή του.
Μπορεί να διαμορφώσει ένα κλίμα πιο ουσιαστικής αγωνιστικής ανάτασης, αν μετεξελιχθεί σε πιο αποφασιστική συμμετοχή  στο οργανωμένο ταξικό λαϊκό κίνημα που παλεύει για να αποκρούσει και να ανατρέψει τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική και όχι να αλλάξουν τα πρόσωπα στην κυβέρνηση, ή να γίνουν μικροδιορθώσεις στα μνημόνια των μονοπωλίων.
Σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη, για να αντιμετωπίσει ο λαός την καπιταλιστική βαρβαρότητα, να βγάλει σωστά συμπεράσματα, να κατανοήσει τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, του χρέους, των κλιμακούμενων μνημονίων, να δει καθαρά ότι οι υπεύθυνοι είναι η πολιτική, τα κόμματα και η ΕΕ που υπηρετούν την κερδοφορία και τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Είναι καιρός οι λαϊκές συνειδήσεις να κάνουν πολιτικό, ιδεολογικό άλμα, να απεγκλωβιστούν από τα ιδεολογήματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, να εμπιστευτούν το ΚΚΕ. Το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει πια τίποτα καλό για το λαό, είναι ξεπερασμένο, σαπίζει, μόνο φτώχεια, κρίσεις, πολέμους θα φέρνει.
Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που πολύ πριν φέρουν το μνημόνιο καλούσε το λαό σε ξεσηκωμό, όταν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του έκρυβαν τις αιτίες και τον καθησύχαζαν για τις συνέπειες της κρίσης, γι' αυτά που θα έφερναν. Άλλωστε το ΚΚΕ είχε προβλέψει ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν και αυθόρμητα μαζικά ξεσπάσματα δίπλα στις μάχες που δίνει το οργανωμένο ταξικό λαϊκό κίνημα.
Το ΚΚΕ έγκαιρα και πριν τις εκλογές προειδοποίησε το λαό για τη θύελλα που θα έφερναν, είτε εκλεγόταν στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ είτε η ΝΔ. Έγκαιρα και με θάρρος πρόβλεψε ότι η πλουτοκρατία, η κυβέρνηση, η ΕΕ κήρυξαν στο λαό πόλεμο και τον κάλεσε να απαντήσει με ανυπακοή, απειθαρχία και αντεπίθεση για να μην πληρώσει αυτός την κρίση, το χρέος και τα αδιέξοδα του συστήματος. Στα τρομοκρατικά διλήμματα «χρεοκοπία ή βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα» έδωσε με θάρρος ξεκάθαρη απάντηση: Καμιά θυσία για τα κέρδη, την κρίση και το χρέος. Την κρίση και το χρέος να πληρώσει η πλουτοκρατία. Πατριωτισμός είναι να μην χρεοκοπήσει ο λαός.
Το ΚΚΕ με αίσθημα ευθύνης και εμπιστοσύνης απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα που βγαίνουν σήμερα στο δρόμο και τους επισημαίνει ότι οι αγώνες που δεν στοχεύουν στους υπεύθυνους και τις αιτίες δεν μπορούν να φέρουν ουσιαστικά αποτελέσματα και τα καλεί να προχωρήσουν αποφασιστικά προς τα εμπρός.
Η γενική απαίτηση «κάτω το μνημόνιο» επί της ουσίας δεν λέει τίποτα, αν δεν γίνει αφετηρία για την παρεμπόδιση κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, αν δεν συνοδεύεται με «κάτω τα μονοπώλια, η ΕΕ και τα κόμματα που τα υπηρετούν». Αλλιώς, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα φέρνουν συνεχώς χειρότερα μνημόνια. Αυτό κάνουν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, ανεξάρτητα από το ύψος τους χρέους. Δεν γίνεται να γυρίσουμε προς τα πίσω σε λύσεις που δοκιμάστηκαν σε προηγούμενες δεκαετίες.
Η διαμαρτυρία κατά της ανεργίας για να έχει νόημα πρέπει να συνοδεύεται και με την πάλη να γίνουν λαϊκή - κοινωνική περιουσία οι μεγάλες επιχειρήσεις. Όσο ανήκουν στους καπιταλιστές, αυτοί θα καθορίζουν την οικονομία και την παραγωγή, που είτε βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης είτε κρίσης δημιουργεί ανέργους. Ο άγριος ανταγωνισμός τους για υψηλότερη κερδοφορία θα κλείνει τις πιο αδύναμες επιχειρήσεις, θα εκτοπίζει τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, θα μειώνει τον αριθμό των εργαζομένων, θα τσακίζει μισθούς και δικαιώματα.
Τα γνωστά καλλιεργούμενα επιφανειακά και λαϊκίστικα συνθήματα «κλέφτες», «ψεύτες», απαλλάσσουν τον πραγματικό ένοχο, την πλουτοκρατία που ληστεύει νόμιμα το λαό και τον φυσικό και ορυκτό πλούτο της χώρας. Τα σκάνδαλα, ο χρηματισμός πολιτικών των κομμάτων του συστήματος, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που φέρνει δεινά στο λαό και όχι αιτία. Δίνουν συγχωροχάρτι στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και άλλων κομμάτων που στηρίζουν τα βάρβαρα μέτρα για ιδεολογικούς λόγους κι ας μην έχουν κλέψει.
Τα αντιδραστικά συνθήματα «έξω τα κόμματα, τα συνδικάτα», που προβάλλουν ορισμένα κέντρα και θέλουν να αποκτήσουν απήχηση στο λαό, έχουν ως κύριο στόχο να μπερδέψουν τις λαϊκές συνειδήσεις. Έτσι έχουν τη δυνατότητα η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα να ερμηνεύουν το μήνυμα της διαμαρτυρίας με διαφορετικό τρόπο και όπως τους συμφέρει. Να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι με τους υπεύθυνους, το ΚΚΕ που αποκάλυψε και αντιπάλεψε με συνέπεια την πολιτική ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, να κρύψουν την πολιτική ευθύνη του λαού που τους στήριξε ή τους ανέχτηκε με την ψήφο του. Να κρύψουν ότι οι ταξικές δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ παλεύουν σταθερά και πρωτοπόρα για το δίκιο των εργαζομένων, σε αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό της πλειοψηφίας ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ.
Οι εργατικοί λαϊκοί και νεανικοί αγώνες σήμερα, για να έχουν αποτέλεσμα και τη δύναμη να ορθώσουν εμπόδια στα κλιμακούμενα βάρβαρα μέτρα, πρέπει να στοχεύουν τους υπεύθυνους για τα λαϊκά δεινά που είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, η ΕΕ και τα κόμματα που τους υπηρετούν. Να διεκδικούν τα σύγχρονα δικαιώματα, να στοχεύουν σε αναγκαίες ριζικές αλλαγές που χρειάζονται στην οικονομία και στην εξουσία, ώστε η ανάπτυξη να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.
Το ΚΚΕ προειδοποιεί και καλεί τις λαϊκές δυνάμεις που συνειδητοποιούν ότι είναι αναγκαία η λαϊκή δράση για να αποτραπεί η μόνιμη πτώχευση του λαού στην οποία οδηγούν κυβέρνηση - ΕΕ, να αντιμετωπίσουν με δυσπιστία τις κολακείες και τα «αγκαλιάσματα» των αστικών κομμάτων, των ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών, διάφορων μηχανισμών και ομάδων που παριστάνουν τους ανεξάρτητους και ακομμάτιστους. Αυτοί έχουν πολλαπλούς στόχους, ειδικούς λόγους και επιδιώξεις, ωστόσο συμπίπτουν σε μια κοινή συνισταμένη παγίδευσης, ναρκοθέτησης ή εκτόνωσης των λαϊκών αγωνιστικών διαθέσεων.
Η κυβέρνηση, τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος έχουν κάθε λόγο να μείνει θολή η αυθόρμητη μαζική αγανάκτηση. Να εγκλωβιστεί σε ανούσια συνθήματα ή σε αντιδραστικά ιδεολογήματα. Έτσι έχουν τη δυνατότητα να βάλουν αυτοί όποια ταμπέλα θέλουν στις λαϊκές απαιτήσεις και κινητοποιήσεις. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκουν να ελέγξουν προς όφελός τους τις λαϊκές αντιδράσεις. Να τις χρησιμοποιήσουν για να εκτονώσουν από ένα σημείο και μετά τη λαϊκή οργή και να την μετατρέψουν σε μοιρολατρία, ότι τίποτα δεν γίνεται, και σε υποταγή. Να τις περιορίσουν σε απατηλούς στόχους μιας καλύτερης διαπραγμάτευσης μέσα στην ΕΕ, όπως προβάλλουν η ΝΔ, το κόμμα του Καρατζαφέρη και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Η λαϊκή αγανάκτηση που φουντώνει ανησυχεί την πλουτοκρατία, ωστόσο δεν τη φοβίζει, γιατί γνωρίζει ότι χωρίς οργάνωση και ταξική συνειδητοποίηση δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματική και επικίνδυνη γι' αυτούς η λαϊκή αγωνιστική δράση. Αντίθετα επιδιώκουν να την αξιοποιήσουν προκειμένου να σπρώξουν τα κόμματα εξουσίας σε πιο αντιδραστικές και επιθετικές θέσεις. Στο όνομα των «ικανών, άξιων και τίμιων πολιτικών» και με αφορμή τις λαϊκές αντιδράσεις προετοιμάζουν το έδαφος, ώστε αν το σημερινό κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αποδειχτεί ανίκανο να διαχειριστεί τον λαϊκό παράγοντα, να προχωρήσουν σε μεταμφίεσή του, στη δημιουργία νέων αστικών κομμάτων, ώστε να κερδίσουν χρόνο, να πάρουν «περίοδο χάριτος» ως νέα κόμματα, για να προχωρήσουν πιο αποφασιστικά στην καταδίκη των εργαζομένων στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στην οποία οδηγεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και η πολιτική που τα υπηρετεί.
Το ΚΚΕ δεν χρησιμοποιεί προσωπεία, δεν παριστάνει τον ακομμάτιστο, δεν απευθύνεται πλαγίως στο λαό για να υιοθετήσει τα συνθήματά του. Με παρρησία και θάρρος έχει αποδείξει ότι λέει άφοβα όλη την αλήθεια και προτείνει διέξοδο προς όφελος του λαού.
Το ΚΚΕ απευθύνεται με εμπιστοσύνη στο λαό. Υπάρχει λύση. Η χώρα μας έχει όλες τις παραγωγικές δυνατότητες για να αναπτυχθεί και να καλύψει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Για να γίνει αυτό απαιτείται να γίνουν κοινωνική λαϊκή περιουσία οι μεγάλες, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις. Να διαμορφωθεί ο παραγωγικός συνεταιρισμός της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων. Να υπάρχει πανεθνικός κεντρικός σχεδιασμός με λαϊκή εξουσία και εργατικό λαϊκό έλεγχο. Αυτός ο δρόμος της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας σημαίνει αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Μπορεί να τον ανοίξει μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία που ξεκινάει από τους τόπους δουλειάς και απλώνεται παντού. Δίνει ταυτόχρονα καθημερινά μάχες για την υπεράσπιση των ανέργων, της λαϊκής οικογένειας, των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων, των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών, χωρίς να χάνει το στόχο της ριζικής ανατροπής.
Το ΚΚΕ καλεί σε αυτόν το δρόμο συμπόρευσης τις εργατικές λαϊκές δυνάμεις, ειδικά αυτές που για χρόνια ακολούθησαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Τις καλούμε για να οργανώσουμε τη λαϊκή ανυπακοή και αντεπίθεση, τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία που θα τα αλλάξει όλα προς όφελος των εργαζομένων και του λαού.
Καμιά υποταγή στα τρομοκρατικά διλήμματα και τις απειλές του κεφαλαίου, της ΕΕ, της κυβέρνησης. Ο λαός δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στα δικά τους διλήμματα και αδιέξοδα. Έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την εμπειρία του. Έχει τη δύναμη με την οργάνωση και τη συμμαχία του, με ισχυρό ΚΚΕ, να προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά για τη δική του εξουσία, με αποδέσμευση από την ΕΕ και λαϊκή οικονομία, να γίνει πραγματικά αφεντικό στον τόπο του και να συμβάλει καθοριστικά και ουσιαστικά στην πάλη των λαών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου, κατά της καταπίεσης των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.



Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

ΤΟ «ΒΗΜΑ» ΣΑΝ ΓΝΗΣΙΟΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ... ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΝΟΜΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ!


ΣΤ. ΨΥΧΑΡΗΣ: ΑΝΑΚΙΝΕΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΙ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!

Είναι σχεδόν απίστευτο, αλλά αληθινό! Ο εκδότης του Κυριακάτικου Βήματος ΣΤ. ΨΥΧΑΡΗΣ, φτάνει στο σημείο, με αφορμή τον πρόσφατο ολιγόωρο αποκλεισμό του Κοινοβουλίου από ''αγανακτισμένους'', ναανακινεί ευθέως, ως ενδεχόμενο, τη λήψη έκτακτων μέτρων και την εκτροπη από τη συνταγματική τάξη!
Είχαμε πάρα πολύ καιρό να διαβάσουμε και να ακούσουμε μια φρασεολογία του τύπου''υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να προκληθεί τέτοια διασάλευση της τάξης που θα δικαιολογούσε έκτακτα μέτρα. Δηλαδή εκτροπή από τη συνταγματική τάξη
''Αν η φρασεολογία αυτή και οι προεκτάσεις που της δόθηκαν  δεν συνιστούν μια προσωπική γραφικότητα, αλλά απηχούν σκέψεις και ευρύτερων κυρίαρχων κύκλων, τότε τα πράγματα είναι άκρως μελαγχολικά και επικίνδυνα!
Αυτά προς το παρόν!!!
Η iskra παραθέτει ολόκληρο το πρωτοσέλιδο άρθρο του Κυριακάτικου Βήματος με την υπογραφή του ΣΤ. Ψυχάρη :


ΟΙ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ
Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΨΥΧΑΡΗ
Η προ ημερών απόπειρα εισβολής «διαδηλωτών» στο κτίριο της Βουλής δεν είναι η πρώτη επίθεση στο Κοινοβούλιο. Εχει προηγηθεί και μια «επιτυχημένη» εισβολή το 1964 από ομάδα ετερόκλητων ατόμων με την ευκαιρία προεκλογικής συγκεντρώσεως του δεξιού υποψήφιου δημάρχου Γ. Πλυτά. Η εισβολή αυτή όμως ήταν άνευ σημασίας. Στο κτίριο εισέβαλαν περίπου 30 άτομα, τα οποία έφυγαν τρέχοντας μόλις οι χωροφύλακες ανέσυραν τις γνωστές αστυνομικές ράβδους!


Εντυπωσιακή η εισβολή, αλλά ουδείς έδειξε να φοβάται ότι κινδύνευσε το Πολίτευμα• σήμερα δεν ισχύει προφανώς το ίδιο. Η προ ημερών απόπειρα στην Αθήνα, όπως και η εν συνεχεία επίθεση εναντίον βουλευτών στην Κέρκυρα φόβισαν τους πολίτες.
Τι συμβαίνει; Είναι οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής μας που μεταβάλλουν τη διαμαρτυρία κοινωνικών ομάδων (που νιώθουν ότι αδικούνται) σε πυριτιδαποθήκη. Αν η ευημερούσα μερίδα της κοινωνίας ανησυχεί για τα προβλήματα δημόσιας τάξης, από την πλευρά τους οι ανήκοντες σε κοινωνικά στρώματα που κινούνται στα όρια της φτώχειας πιστεύουν ότι πρέπει και μπορούν να εξεγερθούν. Και να ανατρέψουν «την κοινωνία της αδικίας και της διαφθοράς». Και μετά;
Τι θα συμβεί αν ξεκινήσει η επανάσταση; Ανάκτορα θερινά ή έστω και χειμερινά δεν υπάρχουν πλέον. Μια ουσιαστική διασάλευση της δημόσιας τάξης θα οδηγήσει αφεύκτως στη βίαιη ανατροπή ή σε ένοπλη καταστολή.
Στην κοινωνία υπάρχουν και άτομα που θέλουν τη γενική ανατροπή. Δεν μπορούν προφανώς να την επιβάλουν διότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού ΔΕΝ θέλει. Ωστόσο υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να προκληθεί τέτοια διασάλευση της τάξης που θα δικαιολογούσε έκτακτα μέτρα. Δηλαδή εκτροπή από τη συνταγματική τάξη. Αυτό θέλουν;

                                                                                                                                 kke4ever