ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Περί Καπιταλιστικών Κρίσεων, του R. Wolff

Ο καθηγητής Richard Wolff διδάσκει οικονομική επιστήμη τα τελευταία 40 χρόνια. Έχει διδάξει στο Yale, στο City University of New York και στο University of Massachusetts. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάλυση των καπιταλιστικών κρίσεων και τα τελευταία τρία χρόνια έχει δώσει διαλέξεις περί της οικονομικής κρίσης σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στις διαλέξεις αυτές αφού πρώτα αναλύει σε βάθος τις κοινωνικές συνθήκες που οδήγησαν στην κρίση, περιγράφει μία μέθοδο εξόδου από αυτή. Στο παρόν άρθρο η ανάλυση του παρουσιάζεται με ιδιαίτερα κατανοητό τρόπο, πράγμα που άλλωστε ήταν και ένας από τους στόχους του. Παρόλο που στο άρθρο η ανάλυση του Wolff επικεντρώνεται στις ΗΠΑ, οι ομοιότητες με την ελληνική πραγματικότητα είναι εμφανέστατες.

Του Richard Wolff, από το Κουτί της Πανδώρας

Η σημερινή κρίση δεν είναι απλώς χρηματοπιστωτική· είναι μία συστημική κρίση, η οποία έχει τις ρίζες στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Δεν ήταν συνέπεια αποκλειστικά της Wall Street, αλλά και του τρόπου λειτουργίας της αγοράς. Επηρέασε δραματικά τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και την πολιτική της κυβέρνησης. Είναι μία κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και όχι απλώς του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Για να γίνει αντιληπτό το παραπάνω συμπέρασμα πρέπει να κάνουμε μία αναδρομή στην ιστορία των ΗΠΑ. Τα τελευταία 150 χρόνια - από το 1820 έως το 1970 - η μέση παραγωγικότητα των εργαζομένων παρουσιάζει μία συνεχή αύξηση. Η αύξηση οφείλεται στην καλύτερη εκπαίδευση των εργαζομένων, στη χρήση περισσότερων και καλύτερων μηχανών, στην καλύτερη εποπτεία της εργασίας από την εργοδοσία και σε πολλές περιπτώσεις από την αύξηση των ωρών εργασίας. Όλα αυτά τα χρόνια οι πραγματικοί μισθοί (αγοραστική δύναμη) των εργαζομένων αυξάνονταν συνεχώς. Η αύξηση της παραγωγικότητας όμως ήταν μεγαλύτερη από την αύξηση των μισθών. Η διαφορά αυτή είχε ως αποτέλεσμα τα κέρδη των εργοδοτών να αυξάνονται με μεγαλύτερο ρυθμό από αυτό των μισθών των εργαζομένων.

Έτσι, τα τελευταία 150 χρόνια, η εργατική τάξη απολάμβανε μία αύξηση της καταναλωτικής της δύναμης και παράλληλα οι καπιταλιστές απολάμβαναν μία άνοδο στα κέρδη τους. Το αποτέλεσμα ήταν οι Αμερικάνοι πολίτες να μετράνε την κοινωνική επιτυχία με γνώμονα την κατανάλωση· όσο περισσότερο κατανάλωνες τόσο πιο επιτυχημένος ήσουν. Οι οικονομικά επιτυχημένοι γονείς υποσχέθηκαν ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά τους και κατάφεραν να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους. Έτσι, όλοι μαζί γιόρταζαν την εξαιρετική επιτυχία του Αμερικάνικου καπιταλισμού, αφού ήταν το μόνο οικονομικό σύστημα που είχε καταφέρει να επιτύχει μία συνεχόμενη αύξηση της κατανάλωσης για τόση μεγάλη περίοδο.

Η αύξηση όμως αυτή σταμάτησε τη δεκαετία του 1970. Οι πραγματικοί μισθοί σταμάτησαν να αυξάνονται επειδή οι αμερικάνικες επιχειρήσεις (1) μετέφεραν πολλές από της λειτουργίες τους στο εξωτερικό, όπου έβρισκαν φτηνότερο εργατικό δυναμικό, (2) αντικατέστησαν πολλούς από τους εργαζομένους τους με μηχανές (κυρίως ηλεκτρονικούς υπολογιστές), και (3) άρχισαν να προσλαμβάνουν μαζικά γυναίκες και μετανάστες, οι οποίοι στην πλειοψηφία αμείβονταν λιγότερο. Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί η αγοραστική ικανότητα των εργαζομένων· οι μισθοί σήμερα έχουν μικρότερη αγοραστική αξία απ ότι οι μισθοί στη δεκαετία του 1970.

Εντωμεταξύ, η παραγωγικότητα και ως συνέπεια τα κέρδη των εργοδοτών – κυρίως εξαιτίας της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών – συνέχισε να αυξάνεται. Σε αντίθεση οι μισθοί των εργαζομένων έμειναν στάσιμοι. Η διαφορά αυτή, η οποία είναι η πηγή του καπιταλιστικού κέρδους και της συσσώρευσης κεφαλαίου, αυξάνεται διαρκώς. Καθώς το κέρδος των καπιταλιστών μεγάλωνε, το προσωπικό που είχε άμεση πρόσβαση στο κέρδος (μάνατζερς και μέτοχοι) αύξαναν με τη σειρά τους τα προσωπικά τους κέρδη. Επιπλέον, οι χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις (τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρίες), οι οποίες διαχειρίζονταν τα κέρδη των επιχειρήσεων έπαιρναν με τη σειρά τους μεγάλο μερίδιο του κέρδους αυτού.

Τι συνέβη όμως με την εργατική τάξη;

Η εργατική τάξη δεν φάνηκε διατεθειμένη να ελαττώσει τις καταναλωτικές της συνήθειες. Αντίθετα μάλιστα, βρήκε διαφορετικούς τρόπους να τις διαιωνίσει. Ένας τρόπος ήταν η εισαγωγή περισσότερων μελών της οικογένειας στην αγορά εργασίας. Έτσι, εκατομμύρια νοικοκυρές εισήλθαν στην αγορά εργασίας τα τελευταία χρόνια και πολλοί άντρες έπιασαν δεύτερη δουλειά. Σήμερα οι Αμερικανοί πολίτες εργάζονται κατά μέσο όρο 20% παραπάνω από ότι οι εργαζόμενοι στην Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία.

Με την είσοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας νέα έξοδα προστέθηκαν στη μέση οικογένεια, αφού οι εργαζόμενες γυναίκες έχουν περισσότερες καταναλωτικές ανάγκες από ότι οι μη εργαζόμενες. Χρειάζονται καινούργια ρούχα, αυτοκίνητο, έτοιμο φαγητό, εξωτερική ημερήσια φροντίδα για τα παιδιά και το σπίτι και σε πολλές περιπτώσεις ψυχοθεραπεία και φάρμακα. Τα νέα αυτά έξοδα μειώνουν κατά πολύ το επιπλέον κέρδος από την εργασία της γυναίκας για μια οικογένεια. Το αποτέλεσμα ήταν η εργατική τάξη να κάνει άλλο ένα βήμα με σκοπό να διασώσει την καταναλωτική της δύναμη. Τι έκανε λοιπόν; Άρχισε να δανείζεται με συνέπεια πολλά νοικοκυριά να βυθιστούν στο χρέος.

Οι αμερικάνικες επιχειρήσεις από την άλλη άρπαξαν την εξαιρετική αυτή ευκαιρία με δύο τρόπους. Πρώτον συνέχισαν να αυξάνουν τα κέρδη τους κρατώντας τους μισθούς σε χαμηλά επίπεδα και διατηρώντας την αύξηση της παραγωγικότητας. Δεύτερον, εκμεταλλευόμενοι την άσχημη οικονομική κατάσταση των εργαζομένων (εξαιτίας των χαμηλών μισθών) προώθησαν την χρήση δανείων που επιπλέον εξασφάλιζε και τα υψηλά επίπεδα κατανάλωσης. Αντί δηλαδή να χρησιμοποιήσουν τα αυξανόμενα κέρδη τους για αυξήσουν τους μισθούς των υπαλλήλων, τους έσπρωξαν στο δανεισμό. Ο δανεισμός με τη σειρά του απέφερε επιπλέον κέρδη, κυρίως μέσω των τραπεζών. Οι τράπεζες κέρδιζαν από τα υψηλά επιτόκια των δανείων και οι μεγάλες επιχειρήσεις μέσω της κατανάλωσης. Για τους εργοδότες και για τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις (τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες) αυτή ήταν πραγματικά μια χρυσή εποχή, η οποία θεωρήθηκε ως η επικύρωση της “μαγείας” του καπιταλισμού.

Παρά την μαγεία του καπιταλισμού όμως, οι εργαζόμενοι συνέχισαν να εξαθλιώνονται οικονομικά. Οι οικογένειες τους βυθίζονταν όλο και περισσότερο στο χρέος και η ανασφάλεια για το μέλλον μεγάλωνε. Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές και χρηματιστηριακές εταιρίες αύξαναν τα κέρδη τους παίρνοντας όλο και μεγαλύτερα ρίσκα και πουλώντας μετοχές αμφιλεγόμενης αξίας σε αφελής επενδυτές. Εκτός από τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, και οι επιχειρήσεις άλλων τομέων της αγοράς ακολούθησαν την ίδια τακτική. Έπαιρναν δηλαδή τεράστια ρίσκα πιστεύοντας πως “η νέα οικονομία” θα διατηρούνταν για πάντα. Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική. Πολύ σύντομα εκατομμύρια εργαζόμενοι και πολλές επιχειρήσεις βρέθηκαν σε θέση να μην μπορούν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Η φούσκα έσκασε, η ύφεση ξεκίνησε και τους βρήκε όλους απροετοίμαστους. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθούν εκατομμύρια θέσεις εργασίας και εκατομμύρια άνθρωποι να χάσουν σπίτια και περιουσίες. Οι Αμερικάνοι πολίτες απαιτούσαν εξηγήσεις από την κυβέρνηση για την κατάσταση της οικονομίας και έδωσαν η εξουσία πέρασε από τα χέρια των ρεπουμπλικάνων σε αυτά του Ομπάμα, ο οποίος φάνταζε ως ελπίδα στο οικονομικό τέλμα.

Αρχικά ο Μπους και στη συνέχεια και ο Ομπάμα διοχέτευσαν τρισεκατομμύρια δολάρια στην χρηματοπιστωτική βιομηχανία με σκοπό να εγγυηθούν τα χρέη και να διασώσουν τις μεγαλύτερες τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της χώρας. Ο Ομπάμα ακολούθησε την ίδια διαδικασία και για άλλες επιχειρήσεις που ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, όπως για παράδειγμα η Chrysler και η General Motors. Η πολιτική αυτή είχε ως στόχο – όπως διατυμπάνιζαν διάφοροι πολιτικοί και οικονομικοί κύκλοι - την “επανεργοποίηση της οικονομίας”. Επιχειρούσε δηλαδή να επαναφέρει την οικονομία στην κατάσταση ευφορίας των προηγούμενων ετών. Η τακτική αυτή είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη. Πρώτον είναι εντελώς αμφίβολο αν θα επιτύχει, και δεύτερον, ακόμα και σε περίπτωση επιτυχίας απλώς θα επαναφέρει το οικονομικό σύστημα στην κατάσταση, η οποία ουσιαστικά προκάλεσε την κρίση.

Σε συνδυασμό με τις κρατικές χρηματοδοτήσεις, η κυβέρνηση Ομπάμα επιχείρησε να ρυθμίσει την χρηματοπιστωτική βιομηχανία με την λογική πως η κρίση προκλήθηκε εξαιτίας της απορρύθμισης της οικονομίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Η οικονομική ιστορία όμως αμφισβητεί τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής. Για παράδειγμα το New Deal του Roosevelt την δεκαετία του 1930 απόβλεπε στην έξοδο από την οικονομική κρίση και στην αποτροπή παρόμοιων κρίσεων στο μέλλον. Τα μέτρα που πήρε ο Roosevelt είναι παρόμοια με αυτά του Ομπάμα. Κανένας όμως από τους στόχους της πολίτικης του Roosevelt δεν στεφθηκε με επιτυχία. Η Μεγάλη Ύφεση διατηρήθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και τερματίστηκε τελικά από το 2ο παγκόσμιο πόλεμο.

Ένα επιπλέον πρόβλημα της παρεμβατικής πολιτικής του κράτους είναι ο περιορισμός τους κέρδους των επιχειρήσεων. Έτσι, δίνεται τεράστιο κίνητρο στους επιχειρηματίες να εναντιωθούν στο κράτος. Για παράδειγμα, μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο πολλές επιχειρήσεις δημιούργησαν λόμπι με σκοπό την ανατροπή του κρατικού παρεμβατισμού. Χρησιμοποίησαν τον χρηματισμό ως μέθοδο αποφυγής της φορολογίας και τα ΜΜΕ για να συκοφαντήσουν και τελικά να ανατρέψουν την κρατική παρέμβαση.

Ο παρεμβατισμός της δεκαετίας του 1930 όχι μόνο έδωσε κίνητρο στους επιχειρηματίες να επιχειρήσουν ανατρέψουν τα μέτρα, αλλά τους έδωσε επίσης και την οικονομική δύναμη για να το επιτύχουν. Έτσι κι έγινε. Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 το χρηματοπιστωτικό σύστημα είχε απορυθμιστεί εντελώς. Όπως και ο Roosvelt, έτσι και ο Ομπάμα προτείνει την εφαρμογή κανονισμών λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεν κάνει τίποτα όμως ώστε να εμποδίσει την ανατροπή αυτών των κανονισμών στο μέλλον. Αντίθετα μάλιστα με τις χρηματοδοτήσεις τρισεκατομμυρίων επιτρέπει στους ίδιους ανθρώπους που δημιούργησαν την κρίση να επιχειρήσουν την απορύθμιση όταν τους δοθεί η ευκαιρία στο μέλλον.

Μία λογική λύση στην κρίση πρέπει να παίρνει υπόψη της τα μαθήματα του παρελθόντος. Οι κυβερνητικές χρηματοδοτήσεις της οικονομίας και η ρύθμιση του οικονομικού συστήματος είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές συνθήκες για την αποφυγή παρόμοιων κρίσεων στο μέλλον. Επιπρόσθετα χρειάζεται να εξασφαλιστεί η διατήρηση των κανονισμών. Δεν πρέπει να δίνεται η δυνατότητα ανατροπής των κανονισμών σε αυτούς που εναντιώνονται σε τέτοιες πρακτικές. Οι διοικητές των επιχειρήσεων πρέπει να στερηθούν την ικανότητα ανατροπής των ρυθμίσεων, οι οποίες αποβλέπουν στη χρήση της οικονομίας προς όφελος της κοινωνίας. Προϋπόθεση για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι οι εργαζόμενοι να αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή στις αποφάσεις των επιχειρήσεων. Έτσι η οποιαδήποτε προσπάθεια απορρύθμισης της οικονομίας από πλευράς των επιχειρήσεων θα μπορεί να αποτρέπεται. Οι εργαζόμενοι θα έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν αναλογικά στα κέρδη των επιχειρήσεων, τα οποία θα χρησιμοποιούνται, όχι για να ανατρέψουν τις ρυθμίσεις, αλλά για να τις διατηρήσουν και να τις βελτιώσουν προς όφελος του κοινού καλού.

Η πρόταση αυτή ουσιαστικά εκδημοκρατίζει την διαχείριση των επιχειρήσεων. Δίνει τη δυνατότητα στην πλειοψηφία των εργαζομένων μιας επιχείρησης να αποφασίζει τι και πως θα παράγεται από την επιχείρηση και πως θα επενδύονται τα κέρδη της. Ένας τέτοιος εκδημοκρατισμός των επιχειρήσεων όχι μόνο μπορεί να είναι απάντηση στην κρίση αλλά μπορεί επίσης να προωθήσει τον εκδημοκρατισμό και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής. Επιπλέον, η επιθυμία των εργαζομένων για ασφαλή, ενδιαφέρουσα και καλοπληρωμένη εργασία θα πραγματοποιηθεί.

Στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα οι εργοδότες αποτελούνται από τα υψηλόβαθμα στελέχη και από τους βασικούς μετόχους της εταιρίας. Κατέχουν την δύναμη, τα κίνητρα και τους οικονομικούς πόρους όχι μόνο να δημιουργούν κρίσεις αλλά και να αντιστέκονται στις πολιτικές επίλυσης των κρίσεων αυτών. Το σύστημα αυτό είναι η βασική αιτία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και των προβλημάτων που αυτή προκαλεί. Είναι εδώ και καιρό απαρχαιωμένο και η αλλαγή του είναι ανάγκη επιτακτική.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

ΔΗ.Κ. ΕΠΑΓ/ΤΙΩΝ, ΒΙΟΤ/ΝΩΝ, ΕΜΠΟΡΩΝ : Μαζί με τους εργαζόμενους για την ανατροπή της φιλομονοπωλιακής πολιτικής

Στην ανάπτυξη ενός αγωνιστικού διεκδικητικού κινήματος μαζί με τους εργαζόμενους για την ανατροπή της φιλομονοπωλιακής πολιτικής καλεί η ΔΗΚΕΒΕ

Η ανακοίνωση της παράταξης έχει ως εξής: «Σε μια χρονιά που αναμένεται ένταση των επιπτώσεων από την οικονομική κρίση για τα λαϊκά στρώματα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επικαλούμενη τα δημοσιονομικά προβλήματα και τα τεράστια ελλείμματα, οργανώνει νέα φορολογική επίθεση.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η κυβέρνηση δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας, στοχοποιούν το σύνολο των αυτοαπασχολούμενων με στημένα ρεπορτάζ και επιλεγμένα στοιχεία. Δεν έχει καμιά σχέση με ορισμένους ελεύθερους επαγγελματίες η δύσκολη οικονομική πραγματικότητα που ζουν σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ, δηλαδή τα μικρομάγαζα που εξαρτώνται κατά κύριο λόγο από την αγοραστική ικανότητα των εργαζόμενων, των συνταξιούχων, των λαϊκών στρωμάτων.

Για να περάσουν πιο εύκολα τα σχέδιά τους οργανώνουν στημένους κοινωνικούς διάλογους, που τώρα τους βάφτισαν διαβούλευση, με συνομιλητές τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ.

Δε συζητάνε για τα ιερά και απαραβίαστα υπερκέρδη του μεγάλου κεφαλαίου, των βιομηχάνων, των τραπεζών, των πολυκαταστημάτων, παρόλο που αυτοί ευθύνονται για το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και συνεχίζουν να έχουν τεράστια κέρδη και στη διάρκειά της. Δε συζητάνε για τη νόμιμη και παράνομη φοροδιαφυγή και φοροαπαλλαγή των μεγάλων επιχειρήσεων.

Μιλάνε μόνο για τη φοροδιαφυγή των αυτοαπασχολούμενων, δηλαδή αυτών που βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται καθημερινά, που δυσκολεύονται να πληρώσουν ακόμα και την εισφορά στον ΟΑΕΕ, το νοίκι, την επιταγή που λήγει, το λογαριασμό της ΔΕΗ. Μιλάνε γι` αυτούς που είναι τα θύματα της οικονομικής κρίσης, όπως γενικότερα και η πλειοψηφία των μισθωτών. Επιδιώκουν να αυξήσουν τα φορολογικά έσοδα, όχι για να ικανοποιήσουν τις αυξημένες λαϊκές ανάγκες σε Παιδεία - Υγεία - Πρόνοια, όχι για να καλύψουν τα ελλείμματα του ΟΑΕΕ που η πολιτική τους δημιούργησε. Επιδιώκουν να αυξήσουν τα φορολογικά έσοδα, όχι για να αυξήσουν τους απαράδεκτα χαμηλούς μισθούς και τις εξευτελιστικές συντάξεις.

Θέλουν να χρηματοδοτήσουν για άλλη μια φορά το μεγάλο κεφάλαιο που τα τελευταία χρόνια φούσκωσε και έσκασε από την κερδοφορία και οδήγησε στην κρίση. Θέλουν να ενισχύσουν τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα μονοπώλια για να ξεπεράσουν την κρίση τους. Στέλνουν το λογαριασμό της οικονομικής κρίσης στα λαϊκά στρώματα. Σχεδιάζουν να επαναφέρουν τη δοκιμασμένη και στο παρελθόν φοροεισπραχτική μέθοδο των αντικειμενικών κριτηρίων σε νέα πιο αντιλαϊκή έκδοση, σε συνδυασμό με δήθεν κριτήρια διαβίωσης και πόθεν έσχες. Και την ίδια στιγμή ετοιμάζονται να μειώσουν τη φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από το 20%, στο όνομα, δήθεν, της ανάπτυξης. Σχεδιάζουν τη μείωση έως κατάργηση τού, ήδη απαράδεκτα χαμηλού, αφορολόγητου, που επιχειρήθηκε και από την κυβέρνηση της ΝΔ. Το μόνο που προσπαθούν να πετύχουν είναι η παραπέρα μείωση του εισοδήματος των αυτοαπασχολούμενων. Καλλιεργούν αυταπάτες ότι η συλλογή αποδείξεων θα φέρει μείωση της φορολογίας και χτύπημα της φοροδιαφυγής. Στόχος είναι η αύξηση των εσόδων από το ΦΠΑ που είναι ο πιο αντιλαϊκός φόρος γι` αυτό και σκέπτονται παράλληλα την αύξηση των συντελεστών του.

Για να ξεγελάσουν εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους επέβαλαν τη γελοία έκτακτη εισφορά στα κέρδη των επιχειρήσεων που αντιπροσωπεύει κάτω από το 1% των τεράστιων κερδών που είχαν τα τελευταία 5 χρόνια. Κέρδη για να φορολογηθούν υπάρχουν και μάλιστα πολλά, στις τράπεζες που πήραν 28 δισ. ευρώ, στους βιομηχάνους που ετοιμάζεται να τους χρηματοδοτήσει για άλλη μια φορά, στα πολυκαταστήματα που σχεδιάζει να τους χαρίσει την κυριακάτικη αργία για να κυριαρχήσουν στην αγορά.

Η ΔΗΚΕΒΕ καλεί όλους τους συνάδελφους αυτοαπασχολούμενους, τις αγωνιστικές αντιμονοπωλιακές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα να αντιδράσουν στην εκστρατεία συκοφάντησης και αποπροσανατολισμού που στόχο έχει να δημιουργήσει συγχύσεις και αντιθέσεις ανάμεσα σε εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους. Για να περάσει πιο εύκολα και χωρίς αντιστάσεις η πολιτική που κυβέρνηση και Ευρωπαϊκή Ενωση έχουν συναποφασίσει, να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στο λαό, να εξασφαλίσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Οι αυτοαπασχολούμενοι απέναντι στη γενικευμένη επίθεση στη δουλειά και το εισόδημά μας ένα μόνο δρόμο έχουμε. Την ανάπτυξη ενός αγωνιστικού - διεκδικητικού κινήματος μαζί με τους άλλους εργαζόμενους για την ανατροπή της αντιλαϊκής - φιλομονοπωλιακή πολιτικής. Την καταδίκη των ηγεσιών της ΓΣΕΒΕΕ και της ΕΣΕΕ που πρόθυμοι έσπευσαν να δώσουν χέρι βοήθειας στην κυβέρνηση να περάσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα τα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Γι` αυτό λείπουν οι αγώνες και περισσεύουν οι διαβουλεύσεις. Την προβολή και διοίκηση ενός ολοκληρωμένου πλαισίου αιτημάτων πάλης για φορολογικό σύστημα που θα παίρνει υπόψη την πραγματικά δύσκολη κατάσταση των μικρών επιχειρήσεων και δε θα τους φορτώνει με βάρη που δεν μπορούν να αντέξουν.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ
• Κάθε μικροεπιχείρηση να φορολογείται ανάλογα με τα έσοδα και έξοδά της, όπως αυτά προκύπτουν από τα λογιστικά βιβλία και τα παραστατικά στοιχεία, που αποτελούν τη μοναδική πηγή προσδιορισμού των κερδών της. Κατάργηση κάθε είδους αντικειμενικών κριτηρίων.
• Κλείσιμο των χρήσεων λίγους μήνες μετά την κατάθεση των δηλώσεων στην εφορία. Κατάργηση του απαράδεκτου καθεστώτος των ανέλεγκτων χρήσεων.
• Κατάργηση του 20% για τις προσωπικές εταιρείες.
• Κατάργηση του βιβλίου απογραφής μέχρι 200.000 ευρώ.
• Φορολόγηση των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων και ΑΕ στο 45%.
• Τα κέρδη των συνεταιρισμών να μη φορολογούνται. Να φορολογείται μόνο το μέρισμα που παίρνει ο συνέταιρος που προστίθεται στο προσωπικό του εισόδημα.
• Αφορολόγητο όριο, ατομικό 20.000 ευρώ, οικογενειακό 40.000 ευρώ και 5.000 ευρώ για κάθε παιδί.
• Προοδευτική αύξηση των φορολογικών συντελεστών πάνω από το αφορολόγητο. Φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων στο 45%.
• Δραστική μείωση της έμμεσης φορολογίας. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης πρώτα απ` όλα στα είδη διατροφής, ένδυσης - υπόδησης, σχολικά είδη. Κατάργηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα.
• Δραστική μείωση των δημοτικών φορών και τελών, ενίσχυση των δήμων και των νομαρχιών από τον κρατικό προϋπολογισμό. Κατάργηση του δημοτικού φόρου 0,5%.

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

ΟΥΤΕ ΦΡΑΚΤΕΣ ΟΥΤΕ ..ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΕΣ


Τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να αποτρέψει τους ανθρώπους που απειλούνται με αφανισμό από την αναζήτηση δρόμων για τη διασφάλιση της ζωής. Οι διεθνείς οργανώσεις εκτιμούν ότι τα επόμενα χρόνια ο αριθμός των προσφύγων θα ξεπεράσει τα 500 εκατομμύρια. Η δυστυχία, η πείνα, ο φόβος, η ανελευθερία θα είναι πάντα το «διαβατήριο» για την αναζήτηση της ελπίδας, της τροφής, της ασφάλειας. Αυτή είναι η ιστορία της ανθρωπότητας: Ενα «καραβάν σαράι» που ποτέ δε σχηματίστηκε από χόμπι, αλλά πάντα από ανάγκη.

*

Η Ελλάδα δεν προέκυψε στο δρόμο τους ως «τουριστική επιλογή», αλλά ως γεωγραφική επιλογή, ως «πέρασμα» που δεν το καθόρισαν οι ίδιοι, αλλά οι δουλέμποροι. Δεν έρχονται για διακοπές οι μετανάστες στην Ελλάδα. Ολοι τους έχουν να διηγηθούν την ίδια ιστορία της ανέχειας, της φτώχειας, του πολέμου, των πολιτικών διώξεων που διηγούνταν και οι δικοί μας μετανάστες: Στις στοές του Βελγίου, στα εργοστάσια της Γερμανίας, στην ξενιτιά της Αμερικής και της Αυστραλίας.

Δε θα έφευγαν από τις χώρες τους αν το «παγκόσμιο χωριό» που υπηρετούν ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Πούτιν, ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, δεν τους είχε στοιβάξει σε μια «γειτονιά» όπου οι εργαζόμενοι ζουν με 1 - 2 δολάρια τη μέρα, που κάθε τρία δευτερόλεπτα ένα παιδί πεθαίνει από την πείνα. Δε θα ξενιτεύονταν αν το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, το ΔΝΤ και όλοι οι ευαγείς οργανισμοί στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα, δεν τους κατακρεουργούσαν είτε με τα πολεμικά είτε με τα οικονομικά «βομβαρδιστικά» τους.

*

Επομένως, όσοι κύριοι και κυρίες με προσποιητή αθωότητα διακινούν εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ. εκείνα τα «και μεις τι φταίμε;» ή τα άλλα, τα «και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;», να τ' αφήσουν αυτά. Διότι όλοι τούτοι, που είτε ευθέως είτε σε επίπεδο συμβολισμών εκτοξεύουν με ύφος συνοριοφύλακα το δηλητήριο της ξενοφοβίας, του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας, «φταίνε»! Φταίνε, γιατί:

Πρώτον, είναι με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που «εξανθρωπίζουν» πληθυσμούς, είτε δολοφονώντας τους, είτε προκαλώντας την εκδίωξη από τα εδάφη τους.

Δεύτερον, γιατί λένε ψέματα. Ψεύδονται ασύστολα όταν ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης θα λυθεί με μέτρα αστυνομικά, με καταστολή, με στρατοκρατικά «κόλπα», με «φράκτες». Ποτέ και πουθενά δε λύθηκε έτσι το πρόβλημα. Στην Αμερική, εκεί που δεν έβαλαν 12,5 χιλιόμετρα «φράκτη» όπως ονειρεύεται ο Παπουτσής στον Εβρο, αλλά 700 χιλιόμετρα ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα με το Μεξικό, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να δέχονται κατά εκατομμύρια τους ισπανόφωνους μετανάστες.

*

Με μια κουβέντα: Είναι ψεύτες, όσοι ισχυρίζονται ότι χωρίς να αντιμετωπιστούν οι αιτίες που γεννούν την προσφυγιά, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μετανάστευσης.

Είναι και διπλά επικίνδυνοι.

Αφ' ενός, γιατί η αστυνομοκρατία και η στρατοκρατία που «προτείνουν» εις βάρος των μεταναστών δε σταματούν «έξω», αλλά τελικά στοχεύουν στη «νομιμοποίηση» τέτοιων πρακτικών κατά του συνόλου του «εχθρού - λαού».

Αφ' ετέρου, γιατί θέλοντας να αποπροσανατολίσουν και να ξεστρατίσουν τη λαϊκή οργή από την πολιτική τους, δεν έχουν καμία αναστολή να ταΐζουν ακόμα και το φίδι του ρατσισμού, πάνε να φορτώσουν τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας, που οι ίδιοι προκαλούν, στους μετανάστες.

Μιλάμε για τους μετανάστες που είναι «εκτός νόμου» επειδή το ίδιο το κράτος τους θέλει εκεί: Στη μαύρη εργασία, ανασφάλιστους, διπλοεκμεταλλευόμενους, στο περιθώριο, στην παραοικονομία, χωρίς χαρτιά, χωρίς ταυτότητα, χωρίς δικαιώματα, κυνηγημένους, κρεμασμένους στους «φράκτες», στοιβαγμένους στα «κέντρα εξευτελισμού των προσφύγων», πρώτους στις «επιχειρήσεις - σκούπα», τελευταίους στα δικαιώματα.

*

Εντούτοις «κάτι πρέπει να γίνει», λένε καλόπιστα οι άνθρωποι στις γειτονιές της Αθήνας. Και πράγματι. Κάτι πρέπει να γίνει. Ομως, αυτό το «κάτι» δεν μπορεί να είναι εφαλτήριο του φασισμού. Ο ελληνικός λαός, από την εποχή του «Ξένιου Διός» κουβαλάει την τιμή της παροχής φροντίδας προς τον κάθε κυνηγημένο. Εχει την τιμή να έχει δηλώσει ήδη από το 1827, από το Σύνταγμα της Τροιζήνας, τον απόλυτο σεβασμό και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπινου όντος εντός της ελληνικής επικράτειας.

Αυτήν την τιμή, αυτήν την ανθρωπιστική παρακαταθήκη, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να δεχτεί να του τη «λερώσει» κανένας «καρατζαφέρης» του δικομματισμού και κανένας Καρατζαφέρης του ΛΑ.Ο.Σ.

*

Το «κάτι» που πρέπει να γίνει δεν μπορεί παρά να είναι ανθρώπινο. Ούτε «φράκτες», ούτε «Σπιναλόγκες», αλλά:

  • Ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες, για να μπορούν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας, όπως ζητούν.
  • Απειθαρχία στις αποφάσεις της ΕΕ που κρατούν ομήρους χιλιάδες και χιλιάδες μετανάστες στη χώρα και δεν επιτρέπουν την έξοδό τους από την Ελλάδα.
  • Απόδοση όλων των κοινωνικών, εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων στους μετανάστες, απόδοση στο κεφάλαιο της ευθύνης που του αναλογεί για την «πρόσκληση» των μεταναστών στη χώρα ως «φτηνό εργαλείο», θύμα της ανείπωτης εκμετάλλευσης και της αυθαιρεσίας.
  • Δημιουργία δημόσιων, οργανωμένων, ανθρώπινων χώρων υποδοχής και όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης.
  • Σεβασμός των πολιτιστικών τους παραδόσεων, τσάκισμα των κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες.

Και, φυσικά, αγώνας για μια Ελλάδα που δε θα γίνεται συνεργός, αλλά θα υψώσει φωνή, θα γίνει «φράκτης» κατά των εγκλημάτων που διαπράττονται στις χώρες τους.





του Ν. Μπογιόπουλου Ριζοσπάστης 08-01-11









Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Ο «Καλλικράτης» από τη πρώτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου απέδειξε τις αντιδημοκρατικές διαστάσεις του


.Σε μια συνεδρίαση που θα περίμενε κανείς να διεκπεραιώσει ένα απολίτικο και γραφειοκρατικό καθήκον (αυτό της εκλογής προεδρείου και επιτροπών), αποκαλύφθηκε το πόσο δύσκολη θα είναι η συνέχεια, για τη στοιχειώδη δημοκρατική εκπροσώπηση του εκλογικού σώματος.

Ο «Καλλικράτης» είναι ένας νόμος κομμένος και ραμμένος στα πλαίσια του δικομματισμού. Ένας νόμος που αλλοιώνει την λαϊκή εντολή, τη λαϊκή βούληση . Πιο συγκεκριμένα:
Ο νόμος μιλάει για προεδρείο Δημοτικού Συμβουλίου (άρθρο 64), όμως από καμία διάταξή του δεν ορίζεται η λειτουργία του. Αντίθετα όπως προκύπτει από το άρθρο 67, παρ. 7, ο πρόεδρος που εκλέγεται από την πλειοψηφία, καταρτίζει μόνος του την ημερήσια διάταξη χωρίς τη συμμετοχή του Αντιπροέδρου και του Γραμματέα του Δημοτικού Συμβουλίου. Η εκλογή του προεδρείου με την πρόφαση της αντιπροσωπευτικότητας, μοιράζει τη θέση του Αντιπροέδρου στη μείζονα αντιπολίτευση και του Γραμματέα στην ελάσσονα. Πρόκειται δηλαδή για αξιώματα χωρίς αρμοδιότητα. Για αυτό το λόγο αρνηθήκαμε να ορίσουμε γραμματέα, ώστε να μην νομιμοποιήσουμε μια ψευδεπίγραφη αντιπροσωπευτικότητα.
Αντίθετα ο γαλαντόμος (για τις θέσεις του προεδρείου) Καλλικρατικός νόμος, μετατρέπεται σε λαιμητόμο της ελάσσονος μειοψηφίας, για θέσεις με πραγματικές αρμοδιότητες.
Προβλέπει λοιπόν για την σύνθεση των 2 κυριότερων αποφασιστικών επιτροπών της οικονομικής, (που θα διαχειρίζεται και θα ελέγχει τα οικονομικά του Δήμου) και της επιτροπής ποιότητας ζωής ( που θα είναι υπεύθυνη για θέματα χωροταξίας, περιβάλλοντος, πολεοδομίας κλπ), ότι τα 5(!!!) από τα 7 της μέλη θα προκύπτουν από τη παράταξη της πλειοψηφίας. Οι άλλες 2 θέσεις θα προτείνονται από ένα κοινό σώμα όλης της μειοψηφίας. Λες και έχει καμιά πολιτική σχέση η παράταξη της Λαϊκής Συσπείρωσης με αυτήν του κ. Καρατζή… Σε ένα σώμα ανομοιογενές πολιτικά, που εμείς είχαμε 3 ψήφους και οι άλλοι 8, τα αποτελέσματα ήταν προκαθορισμένα. Η παράταξη του κ Καρατζή θα έκανε ότι ήθελε, και αυτό που ήθελε ήταν να καταλάβει και τις 2 θέσεις για την επιτροπή περιβάλλοντος, αποδεικνύοντας πόσο κοντά πόδια είχαν, τα όσα έλεγαν περί «νέων δημοκρατικών ηθών» και τα ρέστα…
Όμως πέρα από τα νέα ήθη της παράταξης του κ. Καρατζή, αποδείχτηκε κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: Ο Καλλικράτης αναδεικνύει τη μείζονα αντιπολίτευση είτε σε πάτρωνα της ελάσσονος (στη περίπτωση που της «χαρίσει» αντιπρόσωπο), είτε σε παράγοντα αποκλεισμού (όπως και έγινε για την επιτροπή ποιότητας ζωής). Στόχος του νομοθέτη να χειραγωγηθούν οι ανυπότακτες μειοψηφίες και να συρθούν σε παζάρια.
Εμείς με τη στάση μας δεν υποχωρήσαμε σε τίποτα και δεν παζαρέψαμε τίποτα.
Αποτέλεσμα μια παράταξη του 13% που δικαιολογεί με το ποσοστό της να έχει 1 αντιπρόσωπο στους 7 της κάθε επιτροπής, τελικά να μην το δικαιούται…
Για μια ακόμα φορά παραβιάζεται η λαϊκή βούληση. Αυτός είναι όμως ο Καλλικράτης: ΒΑΘΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ-ΒΑΘΕΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ.
Εμείς ανυπότακτα συνεχίζουμε και ενημερώνοντας τον κόσμο θα χτίσουμε μια δυνατή λαϊκή αντιπολίτευση.
Αυτό φοβούνται - αυτό θα κάνουμε.
ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ