ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

902 TV ONLINE

902 TV ONLINE
ONLINE

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ



Απεργοσπάτες ΠΑΣΚΕ κ«Αυτόνομη Παρέμβαση»

Κάλεσμα των ταξικών δυνάμεων στα σωματεία να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής στην απεργία

Να καταδικάσουν την πλειοψηφία στη διοίκηση τηςΟμοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας(ΟΙΥΕ) - ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και «Αυτόνομη Παρέμβαση» (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) - που πρωτοστατεί στην απεργοσπασία και τη διάσπαση του εργατικού κινήματος, καλεί τους εργαζόμενους η «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία» (ΔΑΣ) με ανακοίνωσή της. Ταυτόχρονα, καλεί τα σωματεία σε όλη την Ελλάδα να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής στην απεργία στις 10 Φλεβάρη και αναδεικνύει την ανάγκη οργάνωσης των εργαζομένων στα κλαδικά τους σωματεία, να συγκροτήσουν σωματειακές επιτροπές και επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς.

Οπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, ΠΑΣΚΕ και «Αυτόνομη Παρέμβαση» απέρριψαν την πρόταση της ΔΑΣ για απεργία στις 10 Φλεβάρη και είπαν ότι θα αιτηθούν «στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να πάρει απόφαση η διοίκησή της για το θέμα της απεργιακής κινητοποίησης». Η ΔΑΚΕ είχε φροντίσει να αποχωρήσει για να μην πάρει θέση. Δηλαδή, σημειώνει η ΔΑΣ, «επιχειρούν τη διάσπαση των εργαζομένων» για να προωθήσουν ανενόχλητα οι πολυεθνικές τα αντεργατικά τους σχέδια με τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την υποστήριξη της ΝΔ και των άλλων κομμάτων του ευρωμονόδρομου».

Συμβάσεις μόνο για τα μέλη!

Η πλειοψηφία αυτή - στήριγμα των αντεργατικών πολιτικών - προχωρά ακόμα παραπέρα. Οπως καταγγέλλει η ΔΑΣ, στο σχέδιο της πλειοψηφίας για τις Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΚΣΣΕ) για το 2010 προβλέπεται ότι «η ΚΣΣΕ ισχύει αποκλειστικά για όλους τους εργαζόμενους οι οποίοι είναι μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων που ανήκουν στη δύναμη της ΟΙΥΕ. Η ιδιότητα του μέλους πιστοποιείται με την προσκόμιση στον εργοδότη σχετικής βεβαίωσης που εκδίδεται από τις πρωτοβάθμιες οργανώσεις για λογαριασμό της Ομοσπονδίας». Δηλαδή, ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός θέλει να επιβάλλει στους εργαζόμενους υποχρεωτικό συνδικαλισμό, διαφορετικά δε θα λαμβάνουν ούτε καν τις πενιχρές αυξήσεις που υπογράφονται στις συμβάσεις! Οπως σημειώνει η ΔΑΣ, «οι εργοδοτικοί και κυβερνητικοί συνδικαλιστές της ΟΙΥΕ, χωρίζουν τους εργαζόμενους σε εγγεγραμμένους και μη στα σωματεία τους, για να δικαιούνται ή όχι ακόμα και θεσμικά αιτήματα που κατοχυρώνονται μέσα από τις συμβάσεις».


Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Κ. Βάρναλης - ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

Αισθητικά - Κριτικά, Αθήνα, εκδ. Κέδρος, 1958

Στην εφημερίδα Ακρόπολη της 17 του Μάρτη 1896 (παραμονές των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων) διαβάζουμε την ακόλουθην είδηση: "Αύριον θα στηθώσιν εις το Στάδιον και οι ανακαλυφθέντες δύο Ερμαί, εκατέρωθεν της σφενδόνης, εκεί όπου άρχονται τα τόξα αυτής. Τα κάτω μέρη των Ερμών, τα οποία δεν συνάδουσι προς τα σημερινά ήθη, θα καλυφθώσι δι' υφασμάτων κυανόλευκων".

Τι ήτανε αυτοί οι "Ερμαί" ή Ερμήδες του Σταδίου; Δυο τετράγωνες στήλες μαρμάρινες με δυο κεφάλια στην κορφή τους, του Ερμή και του Διόνυσου, κολλημένα σβέρκο με σβέρκο. Στην μπροστινή και στην πισινή πλευρά αυτών των στηλών ο αρχαίος μαρμαράς είχε σκαλίσει πολύ "έκτυπα" τα διακριτικά σημεία του φύλου των δύο θεών.

Σ' αυτούς τους Ερμήδες (κι ήτανε πολλών λογιών: μονοκέφαλοι, διπλοκέφαλοι, τρικέφαλοι καθώς και διαφόρων θεών, ακόμα και θηλυκών, όπως της Αφροδίτης, της Υγείας κτλ) συνήθιζαν οι αρχαίοι να προσφέρουνε σύκα κι άλλα φρούτα και να τους περνάνε στο λαιμό κορδέλες και γιρλάντες από λουλούδια, όχι για να σκεπάζουνε τη γυμνότητά τους από σεμνοτυφία, μα για να τους στολίζουνε και τους τιμάνε για λόγους λατρευτικούς. Η γυμνότητά τους ήτανε στοιχείο θρησκευτικό κι οι αρχαίοι μαρμαρογλύφοι τήνε σημειώνανε, όπως λέγει καθαρά ο Ηρόδοτος "κατά λόγον ιερόν".

Είναι γνωστό πως το γυμνό, φυσικό και καλλιτεχνικό, δεν τρόμαζε τους προγόνους μας. "Συνήδε προς τα αρχαία ήθη". Μα στην περίπτωση των Ερμήδων υπήρχε κι ένας λόγος παραπάνω: η Θρησκεία.

Όταν όμως οι απόγονοι βρήκανε μέσα στο Παναθηναϊκό στάδιο τους δυο Ερμήδες κι αποφασίσανε να τους αφήσουνε στη θέση τους, θεωρήσανε φρόνιμο να τους καλύψουνε με υφάσματα. 'Aλλοι καιροί, άλλα ήθη. Σύγκρουση δυο διαφορετικών πολιτισμών. Το σκέπασμά της από τους νεότερους οι αρχαίοι θα το βρίσκανε ιεροσυλία. Σ' αυτές τις δυο αντίθετες "κρίσεις αξίας" λογαριάστηκε η Ηθική κι η Θρησκεία, δεν λογαριάστηκε η Τέχνη. Κι όμως αυτό θα έπρεπε να 'ναι το κύριο ζήτημα. Είναι καλλιτεχνικά ωραίοι οι Ερμήδες αυτοί ή όχι; Και παίζει κανένα ρόλο η θρησκευτική και η ηθική κρίση στην καλαισθητική επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία των έργων;

Η θρησκευτική Τέχνη των αρχαίων δεν φοβότανε το γυμνό και το άσεμνο.Το ίδιο κι ο Μεσαίωνας είχε κάποιαν αναλογία με την αρχαία κλασική εποχή. Δε φοβότανε όχι μονάχα το γυμνό, μα και το άσεμνο. Πολλές γκαρκούγιες, culps de lampe, ανάγλυφα κι αγάλματα αδιαφορούνε για την ηθικότητα και ενδιαφέρονται μονάχα για το ωραίο, έτσι όπως το ήθελε το "αισθητικό πρόσταγμα" του καιρού. 'Aρχοντες, λαός και καλλιτέχνες ήτανε πιο φυσικοί και πιο απλοί σ' αυτά τα ζητήματα, λιγότερο σχολαστικοί, αντίθετα με τη γνώμη, πως ο Μεσαίωνας είναι η εποχή του σχολαστικισμού.

Στην Αναγέννηση όμως, τον καιρό ίσα ίσα, που τα ήθη των αστών καθώς και των πολιτικών και θρησκευτικών αρχόντων, δεν ήτανε καθόλου ασκητικά, αρχίσανε να σκεπάζουνε τη γύμνια των αγαλμάτων με φύλλα συκής ή να τους φορούνε πανταλονάκια. Η Ντροπή δεν είναι πάντοτε σύμπτωμα αυστηρών ηθών. Μα και πάλι η Τέχνη άνοιγε ρήγματα μεγαλειώδη σ' αυτήν την θεληματική σεμνοτυφία. Ο πάπας Ιούλιος Β΄ ανάγκασε με το ζόρι το Μιχαηλάγγελο να διακοσμήσει την Καπέλα Σιξτίνα. Τι φρίκη ένιωσε ο Καρδινάλιος εκείνος που είδε για πρώτη φορά τη φουρτούνα των γυμνών της "Δεύτερης Παρουσίας"! Και βρήκε αυτήν τη μεγαλοφυέστατη ζωγραφική σύνθεση όλων των αιώνων κατάλληλη μονάχα για σάλα λουτρού. Γιατί την "έκρινε" όχι σαν τεχνοκρίτης, μα σαν εκκλησιαστικός αξιωματούχος.

Κάτι τέτοια παραδείγματα δείχνουν αρκετά καθαρά, πόσο η αισθητική συνείδηση είναι διαφορετική από την ηθική και την θρησκευτική. Και όταν ακόμα η Τέχνη εξυπηρετεί τους σκοπούς της Θρησκείας και της Ηθικής (δύο ισότιμών της "αξιών") δεν ζητάει να καταστήσει το περιεχόμενό της θέμα διδασκαλίας, μα αισθητικής χαράς πρώτ' απ' όλα.

Δε θέλουμε να υποστηρίξουμε πως η Τέχνη είναι από φυσικό της ανήθικη. Είναι μονάχα, από φυσικό της, πράγμα διαφορετικό από την ηθική, εξωηθική (amorale). Φτάνει να ρίξει κανείς μια ματιά στην ιστορία της Τέχνης και της λογοτεχνίας όλων των καιρών και των λαών για να πειστεί.

Ο έρωτας και το γυμνό σώμα είναι το πιο αγαπημένο θέμα των τεχνών. Η Τέχνη και η ποίηση των πρωτόγονων λαών τον αγνοεί τον έρωτα. Όμως στην ιστορία των πολιτισμένων λαών υπήρξαν εποχές, που ο έρωτας αποτελούσε τον κύριο άξονα της ζωής. Στο Μεσαίωνα τον ταυτίζανε με το Θεό και με τον ιπποτικό ηρωισμό. Στην Αναγέννηση τον είχανε κάνει είδος πολιτικής. Και στα χρόνια του αστικισμού κατάντησε κοινωνικός θεσμός.

Μα ο έρωτας από τη μοίρα του είναι ανήθικος. Γιατί παντού και πάντα παρουσιάζεται σαν ένα εξωοικογενειακό φαινόμενο... Είναι άρα αθέμιτος. Μήπως όμως γι' αυτόν τον λόγο η ερωτική Τέχνη γεννά την ανηθικότητα; Είναι χρόνια, που κάποιος δικός μας κριτικός διαλάλησε από τις στήλες της εφημερίδας του πως ο ερωτικός ηδονισμός στη σύγχρονη ποίησή μας είναι ξεπεσμός της ποίησης κι αποτελεί δημόσιο κίνδυνο. Κι έκανε έκκληση στους "νοικοκυραίους" να προφυλάξουνε τα κορίτσια τους απ' αυτόν τον κίνδυνο. (Δεν εννοούσε την πορνογραφική λογοτεχνία).

Η αισθητική ηδονή είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την αισθητηριακή. Η Τέχνη (εννοώ η αληθινή Τέχνη) δεν αποτείνεται στα ένστιχτά μας για να τα διεγείρει. Όσο κι αν παίρνει την ύλη της από την περιοχή των ενστίχτων, δεν μας δένει μ' αυτά. Χάρη στην επέμβαση της τεχνικής και των τεχνικών συναισθημάτων μας αλλάζει "σημεία οράσεως του κόσμου" κι έτσι μας απομακρύνει από την άμεση επιρροή των αισθήσεων και των ενστίχτων. Όποιος διάβασε τη Σαπφώ, τον Αριστοφάνη, τον Βιγιόν, τον Βοκκάκιο, τον Βερλαίν, τον Γκαίτε των "ρωμαϊκών ελεγείων" κτλ. κι όποιος επισκέφθηκε το εθνικό μας Μουσείο, ας ομολογήσει, αν διαβάζοντας τα ερωτικά έργα αυτών των μεγάλων ή κοιτάζοντας τα γυμνά της αρχαίας γλυπτικής ή γραφικής, ένιωσε ποτές να ξυπνάει μέσα του η ερωτική επιθυμία. Οι Ερμήδες, οι Αφροδίτες των Αρχαίων, οι άγγελοι, οι Εύες και οι Μαγδαληνές των χριστιανών δεν μας ερεθίζουμε αισθητηριακά, μας αρέσουν αισθητικά. Κι αν μέσα σ' αυτήν την αρεσιά υπάρχει και ίσκιος επιθυμίας, αυτός μένει στη σφαίρα του φανταστικού, δεν πάει παραπέρα. Για να μας διαφθείρει τα ήθη μας η "ανήθικη" Τέχνη, πρέπει εμείς να είμαστε από πριν διεφθαρμένοι ή άξεστοι. Όμοια η "ηθική" Τέχνη ποτές δεν θα μας ηθικοποιήσει, αν εμείς δεν είμαστε από τα πριν ηθικοί και καλαίσθητοι.

Συμπέρασμα: μονάχα οι αφώτιστοι απ' της Τέχνης την αχτίδα (Μαβίλης), δηλ. οι ακαλλιέργητοι άνθρωποι βλέπουνε την ανηθικότητα της Τέχνης ως ανηθικότητα. Οι φωτισμένοι και καλλιεργημένοι αισθητικά βλέπουνε και νιώθουνε την Τένχη και τίποτες άλλο.

Οι πρόγονοί μας είχανε μεγάλη "κουλτούρα" με την έννοια που δίνει στον όρο αυτόν ο Γερμανός φιλόσοφος Τσάμπερλαιν. Δηλαδή όλη τους τη ζωή ήτανε (όχι και τόσο!) θεμελιωμένη επάνω στο Ωραίο. Έτσι δεν βλέπανε τη γύμνια των Θεών τους. Βλέπανε την ομορφιά τους. Όταν οι απόγονοι ζητάμε να πάρουμε τη γλώσσα τους (οι αρχαϊστές), ας ζητήσουμε να πάρουμε πρώτ' απ' όλα την ψυχή τους, που δεν είχε τις δικές μας προλήψεις. Κι όταν ανασταίνουμε τους ολυμπιακούς αγώνες τους, είναι υποχρέωσή μας να σεβόμαστε τον πολιτισμό τους "κατά λόγον ιερόν".

Αν πραγματικά μια Τέχνη πρέπει να ονομαστεί ανήθικη, για τον ανήθικο ρόλο που παίζει στην πνευματική και τη συναισθηματική ζωή των μαζών, είναι η Τέχνη η αντιδραστική. Αυτή που ψεύδεται, παραπλανά και συσκοτίζει τις μάζες, σε τρόπο, που να χάνουμε την αίσθηση του πραγματικού, του αληθινού, του προοδευτικού και της λευτεριάς.

Η τέτοια Τέχνη κι όταν δεν είναι άσεμνη είναι Τέχνη κακοήθης. Η καλή Τέχνη, που αναπαριστά το γυμνό, είναι ηθική, μα η κακιά Τέχνη, κι όταν σκεπάζει την ανηθικότητα, αυτή 'ναι πρόστυχη κι ανήθικη.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010


Καίγονται

Αυτούς εγώ που τραγουδώ, δεν έχουνε φτερά.
Δεν τους μεθά καμιά φυγή, δεν τους τραβούν τ’ αστέρια,
έχουνε μια ζεστή καρδιά, δυο ροζιασμένα χέρια,
κι είναι δεμένοι με τη γη.

Απ’ της αυγής το χάραγμα, ως του βραδιού τα θάμπη,
μοχθούν για δυο πικρές ελιές, και μια μπουκιά ψωμί,
ιδρώνουν κι απ’ τον ίδρω τους ανθοβολούνε οι κάμποι,
καίγονται κι απ’ τις φλόγες τους φωτίζεται η ζωή.
ΦΩΤΗΣ ΑΓΚΟΥΛΕΣ

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ

Η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας (που δεν υπηρετεί κανείς με το να τη βρει μονάχα, που όμως χω- ρίς αυτή καμιά άλλη σημαντική αλήθεια δε μπορεί να βρεθεί) είναι ότι η ήπειρος μας βουλιάζει στη βαρβαρότητα επειδή προσπαθούν να διατηρήσουν με τη βία τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παρα- γωγής. Τι ωφελεί να γράψει κανείς κάτι θαρραλέο απ’ όπου να βγαίνει πως ή κατάσταση που βρι- σκόμαστε είναι βάρβαρη (που είναι αλήθεια) αν δε φαίνεται ξεκάθαρα για ποιο λόγο φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση; Πρέπει να πούμε ότι τα βασανιστήρια γίνονται γιατί πρέπει να διατηρηθούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας. Φυσικά, λέγοντας το αυτό χάνουμε πολλούς φίλους που είναι αντίθετοι στα βασανιστήρια γιατί πιστεύουν πως οι σχέσεις ιδιοκτησίας θα μπορούσαν να διατηρηθούν και χωρίς αυτά (που δεν είναι αλήθεια).

Πρέπει να πούμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες στη χώρα μας για να μπορέσει να γίνει αυτό που θα τις εξαφανίσει, δηλαδή αυτό που θ' αλλάξει τις σχέσεις ιδιοκτησίας.

Πρέπει ακόμα να το πούμε σ’ εκείνους που υποφέρουν πιο πολύ απ’ όλους κάτω απ’ τις σημερινές σχέσεις ιδιοκτησίας, που έχουν το πιο δυνατό συμφέρον για την αλλαγή τους, στους εργάτες, και σ’ εκείνους που μπορούμε να οδηγήσουμε στους εργάτες σαν σύμμαχους, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν ούτε κι εκείνοι ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όσο κι αν παίρνουν μερίδιο απ’ τα κέρδη.

Και πρέπει, πέμπτο, να βαδίσουμε με πονηριά.

Κι όλες αυτές τις πέντε δυσκολίες πρέπει να τις ξεπερνάμε ταυτόχρονα, γιατί δεν μπορούμε να ε- ρευνάμε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες χωρίς να σκεφτόμαστε εκείνους που υποφέρουν κάτω απ' αυτές, και καθώς, διώχνοντας κάβε πειρασμό δειλίας, γυρεύουμε τις αληθινές αιτίες με τη σκέψη μας στραμμένη σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, πρέπει ταυτό- χρονα να σκεφτόμαστε και το πως θα τους δώσουμε την αλήθεια με τρόπο που να ‘ναι στα χέρια τους όπλο, και με τόση πονηριά που η μετάδοση αυτή να μη μπορεί ν’ ανακαλυφτεί και να εμποδιστεί από τον εχθρό.

Τέτοιες είναι λοιπόν οι απαίτησες μας, όταν ζητάμε από τους συγγραφείς να γράφουν την αλήθεια.

1935, Πάρισι, «Συνέδριο για την υπεράσπιση της Κουλτούρας.

ΜΠΡΕΧΤ

«Γερμανικό μοντέλο»...

ΤΩΡΑ ΜΑΛΙΣΤΑ.......
ΤΟΥΣ ΠΙΑΣΑΜΕ......



Ο σάλος που έχει ξεσπάσει στη Γερμανία για τις χρηματοδοτήσεις των πολιτικών κομμάτων - και δη των κυβερνητικών - από αυτοκινητοβιομηχανίες και ισχυρές μερίδες της οικονομικής ελίτ,
παρέχει μιας πρώτης τάξεως απάντηση για το αν και κατά πόσο το (διά πάσαν νόσον και επί παντός του επιστητού) πολυδιαφημιζόμενο «γερμανικό μοντέλο», εγγυάται το «αδιάφθορον» του πολιτικού συστήματος.

Τα «δωράκια» της διαπλοκής ασκούν την ίδια επιρροή και έχουν τα ίδια αποτελέσματα,
ασχέτως αν επί εποχής Μέρκελ καταγράφονται και δημοσιοποιούνται,
ή αν συνιστούν υπόγειες συναλλαγές, όπως συνέβαινε στην εποχή Κολ, με συνέπεια την ήκιστα κολακευτική αποστρατεία του πρώην καγκελάριου.
*
Οπως για μια ακόμα φορά αναδεικνύεται,
τα περί «διαφάνειας» στον κόσμο των πολυεθνικών και των «Ζήμενς»,
όσο κι αν προβάλλονται σαν το αραχνοΰφαντο πέπλο της ηθικής του συστήματος,
δεν αποτελούν παρά το σιθρού περιτύλιγμα για την «νομιμοποίηση» των ανομημάτων των πολιτικών διαχειριστών του κεφαλαίου.
*
Παρά την προσπάθεια των εγχώριων θιασωτών του «γερμανικού μοντέλου» να εμφανίσουν σαν «ανεξαρτησία» από τα οικονομικά συμφέροντα, την ανάρτηση στο διαδίκτυο των ονομάτων των οικονομικών συμφερόντων από τα οποία... χρηματοδοτούνται και εξαρτώνται (!),
η διασφάλιση της εντιμότητας, της ειλικρίνειας και της διαφάνειας της λειτουργίας των κομμάτων, δεν επέρχεται με το αν οι «προσφορές» των χρηματοδοτών τους γίνονται επίσημα και δημοσίως.
Αλλωστε
κάθε άλλο παρά εχέγγυο «χρηστής διαχείρισης» των κοινών φαίνεται να αποτελεί η - κατά το αμερικανικό υπόδειγμα - «φόρα παρτίδα» ενίσχυση των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας από τα ταμεία της ολιγαρχίας.
***
Το συμπέρασμα, επομένως,
με πλήρη εφαρμογή στα δικά μας πολιτικά πράγματα και με αφορμή τις εν εξελίξει μεθοδεύσεις για το φακέλωμα του πολιτικού φρονήματος των ανθρώπων που από το υστέρημά τους ενισχύουν την πολιτική φωνή που αντιμάχεται τους εγγεγραμμένους στα «πινάκια» των πολυεθνικών,
είναι σαφές:
Για την αποτίμηση και τον έλεγχο της διαφάνειας κάθε κόμματος, καθρέφτης είναι η πολιτική του. Ποιους νόμους ψηφίζει ή καταψηφίζει. Ποια μέτρα στηρίζει ή δε στηρίζει. Τι θέσεις υπερασπίζεται ή αντιμάχεται. Με δυο λόγια: ποια συμφέροντα εκφράζει και ποια πολεμά.
*
Απόδειξη της εντιμότητας κάθε κόμματος είναι η ζωή των στελεχών του. Πώς τα στελέχη του μπαίνουν στην πολιτική και πώς βγαίνουν από αυτήν.
Αλλων κομμάτων τα στελέχη μπαίνουν με λογύδρια υπέρ αδυνάτων και βγαίνουν με θέση διαρκείας πάνω στα «κότερα». Και άλλων (άλλου) τα στελέχη μπαίνουν με το κεφάλι ψηλά και βγαίνουν με καθαρά χέρια και καθαρό πρόσωπο.

Απροκάλυπτη επέμβαση με πρόσχημα τη «βοήθεια»



Ενώ ο Αϊτινός λαός προσπαθεί να επιβιώσει, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με πρώτες τις ΗΠΑ, διαγκωνίζονται για το ποιος θα κυριαρχήσει, με το φόβο των λαϊκών αντιδράσεων
Η αμερικανική απόβαση συνεχίζεται....

Η κόλαση των συντριμμιών, της δίψας, της πείνας και του θανάτου όπου έχουν καταδικαστεί να ζουν οι Αϊτινοί απ' τη στιγμή που τα πάντα κατέρρευσαν γύρω τους, με το σεισμό της προπερασμένης Τρίτης, έχει γίνει το τελευταίο πεδίο μάχης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με πρόσχημα τη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Μετά από μία βδομάδα η ανθρωπιστική βοήθεια φαίνεται ότι κατόρθωσε να φτάσει σε κάποιες χιλιάδες των Αϊτινών, τη στιγμή που από την πρώτη μέρα τα ξένα σωστικά συνεργεία έσπευσαν με συνεχείς έκτακτες πτήσεις να διασώσουν τους υπηκόους τους. Ηταν η πρώτη μέριμνα των ΗΠΑ, της Γαλλίας και του Καναδά, των τριών χωρών που εισέβαλαν από κοινού το 2004, ανέτρεψαν με την επιβολή των όπλων τον Πρόεδρο Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, επέβαλαν χούντα με επικεφαλής τον Ραούλ Σεντράς και απέστειλαν χιλιάδες κυανόκρανους για την επιβολή της τάξης.

Για μία ολόκληρη βδομάδα ο λαός της Αϊτής - πλέον οι πληροφορίες έρχονται όχι μόνο από την πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς αλλά και άλλες πόλεις, όπως τη δεύτερη μεγαλύτερη Γκοναΐβ - περιμένει βοήθεια. Σε αρκετές περιπτώσεις οι ίδιοι οι κάτοικοι προσπαθούν να οργανωθούν. Οι κάμερες των διεθνών ΜΜΕ επικεντρώνουν είτε σε διασώσεις συνήθως από το κτίριο του ΟΗΕ ή τα πολυτελή ξενοδοχεία, είτε σε απεγνωσμένες ενέργειες αναζήτησης τροφής ή στις ελάχιστες συμμορίες που εμφανίστηκαν και κυρίως τον «κίνδυνο της ασφάλειας»... Ενώ συνεχίζονται οι καταγγελίες, όπως χτες, από μεξικάνικο συνεργείο διάσωσης, που μπλοκαρίστηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις.

Ολα αυτά ...προκειμένου να νομιμοποιηθεί η στρατιωτική απόβαση των ΗΠΑ στην Αϊτή, που έχει προκαλέσει ήδη έντονες αντιθέσεις από άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως η Γαλλία ή η αναδυόμενη Βραζιλία.

Απόβαση στο προεδρικό μέγαρο
Ενώ χτες ήταν σε εξέλιξη το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την Αϊτή, περίπου δώδεκα αμερικανικά στρατιωτικά ελικόπτερα προσγειώθηκαν στον περίβολο του προεδρικού μεγάρου που έχει καταρρεύσει και άρχισαν να αποβιβάζουν Αμερικανούς στρατιώτες με πλήρη στρατιωτική εξάρτυση. Η κυβέρνηση της Αϊτής κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για περίοδο 30 ημερών, γεγονός που σημαίνει ότι είναι σε ισχύ στρατιωτικός νόμος, που φυσικά θα τον εφαρμόσουν αυτόκλητα οι αμερικανικές δυνάμεις και μετά από απαίτηση της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, κατά την επίσκεψή της το περασμένο Σάββατο: «Το διάταγμα θα δώσει τεράστια εξουσία στην κυβέρνηση, την οποία στην πράξη θα την μεταδώσει σε εμάς».

Λίγη ώρα μετά την απόβαση των Αμερικανών πεζοναυτών τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας συμφώνησαν ομόφωνα να αυξηθεί κατά 3.500 άνδρες - 2.000 στρατιώτες και 1.500 αστυνομικούς - ο αριθμός της δύναμης των κυανόκρανων στην Αϊτή, Minustah, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό τους στους 8.940 στρατιώτες και 3.711 αστυνομικούς.

Η κίνηση αυτή έχει προκαλέσει ήδη την οργή της Γαλλίας αλλά και της Βραζιλίας, που έχει τη διοίκηση της Minustah. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του υπουργού Αμυνας της Βραζιλίας, Νέλσον Τζομπίμ, μετά την επιστροφή από την Δομινικανή Δημοκρατία, όπου παρέστη σε Σύνοδο με τους ηγέτες της Αϊτής και της Δομινικανής Δημοκρατίας και άλλους αξιωματούχους ότι «η Βραζιλία δεν πρόκειται οικειοθελώς να παραδώσει τη διοίκηση»...

Παράλληλα, σπεύδουν και οι υπόλοιποι. Η Ισπανίδα υπουργός Αμυνας, Κάρμε Τσακόν, ανακοίνωσε ότι η χώρα της αποστέλλει στην Αϊτή ένα αμφίβιο πλοίο, το «Castillia», με 450 στρατιωτικούς, εκ των οποίων οι 50 απαρτίζουν ιατρική ομάδα, στην οποία περιλαμβάνονται και χειρουργοί. Επίσης το υπουργείο Αμυνας της Ιταλίας ανακοίνωσε ότι θα αναχωρήσει το αεροπλανοφόρο «Cavour» με περίπου 800 στρατιώτες και έξι ελικόπτερα καθώς και δύο αεροσκάφη με ανθρωπιστική βοήθεια, ενώ ένα τρίτο αναχώρησε χτες. Οι Καναδοί επικεντρώνουν στην υπουργική διάσκεψη των χωρών που επιθυμούν να στηρίξουν την Αϊτή, η οποία θα διεξαχθεί στις 25 του Γενάρη, στο Μόντρεαλ, και μπορεί να οδηγήσει «πέρα από την ανασυγκρότηση και στην οικοδόμηση μίας νέας Αϊτής», όπως δήλωσε ο επικεφαλής της καναδικής διπλωματίας, Λόρενς Κάνον.

Οσο οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συνεχίζουν το διαγκωνισμό τους, ο λαός της Αϊτής απειλείται από τις επιδημίες, ενώ επείγουσα έκκληση απηύθυνε η ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ, ώστε να τεθούν υπό διεθνή προστασία τα παιδιά που έχουν εγκαταλειφθεί ή έχουν μείνει ορφανά, προτείνοντας να δοθούν ακόμη και για υιοθεσίες στο εξωτερικό ως έσχατη λύση.

Το μέλλον του Ελαιώνα






Στην καρδιά της πόλης και του αστικού ιστού, στη καρδιά της καθημερινότητας μας βρίσκεται ένας μοναδικός χώρος, ο Ελαιώνας.

Περιτριγυρίζεται μάλιστα από μία απίστευτα πυκνοδομημένη περιοχή, έτοιμη να εκραγεί οικιστικά.
Ο χώρος αυτός είναι από τους μοναδικούς ελεύθερους μέσα στην πόλη του Αγίου Νικολάου με τέτοιο μέγεθος αλλά και ο μοναδικός πυκνοφυτεμένος.

Ο χώρος χαρακτηρίζεται από τη χρόνια εγκατάλειψη και χρήζει αισθητικής παρέμβασης Το 90 % της έκτασης των 8.000 m2 είναι καλυμμένο με πολυχρόνια δένδρα διαφόρων ειδών ( ελιές κυρίως, αμυγδαλιές χαρουπιές, αμπέλι κλπ).

Στο χώρο δεσπόζει ένας παλιός ψηλός ανεμόμυλος που οπτικά παραπέμπει στους Ανεμόμυλους του Οροπεδίου Λασιθίου. Αποτελεί ένα αξιοποιήσιμο μνημείο χρήσης της τεχνολογίας εποχής για γεωργική χρήση.
Η δενδρόφυτη έκταση είχε ήδη από πολλά χρόνια δεσμευτεί με το Σχέδιο Πόλης και έχει χαρακτηριστεί ως κοινόχρηστος χώρος.

Είναι πράγματι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η Δημοτική Αρχή κατάφερε να απαλλοτριώσει οριστικά το χώρο ώστε τώρα να μπορούμε να μιλούμε από διαφορετική θέση.
Ο Ελεύθερος αυτός χώρος δεν σημαίνει ότι είναι ελεύθερος για να παρέμβει ο καθένας με τον τρόπο που θέλει.

Δηλαδή έχουμε μια δημοτική περιουσία που πρέπει η διαχείριση της να είναι για το καλό των Δημοτών.

Ο στόχος όμως που υπάρχει κάτω από την ασφυκτική πίεση για θέσεις παρκαρίσματος τους οδηγεί (Δημοτική Αρχή) σε μια λάθος λογική για την τύχη του ελαιώνα.
Πράγματι το κυκλοφοριακό είναι από τα σημαντικότερα προβλήματα της πόλης που απαιτεί συνολική αντιμετώπιση. Όμως δεν νομίζουμε ότι λύνεται ούτε αποσπασματικά αλλά ούτε και κάνοντας ένα έγκλημα που θα αφορά επίσης την ποιότητα ζωής ειδικά αυτών που ζουν και κατοικούν μέσα στην πόλη.

Ο χώρος στάθμευσης στον Ελαιώνα έχει έτσι κι αλλιώς δευτερεύοντα ρόλο μέσα στο πλέγμα των ρυθμίσεων για το κυκλοφοριακό.

Η οικολογική ομάδα έχει κάνει πλήθος προτάσεων για το κυκλοφοριακό που έχει επιδώσει στο Δήμο και τη Μελετητική Ομάδα. Όμως οι αποφάσεις θα είναι αποτέλεσμα πιο μακροχρόνιων σκέψεων και εμείς εκεί πρέπει να βοηθήσουμε με τον προσανατολισμό για μια πιο φιλική ανθρώπινη πόλη.
Η κατεύθυνση που έχει λοιπόν η Δημοτική Αρχή είναι η εκρίζωση όλων των δένδρων και η ανέγερση ή υπογειοποίηση κτιρίου για στάθμευση αυτοκινήτων, με ανώτερο επίπεδο στο ύψος της Επιμενίδου, ώστε να δημιουργηθεί στην ταράτσα του πάρκο με γκαζόν και λουλούδια – θάμνους. Τα δένδρα βέβαια θα είναι παρελθόν.

Εξάλλου, η κοπή των 200 περίπου δένδρων αποτελεί, εκτός των άλλων, παράνομη πράξη και απαγορεύεται από τη δασική υπηρεσία.

Επίσης αυτό το έργο επειδή θα είναι τρομερά δαπανηρό και με την λογική ότι ο Δήμος δεν μπορεί να το «αντέξει» προσβλέπουν σε σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ).

Αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα του τα θέλει πίσω ο ιδιωτικός τομέας που δεν αναγνωρίζει κοινωφελείς σκοπούς παρά μόνο κέρδος.

Το αποτέλεσμα θα είναι ο πλούσιος ελαιώνας να μετατραπεί σε ένα χώρο στάθμευσης επί πληρωμή ο οποίος μάλιστα δεν ξέρουμε και κατά πόσο θα εξυπηρετεί την ανακούφιση της πόλης από το κυκλοφοριακό, και σίγουρα δεν θα εξυπηρετεί τους περίοικους που έτσι θα είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν για να βρουν θέση κοντά στο σπίτι τους.
Εμείς προτείνουμε μια λύση που θα βελτιώνει την ποιότητα ζωής στους περίοικους αλλά και σε όλους τους κατοίκους της πόλης.
Δεν θα αναγκάζει σε μόνιμο χαράτσι και δεν θα επιβαρύνει σε μεγάλο βαθμό τα οικονομικά του Δήμου και η διαχείριση θα παραμείνει στην απόλυτη κυριαρχία του Δήμου.

Προτείνουμε λοιπόν:

Με το πέρασμα της ιδιοκτησίας στο Δήμο στο εγκαταλελειμμένο πάρκο να γίνουν ήπιες αισθητικές παρεμβάσεις ανάπλασης, προσπέλασης, περιποίησης και εμπλουτισμού της χλωρίδας, ανάδειξη του ανεμόμυλου, φωτισμός, χώροι ξεκούρασης, περιπάτου και παιδικών δραστηριοτήτων στον ίσκιο των δένδρων. Ανάληψη δράσεων για την ελιά, που τόσα μας έδωσε ανά τους αιώνες και τόσα βραβεία μας δίνει ακόμα.
Ειδικότερα :

Α) Το κλάδεμα των δένδρων και όχι την εκρίζωση τους, ώστε να απελευθερώσουν από κάτω ζωτικό

χώρο αλλά και να βελτιωθεί το αισθητικό αποτέλεσμα από την Επιμενίδου που είναι και η είσοδος της πόλης.

Β) Δημιουργία στενού περιφερειακού μονόδρομου γύρω – γύρω από τον Ελαιώνα και κάθετη

ανάπτυξη θέσεων στάθμευσης για να εξυπηρετεί τους περίοικους και επισκέπτες χωρίς χρέωση. Ο δρόμος αυτός θα ήταν καλύτερα να γίνει με χαλίκι ή καλντερίμι.

Γ) Κατασκευή παιδικού πολυχώρου όπου με την χρησιμοποίηση ακόμα και των δέντρων μπορούν να

γίνουν σύγχρονα παιχνίδια χωρίς μεγάλο κόστος και παιδική χαρά.

Δ) Μελέτη για φύτευση και άλλων δέντρων και φυτών για τον καλλωπισμό του χώρου.
Τα πλεονεκτήματα της πρότασης είναι :

Α) Σώζεται ο πολύτιμος και μοναδικός ελαιώνας, βασικός πνεύμονας της πόλης και ενισχύεται με

άλλα δένδρα και φυτά.

Β) Δημιουργείται χώρος για να παίζουν τα παιδιά μας μέσα στα δένδρα, σε ένα φυσικό περιβάλλον,

μακριά από τους κλειστούς «σύγχρονους» παιδότοπους.

Αξιοποιείται ο χώρος για εκπαιδευτικούς σκοπούς από τα κοντινά Σχολεία ( 1ο Γυμνάσιο, 1ο Δημοτικό, 3ο Δημοτικό ).

Γ) Δημιουργούνται πάνω από 400 θέσεις στάθμευσης για τους περίοικους και τους επισκέπτες, χωρίς

να πληρώνουν.

Δ) Κατασκευή με ελάχιστο κόστος από τη δικιά μας Δημοτική Τεχνική Υπηρεσία. Κατασκευή που δεν

θα χρυσοπληρώσουν οι δημότες.

Ε) Θα παραμείνει ένα περιουσιακό στοιχείο αποκλειστικά στα χέρια του Δήμου.

ΣΤ) Μπορεί να αναδειχτεί ο νερόμυλος και να δημιουργηθεί ένα υπαίθριο Μουσείο Ελιάς.
Ας μην τσιμεντοποιήσουμε άλλο την πόλη μας για το καλό των παιδιών μας, όλων των πολιτών αλλά και της τουριστικής όψης της πόλης.

Για καλύτερη ποιότητα ζωής.

Αγιος Νικόλαος 27-11-2009

Γ.Σ. της Ο.Κ.Μ.