ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΕ
Να δοθεί απάντηση στην αντιλαϊκή επέλαση της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Κοινή ανακοίνωση 23 κομμάτων από 20 χώρες

Σε κοινή ανακοίνωσή τους 23 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα, από 20 χώρες της ΕΕ (όσα έχουν υπογράψει έως τώρα), ανάμεσά τους και το ΚΚΕ, απευθύνουν κάλεσμα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε κάθε χώρα να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους, να καταδικάσουν τα κόμματα που στηρίζουν την αντιλαϊκή επέλαση της ΕΕ και να ενισχύσουν τις γραμμές του ταξικού εργατικού κινήματος, απορρίπτοντας τον κοινωνικό εταιρισμό σε αντιλαϊκές πολιτικές.

Το πλήρες κείμενο της κοινής ανακοίνωσης έχει ως εξής:

«Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ της 11/2 σηματοδοτεί νέα σφοδρή επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης. Οι αποφάσεις της Συνόδου, ακολουθώντας το πλαίσιο της λεγόμενης "Στρατηγικής της ΕΕ για το 2020", που αποτελεί συνέχεια και εμβάθυνση της "Στρατηγικής της Λισσαβόνας" συνιστούν ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής της ΕΕ και των αστικών κυβερνήσεων με σκληρά μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Επιδιώκουν την ενίσχυση της κερδοφορίας και της θέσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων τόσο στο πλαίσιο της ΕΕ όσο και στο διεθνή ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.

Βάση της στρατηγικής της ΕΕ για έξοδο από την καπιταλιστική κρίση αποτελεί η επιβολή σαρωτικών αλλαγών στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, δραστικής μείωσης μισθών, συντάξεων και συνολικά των κοινωνικών παροχών. Αυτή η επίθεση φέρει τη σφραγίδα και των φιλελεύθερων και των σοσιαλδημοκρατών που στήριξαν και στηρίζουν τις επιλογές του κεφαλαίου σε αγαστή σύμπνοια με τα επιτελεία της ΕΕ.

Τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, οι διαδικασίες επιτήρησης των οικονομιών διαφόρων κρατών - μελών, ανάμεσά τους της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας επιστρατεύονται για να τρομοκρατήσουν ιδεολογικά τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη.

Ομως όλα αυτά τα χρόνια η κερδοφορία των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων, των τραπεζιτών με την εκμετάλλευση των εργατών, οι κρατικές επιχορηγήσεις και οι φοροαπαλλαγές ήταν τεράστιες και συνεχίζουν να είναι και τώρα στην περίοδο της κρίσης. Ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα αρπάξει τη μερίδα του λέοντος από τους νέους δανεισμούς. Για μια ακόμα φορά, στέλνουν το λογαριασμό στους εργάτες, στους φτωχομεσαίους αγρότες, στους αυτοαπασχολούμενους, εκβιάζουν και κινδυνολογούν.

Το πνεύμα της αντίστασης ενισχύεται ανάμεσα στους Ευρωπαίους εργάτες, οι οποίοι δεν είναι διαθέσιμοι να χρεωθούν τα βάρη της κρίσης, για τα οποία δεν ευθύνονται στο ελάχιστο. Στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και σε άλλες χώρες, εργάτες δημόσιοι υπάλληλοι και μικρομεσαίοι αγρότες διαδηλώνουν και κατεβαίνουν σε απεργίες ενάντια στα μέτρα λιτότητας που παίρνονται.

Τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα που υπογράφουν αυτήν την έκκληση παίζουν ένα πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το κίνημα, όντας στην πρώτη γραμμή της ταξικής πάλης.

Τα Κομμουνιστικά κι Εργατικά Κόμματα των χωρών της ΕΕ καλούμε την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε κάθε χώρα να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους, να καταδικάσουν τα κόμματα που στηρίζουν την αντιλαϊκή επέλαση της ΕΕ. Να ενισχύσουν τις γραμμές του ταξικού εργατικού κινήματος, να απορρίψουν τον κοινωνικό εταιρισμό σε αντιλαϊκές πολιτικές και να δώσουν ηχηρή απάντηση στην αντιλαϊκή καταιγίδα που εξαπολύεται απαιτώντας: Σταθερή μόνιμη δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί - αντεργατικοί νόμοι, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, αποκλειστικά δωρεάν παροχές στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Πρόνοια. Οι εργάτες μπορούν να ζήσουν καλύτερα χωρίς τους καπιταλιστές, είναι οι ίδιοι που παράγουν τον πλούτο κι κι αυτοί πρέπει να τον καρπώνονται».


Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΜΕ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Εργαζόμενες και εργαζόμενοι, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι και νέες, όλοι μαζί στην απεργία της Τετάρτης να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης.

Η απεργία που έγινε στις 10 του Φλεβάρη ήταν αποφασιστική απάντηση στην αντιλαϊκή επίθεση του μαύρου μετώπου κυβέρνησης, κεφαλαίου, Ε.Ε., που δημιουργήθηκε και με τη συνδρομή Ν. Δ. – ΛΑΟΣ και με τη στήριξη των συμβιβασμένων πλειοψηφιών σε ΓΕΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

Η γραμματεία του ΠΑΜΕ Λασιθίου, εκτιμώντας ότι η συμμετοχή των εργαζομένων στο νομό Λασιθίου στην απεργία της 10ης Φλεβάρη, ήταν μικρότερη από το ποσοστό συμμετοχής στην υπόλοιπη Ελλάδα, καλεί τους εργαζόμενους του νομού μας να αφήσουν το φόβο, την απάθεια και τη μοιρολατρία στην άκρη και να συμμετέχουν στην απεργία της Τετάρτης.

Εργαζόμενη-εργαζόμενε,

- Εσύ που ξοδεύεις το μισό μισθό σου για να σπουδάσεις τα παιδιά σου, γιατί η δωρεάν παιδεία είναι μόνο στα λόγια.

- Εσύ που χρεώθηκες στις τράπεζες και αισθάνεσαι τη θηλιά του δανείου στο λαιμό σου.

- Εσύ νέα-νέε, που δουλεύεις με ελαστικές μορφές εργασίας (ωρομίσθιοι, stage, ενοικιαζόμενοι κ.λ.π.) για 400 ευρώ το μήνα.

- Εσύ που έμαθες ή μάλλον σου έμαθαν, ότι η συλλογική δράση για μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία δε σε αφορά και δε συμμετέχεις στους συλλογικούς αγώνες.

- Εσύ που θέλεις να απεργήσεις αλλά φοβάσαι ότι θα σε απολύσει ο εργοδότης σου.


- Εσύ που θέλεις να απεργήσεις αλλά σκέφτεσαι το μεροκάματο που θα χάσεις, χωρίς να υπολογίζεις ότι αυτά που θα σου πάρουν, αν περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, θα είναι πολλαπλάσια από το μεροκάματο που θα θυσιάσεις για την απεργία.

- Όλοι εσείς που μπορεί και ορισμένοι να διαφωνείτε μαζί μας σε αρκετά ζητήματα αλλά συμφωνείτε με τη διαπίστωση του ΠΑΜΕ ότι πρέπει να πούμε ένα μεγάλο φτάνει πια!

Κάντε το βήμα, ΔΗΛΩΣΤΕ ΑΠΕΡΓΟΙ. Ελάτε μαζί μας την Τετάρτη 24 Φλεβάρη στην κεντρική πλατεία Αγίου Νικολάου, βροντοφωνάζοντας:

- Όχι στη μείωση των μισθών.

- Όχι στη μείωση του ύψους των συντάξεων μέχρι 50%.


- Όχι στην αύξηση ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες.

- Όχι στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο (η άγρια φορολογία στα καύσιμα δείχνει τη συνέχεια που θα ακολουθήσει).

- Όχι στην επίθεση στο δικαίωμα για σταθερή και μόνιμη εργασία.

- Όχι στη γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

- Όχι στη μείωση των μόνιμων διορισμών στην παιδεία και στην υγεία.

Εργαζόμενη – εργαζόμενε, απέρριψε την ιδεολογική τρομοκρατία και τα ψέματά τους. Για την οικονομική κρίση οι μόνοι που δε φταίνε είναι οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων. Υπεύθυνοι είναι οι τραπεζίτες, οι μεγαλοβιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι και τα τεράστια κέρδη που συγκέντρωσαν από τη δική μας εκμετάλλευση. Τα αφορολόγητα κέρδη τους και οι ενισχύσεις που πήραν από τις κυβερνήσεις Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ την τελευταία δεκαετία, είναι υπερδιπλάσια του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων στα ασφαλιστικά ταμεία. Ακόμα και τώρα, την ώρα που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι «δεν υπάρχει σάλιο» για τα επιδόματα των ανέργων, ανακοινώνει επιδοτήσεις 4 δισ υπέρ των βιομηχάνων και ζητά από τους ανέργους «ομοψυχία». Την ώρα που μοιράζει 10 δισ από το ΕΣΠΑ στους «άπορους» καπιταλιστές, ζητά από τους εργαζόμενους «κατανόηση».

Εργαζόμενες-εργαζόμενοι, ο μόνος τρόπος να αποκρούσουμε την αντιλαϊκή επίθεση, είναι να αντεπιτεθούμε και μαζί με το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα όχι μόνο να παλέψουμε για να κρατήσουμε ό,τι έχουμε, αλλά να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει με βάση την προσφορά και τις ανάγκες μας.

Υπάρχει προοπτική. Η οργανωμένη πάλη, δείχνει τη διέξοδο.

Όλοι στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ την Τετάρτη στην πλατεία Αγίου Νικολάου στις 11:00 π.μ.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΠΑΜΕ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΡΑΤΑ.....

Τα «γκόλντεν μπόις»...

Μακριά από μας κάθε σκέψη ότι η απάνθρωπη φύση του καπιταλισμού οφείλεται, τάχα, στα κάθε λογής «γκόλντεν μπόις».

Η ύπαρξη των «γκόλντεν μπόις» εκείνο που βασικά επιβεβαιώνει είναι ότι στο σύστημα της εκμετάλλευσης, το να υπηρετούν την απανθρωπιά συνιστά - για κάποιους - μια εξαιρετικά επικερδή ενασχόληση.

Με αφορμή, λοιπόν, ότι από χτες βρίσκονται στην Αθήνα οι εκπρόσωποι της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ,

ας ρίξουμε μια ματιά στο αντιμίσθιο που λαμβάνουν τα ηγετικά κλιμάκια των ευαγών αυτών μηχανισμών και ιδρυμάτων:

Ευρωπαϊκή Ενωση
  • Ο εκάστοτε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της ΕΕ, εν προκειμένω ο Μπαρόζο, αμείβεται ετησίως με 355.000 ευρώ. Εδώ δεν περιλαμβάνονται τα ποσά που λαμβάνει για έξοδα παραστάσεως, κατοικίας, μετακινήσεων κ.λπ. Σημειωτέον ότι μόνο τα έξοδα παραστάσεως και μετακινήσεων του Μπαρόζο ανήλθαν το 2009 στα 720.000 ευρώ. Επίσης, ο (εκάστοτε) Μπαρόζο, άμα τη λήξει της θητείας του, έχει εξασφαλίσει εφ' όρου ζωής σύνταξη ύψους 62.000 ευρώ ετησίως...
  • Ο πρόεδρος της ΕΕ, εν προκειμένω ο Ρομπάι και ο πρόεδρος της Κομισιόν, ο Μπαρόζο, έχουν εξασφαλίσει απολαβές ύψους 200.000 ετησίως και επί τρία χρόνια μετά την αποχώρησή τους από τις θέσεις τους, με αιτιολογικό την ενίσχυσή τους από την ΕΕ για την «επαγγελματική τους επανένταξη» (!) μετά τη λήξη της θητείας τους...
  • Οι αντιπρόεδροι της ΕΕ αμείβονται με 300.000 ευρώ ετησίως.
  • Οι επίτροποι της ΕΕ λαμβάνουν ετησίως 240.000 ευρώ, δικαιούνται 36.000 ευρώ ως έξοδα κατοικίας, εισπράττουν 7.300 ευρώ ως έξοδα παραστάσεως, έχουν πλήρη κάλυψη εξόδων μετακινήσεων, ενώ μεταξύ άλλων λαμβάνουν 40.000 ευρώ ως έξοδα εγκατάστασης.
  • Συνολικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πέραν των μισθών των μελών της, στοίχισε μέσα στο 2009 ποσό 4 εκατομμυρίων ευρώ που πήγαν σε έξοδα παραστάσεως, δώρα, γεύματα και ταξίδια...
Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
  • Ο εκάστοτε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, εν προκειμένω ο Τρισέ, βάσει των στοιχείων του 2007, αμείβεται με το ποσό των 345.000 ευρώ ετησίως, στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται οι αποδοχές που λαμβάνει για έξοδα κατοικίας.
  • Οι αντιπρόεδροι της ΕΚΤ εισπράττουν 296.000 ευρώ το χρόνο, χωρίς να υπολογίζονται οι λοιπές παροχές.
  • Συνολικά, για τα έξι μέλη του Διευθυντηρίου της ΕΚΤ ξοδεύτηκε το 2007 για αμοιβές ποσό ύψους 1,6 εκατ. ευρώ στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται λοιπές παροχές(έξοδα κατοικίας, μετακινήσεις κ.λπ.).
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Ο εκάστοτε πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εν προκειμένω ο «σοσιαλιστής» Ντομινίκ Στρος Καν, αμείβεται ετησίως με 421.000 δολάρια, δικαιούται επιπλέον επίδομα ύψους 75.000 δολαρίων, βάσει του συμβολαίου του τα κάθε είδους έξοδά του είναι πλήρως καλυμμένα, ενώ διαθέτει κάθε λογής υπηρετικό προσωπικό, από σοφέρ μέχρι μάγειρα...

... και τα αφεντικά τους

Μας λένε ότι οι θυσίες που καλείται να επωμιστεί ελληνικός λαός οφείλονται στην κρίση.

Οτι για το ξεπέρασμα της κρίσης «πρέπει» όλοι να συμβάλουμε.

Οτι όταν θα έρθει η ανάκαμψη, τότε όλοι θα δρέψουμε τους καρπούς της νέας «ανάπτυξης» που «θα κατανεμηθούν δίκαια».

*

Πόση αλήθεια υπάρχει στα παραπάνω;

Τόση όση αποτυπώνεται στα επίσημα στοιχεία για το πώς κατανεμήθηκε ο πλούτος που δημιούργησαν οι εργαζόμενοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Δηλαδή, καμία!

*

Ιδού πώς διαμορφώθηκε η κατάσταση από το 1990 μέχρι το 2007, πριν δηλαδή εκδηλωθεί η κρίση και ενώ στο μεσοδιάστημα η Ελλάδα συνυπέγραψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Συνθήκη της Λισαβόνας, εντάχθηκε στην ΟΝΕ και εισήγαγε το ευρώ:

  • Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
  • Το 1990 - σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» - τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχτεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
  • Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότιαυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
  • Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ...

*

Με άλλα λόγια:

Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες και κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα»,

από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, το αποτέλεσμα ήταν τα κέρδη των καπιταλιστών να αυξηθούν κατά 28 φορές (!)

ενώ

ο εργάτης με την «αύξηση» κατά 1 φορά του κατώτατου μισθού του, έφτασε να ζει σε συνθήκες που σε αποπληθωρισμένες τιμές ισοδυναμούν με το ότι η αγοραστική του δύναμη έπεσε στα επίπεδα του 1985!

*

Να λοιπόν, ποιοι παράγουν και ποιοι δημιουργούν (οι εργαζόμενοι),

να ποιοι απομυζούν και σφετερίζονται αυτόν τον αμύθητο πλούτο (οι καπιταλιστές)

και να γιατί τα αφεντικά, ντόπια και ξένα, για να τους κάνουν τη «δουλειά» τους, αμείβουν τόσο πλουσιοπάροχα τους οικονομικούς και πολιτικούς μπιστικούς τους (τα «γκόλντεν μπόις» τους)...


Ολοι αυτοί είναι,

οι κεφαλαιούχοι, οι ντόπιοι «Κροίσοι» και οι ξένοι οίκοι, οι εγχώριοι δικομματικοί προύχοντες, τα Κομισαριάτα και τα διεθνή Διευθυντήρια, η ελληνική κυβέρνηση και οι ξένοι «εταίροι» της

που κρατούν στην Αγγλία τον κατώτερο μισθό στα 1.148 ευρώ, στη Γαλλία 1.321 ευρώ, στην Ολλανδία 1.357 ευρώ

και που τα «γκόλντεν μπόις» τους

πληρώνονται με τους αστρονομικούς μισθούς των πολλών εκατοντάδων χιλιάδων,

γι' αυτό ακριβώς το λόγο:

Για να έρχονται στην Αθήνα και από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ.

να ζητούν από τον Ελληνα εργαζόμενο, με τις κατώτερες αποδοχές των 800 ευρώ, να «ξεχάσει» τον 14ο, τον 13ο και τον 12ο μισθό του..

του Νίκου Μπογιόπουλου από την εφημερίδα Ριζοσπάστης

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

Η Ελλάδα μπήκε σε τριπλή επιτήρηση, απώλεσε μέρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Πρέπει όλοι να δεχτούμε τις νέες θυσίες για να ανακτήσει η χώρα τα κυριαρχικά δικαιώματα. Το λένε κυβέρνηση, αστικά ΜΜΕ. Μεγάλα ψέματα. Εκβιάζουν, απειλούν το λαό ωθώντας τον να κάνει χαρακίρι, υποτασσόμενος στην αντιλαϊκή θύελλα. Κυριαρχικά δικαιώματα έχουν εκχωρηθεί προ πολλού σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Δεν απειλείται η χώρα. Το κεφάλαιο ενισχύουν, αυτός είναι ο πατριωτισμός τους. Ο πατριωτισμός της εργατικής τάξης, του λαού, είναι να πουν ένα ασυμβίβαστο ΟΧΙ στη συναίνεση, στην υποταγή. Να πουν: Καμία θυσία για την πλουτοκρατία, για τα κέρδη, την ανταγωνιστικότητά της. Υπεράσπιση, διεκδίκηση και κατάκτηση των δικαιωμάτων των σημερινών, αλλά και αυριανών γενιών, για μόνιμη - σταθερή δουλειά με ουσιαστικά δικαιώματα, για αξιοπρεπή ζωή και ελευθερία. Οι απαιτήσεις του κεφαλαίου δεν αποτελούν εθνικό στόχο, όπως υποστηρίζουν κυβέρνηση, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., αλλά το ταξικό του συμφέρον. Στην ταξική κοινωνία τα πραγματικά εθνικά συμφέροντα ταυτίζονται με το συμφέρον της εργατικής τάξης, του λαού.


ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ


Δύο στρατηγικές σε σύγκρουση

Τα αντιλαϊκά μέτρα που ανακοινώνει η κυβέρνηση έχουν την απόλυτη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. Βασίζονται στις αποφάσεις που υπέγραψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο της ΕΕ, για να διασφαλίσουν και να ισχυροποιήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, μαζί και της ντόπιας αστικής τάξης. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί αυτή τη στρατηγική. Ασκεί κριτική σε επιμέρους πλευρές της, αλλά θεωρεί θέσφατο τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, καλλιεργώντας αυταπάτες για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό της. Οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι οργανικά ενταγμένες στην επιχείρηση ενσωμάτωσης και εκτόνωσης της λαϊκής οργής και αγανάκτησης. Εχθρεύονται και πολεμούν κάθε προσπάθεια να βγει το κίνημα από το λήθαργο, να ριζοσπαστικοποιηθεί και να περάσει στην αντεπίθεση.

Είναι όλοι τους στη μια όχθη. Η πολιτική τους, ο δρόμος ανάπτυξης που υπερασπίζονται, αντικειμενικά, υπηρετεί το κεφάλαιο και την κερδοφορία του. Χωρίς να παραβλέπει κανείς τις μεταξύ τους διαφορές και τη βαρύτητα που έχει η δύναμη του καθενός στη θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος, αυτό που γίνεται ολοένα και πιο ευδιάκριτο είναι ότι όλοι τους υπηρετούν την ίδια στρατηγική. Θεωρούν εχθρικό ή «μη ρεαλιστικό» κάθε μέτρο που μπορεί να βελτιώσει τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων, πολύ περισσότερο να καλύψει τις σύγχρονες ανάγκες τους. Θεωρούν «δίκαιο» και «αναγκαίο», στο σημερινό επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα, να απολαμβάνουν Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία ανάλογα με το πορτοφόλι τους.

Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι σήμερα πιο ορατές παρά ποτέ. Οπως ευδιάκριτες γίνονται ολοένα και περισσότερο οι δύο στρατηγικές που συγκρούονται σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο. Η τελευταία απεργία που κήρυξε το ΠΑΜΕ ήταν διδακτική για τους εργαζόμενους. Από τη μια μεριά, η λύσσα της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και των εργατοπατέρων για να μην πετύχει η κινητοποίηση, να συκοφαντηθεί το ταξικό της περιεχόμενο, να εμποδιστεί η ενιαία έκφραση της εργατικής τάξης και ο κοινός αγώνας με τους αυτοαπασχολούμενους και τη μικρομεσαία αγροτιά. Από την άλλη, η δράση χιλιάδων πρωτοπόρων εργατών και εργατριών, που με αυτοθυσία και ενθουσιασμό συμμετείχαν σε μια εφ' όλης της ύλης αναμέτρηση, με καθαρό προσανατολισμό και στόχους.

Το πού θα γείρει η πλάστιγγα είναι ζήτημα συσχετισμών. Και μπορεί σήμερα το καπιταλιστικό σύστημα να δείχνει παντοδύναμο και ικανό να ελέγχει τους κραδασμούς του, ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτονται στους εργαζόμενους και το λαό οι χαραμάδες εκείνες που μπορούν και πρέπει να γίνουν τρύπες μεγάλες και ικανές να σαρώσουν το σάπιο σύστημα και την πολιτική του εξουσία. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ξεχωρίζει ολοένα και περισσότερο στις λαϊκές συνειδήσεις η ήρα των εκπροσώπων του κεφαλαίου από το στάρι των πρωτοπόρων ταξικών δυνάμεων και της πολιτικής πρωτοπορίας τους. Να χάνει έδαφος η στρατηγική που θέλει το κεφάλαιο μπουκωμένο και το λαό στη γωνία. Μόνο έτσι θα σπάει ο φόβος, θα ριζοσπαστικοποιείται το κίνημα, η άμυνα θα γίνεται αποτελεσματική και θα ριζώνει βαθιά η αντεπίθεση.

Σ ΑΥΤΗ ΤΗ ΡΟΤΑ...

«Ο απεργιακός "Ριζοσπάστης" είναι γραμμένος λιτά, αλλά γεμάτος με την αλήθεια της απεργίας. Τα αστικά ΜΜΕ, οι ταγοί της δήθεν αντικειμενικής, δημοκρατικής ενημέρωσης, όλο το προηγούμενο διάστημα δεν είπαν κουβέντα. "Ακρα του τάφου σιωπή...". Σήμερα, αν την προβάλουν (σ.σ. την έθαψαν), θα το κάνουν από τη σκοπιά των συμφερόντων του μαύρου μετώπου κεφαλαίου, αστικών κομμάτων, Ευρωπαϊκής Ενωσης, εργατικής αριστοκρατίας, εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού. Θέλουν να πείσουν ότι η ταξική πάλη είναι ανύπαρκτη, άρα η αντιδραστική πολιτική συναντά τη στήριξη και ανοχή του λαού. Τους διαψεύδει η λαϊκή δράση.

Το ΠΑΜΕ, που κήρυξε την απεργία, ήταν εξαφανισμένο από την ειδησεογραφία τους. Φοβούνται τη δυναμική του αγώνα των ταξικών δυνάμεων της εργατικής τάξης που καλούν ταυτόχρονα και τους συμμάχους της ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, κόντρα σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, οι οποίες στηρίζουν κυβέρνηση και κεφάλαιο. Τα αστικά ΜΜΕ μιλάνε τη γλώσσα του κεφαλαίου, τη δική του αλήθεια, την εχθρική για την εργατική τάξη, τους φτωχούς αγρότες, τους μικρομαγαζάτορες. Στο μαύρο μέτωπο και τα ΜΜΕ μαζί με ένα τμήμα εξαγορασμένων δημοσιογράφων, όπως και οι ηγεσίες των δήθεν δημοσιογραφικών σωματείων. Εμείς, ο "Ριζοσπάστης" και ο "902" απεργήσαμε, εκφράζοντας και μ' αυτόν τον τρόπο την αλληλεγγύη μας στους χιλιάδες απεργούς.

Ο "Ριζοσπάστης" δεν κυκλοφορεί σήμερα (σ.σ. χτες) στα περίπτερα. Μοιράζεται ο απεργιακός "Ριζοσπάστης" χέρι - χέρι από τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ, τους φίλους και οπαδούς του, σε όλους τους τόπους δουλειάς και τις εργατογειτονιές, στα μικρομάγαζα και στα χωριά. Απ' όλους όσοι έδωσαν τα πάντα για την επιτυχία της χτεσινής απεργίας. Και συνεχίζουν και την επόμενη μέρα με την ίδια θέρμη και αποφασιστικότητα την ενημέρωση με τον απεργιακό "Ριζοσπάστη" στο χέρι, καλώντας σε μαζική αποφασιστική αγωνιστική δράση για την κλιμάκωση της πάλης» (το άρθρο στην πρώτη σελίδα του απεργιακού «Ριζοσπάστη» που κυκλοφόρησε χτες σαν προκήρυξη σ' όλη τη χώρα).

Μια μέρα μετά, «ούτε ένα κόμμα» δεν μπορείς να κόψεις απ' αυτό το άρθρο. Αυτοί που εξαφάνισαν την απεργία του ΠΑΜΕ πριν γίνει, το έκαναν με ακόμα χειρότερο τρόπο κι όταν η απεργία ήταν ήδη πραγματικότητα. Κι εκείνοι, εμείς δηλαδή, που καθαρά σταθήκαμε στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα, όπως είναι αυτονόητο για τους κομμουνιστές, όχι μόνο είμαστε περήφανοι για την επιλογή μας να απεργήσουμε σαν τμήμα της εργατικής τάξης και μάλιστα από τη σκοπιά της πρωτοπορίας της, αλλά νιώθουμε και διπλά δικαιωμένοι: Και ο «Ριζοσπάστης» συμμετείχε στην απεργία (όπως και ο «902») και ο απεργιακός «Ριζοσπάστης» έφτασε στα χέρια όλων όσοι μετείχαν στην απεργία κι ακόμα σε περισσότερους και σε αυτούς που δεν απήργησαν, διδάσκοντας ότι η ταξική αντιπαράθεση έχει τους δικούς της νόμους και μόνο σ' αυτούς υποτάσσεται η επαναστατική πάλη σε κάθε έκφρασή της - το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ είναι μια τέτοια έκφραση.

Δείξαμε πώς μπορούμε - επιβάλλεται να λειτουργούμε χωρίς κανένα σεβασμό σε όσα ιερά και όσια ο αστικός κόσμος θέλει να μας περνά σαν θεσμικά απαράβατα.

Στην επόμενη μέρα ήδη, τα δίνουμε όλα για την κλιμάκωση της πάλης...

Οσο για το «διά του Τύπου», περιορίζεται σήμερα σε μια ερώτηση: Είχαμε υπεργεννητικότητα κροκοδείλων; Από πού βγήκαν όλοι αυτοί που ξάφνου κλαίνε για τους φτωχούς; Ως και το κύριο άρθρο στο ΒΗΜΑ λέει πως η γενιά των 700 ευρώ δεν πρέπει να αναγκαστεί σε συλλογή αποδείξεων, ενώ ο Οικονομέας στο MEGA ανακάλυψε ότι οι πολλοί αναγκάζονται να δουλεύουν στα 70 για να ζήσουν. Ως και ο Καψής στο ίδιο κανάλι είπε ότι έγινε λάθος υπολογισμός στο υπουργείο και θα το διορθώσουν.

Εκεί που πέφτει το μεγάλο κλάμα είναι όταν ένας από τους καλολαδωμένους στο «συγκρότημα», σε κάθε συγκρότημα, γράφει πως από σήμερα «είμαστε όλοι πιο φτωχοί». Ε, όχι ρε, τσίρκο δεν είμαστε, δεν είσαι ένας από μας. Οσο βαθαίνει η δυστυχία του κόσμου τόσο αυξάνεται το δικό σου ταμείο. Ισχύει στο πολλαπλάσιο για τον Μίχαλο των μεγαλεμπόρων που δηλώνει ότι «όλοι θα υποστούμε». Από πού κι ως πού ο πελάτης και ο γδάρτης μαζί;

Αυτό που τους καίει είναι το πώς θα καταστείλουν τον κόσμο που αγριεύει μ' ό,τι παθαίνει. Τον κόσμο που καταλαβαίνει πως ό,τι αποφασίζεται σήμερα από την κυβέρνηση κάνει τους καπιταλιστές πιο ισχυρούς απέναντι στους ανταγωνιστές τους και απέναντι στους εκμεταλλευόμενούς τους. Κάνει το αστικό κράτος πιο ισχυρό ενάντια στην εργατική τάξη. Και πως σ' όλα αυτά υπάρχει φαρδιά πλατιά η υπογραφή των εργατοπατέρων που επίσης δήθεν κλαίνε, ενώ αυτό που φοβούνται είναι το «ως εδώ και μη παρέκει» από τους εργάτες.

Εχουμε κάθε λόγο να μην ακούμε το κλάμα τους. Εχουμε κάθε λόγο να οργώνουμε τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, να οργανώνουμε τους ανθρώπους έτσι που πια να μην αμύνονται, αλλά να περνάνε σε γενική αντεπίθεση!

Ριζοσπάστης 12/02/10

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΑΜΕ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΠΗΡΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΞΕΧΥΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Η εργατική τάξη βάζει παρακαταθήκη για το ενιαίο λαϊκό μέτωπο

Μια σκληρή και εφ' όλης της ύλης αναμέτρηση με το κεφάλαιο και τα κόμματά του, τα στηρίγματά του στο συνδικαλιστικό κίνημα, ήταν η χτεσινή πανεργατική απεργία. Μια μάχη που η εργατική τάξη έδωσε με απαιτητικότητα και κέρδισε, μετρώντας νέα ταξική αγωνιστική πείρα, στέλνοντας μήνυμα κλιμάκωσης της πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της.

Κόντρα στους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, που στήθηκαν όχι μόνο από την εργοδοσία, αλλά και με την πρωταγωνιστική συμβολή των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, που όλες τις προηγούμενες βδομάδες υπονόμευσε πολύμορφα τις προετοιμασίες, αλλά και κόντρα στην επιχείρηση τρομοκρατίας που εντείνεται όσο εκδηλώνεται η αντεργατική καταιγίδα κεφαλαίου - ΕΕ - κομμάτων του κεφαλαίου, το δίκιο της εργατικής τάξης «ήχησε» κρυστάλλινα σε 67 πόλεις ολόκληρης της χώρας, εκεί όπου οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου. Εκεί όπου ξεμπροστιάστηκε η ύπουλη προπαγάνδα περί «εθνικής ομοψυχίας» και «κουρελιάστηκε» η «κοινωνική υπευθυνότητα», δηλαδή η απαίτηση της πλουτοκρατίας για ταξική συνεργασία. Ολ' αυτά που επικαλούνται οι δυνάμεις του ευρωμονόδρομου για να καλύψουν τη νέα αντεργατική επιδρομή.

Οι εργατοϋπάλληλοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα αντάμωσαν με τη φτωχομεσαία αγροτιά και τους μικρομεσαίους επαγγελματοβιοτέχνες, με πιο ισχυρά διδάγματα για την ανάγκη να δυναμώσει η κοινή αντιμονοπωλιακή πάλη, πολλαπλασιάζοντας τα μπλόκα στην πολιτική που λεηλατεί το εισόδημα και τις ανάγκες της λαϊκής οικογένειας, που στέλνει τη ζωή του λαού στην κόλαση.

Στη μαζικότητα και τον παλμό των συγκεντρώσεων, στην αποφασιστικότητα με την οποία δόθηκε από τα χαράματα η μάχη της περιφρούρησης, στην ίδια τη σύνθεση των κινητοποιήσεων που κατέγραψαν καινούριες συμμετοχές αποκρυσταλλώθηκαν τα αποτελέσματα από το πλατύ άνοιγμα που είχε προηγηθεί σε χιλιάδες τόπους δουλειάς, ρίχνοντας το σπόρο της ταξικής ανυπακοής σε χιλιάδες ακόμα συνειδήσεις. Ορθώνοντας εμπόδια στη λυσσαλέα προσπάθεια του κεφαλαίου να πείσει τον εργάτη πως έχει κοινή μοίρα με τον εκμεταλλευτή του, αναδεικνύοντας την ανάγκη να δυναμώσει ολόπλευρα και ανυποχώρητα η ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου.

Η χτεσινή απεργία ήταν ένας κρίσιμος σταθμός στην κλιμάκωση της πάλης για να χτιστούν ισχυρά φράγματα στη λαίλαπα που επιβεβαίωσαν και οι προχτεσινές αντιδραστικές εξαγγελίες για Ασφαλιστικό, φορολογικό, μισθολογικό, αλλά και αυτές των εργασιακών σχέσεων λάστιχο, προκειμένου να εντείνεται ολοένα η εκμετάλλευση. Να πυκνώσουν οι γραμμές του ΠΑΜΕ. Να μην κάνει ο λαός καμιά θυσία ούτε για την κρίση ούτε για την ανάπτυξη του κεφαλαίου. Ωστε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη, όπως και αυτή που θα δοθεί με την απεργία στις 24 του Φλεβάρη, να αφήνει πίσω της νέα εφόδια για τη σύγκρουση με το κεφάλαιο και τη στρατηγική του, μέχρι την οριστική ανατροπή της κοινωνίας της εκμετάλλευσης. Και να ενισχύεται το κοινό βήμα εργατών, αυτοαπασχολουμένων, φτωχών αγροτών, που έγινε στις χτεσινές κινητοποιήσεις, βήμα που δείχνει το δρόμο του ενιαίου μετώπου πάλης για την ανατροπή της πολιτικής των μονοπωλίων για το δρόμο του λαού.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

ΑΙΤΗ ΚΑΙ ΚΟΥΒΑ

Αϊτή και Κούβα
Η τραγωδία, η ολοκληρωτική καταστροφή με τον σεισμό στην Αϊτή όπου χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν ή θα πεθάνουν στην συνέχεια, ανέδειξε πέρα από την σημασία της αντισεισμικής προστασίας, του μηχανισμού αντιμετώπισης τέτοιων καταστροφών, κυρίως το γεγονός ότι για να υπάρξει φροντίδα για την διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής πρέπει να υπάρχει άλλο κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Η κατάσταση στην Αϊτή, μια χώρα που έχει καταδικαστεί από την ντόπια πλουτοκρατία και τους ιμπεριαλιστές σε καθεστώς φτώχειας και εξαθλίωσης, όπου η μεγάλη πλειοψηφία του λαού της ζει με 1-1,5 δολάριο τη μέρα και με ανεργία πάνω από 60%, κάνει αναπόφευκτη την σύγκριση με μία άλλη χώρα στην γειτονιά της, την σοσιαλιστική Κούβα. Από την μια δηλαδή η καπιταλιστική βαρβαρότητα που παρουσιάζεται ως «ελευθερία» και από την άλλη αυτό που παρουσιάζουν οι ιμπεριαλιστές και όπου Γης οπορτουνιστές, ως «ανελευθερία».
Οι εικόνες της ολικής καταστροφής, των πτωμάτων στους δρόμους, των ομαδικών ταφών, των ορφανών παιδιών θα μπορούσαν να είχαν εξαλειφθεί στην Αϊτή στον 21ο αιώνα, με βάση την τεράστια ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, ώστε να αντιμετωπιστούν τα φυσικά φαινόμενα με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Ομως, για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται να βρεθεί ο άνθρωπος στο επίκεντρο, με ένα σχεδιασμένο και οργανωμένο τρόπο. Κάτι όμως τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση της Αϊτής. Αυτό είναι ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Το παράδειγμα της Κούβας, μιας χώρας που αντιμετωπίζει κυκλώνες, τυφώνες κ.ά. και παράλληλα υπόκειται στον βάρβαρο οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ με όλες τις συνέπειες που απορρέουν απ' αυτόν, είναι εντελώς διαφορετικό. Δεκαετίες τώρα η σοσιαλιστική Κούβα έχει ένα καλά οργανωμένο μηχανισμό για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών με προληπτικά μέτρα και μέριμνα, στην οποία παίρνουν μέρος όλοι οι τομείς της κοινωνικής ζωής και εκπαιδεύεται ο πληθυσμός. Ετσι αμέσως μόλις έγινε γνωστός ο σεισμός στην γειτονική Αϊτή και ανακοινώθηκε προειδοποίηση για τσουνάμι, μια ολόκληρη περιοχή της ανατολικής Κούβας - 30.000 άνθρωποι - εκκενώθηκε γρήγορα, συντονισμένα και αποφασιστικά. Παρόμοιες αντιδράσεις έχουν υπάρξει και στο παρελθόν με τα κατά καιρούς περάσματα καταστροφικών κυκλώνων που στις γειτονικές χώρες άφηναν πίσω τους εκατοντάδες νεκρούς.
Η Κούβα έχει δείξει πως η ανθρώπινη ζωή αποτελεί την μεγαλύτερη αξία και επιπλέον πάντα συνεισφέρει την διεθνιστική της αλληλεγγύη σε πολλές χώρες του πλανήτη που έχουν ανάγκη βοήθειας. Από την πρώτη στιγμή το Νησί της Επανάστασης ανακοίνωσε την αποστολή επιπλέον γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού στην Αϊτή ώστε να προστεθούν στους ήδη 403 Κουβανούς που βρίσκονταν στην χώρα πριν το σεισμό. Η Διεθνής Ομάδα Γιατρών «Χένρι Ριβ», ειδική στις φυσικές καταστροφές - που έχει ήδη συνδράμει στην ανακούφιση χιλιάδων ανθρώπων στον κόσμο (Κίνα, Πακιστάν, Γουατεμάλα, Ινδονησία, Βολιβία κ.ά.) - βρίσκεται από την πρώτη στιγμή κοντά στους σεισμόπληκτους, ενώ οι περίπου 400 νεαροί Αϊτιανοί που έχουν αποφοιτήσει από την Λατινοαμερικανική Ιατρική Σχολή της Κούβας, εντελώς δωρεάν προσφέρουν και αυτοί τις υπηρεσίες τους. Αυτή είναι η Κούβα που παρά τις όποιες δυσκολίες και αδυναμίες, αποδεικνύει και στο παράδειγμα της αντιμετώπισης μεγάλων καταστροφών, την ανωτερότητα του σοσιαλισμού, του συστήματος όπου με συντονισμένο και σχεδιασμένο τρόπο, ο άνθρωπος και οι ανάγκες του είναι η πρώτη προτεραιότητα.


Κλωντίν ΧΕΣΠΕΡ, από την εφημερίδα Ριζοσπάστης

α